Eλλάς Ελλήνων Εισπρακτόρων

Κάποτε λέγαμε ότι το επάγγελμα του μέλλοντος είναι πυρηνικός φυσικός, αεροναυπηγός, προγραμματιστής Η/Υ κ.λπ. Ομως τα πράγματα άλλαξαν. Σεκιουριτάς, κούριερ, διανομέας φυλλαδίων, τηλεπωλητής, υπάλληλος εισπρακτικής εταιρείας: αυτές είναι σήμερα οι πιο ρεαλιστικές επαγγελματικές επιλογές για νέους και νέες με όρεξη για εργασία.

Ιδίως για τις εισπρακτικές εταιρείες, το μέλλον προοιωνίζεται λαμπρό. Αυτό φανερώνει και η πρόσφατη ομιλία του προέδρου της ΔΕΗ στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, ο οποίος ανέφερε: «Θα προσλάβουμε εταιρεία η οποία έχει μεγαλύτερη εξειδίκευση στο θέμα της συλλογής οφειλομένων και με διεθνή εμπειρία, που έχουν συστήματα δικά τους, που αναλύουν την πελατεία με βάση ιστορικά στοιχεία, έχουν λογισμικά με τα οποία αναλύουν την κατάσταση του κάθε πελάτη, με πολύ πιο σοφιστικέ μεθόδους».

Μετά τον σάλο που προκλήθηκε, ακολούθησαν καθησυχαστικές διευκρινίσεις: όχι, δεν πρόκειται να αναθέσουμε σε εισπρακτικές εταιρείες την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών, είπαν «πηγές της ΔΕΗ», απλώς οι ειδικοί θα βοηθήσουν την επιχείρηση στη διαδικασία είσπραξης.

Πήγε η καρδιά μας στη θέση της; Οχι ακριβώς, μια που αυτό το ζωτικό όργανο έχει μετατοπιστεί από τη θέση του εδώ και χρόνια. Πάντως, αφού οι μέθοδοι είσπραξης θα είναι «σοφιστικέ», δεν πρέπει ο νους μας να πάει στις αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες που μας δείχνουν τι παθαίνει όποιος δεν πληρώσει το εβδομαδιαίο τέλος προστασίας στη μαφία της γειτονιάς του.

Γι’ αρκετές δεκαετίες οι περισσότεροι πελάτες της ΔΕΗ πλήρωναν κανονικά τους λογαριασμούς τους. Το γεγονός ότι μέσα σε έναν μόνο χρόνο, το 2016, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές σε ΔΕΗ, τράπεζες και Εφορία εξακοντίστηκαν στα ύψη δεν οφείλεται στη νοοτροπία του μπαταχτσή που ξαφνικά απέκτησαν οι Ελληνες. Η αλήθεια είναι πικρή και ευνόητη: ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Μια σύγχρονη εισπρακτική εταιρεία δεν θυμίζει τους γραφικούς δοσατζήδες που γνωρίσαμε από τις ελληνικές κωμωδίες του ’60. «Η είσπραξη των ληξιπρόθεσμων είναι ένας διαρκής αγώνας» είπε ο κ. πρόεδρος. Επομένως εξίσου διαρκής θα είναι και η ζήτηση για χαμηλόμισθους τηλεφωνικούς ειδοποιητές που με κάθε νόμιμο μέσο θα πιέζουν τους κακοπληρωτές, θα τους ανακρίνουν, θα τους τρομοκρατούν με διαρκείς τηλεφωνικές οχλήσεις, οι οποίες αναιρούν το στερεότυπο «ο χρόνος είναι χρήμα».

Είναι πια καιρός να ιδρυθεί ένα πανεπιστημιακό τμήμα Ανωτάτης Εισπρακτικής όπου θα διδάσκεται η τέχνη όχι των πωλήσεων, αλλά των εισπράξεων.

Μαριάννα Τζιαντζή – https://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-eispraktoron

10 χρόνια Wikileaks

Το Wikileaks δημοσίευσε μέσα σε 10 χρόνια περισσότερα απόρρητα έγγραφα από ότι όλα τα άλλα ΜΜΕ μαζί από την ίδρυση της ερευνητικής δημοσιογραφίας μέχρι σήμερα. Πάνω από 10 εκατομμύρια έγγραφα, πάνω από δέκα δισεκατομμύρια λέξεις άκρως εμπιστευτικών ντοκουμέντων.

Η ίδρυσή του και το μοντέλο λειτουργίας του προκάλεσε στην αρχή τον θαυμασμό των διεθνών ΜΜΕ -που το είδαν ως ουσιαστική πηγή ρεπορτάζ- αλλά σύντομα το αντιμετώπισαν ως εχθρικό μέσο. Ο Julian Assange, ο ιδρυτής τους και εμβληματικός του ηγέτης, πολεμήθηκε όχι μόνο από τις κυβερνήσεις που εξέθετε αλλά και τα διεθνή συστημικά ΜΜΕ που είχαν, έχουν και θα έχουν σχέσεις με αυτές τις κυβερνήεις. Σήμερα βρίσκεται επί 4 χρόνια έγκλειστος στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο, σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς τη δυνατότητα να δει το φως του ήλιου.

Μέχρι το 2012 το Wikileaks συνεργαζόταν με ΜΜΕ από όλο τον κόσμο που αναλάμβαναν την δημοσιογραφική επεξεργασία των ντοκουμέντων και τον τρόπο δημοσίευσής τους. Από το ’12 και μετά όμως -και μετά από μια σύγκρουση του Wikileaks με τους New York Times και τη Guardian- αυτό άλλαξε και πλέον το δημοσιογραφικό του δόγμα είναι «όλα στο φώς». Πλέον οι συνεργάτες του Wikileaks έχουν πρόσβαση στο υλικό αλλά δεν έχουν αποκλειστικότητες και δημοσιεύουν τα ρεπορτάζ τους όταν ο πλήρης φάκελος δίνεται στη δημοσιότητα….
… η συνέχεια ΕΔΩ

Γιατί η “μεταρρύθμιση” των πνευματικών δικαιωμάτων, τελικά θα τα σκοτώσει

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: P2P Foundation, “Why ‘Reforming’ Copyright Will Kill It(link is external)”, Kevin Carson(link is external), September 6, 2016, Tags: Building the Open Source Circular Economy(link is external), Copyright/IP(link is external), Culture & Ideas(link is external), Open Content(link is external), P2P Art and Culture(link is external), P2P Culture and Politics(link is external))

Το Electronic Frontier Foundation υπέβαλε πρόσφατα μήνυση(link is external) εναντίον του Section 1201 [17 U.S. Code § 1201 – Circumvention of copyright protection systems(link is external)] του νόμου Digital Millennial Copyright Act (DMCA)(link is external) με βάση λόγους που αφορούν την συνταγματικότητα του [βλ. όλο το κείμενο της μήνυσης(link is external), pdf αρχείο 32 σελίδες στα αγγλικά και βλ. επίσης και την ιστοσελίδα του EFF που είναι αφιερωμένη σχετικά με το θέμα του DRM στο “Digital Rights Management and Copy Protection Schemes(link is external)” (Η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων και τα Συστήματα Προστασίας από την Αντιγραφή)]. Σύμφωνα με την μήνυση, το Section αυτό -το οποίο ποινικοποιεί όχι μόνο την καταστρατήγηση του Digital Rights Management (DRM), αλλά ποινικοποιεί και την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει αυτή- είναι μια παραβίαση της ελευθερίας του λόγου σύμφωνα με την Πρώτη Τροπολογία (First Amendment to the United States Constitution(link is external)). Στον ιστότοπο Defective By Design στο άρθρο “This lawsuit could be the beginning of the end for DRM” (Αυτή η δίκη θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για το DRM, 17 Αυγούστου 2016), ο Zag Rogoff υποστηρίζει ότι η ανατροπή του Section 1201 μπορεί κάλλιστα να καταστρέψει συνολικά όλο το οικοδόμημα του DRM. “Ας ελπίσουμε ότι, όταν το 1201 θα έχει φύγει, τα εργαλεία καταστρατήγησης θα εξαπλωθούν ευρύτερα και θα είναι τόσο δύσκολο να περιοριστούν οι χρήστες από το DRM που οι εταιρείες θα σταματήσουν να προσπαθούν να το επιβάλουν”.

Αυτό θα ισοδυναμούσε με απόλυτη κατάργηση του μοντέλου “DRM Curtain” του καπιταλισμού στον τομέα των πληροφοριών -ένα σύστημα οικονομικής εξόρυξης και ταξικής κυριαρχίας συγκρίσιμο με το σύστημα των γραφειοκρατικών προνομίων στην παλιά Σοβιετική Ένωση, στην εξάρτησή που είχε πάνω στην καταστολή της ελεύθερης ροής των πληροφοριών. Θα βάλει ένα τέλος στον κεντρικό πυρήνα της σημερινής επιβολής των πνευματικών δικαιωμάτων -και σε όλα τα παρελκόμενα από αυτόν εργαλεία, τα DMCA takedowns(link is external), τους νόμους “three strikes(link is external)” που κόβουν τις υπηρεσίες των ISP στους “παράνομους” downloaders και στις κατασχέσεις domain names(link is external) από τους ιστότοπους ελεύθερου διαμοιρασμού αρχείων.

Αλλά, όπως επισημαίνει και ο Cory Doctorow(link is external) (βλ. Courtney Nash, “Cory Doctorow on legally disabling DRM (for good)(link is external)”, O’Reilly Media, 17 Αυγούστου 2016), αυτό όχι μόνο θα καταστρέψει το δρακόντειο νομικό καθεστώς που έχουν επιβάλει αυτές που θεωρούνται ως οι βιομηχανίες πληροφοριών -της μουσικής, των ταινιών, του λογισμικού, κλπ.- αλλά όλο και περισσότερο θα καταλύσει την διαδεδομένη χρήση του λογισμικού πνευματικών δικαιωμάτων για την επιβολή των ιδιόκτητων σχεδίων και επιχειρηματικών μοντέλων πάνω στα φυσικά αγαθά. Αυτό περιλαμβάνει τον περιορισμό των συσκευών με ιδιόκτητα ανταλλακτικά και αξεσουάρ (όπως είναι οι κασέτες εκτυπωτών), όπου γίνεται χρήση του DRM στις συσκευές, για να απορρίπτονται από αυτές τα ανταλλακτικά εκείνα που δεν περνούν από έναν “έλεγχο ακεραιότητας” που επιβεβαιώνει ότι προέρχονται από τον αρχικό κατασκευαστή.

Αυτό είναι ένα φλέγον και ζωντανό θέμα σε πολλούς κλάδους. Είναι ένα θέμα σχετικά με τις αντλίες ινσουλίνης, είναι ένα θέμα με τα μηχανήματα ψηφοφορίας, είναι ένα θέμα με τα τρακτέρ…. Αρκετοί ερευνητές ασφάλειας κατέθεσαν μια σύνοψη λέγοντας ότι είχαν ανακαλύψει επικίνδυνα ελαττώματα σε προϊόντα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όπως πχ. είναι τα μηχανήματα ψηφοφορίας, οι αντλίες ινσουλίνης και τα αυτοκίνητα, όμως οι δικηγόροι τους είπαν ότι δεν μπορούν να τα αποκαλύψουν, γιατί, με το να κάνουν έτσι, ακολουθώντας δηλαδή τον τρόπο της δημόσιας αποκάλυψης, θα αποκάλυπταν πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιους να παρακάμψουν το DRM στις συσκευές και έτσι θα μπορούσε να βρεθούν να αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη για κακούργημα και αστικές αγωγές, για υποβοήθηση της καταστρατήγησης του”.

Με λίγα λόγια, εξαλείφοντας τη νομική εφαρμογή του DRM -από την ποινική εφαρμογή, το μυαλό και όχι από το αστικό δίκαιο- αυτό θα καταστρέψει αποτελεσματικά όλα τα επιχειρηματικά μοντέλα που βασίζονται πάνω σε ιδιόκτητες (κλειστές) ψηφιακές πληροφορίες, τόσο στις “βιομηχανίες πληροφοριών” όσο και σε αυτές, τις αντίστοιχες βιομηχανίες, στον τομέα της μεταποίησης. Και αυτά τα μοντέλα είναι, η κύρια πηγή κέρδους στην/για την σημερινή παγκόσμια εταιρική οικονομία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, στοχαστές όπως ο Doctorow και ο Lawrence Lessig(link is external) (ένας από τους ιδρυτές των Creative Commons(link is external)) λένε ότι δεν είναι εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων -το μόνο που θέλουν είναι να τα μεταρρυθμίσουν και να τα καταστήσουν πιο λογικά και πιο σύγχρονα. Αλλά από ότι έχουμε δει παραπάνω, τα πνευματικά δικαιώματα είναι απολύτως εξαρτώμενα από τα μέτρα πολιτειακής αστυνόμευσης, όπως ο νόμος DMCA και οι διατάξεις για την λεγόμενη “πνευματική ιδιοκτησία” στις συμφωνίες “ελεύθερου εμπορίου” όπως η TPP (βλ. “TPP’s Copyright Trap(link is external)”/Η Παγίδα με τα Πνευματικά Δικαιώματα στην TPP, από το EFF), εξαρτώμενα για την όποια επιβίωσή τους σε οποιαδήποτε απόμακρη αναγνωρίσιμη μορφή.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε πως τα πνευματικά δικαιώματα θα έπαυαν να υπάρχουν ή να είναι εκτελεστέα εφαρμόσιμα σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά το τι θα απομείνουν από αυτά, έτσι και απουσιάσουν τα takedowns του νόμου DMCA και παύσουν οι ποινικές διώξεις για τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων (file-sharing); Θα απομείνει να είναι ένας γραφικός κόσμος πνευματικών δικαιωμάτων, όπως ήταν πίσω στην δεκαετία του 1970. Το κύριο αποτέλεσμα των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων θα ήταν για να αποφευχθεί η μαζική εκτύπωση/αναπαραγωγή μη εξουσιοδοτημένων εκδόσεων βιβλίων που βρίσκονται κάτω από πνευματικά δικαιώματα ή τα φυσικά αντίγραφα δίσκων για πώληση σε καταστήματα. Και αυτό θα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό για τους αναγνώστες και τους ακροατές από ότι ήταν πίσω στη δεκαετία του ’70, όταν η ενοχλητική ή κακή ποιότητα των φωτοτυπικών μηχανημάτων και των συσκευών εγγραφής σε κασέτες, ήταν η κύρια απειλή για την εκδοτική βιομηχανία και τις δισκογραφικές εταιρίες. Πίσω σε εκείνες τις ημέρες, η σχετική σημασία των πνευματικών δικαιωμάτων ως μηχανισμός για την μείωση της ενοικίασης ήταν περιθωριακή, σε σύγκριση με άλλες πηγές κέρδους του καπιταλισμού.

Το μοντέλο του ιδιόκτητου ψηφιακού καπιταλισμού με τον οποίο είμαστε εξοικειωμένοι σήμερα -το κεντρικό μοντέλο της παγκόσμιας αποτροπής για την εταιρική ενοικίαση- απολύτως εξαρτάται από την επιβολή μέτρων από ένα κράτος αστυνόμευσης, όπως είναι με την ποινικοποίηση της καταστρατήγησης του DRM, τα takedowns (χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία οποιουδήποτε είδους) περιεχομένου που βρίσκεται σε απευθείας σύνδεση (online) και που φέρεται ότι δεν τηρεί τα πνευματικά δικαιώματα και την κυβερνητική κατάσχεση των domain names στο διαδίκτυο και των web hosting servers, πάλι, χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία. Χωρίς όλα αυτά τα μέτρα, όλο το σημερινό οικοδόμημα των πνευματικών δικαιωμάτων, απλώς θα καταρρεύσει.

Αλλά ευτυχώς, το μοντέλο του καπιταλισμού είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένο, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση στην εκδίκαση της μήνυσης από το EFF (και εύχομαι να είναι καλό!). Ακόμα και αν μείνει η κατάσταση ως έχει, οι τεχνολογίες καταστρατήγησης προχωρούν τόσο γρήγορα, ώστε οι νέες εκδόσεις με τα σπασμένα DRM για τις νέες ταινίες και τα τραγούδια, συνήθως εμφανίζονται σε ιστοσελίδες torrent την ίδια σχεδόν μέρα που αυτά κυκλοφορούν και οι Millennials αποδέχονται πλέον τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων ως ένα απλό γεγονός της ζωής. Αυτή η κουλτούρα της καταστρατήγησης εξαπλώνεται τώρα και στις ακαδημαϊκές εκδόσεις με το SciHub(link is external). Πόσο καιρό λες να χρειασθεί μέχρι αυτή να επεκταθεί και στα ιδιόκτητα ανταλλακτικά και στο διαγνωστικό λογισμικό;

Όπως πάντα, όπως λέει ο σύντροφος στο Center for a Stateless Society(link is external), ο Charles Johnson(link is external) (“Counter-Economic optimism(link is external)”, Rad Geek People’s Daily, 7 Φεβρουαρίου 2009), μια ουγγιά καταστρατήγησης αξίζει όσο μια λίβρα λόμπυ.

Αρθρογράφος: Kevin Carson
Ο Kevin Carson είναι ένας ανώτερος συνεργάτης του Center for a Stateless Society (c4ss.org(link is external)) και κατέχει την έδρα Center’s Karl Hess Chair στην Social Theory(link is external). Αυτός είναι ένας mutualist και individualist αναρχικός, του οποίου η γραπτή εργασία περιλαμβάνει τα Studies in Mutualist Political Economy(link is external) [pdf αρχείο, 409 σελίδες στα αγγλικά], Organization Theory: A Libertarian Perspective(link is external) [pdf αρχείο, 655 σελίδες στα αγγλικά] και The Homebrew Industrial Revolution: A Low-Overhead Manifesto(link is external) [pdf αρχείο, 399 σελίδες στα αγγλικά], τα οποία είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο. Ο Carson έχει γράψει επίσης σε έντυπες εκδόσεις, όπως το The Freeman: Ideas on Liberty και σε μια ποικιλία από περιοδικά και blogs στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των Just Things, The Art of the Possible, P2P Foundation(link is external) και το δικό του Mutualist Blog(link is external).

διαβάστε περισσότερα εδώ:http://waves.pirateparty.gr/node/1203

Bring back the 40-hour work week

150 years of research proves that long hours at work kill profits, productivity and employees
SARA ROBINSON, ALTERNET

If you’re lucky enough to have a job right now, you’re probably doing everything possible to hold onto it. If the boss asks you to work 50 hours, you work 55. If she asks for 60, you give up weeknights and Saturdays, and work 65.

Odds are that you’ve been doing this for months, if not years, probably at the expense of your family life, your exercise routine, your diet, your stress levels and your sanity. You’re burned out, tired, achy and utterly forgotten by your spouse, kids and dog. But you push on anyway, because everybody knows that working crazy hours is what it takes to prove that you’re “passionate” and “productive” and “a team player” — the kind of person who might just have a chance to survive the next round of layoffs.

This is what work looks like now. It’s been this way for so long that most American workers don’t realize that for most of the 20th century, the broad consensus among American business leaders was that working people more than 40 hours a week was stupid, wasteful, dangerous and expensive — and the most telling sign of dangerously incompetent management to boot.

It’s a heresy now (good luck convincing your boss of what I’m about to say), but every hour you work over 40 hours a week is making you less effective and productive over both the short and the long haul. And it may sound weird, but it’s true: the single easiest, fastest thing your company can do to boost its output and profits — starting right now, today — is to get everybody off the 55-hour-a-week treadmill, and back onto a 40-hour footing.

Yes, this flies in the face of everything modern management thinks it knows about work. So we need to understand more. How did we get to the 40-hour week in the first place? How did we lose it? And are there compelling bottom-line business reasons that we should bring it back?

The Making of the 40-Hour Week

The most essential thing to know about the 40-hour work-week is that, while it was the unions that pushed it, business leaders ultimately went along with it because their own data convinced them this was a solid, hard-nosed business decision. Continue reading “Bring back the 40-hour work week”

Ενώνοντας τις Κουκκίδες

Στο blog του P2P Foundation εντοπίσαμε μια σειρά από 5 άρθρα γραμμένα από μέλη του δικτύου The Rules, κάτω από το κοινό τίτλο “Connecting the Dots” (Ενώνοντας τις Κουκκίδες) που αναφέρονται στην αντίληψη ότι όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους αλλά εμείς οι άνθρωποι, τα βλέπουμε ξεχωρισμένα, αποσπασματικά και αποτυγχάνουμε να ενώσουμε τις κουκκίδες μεταξύ τους για να δούμε την συνολική εικόνα.
Μέσα σε αυτά τα 5 άρθρα ξεδιπλώνεται η πραγματικότητα της συνολικής εικόνας της παγκόσμιας σημερινής κατάστασης. Φαινόμενα όπως οι κρίσεις χρέους, η φτώχεια, η υπερβολική συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων, η κλιματική αλλαγή, κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα, παρουσιάζονται ως συνδεδεμένα μεταξύ τους, ως κομμάτια του ίδιου παζλ, ως κουκκίδες που θα πρέπει να ενώσουμε μεταξύ τους για να αντιληφθούμε ότι πρόκειται για την ίδια εικόνα και να αρχίσουμε να δρούμε αντιμετωπίζοντας τα πάντα ως ένα ενιαίο μεγάλο πρόβλημα με πολλές διαφορετικές πτυχές και παραμέτρους. Τα άρθρα προσπαθούν να αφυπνίσουν την αντίληψη μας σχετικά με το κόσμο, σχετικά με τον πλανήτη μας και τους περιορισμένους πόρους του. Γίνεται προσπάθεια να μας δώσουν να καταλάβουμε ότι έχουμε παραπλανηθεί από “ιερούς κανόνες της οικονομίας” που τέθηκαν για προηγούμενους καιρούς και πλέον δεν ισχύουν (αν ίσχυαν και ποτέ).
Στο 3ο άρθρο γίνεται μια αντιστοίχιση της σημερινής φθίνουσας παγκόσμιας κατάστασης που μας οδηγεί στην καταστροφή με την περίπτωση της Νήσου του Πάσχα. Όπως και οι κάτοικοι του απομονωμένου νησιού παρασύρθηκαν από έναν “ιερό κανόνα”, αυτόν της κατασκευής των τεράστιων πέτρινων κεφαλιών, θεωρώντας ότι έτσι θα αποκτήσουν δύναμη και εξουσία, κατάφεραν μέσα σε λίγες γενεές να εξαντλήσουν τις πρώτες ύλες του απομονωμένου κόσμου τους θυσιάζοντας τες σε μια μάταιη (και χωρίς νόημα τελικά) προσπάθεια και ως συνέπεια αυτής να χαθούν τελικά από την ασιτία. Έτσι και ο κόσμος μας σήμερα, εμείς, βασιζόμαστε πάνω στον κανόνα της αέναης ανάπτυξης, της αύξησης του ΑΕΠ με κάθε κόστος, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτός ο κανόνας μας οδηγεί προς την καταστροφή.

Διάβασε τα άρθρα για να δεις προς τα που βαδίζουμε βασιζόμενοι πάνω σε έναν “ιερό κανόνα της οικονομίας” που δεν έχει καμία, μα καμία λογική: http://waves.pirateparty.gr/node/1163

3D printing: Εκτυπώστε το τέλος του καπιταλισμού

«Δυο γενιές Αμερικανών πολιτών» έγραφε κάποτε ο Τζον Στάινμπεκ «γνωρίζουν πολύ περισσότερα για την μίζα του μοντέλου Τ της Ford παρά για τη γυναικεία κλειτορίδα».
Δύσκολα, ένας συγγραφέας, θα μπορούσε να περιγράψει πιο παραστατικά την λατρεία που προκάλεσε στις ΗΠΑ η κατασκευή του πρώτου Ι.Χ αυτοκινήτου που ήταν προσιτό στο μέσο αμερικανό πολίτη. Και όμως ένας άλλος συγγραφέας, ο Άλντους Χάξλει, το επιχείρησε. Στο θρυλικό του έργο «Ο Θαυμαστός καινούριος κόσμος» ο Χένρι Φορντ παρουσιάζεται σαν μεσσίας, οι τάφοι δεν έχουν πλέον σταυρούς αλλά ένα μεγάλο Τ και ο χρόνος δεν χωρίζεται σε π.Χ και μ.Χ αλλά σε π.Φ και μ.Φ (προ Φορντ και μετά Φορντ).
Το δέος που προκαλούσε φυσικά ο Φορντ στους δυο κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς δεν σχετιζόταν με το μοντέλο Τ αλλά με την γραμμή παραγωγής που εφηύρε για να κατασκευάζει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Ο λεγόμενος φορντισμός άλλαξε όχι μόνο τη διαδικασία παραγωγής αλλά και τις κοινωνικές και ταξικές σχέσεις.
Τα εργοστάσια έπρεπε πλέον να παράγουν τυποποιημένα προϊόντα σε προσιτές τιμές και να προσφέρουν στους εργάτες τους σχετικά αξιοπρεπείς μισθούς, με τους οποίους θα μπορούν να αγοράζουν τα καταναλωτικά προϊόντα που παρήγαν.
Αυτό που δεν μπορούσαν να προβλέψουν στα έργα τους, ο Στάινμπεκ και ο Χάξλει, είναι ότι έναν αιώνα αργότερα μια νέα τεχνολογική εξέλιξη θα απειλούσε όχι μόνο το μοντέλο του φορντισμού αλλά τη λογική του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Οι περίφημοι τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα επιτρέπουν σύντομα σε κάθε καταναλωτή να κατασκευάζει στο σπίτι του από απλά προϊόντα, όπως ένα ζευγάρι παπούτσια μέχρι ένα ανταλλακτικό του ψυγείου που χάλασε.
Χωρίς μεγάλες γραμμές παραγωγής, χωρίς έξοδα μεταφοράς, αποθήκευσης και λιανικής πώλησης η νέα τεχνολογία υπόσχεται να περιορίσει δραστικά το κόστος παραγωγής και να σώσει το περιβάλλον από τις καμινάδες των εργοστασίων και τις εξατμίσεις των αεροπλάνων, των φορτηγών και των πλοίων που μεταφέρουν εμπορεύματα από τη μια άκρη του πλανήτη.
Κυρίως όμως υπόσχεται να μειώσει δραματικά το χρόνο εργασίας απελευθερώνοντας τους ανθρώπους από τις σημερινές συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς. Και τώρα σταματήστε να ονειρεύεστε.
Γιατί για άλλη μια φορά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Ο αυτοματισμός της παραγωγής σημαίνει πολύ απλά (αν και ελαφρώς απλουστευτικά) λιγότερους εργαζόμενους από τους οποίους μπορεί να αποσπαστεί αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε απόλυτη και σχετική υπεραξία. Οι σύγχρονοι λουδίτες λοιπόν, αυτοί που σπάνε δηλαδή τα νέα μηχανήματα παραγωγής, ενδέχεται να μην είναι οι εργάτες αλλά… τα αφεντικά τους.
Πέρα όμως από τη μείωση του κόστους, των ωρών εργασίας και συνεπώς της δυνατότητας άντλησης υπεραξίας από τους εργαζόμενους, τίθεται το ερώτημα εάν η εξάπλωση των 3d εκτυπωτών σημαίνει ότι ο καταναλωτής-πολίτης γίνεται ταυτόχρονα και κάτοχος των μέσων παραγωγής. Και η απάντηση είναι… ναι μεν αλλά.
Γιατί σε αυτή τη σύγχρονη διαδικασία παραγωγής το πραγματικό κόστος δεν βρίσκεται στα μηχανήματα που κατασκευάζουν τα προϊόντα ή στα υλικά παραγωγής αλλά στο σχέδιο που θα εξηγεί στη συσκευή πως να «τυπώσει» το προϊόν. Και εδώ ανοίγονται δυο δρόμοι: Εάν το «σχέδιο» για την δημιουργία ενός παπουτσιού ανήκει και πάλι σε κάποια πολυεθνική όπως η Nike, η οποία το τιμολογεί όπως θέλει και το προστατεύει με πατέντες, η τελολογική εξέλιξη είναι σημαντική αλλά όχι επαναστατική.
Αν όμως τα σχέδια δημιουργούνται, αναπτύσσονται και διαμοιράζονται ελεύθερα μέσα από ανοιχτά δίκτυα υπολογιστών, όπως συμβαίνει λόγου χάρη με το ελεύθερο λογισμικό, ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής καθίσταται αναχρονιστικό και (με μια μικρή βοήθεια) καταδικασμένο σε γρήγορο θάνατο. Μιλώντας τις προηγούμενες ημέρες στην Αθήνα ο Μισέλ Μπάουενς, από τους πρωτοπόρους της λεγόμενης ομότιμης παραγωγής σκιαγράφησε τις δυνατότητες ανοικτής, συμμετοχικής και προσανατολισμένης στα “κοινά” ανθρώπινης συνεργασίας.
Ξεκινώντας από την έννοια των «ψηφιακών κοινών» ο Μπάουενς περιγράφει μια κοινωνία η οποία δεν κυριαρχείται από τη δύναμη των εταιρειών αλλά στην οποία «οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται την δημιουργικότητά τους, αντί να την περιφράσσουν, και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας, αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο».
Όσο για το τελικό προίον αυτής της διαδικασίας, αναλαμβάνει να μας το παρουσιάσει η ομάδα της MyCity-me και το Fab Lab Athens. «Όλοι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν την τρισδιάστατη εκτύπωση ενός αντικειμένου» μας εξηγούσε η Βάγια Πάντου, από την MyCity-me.
Το μέλλον είναι εδώ έτοιμο να συγκρουστεί με το παρελθόν ενω ένα νέο σύστημα παραγωγής ετοιμάζεται να αμφισβητήσει το προηγούμενο. Και όσοι τόλμησαν να σταθούν εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων το πλήρωσαν ακριβά. Ρωτήστε και τους φεουδάρχες…

Διαβάστε
Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος
Η δυστοπική, ταξική κοινωνία του Χάξλει, στηριγμένη στο μοντέο παραγωγής του Φορντ.
The Political Economy of Peer Production
Ο Michel Bauwens περιγράφει τη δομή των ανοιχτών δικτύων ομότιμης παραγωγής P2P.
Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών 2/6/2013 – http://info-war.gr/3d-printing-εκτυπώστε-το-τέλος-του-καπιταλισμο/

Κάποτε θα τα αφηγούνται όλα αυτά που περάσαμε οι μεταγενέστεροι και θα γελάνε

Από εκεί και πέρα, για να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις, σκέφτομαι ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια.

Πιο πολύ απ’ όλα με εκνευρίζει το δόγμα των «επιΜένουμε Ευρώπη», όλοι αυτοί οι φιλελεύθεροι σαλιάρηδες που μας τα κάνανε καρπούζια με τις τρομοκρατίες τους· άλλο που οι πολίτες τσίμπησαν.

Θυμάμαι τη δήλωση του Δημήτρη Καμμένου, μετά το δημοψήφισμα, πως, αν βγαίναμε την επομένη από το ευρώ, η Ελλάδα θα κατακλύζοταν από πρόσφυγες που θα εγκλωβίζονταν λόγω της παράλληλης εξόδου μας από τη Σένγκεν και του κλεισίματος των συνόρων (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους αυτούς τους νενέκους να μιλάνε για την οικονομική καταστροφή της χώρας σε περίπτωση που δεν υπογράφαμε τα μνημόνια (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους τους νεοδημοκράτες να μιλάνε για τις φρεγάτες στο Αιγαίο την επομένη της ρήξης (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι τους πασόκους -τους original- να μιλάνε για εκτόξευση της ανεργίας και την απογείωση του χρέους έξω από τα μνημόνια, όπως επίσης και την μακροχρόνια ύφεση της οικονομίας μας αν επιστρέφαμε σε εθνικό νόμισμα (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι το 2012 τους παπαγάλους των ΜΜΕ να τρομοκρατούν τους ‘Ελληνες πως θα τρώνε από τα σκουπίδια (1 στα 2 νοικοκυριά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας πλέον).

Θυμάμαι τους φιλελέρες να μιλάνε για μια χώρα τύπου Βόρειας Κορέας, όπου δεν θα θέλει κανείς να επενδύσει και παράλληλα οι υπάρχουσες επιχειρήσεις θα κλείσουν ή θα μεταναστεύσουν – στο μεταξύ οι μισές επιχειρήσεις έκλεισαν λόγω κρίσης, χιλιάδες ΑΦΜ πήγαν στη Βουλγαρία και αλλού και οι επενδυτές, τι να πω, κάνουν ουρά (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους αυτούς που τα τελευταία χρόνια μιλούσαν για τον εκμηδενισμό του ελληνικού τουρισμού εκτός της ΕΕ και θέλω να τους τρίψω στη μούρη το φετινό καλοκαίρι που πραγματικά θα τους μείνει αξέχαστο (ακόμα δεν βαρεθήκατε να χειροκροτάτε;).

Νομίζω τα μόνα που απομένουν είναι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας και οι πολύωρες διακοπές ρεύματος, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ και να πάθουμε μέσα στα μνημόνια και την ΕΕ, όσα υποτίθεται ότι θα παθαίναμε εκτός.

Θα ήθελα να πω σε αυτό το σημείο, πως πρέπει να μας δώσουν από τώρα το Νόμπελ Λογοτεχνίας -και όχι το Ειρήνης- για αυτά τα παραμυθένια έξι χρόνια και την γενικότερη στάση που επιδείξαμε.

Read more: http://pitsirikos.net/2016/03/%ce%b5%ce%b4%cf%8e-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ac%cf%84%ce%b5/#ixzz43MPN9Clo

Το μακρύ ζεϊμπέκικο του (αυτο)διασυρμού

stathisΚι έτσι «φθάσαμε ως εδώ», να λιάζονται οι πρόσφυγες στις λάσπες της Ειδομένης.

Στην Ειδομένη δεν υπάρχει ελληνικό κράτος, υπάρχει παρακράτος των ΜΚΟ. Με τις οποίες ο κ. Τσίπρας και ο μισός ΣΥΡΙΖΑ έχει διττή σχέση. Από τη μια τις κατηγορεί ότι χρηματίζονται κι από την άλλη εγκρίνει (διά της χρησιμοποίησής τους) τον χρηματισμό τους. Διότι και σε αυτό το θέμα ο κ. Τσίπρας «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς». Από τη μια

ο κ. Πρωθυπουργός παραδέχεται, υπαινίσσεται και εν τέλει δηλώνει ότι για τον «χάρτη εισόδου προσφύγων» στη FYROM υπεύθυνες (πιθανόν να) είναι ορισμένες ΜΚΟ. Δεν καταλαβαίνει (για μιαν ακόμα φορά) ο κ. Πρωθυπουργός ότι με τη δήλωσή του αυτή ομολογεί πως το παρακράτος των ΜΚΟ είναι κράτος εν κράτει! Ομολογεί, επίσης, ότι το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει ούτε «μάτια», ούτε «αυτιά» σε έναν χώρο όπου εκ των πραγμάτων ανάμεσα στους αμνούς δρουν και προβατόσχημοι λύκοι – των τζιχαντιστών, των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών κι άλλων ενδιαφερομένων. Στην Ειδομένη (κι όχι μόνο) η Ελλάδα είναι ένα ξέφραγο αμπέλι μες στις λάσπες. Από την άλλη

ο κ. Τσίπρας «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς» με τις ΜΚΟ, διότι οι μισοί Συριζαίοι (κι απ’ αυτούς οι μισοί καλοπροαίρετα) πιστεύουν ότι οι ΜΚΟ παράγουν έργο αγαθό, ενώ οι υπόλοιποι είναι ανακατεμένοι (έκπαλαι) με ΜΚΟ που απορροφούν και διαχειρίζονται πολλά φράγκα – πρόκειται για κατ’ επάγγελμα ανθρωπιστές και επί χρυσίω ιδεολόγους.

Οι ΜΚΟ παίρνουν κατευθείαν χρήματα από την Ενωση (που παρακάμπτει το ελληνικό κράτος ως αναξιόπιστο) και ορισμένες απ’ αυτές παίρνουν χρήματα και από το ελληνικό κράτος (που τις θεωρεί αξιόπιστες). Τσίρκο. Που σηματοδότησε η υπόθεση Ρόντου, καθώς και σειρά άλλων υποθέσεων που αφορούν σε κατάχρηση εκατομμυρίων ευρώ για απίθανους λόγους, όπως η κατασκευή… λέμβων στην… Αβησσυνία.

Προφανώς, η εικόνα της Ειδομένης και δεν «τιμά την Ελλάδα», ούτε ατιμάζει την Ευρώπη. Διαχείριση των «παράπλευρων απωλειών» ενός πολέμου γίνεται, και γίνεται απ’ τα θηρία που τον έχουν εξαπολύσει. Και μάλιστα με τον πιο ιταμό τρόπο – με την παραοικονομία

που έχουν στήσει γύρω απ’ τον ανθρώπινο πόνο λαθρέμποροι ψυχών και σοβαροφανείς Ευρωπαίοι ηγέτες από κοινού. Μια ιταμή υπόθεση, την οποίαν η ελληνική κυβέρνηση υπηρετεί-παρακολουθεί με τον πιο οικτρό τρόπο και τα πιο επικίνδυνα αποτελέσματα. Η FYROM μας κλείνει τα σύνορα κατάμουτρα, η Ενωση το εγκρίνει, ο κ. Τσίπρας λέει και για αυτό ψέματα (επειδή και για αυτό τον έπιασαν κορόιδο) και ο κ. Μουζάλας δεν έχει πρόβλημα με τους Τούρκους χωροφύλακες στα ελληνικά νησιά, παρ’ ότι η Τουρκία θα είχε κάποιο προβληματάκι με Ελληνες αστυφύλακες στις δικές της ακτές. Τσίρκο.

Η κυβέρνηση αυτή κάθε μέρα δεν ξέρει τι της ξημερώνει! Πέρα από τις προγραμματισμένες κεραμίδες που της πέφτουν στο κεφάλι (φέρ’ ειπείν στις «διαπραγματεύσεις» με την Τρόικα), της έρχονται καθημερινώς κατακέφαλα και κεραμίδες από τις δηλώσεις ή τα έργα των υπουργών ή άλλων στελεχών της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ.

Λέει όσα είπε για τις ΜΚΟ ο κ. Τσίπρας, τις χαϊδεύει ο κ. Κυρίτσης (ο βουλευτής εκείνος που κατά την ορκωμοσία του είχε δηλώσει πως κάποτε είχε κατουρηθεί – δεν ενθυμούμαι τον λόγο, αλλά για να θέλει ο εν λόγω βουλευτής να πληροφορήσει το πανελλήνιο ότι είχε κατουρηθεί κάποτε, κάποιος σοβαρός λόγος θα ήταν). Ο ίδιος και ο αυτός κ. Κυρίτσης βρήκε την παρόλα Μουζάλα (για τη «Μακεδονία») «εντελώς ασήμαντη». Αλλο, προφανώς, ήθελε να πει, πιθανόν κάτι το αποδραματοποιητικό, αλλά δεν ήξερε πώς να το πει και έτσι το είπε! βγάζοντας «ασήμαντες» τις κουβέντες ενός υπουργού – ασήμαντον και τον ίδιο! Παρ’ ότι

για αυτές τις ασημαντότητες τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα έγιναν μαλλιά κουβάρια μεταξύ τους (και ο ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό του). Η κυβέρνηση φθίνει (εκτός των άλλων, πάει με μια παραίτηση υπουργού κάθε τρεις και λίγο), διότι ο κ. Τσίπρας «τοιαύτους επέλεξε αρχιερείς». Επί παραδείγματι ο κ. Μουζάλας, δεν «φταίει» αυτός. «Μακεδονία» ονομάζει τα Σκόπια όταν ομιλεί κατ’ ιδίαν και με τους φίλους του, «Μακεδονία» τα είπε και δημοσίως, δύο φορές. Εξις δευτέρα φύσις. Το

ότι στη συνέχεια ζήτησε συγγνώμη δείχνει απλώς πόσο «ασήμαντη» ήταν η δήλωσή του. Τέτοια που ο κ. Καμμένος να θέσει δίλημμα «ή εγώ ή αυτός», δίλημμα και για τον μισό ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί τον κ. Καμμένο «ψεκασμένο» και «λαϊκιστή», ένα αναγκαίο κακό, προκειμένου η κυβέρνηση Τσίπρα να κάνει εν τέλει το καλό, που μπορεί να κάνει μια Αριστερά με Δεξιά πολιτική. Τσίρκο. Τιμημένη

Ειδομένη όπως είπε, άλλο θέλοντας να πει ο διαρκώς αριστεύων κ. Μπαλτάς. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι η επανάσταση του 1821 γέννησε το ελληνικό έθνος κι όχι ότι το ελληνικό έθνος έκαμε την επανάσταση του 1821 (και καμιά εικοσαριά πριν απ’ αυτήν)! Μία επανάσταση αγνώστου μητρός. Που πριν να κάμει εκείνους που την έκαμαν Ελληνες, οι ίδιοι ήταν Πετσενέγκοι (ή Πατσινάκες, θα σας γελάσω). Ομως ούτε ο κ. Μπαλτάς «φταίει» για τη φαιδρότητα τέτοιων απόψεων, αφού τη φαιδρότητα αυτή τη θαυμάζει ο κ. Τσίπρας. Την υγειά μας να ’χουμε ως την επόμενη κεραμίδα που θα αμολήσει ο κ. Μπαλτάς ή ο κ. Μουζάλας, ως τα επόμενα «γεμιστά» της κυρίας Φωτίου, ως τα επόμενα μέτρα Τρύφωνος και τις επόμενες αμετροέπειες Κουρουμπλή για την παχυσαρκία των δικηγόρων, τις κουτοπονηριές Κατρούγκαλου, την πρόοδο του κ. Καρανίκα στην καριέρα-που-είναι-χολέρα και όλα τα υπόλοιπα

που διασύρουν καθημερινώς την Αριστερά.

Διότι αυτή η κυβέρνηση διασύρει καθημερινώς την Αριστερά. Οχι την Αριστερά της κυρίας Τζάκρη και του κ. Φάμελλου, αλλά την Αριστερά που ψήφισαν οι Ελληνες και τους βγήκε νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αυτή την κυβέρνηση υπάρχουν ανόητοι, ερασιτέχνες, αυτάρεσκοι, ακόμα και ιδιοτελείς, αν αυτό ήταν εκείνο που τη χαρακτηρίζει. Τη χαρακτηρίζει όμως το γονάτισμα, η υποταγή. Η εξάρτηση από την Τρόικα και η εκτέλεση των εντολών της. Απ’ αυτό προκύπτουν

τα δεινά κι όχι απ’ την ανοησία και το ελλιποβαρές ορισμένων (αναπόφευκτο άλλωστε, αν και στη σύνθεση αυτής της κυβέρνησης υπερβαίνει το ανεκτό). Γι’ αυτό και η κυβέρνηση των εντολοδόχων της Τρόικας παρουσιάζει κόπωση, ανικανότητα, φθορά και ελλοχεύουσα επικινδυνότητα.

Στηρίζεται πλέον μόνο σε εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι «στο τέλος κάτι καλό θα κάνει», σε εκείνους που επωφελούνται απ’ το έργο της (πλούσιοι οι μεν, λιγούρια οι δε) και σε εκείνους που πιστεύουν ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι χειρότερος απ’ τον κ. Τσίπρα – δίκιο έχουν, αλλά η πολιτική Τσίπρα είναι που οδηγεί στον κ. Μητσοτάκη. Και

πάντως, το ποιος είναι χειρότερος δεν μας λύνει το πρόβλημα. Αυτή η λογική συνιστά έναν ακόμα διασυρμό της Αριστεράς. Η Αριστερά εκλήθη από τον λαό για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της και όχι για να του εξηγεί γιατί δεν μπορεί να το εφαρμόσει. Κι αυτό

είναι ο μεγαλύτερος αυτοδιασυρμός. Το ίδιο πεισιθάνατος με τον (αυτο)διασυρμό της υποταγής…

ΣΤΑΘΗΣ – http://www.enikos.gr/stathis/377324,To-makry-zeimpekiko-toy-aytodiasyrmoy.html

DIEM25: Η παρουσίαση (Ελληνική μετάφραση)

«Ας ταρακουνήσουμε την Ευρώπη, με συμπόνοια, απαλά αλλά με στιβαρή χείρα». Με την φράση αυτή ολοκλήρωσε την ομιλία του στο Volksbühne του Βερολίνου ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσιάζοντας το πανευρωπαϊκό κίνημα DIEM 25. Μια κίνηση που ήδη έχει δημιουργήσει αίσθηση αφού μεταξύ άλλων την παρουσίαση χαιρέτησαν ο διεθνούς φήμης φιλόσοφος Σλάβοι Ζίζεκ και ο ακτιβιστής Τζούλιαν Ασάνζ.

Παρουσιάζοντας την φυσιογνωμία του DIEM 25 ο Γιάννης Βαρουφάκης έθεσε ρητορικά το ερώτημα: “Είμαστε ένα αριστερό κίνημα;” και απάντησε: “Εγώ είμαι αριστερός” όμως “το κίνημά μας θέλει να είναι παραπάνω από αυτό” επισημαίνοντας ότι στο παρελθόν συζητήθηκε το θέμα του αν “ο καπιταλισμός είναι συμβατός με την δημοκρατία” όμως “τα γεγονότα στην Ευρώπη κατέστησαν παρωχημένη αυτή την συζήτηση”. Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρθηκε και στην εμπειρία του ως υπουργός Οικονομίας της Ελλάδας σημειώνοντας ότι στο πρώτο Eurogroup όπου συμμετείχε του ξεκαθαρίστηκε πως “οι εκλογές δεν θα αλλάξουν την οικονομική πολιτική της Ελλάδας” όπως αυτή είχε διαμορφωθεί πριν την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. “Μπορείτε να ζείτε με το ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε;” σημείωσε ο Γ.Βαρουφάκης λέγοντας πως υπάρχει ανάγκη για συνολικό εκδημοκρατισμό έναν “ευρύ συνασπισμό που θα αποδέχεται τους ελεύθερους δημοκράτες”. “Αυτό είναι το δικό μας κίνημα. Μία ευρεία συμμαχία” δήλωσε τονίζοντας ότι “το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θεωρεί ότι η εκκλησία του Δήμου είναι ο εχθρός”.

Απαντώντας στο “τί εννοούμε όταν μιλάμε για εκδημοκρατισμό της ΕΕ;” ο Γιάνης Βαρουφάκης πρότεινε μεταξύ άλλων “πλήρη διαφάνεια στην λήψη των αποφάσεων” προτείνοντας ενδεικτικά να υπάρχει “live streaming σε κάθε Eurogroup” ζητώντας να δημοσιοποιούνται τα έγγραφα που συζητούνται “όπως γίνεται στις ΗΠΑ”. Συγκεκριμένα επισήμανε πως το DIEM 25 θα ζητήσει από τις αρχές της Ε.Ε “αμέσως να εκκινήσουν την διάχυση φωτός στη διαδικασία λήψης αποφάσεων”. Επίσης πρότεινε να υπάρξει “συνταγματική συνέλευση όπου οι ευρωπαίοι θα διαβουλεύονται για το πώς θα επιφέρουν την ευρωπαϊκή δημοκρατία” με “ένα κυρίαρχο κοινοβούλιο”. Επίσης αναφερόμενος στην οικονομική διάσταση επισήμανε ότι το έλλειμμα δημοκρατίας έχει απήχηση και στην οικονομική κατάσταση στην Ε.Ε σημειώνοντας ότι ακριβώς για αυτό”η Ευρώπη είναι ο μεγάλος ασθενής της παγκόσμιας οικονομίας” και παρατηρείται μία “πρωτοφανής διαδικασία μέσω της οποίας η ευρωπαϊκή κρίση κατατρέχει τους ανθρώπους”. Μάλιστα επισήμανε “την παρουσίαση της δημοκρατίας ως μία πολυτέλεια. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που απειλεί την Ευρώπη”.

www.thepressproject.gr

Ασυμπίεστη φτώχεια

Φτώχεια λέγεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί την πρώτη και σχεδόν τη μοναδική φροντίδα του ανθρώπου. Ο φτωχός δεν ζει, επιβιώνει όταν μπορεί να επιβιώσει. Το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση- παραπέμπει στη σταθερή  απαίτηση του ανθρώπου, από τότε που έγινε sapiens (σκεπτόμενος), να αποδεσμευτεί κάποτε από τον αγώνα για την επιβίωση και να μπει στη ζωή χωρίς αγωνία.

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε πως σκοπός της ύπαρξής του δεν είναι η επιβίωση, όπως στα ζώα, αλλά η ζωή. Κι ωστόσο το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» διατηρεί πάντα τη σημασία που είχε την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Είναι λίγοι αυτοί που πράγματι ζουν. Οι περισσότεροι είτε -επιβιώνουν, είτε ψευτοζούν με το φόβο πως θα χάσουν ακόμα και τη δυνατότητα της επιβίωσης που εξασφάλισε στους περισσότερους ο καπιταλισμός.

Ο καπιταλισμός όντως εξασφάλισε στους περισσότερους τη δυνατότητα της επιβίωσης, Γιατί, τα πριν απ’ αυτόν κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να έχουν ως σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος», Η διαφορά ανάμεσα στα δύο συνθήματα είναι προφανής. Σήμερα, μπορεί να επιβιώσει κανείς ασκώντας, ας πούμε το «επάγγελμα» του ζητιάνου. Όμως, σκεφτήκατε ποτέ πως στο Μεσαίωνα και ζητιάνος να ήσουν και να εξαρτούσες τη ζωή σου αποκλειστικά από την ελεημοσύνη θα ήταν δύσκολο να επιβιώσεις. Ήταν τόσο λίγοι οι πλούσιοι τότε, που κι αν φανταστούμε όλους τους πλούσιους ελεήμονες και φιλάνθρωπους θα κατάφερναν να κάνουν να επιβιώσουν διά της ελεημοσύνης μόνο ένα εντελώς ασήμαντο μέρος από τις στρατιές των εξαθλιωμένων. Αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει κάπου 13 αιώνες, από τους λεγόμενους Σκοτεινούς Χρόνους που διαδέχονται την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 50 αιώνα, μέχρι τον 180 ή τον 190 αιώνα.

Η φεουδαρχία, που αρχίζει να οργανώνεται σε κοινωνικό σύστημα μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάζει μια στοιχειώδη τάξη στο χάος που προκαλεί αυτή η παταγώδης πτώση, τότε που οι μάζες των λαών της Ευρώπης εγκαταλείπονται στην κακή τους μοίρα καθώς οι δούλοι χάνουν τους δουλοκτήτες που τους εξασφάλιζαν ένα κομμάτι ψωμί. Κανείς καλλιεργητής δεν αφήνει το βόδι να ψοφήσει από την πείνα. Κι αν βρεθεί μπροστά στο δίλημμα, θα προτιμούσε ίσως να πεθάνει το παιδί του ή ο γονιός του, που δεν μετέχουν στην παραγωγική διαδικασία, παρά να καταστραφούν τα μέσα παραγωγής που για αιώνες είναι τα ζώα ή οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ζώα στο δουλοκτητικό σύστημα παραγωγής.

Μέχρι τον 180 ή τον 190 αιώνα, λοιπόν, το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» θα μπορούσαν να το κάνουν πράξη μόνο οι ελάχιστοι πλούσιοι της εποχής, ενώ για την απέραντη μάζα των εξαθλιωμένων το σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος» θα ηχούσε εφιαλτικά, αν υπήρχε. Δεν πρέπει να μας εξαπατούν οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν τα 1.300 χρόνια, που η φτώχεια είναι κυρίαρχη κατάσταση σ’ όλο τον κόσμο. Γιατί, όποιος κι όσος πολιτισμός εμφανίστηκε αυτά τα χρόνια είναι δημιούργημα των ελαχίστων πλούσιων που, όταν δεν είχαν ανάμεσά τους ικανούς ανθρώπους, έπαιρναν στη δούλεψή τους τούς εκ των εξαθλιωμένων ταλαντούχους και τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί για να σκέφτονται και να δημιουργούν για λογαριασμό της άρχουσας τάξης ή για να παράγουν τέχνη προς τέρψιν της άρχουσας τάξης.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η συμφωνική μουσική, πχ, εμφανίστηκε, αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε στην κλασική της μορφή μέσα στις αυλές των βασιλιάδων, των πριγκίπων και των αρχόντων από ταλαντούχους συνθέτες, που δεν είχαν καμιά σχέση με την άρχουσα τάξη. Ο Μπαχ, πχ, η πιο μεγάλη μορφή σ’ ολόκληρη την ιστορία της συμφωνικής μουσικής, πέρασε όλη του τη ζωή σαν μεροκαματιάρης παραγωγός έντεχνων ήχων στις αυλές των αρχόντων και ποτέ δεν χόρτασε ψωμί αυτός και η πολυμελής οικογένειά του. Σήμερα, όλοι οι χορτάτοι ακούν Μπαχ και νιώθουν «ρίγη συγκινήσεως» από τη θεία μουσική του, χωρίς να πολυνοιάζονται κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε αυτή η εκπληκτική μουσική.

Το γεγονός πως σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι πλούσιοι απ’ όσους υπήρχαν πριν από έναν ή δύο ή δώδεκα αιώνες δεν σημαίνει και πάρα πολλά από πολιτιστικής απόψεως. Σημαίνει όμως πολλά από οικονομικής απόψεως. Διότι αυτοί που σκορπούν τα χρήματά τους ανοήτως, μπορεί να είναι ημιβάρβαροι, αλλά η βαρβαρότητα τους είναι … νέου τύπου. Οι σύγχρονοι ημιβάρβαροι έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης, χωρίς ωστόσο να έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής. Αντιλαμβάνονται την «καλή ζωή» σαν δυνατότητα να «τ’ ακουμπά» κανείς μέρα παρά μέρα, ας πούμε στα μπουζούκια, κάνοντας πλούσιους κι άλλους ομοίως ημιβάρβαρους που, μάλιστα, αυτοχαρακτηρίζονται «λαϊκοί καλλιτέχνες».

Παρά ταύτα, όμως, είτε βαρβαρίζων, είτε πολιτισμένος, ο πλούσιος είναι πλούσιος. Και είναι πάρα πολύ καλό μια κοινωνία να έχει πλούσιους, έστω κι αν σου γυρίζουν τ’ άντερα βλέποντας να μην ξέρουν τι να κάνουν τον πλούτο τους, σαν να νιώθουν αμηχανία που βρέθηκαν πλούσιοι, σαν να θεωρούν την κατάστασή τους αφύσικη, σαν να νοσταλγούν τον «παλιό καλό καιρό» της «έντιμης φτώχειας», τότε που η φτωχογειτονιά ήταν κάτι σαν θερμοκήπιο καλών αισθημάτων.

Ο καλός Θεός άκουσε την αγωνιώδη επίκληση «δος ημίν σήμερον» και κάτι έδωσε στα καλύτερα εκ των τέκνων του για σήμερα. Μη με ρωτάτε πώς κατάλαβε ότι αυτά είναι τα καλύτερα τέκνα του. Πάντως, σε κάποιους έδωσε και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο και για όλη τους τη ζωή, που δεν είναι πλέον μια ζωή αφιερωμένη στην επιβίωση. Αν τους έδινε ο Θεός και μυαλό, θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα.

Η ανθρωπότητα, παρά την αύξηση του αριθμού των πλουσίων, παρά τη μείωση του αριθμού των φτωχών, συνεχίζει να έχει άλυτο το πρόβλημα της επιβίωσης όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των προνομιούχων. Κι ενώ υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σαν δασικό τους μέλημα την επιβίωση, αυτοί που έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης σύντομα θα υποχρεωθούν να πάρουν μέτρα για τη ζωή τους. Ήδη οι μισοί οπλοφορούν για να αντιμετωπίσουν την πιθανή επίθεση εκείνων που δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης. Και, βέβαια, προκειμένου να επιβιώσει κανείς, και θα σκοτώσει και θα κλέψει, και θα ρημάξει.

Πάντως σ’ αυτόν τον τερατώδη αγώνα για την επιβίωση που συνεχίζεται, η φύση ευνόησε τη γυναίκα, ίσως γιατί τη χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο τον άντρα για τη διαιώνιση του είδους. Ένας άντρας μπορεί να γονιμοποιήσει πολύ περισσότερες της μιας γυναίκες. Συνεπώς, μια κοινωνία με εκατό ας πούμε γυναίκες και με ένα μόνο άντρα θα μπορούσε να συνεχίσει την ιστορία της ανετότατα.

Η πανάρχαια πορνεία είναι μια οικονομικής φύσεως παραχώρηση της κοινωνίας προς την πολύ χρήσιμη για τη διαιώνιση του είδους γυναίκα. Κάθε γυναίκα έχει μια «φάμπρικα» ανάμεσα στα σκέλια της, που θα μπορούσε να τη βάλει μπροστά πάρα πολύ εύκολα, μέσα σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Και μη μου πείτε πως η πορνεία είναι ανήθικο πράγμα, γιατί στον αγώνα για την επιβίωση τίποτα δεν είναι ανήθικο. Η επιβίωση είναι α-ηθική, τοποθετείται πέραν της ηθικής, δεν είναι ανήθικη. Δεν υπάρχει ηθική για ζώα, ούτε για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στη ζωώδη κατάσταση από ανάγκη.

Το λέει και ο Θουκυδίδης: όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής. Αλλά και πέραν της αισθητικής και πέραν των πάντων. Η φτώχεια, άλλωστε, κάνει πολύ καλή παρέα με την άγνοια, την αγραμματοσύνη, την πρόληψη, τη δεισιδαιμονία. Η φτώχεια περιορίζει ασφυκτικά τα όρια της ζωής και αποκλείει από τον άνθρωπο τη δυνατότητα για τον παραπέρα εξανθρωπισμό. Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στη φύση που δεν γεννιέται μόνο αλλά και γίνεται. Οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι να περιορίζονται σε όσα τους χάρισε η φύση, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν μέσα από την κοινωνική ζωή τα φυσικά τους χαρίσματα.

Πριν από διακόσια μόλις χρόνια ευημερούσε μόλις το 10% του πληθυσμού της σημερινής αναπτυγμένης Ευρώπης και Αμερικής. Σταδιακά, η φτώχεια έπεσε από το 90% στο 30%. Σήμερα βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 20%. Δηλαδή 20% των ανθρώπων στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο και όχι σ’ όλο τον κόσμο, γιατί αν επεκτείνουμε τη στατιστική σ’ όλο τον κόσμο θα μας στρίψει, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν οξύτατο πρό6λημα επιβίωσης. Βέβαια, σε σχέση με το 90% των φτωχών του 180υ αιώνα, το σημερινό ποσοστό του 20% φαντάζει εντελώς ασήμαντο.

Αλλά δυστυχώς δεν επισημαίνονται τάσεις παραπέρα συρρίκνωσης, όπως γινόταν συνεχώς υπό καπιταλιστικό καθεστώς μέχρι το 1940 περίπου. Είναι βέβαιο, κι αυτό δεν το λένε μόνο οι μαρξιστές, πως ο καπιταλισμός εξάντλησε τις δυνατότητές του να μεταθέσει όλους από την κατάσταση της ένδειας στην κατάσταση της ευμάρειας.

Όμως, το καπιταλιστικό κατάλοιπο του 20% της αμετακίνητης φτώχειας αποκλείεται να μη δημιουργήσει κοινωνικά προβλήματα, αργά ή γρήγορα. Το 20% του πληθυσμού μιας αναπτυγμένης χώρας που είναι οι φτωχοί δεν είναι καθόλου μικρό για να γίνει αποτελεσματική μια αυθόρμητη επίθεση στα σούπερ μάρκετ.

Βέβαια, η σπουδαία καπιταλιστική εφεύρεση του επιδόματος ανεργίας, που το καπιταλιστικό καθεστώς δεν δίνει γιατί σκοτίζεται για τους άνεργους, αλλά γιατί νοιάζεται μην κάνουν γιουρούσι και γίνουν όλα ρημαδιό, θα είναι αποτελεσματική όσο υπάρχει κάποιο περίσσευμα από το 80% των λιγότερο φτωχών και των πλουσίων. Όμως, τι θα γίνει στο νέο κραχς (Η ηχοποίητη λέξη κραχ παράγεται από τον ήχο κρατς-κρουτς που κάνει μια οικοδομή την ώρα που καταρρέει).

Χάρη στο επίδομα ανεργίας, το 20% των φτωχών μπορούν και κρατιούνται στα ποδάρια τους. Και το μόνο που χρειάζεται ένας πεινασμένος για να κάνει έφοδο είναι να στέκεται στα ποδάρια του. Το επίδομα ανεργίας πρέπει να είναι καλά υπολογισμένο για να μην κρατιέσαι για πολύ στα ποδάρια σου.

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας
http://www.nostimonimar.gr/rafailidis-i-asimpiesti-ftochia/

Τι έπρεπε να γίνει στην Ελλάδα αντί των μνημονίων

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.
Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.

Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο.

Α) Η μεγάλη ιστορία:

Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.

Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.

Εκείνη την στιγμή, οι τρεις μεγαλύτερες, πλήρως ιδιωτικοποιημένες, ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing, Landsbanki, Glitnir) καλούνταν να διαχειριστούν χρέος που υπέρβαινε το 900% του ΑΕΠ.

Η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας αδυνατούσε να συνεισφέρει με ενέσεις ρευστότητας για να καλύψει μια τέτοια φούσκα.

Το δημόσιο χρέος ήταν επίσης αρκετά ανεβασμένο καθώς είχε πάει σε ένα χρόνο από το 30% στο 90% (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο έχοντας χρέος 120% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιρλανδία με 85% περίπου).

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κατέρρευσε μια χώρα με πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ.

Την ίδια περίοδο, εθνικοποιείται η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η Glitnir, με αντίτιμο 600 εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ -το ΑΕΠ της χώρας ήταν περίπου 9 δισ.-, προφανώς με σκοπό να μεταβιβαστεί κάποια στιγμή το χρέος της στον ισλανδικό λαό.

Οι άλλες δυο τράπεζες κατέστη αδύνατο να εθνικοποιηθούν, οπότε αποφασίστηκε αντί της εθνικοποίησης τους να προχωρήσουν τελικά στην εκκαθάριση τους τον Οκτώβριο του 2008.

Δηλαδή οι Ισλανδοί εκκαθάρισαν την παλιά χρεοκοπημένη τράπεζα, αγοράζοντας ουσιαστικά μόνο τις καταθέσεις που διατηρούσαν οι πολίτες σε αυτήν και ελάχιστα άλλα υγιή περουσιακά στοιχεία.

Δημιούργησαν μια καλή τράπεζα και μια κακή, όπως έκαναν οι Σουηδοί το 1992.

Οπότε τα τοξικά ομόλογα και δάνεια δεν θα τα μετέφεραν στις νέες τράπεζες.

Αυτό απογείωσε το δημόσιο χρέος καθώς χρειάστηκαν 8 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση (προσβλητικός όρος αν τη συγκρίνεις με τις αντίστοιχες στην Ελλάδα).

Επιβλήθηκαν capital controls (που είναι μέχρι σήμερα ενεργά), ενώ 500.000 ξένοι πελάτες των τριών τραπεζών (δηλαδή που ζούσαν εκτός Ισλανδίας), έχασαν τις επενδύσεις τους.

Μέσα σε μια νύχτα η ισλανδική κορώνα απώλεσε το 85% της αξίας της.

Το δε δημόσιο έλλειμμα της χώρας ήταν στο 10%.

‘Εκλεισε το χρηματιστήριο, ενώ η χώρα κήρυξε πτώχευση.

Να πούμε σε αυτό το σημείο, πως η φούσκα της Ισλανδίας ήταν τέτοια που έφτασε το 2005 να έχει το μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος στον κόσμο, ενώ οι 15 εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες είχαν αυξήσει την αξία τους 7 φορές από το 2004 ως το 2008.

Ο κόσμος δανειζόταν σαν τρελός.

‘Ηταν δηλαδή πάρα πολύ εύκολο να τους κάνουν να νοιώσουν συνυπεύθυνοι για το δράμα που τους επιφύλασσαν, δηλαδή να νοιώσουν ότι αυτοί έφταιγαν που οι τραπεζίτες έκαναν αλχημείες.

Σε αυτό το σημείο ζητήθηκε η συνδρομή του ΔΝΤ από την κυβέρνηση Χάαρντε.

Το ΔΝΤ πρότεινε στην Ισλανδία την παροχή δανείου 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο σύναψε η κυβέρνηση, ενώ πήραν και δεύτερο δάνειο -ανάλογης αξίας- από την Νορβηγία.

Επίσης, το ΔΝΤ έδωσε ένα σχέδιο «εξυγίανσης» της ισλανδικής οικονομίας, με περικοπές και μείωση των δημόσιων δαπανών και μείωση του ελλείμματος (είπατε κάτι;).

Εν μέσω τεράστιων κοινωνικών αντιδράσεων η κυβέρνηση του Χάαρντε παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 2009.

Η παραίτηση της κυβέρνησης και η κήρυξη πρόωρων εκλογών έφεραν στην κυβέρνηση έναν νέο συνασπισμό τον Απρίλιο του 2009.

Οι πιέσεις απ’ έξω είναι τώρα τρομακτικές.

Η Ολλανδία απειλεί ακόμα και με πολεμική σύρραξη (!!), ενώ οι ‘Αγγλοι ότι δεν θα αφήνουν τα ισλανδικά αλιευτικά σε χλωρό κλαρί.

Η ΕΕ ζητάει στην Ισλανδία μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις», ώστε να γίνει σύντομα κράτος-μέλος της και μέσα στο μαντρί να είναι πιο ασφαλής απ’ ότι μόνη της εκεί έξω.

Το ΔΝΤ απειλεί ευθέως ότι θα σηκωθεί να φύγει και ότι θα τους βρουν μεγάλες συμφορές, ενώ φτάνει στο σημείο να προβλέψει ότι, αν η Ισλανδία δεν υπακούσει, τότε θα καταρρεύσει το ΑΕΠ της πάνω από 10% σε ένα έτος (τελικά κατέρρευσε 6% και μετά από δυο έτη είχε ανάπτυξη, γατάκια) και ότι θα κολυμπούσαν μαζικά οι Ισλανδοί προς τη Σκανδιναβία για να γλιτώσουν.

Φτάνουμε μετά κόπων και βασάνων στις 28 Αυγούστου του 2009.

Το ισλανδικό κοινοβούλιο αποφασίζει την αποπληρωμή όλων των υποχρεώσεων που διέπουν τις τρεις συστημικές τράπεζες της χώρας προς Ολλανδία και Αγγλία.

Ο πρόεδρος Grimsson επικυρώνει την συμφωνία στις 2 Σεπτεμβρίου.

Το Δεκέμβριο του 2009 ψηφίζεται το νομοσχέδιο που ρυθμίζει τις υποχρεώσεις, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι Ισλανδοί πολίτες θα επιβαρύνονταν μηνιαίως με 100 ευρώ περίπου και επιτόκιο 5,5% για 15 χρόνια.

Υπολόγισαν όμως χωρίς τον Ισλανδό ξενοδόχο.

Οι πολίτες ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους, αρνούμενοι να πληρώσουν το χρέος των τραπεζών προς τα δυο κράτη -και όχι μόνο.

56.000 πολίτες σε μια χώρα 320 χιλιάδων υπογράφουν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αναγκάζοντας τον πρόεδρο Grimsson να μην επικυρώσει αυτή τη φορά το νόμο.

Οι πιέσεις τώρα γίνονται αφόρητες, σε σημείο που απειλείται η Ισλανδία μέχρι και με εξαφάνιση από το χάρτη.

Φτάνουν μέχρι το σημείο να τους πουν πως, αν δεν υπογράψουν, τότε θα γίνουν η Κούβα του Βορρά!!

Το δημοψήφισμα γίνεται τον Μάρτιο του 2010 και με ποσοστό 93% οι πολίτες αρνούνται να υιοθετήσουν τις αποφάσεις του κοινοβουλίου τους.

Αποφασίζεται η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων της κρίσης.

Συντάσσεται νέο σύνταγμα από μια 25μελή επιτροπή που σχηματίστηκε μεταξύ 522 υποψηφίων που είχαν επιλεχθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες.

Δικάζεται ο πρώην πρωθυπουργός Χάαρντε.

26 τραπεζίτες τιμωρούνται με 74 χρόνια συνολικής φυλάκισης.

Αυξάνονται οι κοινωνικές δαπάνες, δίνονται επιδόματα σε όλο και περισσότερους πολίτες, αυξάνεται ο κατώτατος μισθός και εκκαθαρίζονται οι τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας, ενώ διαγράφεται πάνω από το 1/3 των χρεών των ισλανδικών νοικοκυριών.

Η Ισλανδία φτάνει να είναι 5η στο δείκτη ευτυχίας, κάτω μόνο από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Δανία.

Τον Μάρτιο του 2015 αποσύρει μόνη της την υποψηφιότητα για ένταξη στην ΕΕ.

Β) Η σύντομη ιστορία και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις:

Η Ισλανδία, λοιπόν, βρέθηκε στη δίνη της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2007-8 όταν και «έσκασαν» οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της, ελέω του χρέους που διαχειρίζονταν και το οποίο ξεπερνούσε πάνω από 6 φορές το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Χάαρντε προετοιμάζει τη χώρα για την υπογραφή μνημονίου με το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία θέλει να συμπεριλάβει την Ισλανδία στην «οικογένεια» της.

Οι άμεσα θιγόμενες -λόγω του χρέους της Ισλανδίας προς τράπεζες τους- Αγγλία και Ολλανδία απειλούν το νησιωτικό κράτος να συμμορφωθεί.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απογειώνει το δημόσιο χρέος από το 30% στο 70% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα, απειλούμενη από τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες (μέσω των κυβερνήσεων τους), υποτάσσεται στις ίδιες προσταγές και δίνει το δικαίωμα στο ΔΝΤ να αγοράσει το χρέος της (μπαίνοντας σε μνημόνιο), ενώ μοιράζει δισ. στις τράπεζες μην και πέσουν οι καημένες.

Οι Ισλανδοί αρνούνται να συμμορφωθούν και κατεβάζουν δυο κυβερνήσεις σε 11 μήνες, διώχνοντας χιλιάδες τουρίστες από τη χώρα (sic).

Τελικά, η χώρα τους δεν υπογράφει και, παρά τις πολεμικές απειλές, διαγράφει μονομερώς μεγάλο μέρος από το εξωτερικό χρέος των τραπεζών της, αρνείται να μπει στην ΕΕ και μοιράζει μισθούς και συντάξεις στους τεμπελχανάδες Ισλανδούς.

Αυτή τη στιγμή η Ισλανδία έχει την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη (4%), ενώ υπέφερε πολύ λιγότερο μέσω της ανυπακοής, από την Ελλάδα που κάνει ό,τι της λένε.

Μέχρι που ξεχρέωσε, το 2011, το δάνειο που σύναψε ο Χάαρντε με το ΔΝΤ.

Η ανεργία της είναι στο 3%, ηλίθιε και μειώνεται συνεχώς και πες μου τώρα πόσο είναι η δικιά μας.

Γ) Το συμπέρασμα:

Οι 320.000 κάτοικοι μια χώρας με τεράστιες εισαγωγές, καθώς η αυτάρκεια της είναι λιγότερη από 7% -έχει μόνο ψάρια, γεωθερμία και αλουμίνιο-, αντιστάθηκαν σε ΔΝΤ, ΕΕ, Αγγλία και Ολλανδία και αρνήθηκαν να πληρώσουν εκείνοι το χρέος των ιδιωτικών τους τραπεζών.

Πόνεσαν λίγο και ατενίζουν με μεγαλύτερη ελπίδα το μέλλον.

Το χρέος τους μειώνεται τώρα συνεχώς ενώ αυξάνονται συνεχώς οι κοινωνικές παροχές.

Μιλάμε επίσης για μια χώρα που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πρακτικές από το 1980, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δημοκρατικότερη αυτή τη στιγμή, απ’ ότι η Ελλάδα.

Οι Ισλανδοί ουσιαστικά δεν εφάρμοσαν παρά φιλελεύθερες πρακτικές, δηλαδή ούτε επανάσταση έκαναν ούτε έριξαν τον καπιταλισμό.

Απλά, έβαλαν τα δικά τους συμφέροντα πάνω από εκείνα των τραπεζιτών και τους κέρδισαν στο ίδιο τους το γήπεδο, απαιτώντας παράλληλα δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα, μια χώρα τίγκα στους φιλελεύθερους (sic), με αυτάρκεια που ξεπερνάει το 95% -παράγει σχεδόν τα πάντα- υποτάχθηκε πλήρως σε ΔΝΤ, ΕΕ, Γαλλία και Γερμανία.

Το χρέος της έχει απογειωθεί από 120% σε πάνω απο 180%, οι μισθοί και οι συντάξεις υποχωρούν συνεχώς ενώ πάμε σε τρίτο μνημόνιο φέτος και σε τέταρτο του χρόνου.

Η ανεργία είναι στο 30% και η οικονομική καταστροφή είναι ανάλογη με εκείνη που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν πηγαίναμε σε ρήξη με τους δανειστές.

Ελάτε δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις τι έγινε στην Ελλάδα, όταν βλέπεις τι έγινε στην Ισλανδία.

Η Ελλάδα απειλήθηκε με πόλεμο, αποκλεισμό (όπως οι Ισλανδοί) από τους Γερμανούς και τους Γάλλους που δεν ήθελαν να δούνε τις τράπεζες τους να χάνουν όσα έχασαν οι αγγλικές και οι ολλανδικές από τους Ισλανδούς.

Η Ελλάδα αντί να εκκαθαρίσει τις τράπεζες, αποφάσισε να τις σώσει (αν το έκανε η Ισλανδία θα έδινε 11 φορές το ΑΕΠ της), μετακυλώντας τα χρέη τους στους πολίτες.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ αγόρασαν το ελληνικό χρέος δημιουργώντας μια πελατειακή σχέση· ψέμματα, μια αποικιακή.

Από εκεί και πέρα, αφού βρήκανε παπάδες, θάψανε πέντ’ έξι εκατομμύρια.

Μετανάστευσαν χιλιάδες άνθρωποι (σύντομα και ‘γω), κατέρρευσαν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ η ελπίδα έρχεται και ξαναέρχεται και είμαστε αυτή τη στιγμή στον αντίποδα, όσον αφορά την ευτυχία, σε σχέση με την ατίθαση Ισλανδία.

Στην Ελλάδα ξεκίνησαν ήδη και οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών και ούτε ένας τραπεζίτης δεν δικάστηκε για τα αίσχη των περασμένων ετών.

Η αγοραστική δύναμη υποχώρησε 50% (αν θυμάμαι καλά το νούμερο), οι ‘Ελληνες πανικοβάλλονται πια με το παραμικρό -καθώς έχουν κάτσει σε μια γωνιά και παρακαλάνε να μην τους συμβούν χειρότερα- και όλα πάνε τέλεια.

Σώσαμε τις τράπεζες και τους ολιγάρχες και τώρα απορούμε που δεν χωράει άλλους το καράβι για να μας πάρει και μας.

Το παζλ συμπληρώνεται, όταν μου έρχεται στο μυαλό η λίστα που βγήκε προ μηνών και μιλούσε για εκπαίδευση δημοσιογράφων από το ΔΝΤ, ώστε να προάγουν την προπαγάνδα που θέλει τα υπάκουα παιδιά να είναι και τα πιο παχιά.

Μάλιστα.

Δώσε πόνο, Ισλανδία, και ας μην νιώθουμε.

Δεν χρειάζεται να την αντιγράψουμε, παρεμπιπτόντως, αρκεί μονάχα να σκεφτούμε πόσες επιλογές είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε αλλά, αντ’ αυτών, προτιμάμε να… επιμένουμε ευρωπαϊκά.

Με εκτίμηση

Άρης

ΥΓ: Να, κομπανιέρο, μια χώρα να πάει κανείς. Βέβαια, εκεί το καλοκαίρι διαρκεί δυο 24ωρα, οπότε εσύ δεν θα την πάλευες με την καμία. Από την άλλη, πόσα τέτοια ελληνικά καλοκαίρια να αντέξει κανείς;

(Αγαπητέ Άρη, έγραψα κι εγώ -και χιλιάδες άλλοι- για την περίπτωση της χρεοκοπίας της Ισλανδίας που, χρονικά, είναι την ίδια εποχή με την Ελλάδα. Ήταν μάταιο. Πριν από πέντε χρόνια, έγραφα «Γιατί αυτή η διαφορά συμπεριφοράς ανάμεσα σε Έλληνες και Ισλανδούς; Δεν μπορώ να το εξηγήσω.». Και πριν από τρία χρόνια, όταν ο απατεώνας Τσίπρας πήγαινε στην Βραζιλία, την Αργεντινή, τις ΗΠΑ και την Γερμανία, έγραφα «Η χώρα που έπρεπε να επισκεφτεί οπωσδήποτε ο Αλέξης Τσίπρας είναι η Ισλανδία». Στην Ισλανδία, ο πρωθυπουργός πήγε στο δικαστήριο, στην Ελλάδα ο Καραμανλής δεν ενοχλήθηκε από κανέναν. Και έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, δεν έχει πάει κανένας Έλληνας πολιτικός στο δικαστήριο -και ούτε πρόκειται να πάει-, ενώ η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται ακόμα ως φυσικό φαινόμενο, ως σεισμός. Άρη, οι Ισλανδοί έχουν το αίσθημα της κοινότητας. Οι Έλληνες έχουν το αίσθημα της πάρτης τους. Επίσης, οι Ισλανδοί δεν είναι λούμπεν, όπως οι Έλληνες. Και βέβαια, οι Ισλανδοί δεν είναι ξεπουλημένοι, όπως οι Έλληνες. Πες μου έναν γνωστό Έλληνα που να βγήκε μπροστά αυτά τα έξι χρόνια. Κανείς. Κι όσοι πήγαν να πουν κάτι, ήταν επειδή ήξεραν πως θα γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και θα πάρουν καρέκλα. Και μόλις έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, όλα ωραία και καλά. Και το αριστερό Μνημόνιο υπέροχο. Άρη, δεν βαρέθηκες; Δεν κουράστηκες; Δεν έχει νόημα. Οι Έλληνες τα ξέρουν όλα. Οι Έλληνες είχαν έξι χρόνια να κάνουν ό,τι έκαναν οι Ισλανδοί αμέσως. Και είδες τι έκαναν οι Έλληνες. Άρη, η μόνη περίπτωση να γεννηθεί κάτι νέο και υγιές στην Ελλάδα, είναι η χώρα να διαλυθεί πρώτα εντελώς. Στο λέει κάποιος που έκανε ό,τι μπορούσε αλλά στο τέλος αποδέχτηκε την πικρή αλήθεια. Να είσαι καλά.)

Ο Βαρουφάκης ήξερε

Η ΕΚΤ σταματά να θεωρεί επιλέξιμα τα ελληνικά ομόλογα και η χρηματοδότηση των τραπεζών γίνεται αποκλειστικά μέσω ELA. Η πίεση στην Ελλάδα μεγαλώνει αλλά ο Γιάνης Βαρουφάκης το ήξερε αυτό, αφού, σε συνέντευξή του, στις 9 Δεκεμβρίου του 2014, είχε πει τα εξής:

Μια νέα κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί υπό την απειλή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για “κλείσιμο των ΑΤΜs” υποστήριξε ο καθηγητής Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης. Θεωρεί πως θα υπάρξει επιχείρηση τρομοκράτησης της νέας κυβέρνησης από το Βερολίνο.

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει την απειλή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για κλείσιμο των ΑΤΜs και να πει στον κ. Ντράγκι (σ.σ. τον επικεφαλής της ΕΚΤ) ότι δεν δικαιούται να θέτει μια νεοεκλεγμένη κυβέρνηση υπό αυτή την καθαρά δικτατορική και αυθαίρετη απειλή, που δεν προβλέπεται από καμία ευρωπαϊκή συνθήκη, ούτε από το καταστατικό της ΕΚΤ, και να του κλείσει το τηλέφωνο, τότε δεν έχει κανένα λόγο να εκλεγεί» υποστήριξε σήμερα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, ο καθηγητής Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης.

Ο κ. Βαρουφάκης υποστήριξε ότι «ο κόσμος πρέπει να είναι έτοιμος πως μια τέτοια απειλή είναι πιθανή» από πλευράς της ΕΚΤ γιατί «αυτό έκανε το 2009 στην Ιρλανδία, αυτό έκανε στην Κύπρο, αυτό έκανε ή υπονόησε πως θα κάνει στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2012».

Πρόκειται για ένα από τα δύο ερωτήματα τα οποία κατά τον ίδιο θα κρίνουν την τύχη μιας πιθανής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ καθώς θεωρεί πιθανό πως η ΕΚΤ, όπως «ξέρουμε από την περίπτωση της Ιρλανδίας, σηκώνει το τηλέφωνο και απειλεί μια εκλεγμένη κυβέρνηση με κλείσιμο των ΑΤΜs».

Το άλλο ερώτημα, σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη είναι «αν το ελληνικό δημόσιο μπορεί να καλύπτει τα έξοδά του για τρεις μήνες» με τον ίδιο να θεωρεί πως μπορεί.

Στην ίδια συνέντευξη ο καθηγητής Οικονομικών υποστήριξε πως «η μεγάλη αγωνία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ότι το Βερολίνο τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά.

Εχει συνειδητοποιήσει πως η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά δεν έχει πόδια και δεν μπορεί να νομιμοποιήσει το τρίτο μνημόνιο. Όπως εκπαραθυρώθηκε ο κ. Παπανδρέου γιατί χρειάστηκε μια νέα κυβέρνηση για να περάσει το δεύτερο μνημόνιο, το Βερολίνο αυτή τη στιγμή κρίνει πως χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση για να περάσει το τρίτο μνημόνιο».

Κατά τον κ. Βαρουφάκη, «η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε έχουν έναν απλό σκοπό: Εάν εκλεγεί κυβέρνηση που θα περιέχει και τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η κυβέρνηση να συντριβεί έτσι ώστε μέσα σε μια εβδομάδα να έχει υπογράψει στη λογική του τρίτου μνημονίου. Προτιμούν μια φρέσκια κυβέρνηση για να το εφαρμόσει, αφού τρομοκρατηθεί με αυτά που θα συμβούν τις πρώτες ημέρες ή τις πρώτες εβδομάδες».

5 Φεβ, ’15 – http://pitsirikos.net/2015/02/%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b5/#ixzz3xn6XhC6J

Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»!

κραχΓια την ελληνική ανεργία στα χρόνια της κρίσης ο παραλληλισμός γίνεται συχνά με την εποχή του “κραχ του ’29” και όσα συνέβησαν μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την ανεργία καθηλωμένη στην χώρα μας στο 26-27% και με την διάρκεια του… τσουνάμι να θεωρείται πρωτοφανές μεταπολεμικά, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια ματιά προς τα πίσω…

Δυστυχώς, τα συγκριτικά στοιχεία της ανεργίας σε βάθος χρόνου αποδεικνύουν ότι δύσκολα συναντά κανείς τόσο ραγδαία επιδείνωση όσο της Ελλάδας και, μάλιστα, επί τόσα συναπτά έτη. Ακόμα, δηλαδή, και το “κραχ του ’29” δείχνει αρκετά ηπιότερο απ’ όσα συμβαίνουν από το 2009-2015 στην χώρα μας.

Ένας από τους διασημότερους επί των οικονομικών, ο Άνγκους Μάντισον (1926-2010), έχει παραθέσει στην μελέτη του “Economic Growth in the West” όλους τους δείκτες ανεργίας για το διάστημα 1913-1960. Όταν, δηλαδή, έσκασε το κραχ του ’29 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος. Από τον πίνακα απουσιάζουν, όπως είναι λογικό, τα ποσοστά ανεργίας στα χρόνια του Πολέμου.

O Βρετανός οικονομολόγος, ειδικευμένος στην μακροοικονομική ιστορία, συμπεριλαμβανόμενης της μέτρησης και ανάλυσης της οικονομικής ανάπτυξης, παρουσίασε συνολικά στην διάρκεια της επιστημονικής του πορείας ένα πολύτιμο και πολύπλευρο έργο.

Στον πίνακα που παραθέτουμε από στοιχεία του Άνγκους Μάντισον (στο βιβλίο του Elias Tuma “Ευρωπαϊκή Οικονομική Ιστορία, από τον 10ο αιώνα ως σήμερα”, εκδόσεις Gutenberg) περιλαμβάνεται η ετήσια ανεργία σε δέκα από τις πιο σημαντικές χώρες της Δύσης μεταξύ 1913-1960. Ανάμεσά τους και οι δυο απ’ αυτές που επλήγησαν περισσότερο στην εποχή του κραχ. Οι ΗΠΑ και η Γερμανία.κραχ1Διαπιστώνει εύκολα κανείς πως μάλλον πρόκειται περί μύθου ότι για την σημερινή ανεργία της Ελλάδας ο δείκτης σύγκρισης πρέπει να είναι οι ΗΠΑ ή η Γερμανία στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Κι αυτό επειδή η ανεργία των δυο μεγάλων δυνάμεων ήταν σαφώς μικρότερη.

Η Γερμανία (και μετέπειτα αναφερόμενη και ως Δυτική Γερμανία στον πίνακα), σύμφωνα με τον Άνγκους Μάντισον, έκανε λίμιτ-απ ανεργίας το 1932 όταν έφτασε στο 17,2%. Το γόητρό της είχε πληγεί μετά την ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μετέπειτα κυρώσεις εναντίον της ήταν πολύ σκληρές, το φάντασμα του πληθωρισμού στοίχειωνε την χώρα και το “κραχ του 1929” έδωσε την χαριστική βολή. Από τον Μάντισον δεν επιβεβαιώνονται διάφορες άλλες αναφορές για ανεργία άνω του 20% στην Γερμανία εκείνα τα χρόνια.

Όσο για τις ΗΠΑ, επί τέσσερις χρονιές ξεπέρασαν το 20%, μεταξύ 1932-35. Το υψηλότερο ποσοστό ήταν 24,7%. Μακριά από τα 26άρια και 27άρια της Ελλάδας.

Να σημειωθεί ότι ποσοστό ανεργίας τον Νοέμβριο 2011 ανήλθε στην χώρα μας σε 20,9%, έναντι 13,9% τον Νοέμβριο 2010 και 18,2% τον Οκτώβριο 2011. Έκτοτε τράβηξε την ανηφόρα, ο δείκτης σκαρφάλωσε στο 26-27% και δείχνει ότι η προσγείωση αργεί ακόμα…
http://www.topontiki.gr/article/153565/i-anergia-stin-ellada-espase-ta-rekor-toy-krah-1929

Tο μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα

Δεκάδες δισ. τρώνε οι τράπεζες

Φρικιαστικό είναι το οικονομικό έγκλημα που είχε θύματα όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, αλλά σχεδόν κανένας δεν το έχει πάρει χαμπάρι λόγω της άκρας του τάφου σιωπής των μέσων ενημέρωσης, τα οποία ξαφνικά έχουν πήξει από διαφημίσεις τραπεζών. Η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών ελληνικών τραπεζών συνιστά πραγματικά το μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα και έχει τελεστεί ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε και καλύφθηκε συνειδητά από ένα εκπληκτικό πέπλο σιωπής.

Είναι τρομακτική η κομπίνα που έστησαν οι τραπεζίτες, αλλά και οι Ευρωπαίοι κερδοσκόποι. Στην ανακεφαλαιοποίηση καθόρισαν αρχικά …μηδενικές τιμές για τις μετοχές τους: Ένα (1) λεπτό για κάθε μετοχή της Eurobank, δύο (2) λεπτά για κάθε μετοχή της Εθνικής, τέσσερα (4) λεπτά για κάθε μετοχή της Alpha Bank και …τρία δέκατα του λεπτού για κάθε μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς! Έδινες δηλαδή χίλια ευρώ και έπαιρνες… 333.000 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή 100.000 μετοχές της Eurobank!!! Με 10.000 ευρώ έπαιρνες… 3,5 εκατομμύρια μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Παρανοϊκό! Όχι, φυσικά, ότι επιτρεπόταν στον καθένα να σκάσει το δεκαχίλιαρο και να πάρει τα εκατομμύρια τις τραπεζικές μετοχές. Αυτό επιτρεπόταν μόνο στους «θεσμικούς» απατεώνες, τους γύπες. Δεν αρκέστηκαν οι τραπεζίτες όμως μόνο σε αυτό. Προχώρησαν και σε μείωση των μετοχών. Καθόρισαν ότι οι κάτοχοι παλιών μετοχών ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν 100 μετοχές της Πειραιώς και της Eurobank για να πάρουν 1 καινούρια, να δώσουν 50 παλιές μετοχές της Alpha Bank για 1 νέα και 15 μετοχές της Εθνικής για 1 νέα.

Με το άλλο κόλπο συνετελέσθη η εξόντωση των μετόχων που υπήρχαν μέχρι τότε! Μια παλιά μετοχή π.χ. της Εθνικής Τράπεζας, αν είχε αγοραστεί τις μέρες των παχιών αγελάδων, είχε φτάσει να κοστίζει και 23 ευρώ – η μία μετοχή. Οι 15 μετοχές επομένως που έπρεπε να δώσει ο παλιός μέτοχος για να πάρει μια νέα μετοχή κόστιζαν, στην ακραία περίπτωση, το ποσό των 345 ευρώ. Πόσο κάνει όμως η νέα μετοχή που θα πάρει ο παλιός μέτοχος; Μόνο… 30 λεπτά!!! Είχε δώσει δηλαδή 345 ευρώ και παίρνει 30 λεπτά!!! Αυτή είναι η τιμή στην οποία θα εισαχθεί η νέα μετοχή της Εθνικής Τράπεζας την άλλη Δευτέρα, 14 Δεκέμβρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο άρχισε η συνεδρίαση με την τιμή της Εθνικής στα 1,21 ευρώ και αμέσως αυτή έπεσε κατά… 30% στο ανώτατο επιτρεπτό όριο! «Κλείδωσε» λοιπόν στα 85 λεπτά.

Σχεδόν το ίδιο έγινε και την Παρασκευή. Μόνο που προχτές… «περιορίστηκε» η πτώση στο 24%! Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας έχασε τη μισή της αξία! Λόγω των τιμών στις οποίες έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα, οι «παλιοί» μέτοχοι των τραπεζών έχασαν το εκπληκτικό ποσό των …32 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μόλις πέρυσι το καλοκαίρι, τον Ιούνιο του 2014, η συνολική χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών ανερχόταν στο ποσό των 33,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φέτος το Νοέμβριο όμως η ανακεφαλαιοποίησή τους έγινε σε τιμές που υποβίβασαν την αξία τους στο αβυσσαλέο ποσό των… 747 εκατομμυρίων (όχι δισεκατομμυρίων!) ευρώ.

Μιλάμε δηλαδή για έκπτωση προς τους κερδοσκόπους της τάξης του… 97,8!!! Στο 2,2% της περυσινής αξίας τους πουλήθηκαν οι τράπεζες! Η τιμή της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας που αναφέραμε πιο πάνω (23 ευρώ) δεν είναι σε καμιά περίπτωση η μέγιστη τιμή που έφτασε ποτέ. Αν μιλήσουμε για τιμές τραπεζικών μετοχών προ κρίσης, αναφερόμενοι π.χ. στο χρηματιστηριακό κλείσιμο της 12ης Νοεμβρίου 2009, προ εξαετίας, οι προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό τιμές των μετοχών των τραπεζών ήταν της Alpha Bank 3,98 ευρώ, της Τράπεζας Πειραιώς 52,96 ευρώ, της Eurobank 87,5 ευρώ και της Εθνικής Τράπεζας 124,85 ευρώ, όπως ανέφερε η Καθημερινή που έχει κάνει τους σχετικούς υπολογισμούς. Μετά την ανακεφαλαιοποίηση, η τιμή των μετοχών τους έχει καταβαραθρωθεί. Την Alpha Bank κατά 98,99% – που είναι και η χαμηλότερη απώλεια!!! Της Εθνικής κατά 99,98%, της Πειραιώς κατά 99,99% και της Eurobank κατά 99,99%!!!

Στο πλαίσιο αυτό, οι παλιοί μέτοχοι αφανίστηκαν και έχασαν τα λεφτά τους. Μεταξύ αυτών και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο έχασε μέχρι δεκάρας τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που είχε βάλει στις τράπεζες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Παν’ και τούρκεψαν τα λεφτά αυτά!

του Γιώργου Δελαστίκ – http://prin.gr/?p=8945

Πάνε αρκετά χρόνια απ’ όταν ένας αισχρός όρος…

Πάνε αρκετά χρόνια απ’ όταν ένας αισχρός όρος, ο όρος «απασχολήσιμος», εισήχθη ως ένας από τους προπομπούς της αισχρότατης ορολογίας, την οποίαν καθιέρωνε τότε ο «εκσυγχρονισμός» ως επίσημη γλώσσα του κράτους

και ως πεμπτοφαλαγγίτικη (εις όσα αφορούν το αίσθημα της αυταξίας των προσώπων) γλώσσα της προπαγάνδας.

Από τον κ. Σημίτη έως τον κ. Τσίπρα, η διαδρομή υπήρξε διά πυρός και σιδήρου, όμως η γλώσσα της υποτέλειας και της ευτέλειας υπήρξε και υπάρχει κυρίαρχη,

σιδηρόφρακτη, τοξική.

Απ’ τον «απασχολήσιμο» λοιπόν στον «συνεργάσιμο»! Συνεργάσιμος δε εστί εκείνος και όποιος οι Τράπεζες αποφαίνονται ότι είναι συνεργάσιμος. Πρόκειται για ταυτολογία; όχι! πρόκειται για δικτατορία.

http://www.enikos.gr/stathis/353572,O-typos-tipota.html

Πρωτοφανές σκάνδαλο ιδιωτικοποίησης των τραπεζών Οι επίσημες ανακοινώσεις…

Πρωτοφανές σκάνδαλο ιδιωτικοποίησης των τραπεζών.

Οι επίσημες ανακοινώσεις ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, Alpha και Eurobank, αποκαλύπτεται ένα τεράστιο και πρωτοφανές σκάνδαλο. Οι τιμές διάθεσης των νέων μετοχών είναι μόλις μικρό κλάσμα της τιμής που είχε καταβάλλει το ελληνικό δημόσιο μέσω ΤΧΣ στις προηγούμενες κεφαλαιοποιήσεις. Τότε είχαν διατεθεί 40,2 δις € για τη σωτηρία των τραπεζών και τώρα η αξία που θα κατέχει το δημόσιο (ΤΧΣ) θα είναι γύρω στα 500 εκατ.!!! Έτσι η συμμετοχή του από 60% θα πέσει γύρω στο 21% (Alpha, Εθνική, Πειραιώς). Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν την ανακεφαλαιοποίηση η Alpha διέθετε κεφάλαια 6,2 δις και αποτιμήθηκε με χρηματιστηριακούς όρους 500 εκτα., ενώ η Eurobank διέθετε 3 δις και αποτιμήθηκε με χρηματιστηριακούς όρους 147 εκατ. Κάτι παρόμοιο σχεδιάζεται με την Εθνική και Πειραιώς. Με τον καθορισμό χαμηλής τιμής πώλησης των μετοχών «εξαερώνονται» τα δεκάδες δις θυσιών του ελληνικού λαού για να σωθούν οι τράπεζες και να δοθούν στους ιδιώτες, ενώ από την άλλη προωθείται για ψήφιση στη Βουλή το Ν/Σ που ανοίγει τους πλειστηριασμούς Α’ κατοικίας.!

http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/11/blog-post_389.html#ixzz3s3LzCQ75

Αν η Ευρώπη κινδυνεύει από μερικά χαπακωμένα μαλακιστήρια…

Αν η Ευρώπη κινδυνεύει από μερικά χαπακωμένα μαλακιστήρια σαν αυτά του ISIS, τότε η Ευρώπη είναι άξια της μοίρας της. Βλέπω τα βίντεο με τους ισλαμοχίπστερ με τα Καλάσνικοφ και με πιάνουν τα γέλια. Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι αυτούς δεν μπορούν οι χώρες της Δύσης να τους καθαρίσουν μέσα σε 24 ώρες. Φυσικά και μπορούν να τους εξαφανίσουν αύριο κιόλας. Αλλά γιατί να τους εξαφανίσουν; Αφού οι χώρες της Δύσης έφτιαξαν τόσο το ISIS, όσο και όλες τις φονταμενταλιστικές ομάδες. Αγαπητέ φίλε, ο εθνικισμός σήκωσε ξανά κεφάλι στην Ευρώπη, και όλα θυμίζουν την δεκαετία του 1930. Αυτό γίνεται επίτηδες. Κάθε φορά που οι αστικές δημοκρατίες τα βρίσκουν σκούρα και οι ευρωπαϊκές ελίτ κινδυνεύουν, ρίχνουν μια εκτροπή και το γυρνούν στον φασισμό. Το έχουμε ξαναδεί το έργο…

http://pitsirikos.net/2015/11/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%8d%ce%bd%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%cf%8e%ce%bd/#ixzz3rxlTzNRo

Φθάσαμε στο μάξιμουμ του γελοίου διότι το μάξιμουμ…

Φθάσαμε στο μάξιμουμ του γελοίου, διότι το μάξιμουμ της πολιτικής που μπορεί να ασκεί η κυβέρνηση Τσίπρα είναι «να επιδιώκει μια θετική δήλωση Μοσκοβισί για τα κόκκινα δάνεια»! Μια δήλωση! Ελεήστε μας
μια δήλωση, να βγάλουμε κι αυτήν τη βδομάδα και μετά βλέπουμε. Μια δήλωση κι εμένα , μπάρμπα… Ομως ο κ. Τσίπρας γνωρίζει, όλοι πλέον γνωρίζουμε, τι ακριβώς υπέγραψε τη 12η Ιουλίου (και) για τα κόκκινα δάνεια. Απλώς και περί αυτό το προαπαιτούμενο χρονοτριβεί, να το φέρει από δω, να το φέρει από ’κεί, να το στρογγυλέψει όσο μπορεί, να εθισθούμε στην προοπτική της φόλας,
όπως το ίδιο κάνει με το ασφαλιστικό και το εργασιακό – και για αυτά έχει υπογράψει από τις 12 Ιουλίου, και τα υπόλοιπα κατρουγκαλιές για να περνάει η ώρα – να αγοράζεται χρόνος,
χρόνος εθισμού στο χειρότερο, διότι το επόμενο που έρχεται θα είναι ακόμα χειρότερο!

http://www.enikos.gr/stathis/350166,Otan-epese-o-Ektoras-den-epese-o-Aineias.html

Γιατί το Μνημόνιο του Αυγούστου 2015 είναι παράνομο

Ο αθέμιτος, παράνομος και επονείδιστος χαρακτήρας του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης του Αυγούστου 2015

Για παράνομα εξαναγκαστικά μέτρα, ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας κάνει λόγο η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους σε νέα έκθεσή της. Στο κείμενο καταγράφονται ενδεικτικά αλλά και λεπτομερώς οι συνέπειες από την εφαρμογή του μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ για τον ελληνικό πληθυσμό αλλά και την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.

Η έκθεση αναρτήθηκε το πρωί της Κυριακής 4 Οκτωβρίου στη διεύθυνση debt-truth.gr όπου μπορείτε να βρείτε όλο το υλικό των εργασιών της επιτροπής, Μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή pdf πατώντας εδώ

Πώς η Google μπορεί να τροποποιήσει τις εκλογές του 2016

Robert Epstein

Η Google έχει τη δυνατότητα να καθοδηγήσει εκατομμύρια ψήφους υπέρ ενός υποψηφίου, χωρίς κανείς να το καταλάβει.
Ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του όχι μόνο από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις ή ομιλίες, αλλά και από τις μυστικές αποφάσεις της Google, και κανείς, εκτός από μένα και ίσως λίγους ακόμα μυστικούς ερευνητές, δεν θα γνωρίζει πώς επιτεύχθηκε αυτό. Μία έρευνα που διευθύνω τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι η Google Inc. έχει συγκεντρώσει πολύ περισσότερη δύναμη στο να ελέγχει τις εκλογές -στην πραγματικότητα να ελέγχει μια ευρεία ποικιλία απόψεων και πεποιθήσεων– από ό,τι οποιαδήποτε εταιρεία στην ιστορία είχε ποτέ. Ο αλγόριθμος αναζήτησης της Google μπορεί εύκολα να μετατοπίσει τις προτιμήσεις ψήφου των αναποφάσιστων ψηφοφόρων κατά 20 τοις εκατό ή περισσότερο -έως και 80 τοις εκατό σε ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες- χωρις σχεδόν κανείς να μην γνωρίζει ότι χειραγωγούνται, σύμφωνα με πειράματα που διεξήγαγα πρόσφατα με τον Ronald E. Robertson.

Δεδομένου ότι πολλές από τις εκλογές έχουν κερδηθεί με μικρή διαφορά, αυτό δίνει στη Google τη δύναμη, αυτή τη στιγμή, να αναστρέψει πάνω από το 25 τοις εκατό των εθνικών εκλογών σε όλο τον κόσμο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μισές προεδρικές εκλογές έχουν κερδηθεί με διαφορά μικρότερη του 7,6 τοις εκατό, ενώ οι εκλογές του 2012 κερδήθηκαν με διαφορά μόλις 3,9 τοις εκατό -και εντός του ελέγχου της Google.

Υπάρχουν τουλάχιστον τρία πολύ πραγματικά σενάρια σύμφωνα με τα οποία η Google -ίσως ακόμη και χωρίς τη γνώση των ηγετών της- θα μπορούσε να διαμορφώσει ή ακόμη και να αποφασίσει τις εκλογές του επόμενου έτους. Είτε τα στελέχη της Google το αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο είτε όχι, οι εργαζόμενοι που προσαρμόζουν συνεχώς τους αλγορίθμους αναζήτησης του τεχνολογικού κολοσσού χειρίζονται τους ανθρώπους κάθε λεπτό της κάθε ημέρας. Οι προσαρμογές που κάνουν επηρεάζουν όλο και περισσότερο την σκέψη μας, συμπεριλαμβανομένων, όπως αποδεικνύεται, και των προτιμήσεων της ψήφου μας.

Αυτό που αποκαλούμε στην έρευνά μας Αποτέλεσμα Χειραγώγησης της Μηχανής Αναζήτησης (Search Engine Manipulation Effect -SEME) αποδεικνύεται ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη συμπεριφορά που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ. Η ολοκληρωμένη νέα μελέτη, που μόλις δημοσιεύτηκε στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS), περιλαμβάνει τα αποτελέσματα των πέντε πειραμάτων που διεξήχθησαν με περισσότερους από 4.500 συμμετέχοντες σε δύο χώρες. Επειδή το SEME είναι μια σχεδόν αόρατη μορφή κοινωνικής επιρροής, διότι η επίδραση είναι τόσο μεγάλη και επειδή δεν υπάρχουν ειδικές ρυθμίσεις πουθενά στον κόσμο που θα επιτρέψουν στην Google τη χρήση και την κατάχρηση αυτής της τεχνικής, πιστεύουμε ότι το SEME είναι μια σοβαρή απειλή για το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης.

Σύμφωνα με το Google Trends, αυτή τη στιγμή ο Ντόναλντ Τραμπ κατατροπώνει όλους τους άλλους υποψηφίους όσον αφορά την δραστηριότητα αναζήτησης, σε 47 από τις 50 πολιτείες. Θα μπορούσε αυτή η δραστηριότητα να τον ωθήσει υψηλότερα στην κατάταξη αναζήτησης και θα μπορούσε η υψηλότερη βαθμολογία στη σειρά να του φέρει περισσότερη υποστήριξη; Σίγουρα -ανάλογα, δηλαδή, με το πώς οι εργαζόμενοι της Google επιλέγουν να προσαρμόσουν τις αριθμητικές σταθμίσεις στον αλγόριθμο αναζήτησης. Η Google αναγνωρίζει την προσαρμογή του αλγορίθμου 600 φορές το χρόνο, αλλά η διαδικασία είναι μυστική, οπότε το ποιο αποτέλεσμα θα έχει η επιτυχία του Τραμπ στο πώς εμφανίζεται στις αναζητήσεις του Google είναι πιθανώς εκτός ελέγχου του.

Η νέα έρευνα αφήνει ελάχιστες αμφιβολίες για το αν η Google έχει την ικανότητα να ελέγχει τους ψηφοφόρους. Σε εργαστηριακά και online πειράματα που διεξήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήμασταν σε θέση να ενισχύσουμε το ποσοστό των ανθρώπων που ευνοούσε κάθε υποψήφιο μεταξύ 37 και 63 τοις εκατό, μετά από μία μόνο αναζήτηση. Ο αντίκτυπος της προβολής προκατειλημμένης κατάταξης επανειλημμένα σε μια περίοδο εβδομάδων ή μηνών θα ήταν αναμφίβολα μεγαλύτερος.

Στο βασικό μας πείραμα, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε μία από τις τρεις ομάδες στις οποίες η κατάταξη αναζήτησης ευνοούσε είτε τον Υποψήφιο Α, είτε τον Β, είτε κανέναν. Στους συμμετέχοντες δόθηκαν συνοπτικές περιγραφές του κάθε υποψηφίου και στη συνέχεια τους ρώτησαν πόσο τους άρεσε και πόσο αξιόπιστο θεωρούσαν τον κάθε υποψήφιο και ποιον θα ψηφίσουν. Στη συνέχεια, τους δώσαμε έως και 15 λεπτά για τη διεξαγωγή online έρευνας σχετικά με τους υποψηφίους, χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης σαν την Google που ονομάσαμε Kadoodle.

Κάθε ομάδα είχε πρόσβαση στα ίδια 30 αποτελέσματα αναζήτησης -όλα πραγματικά αποτελέσματα αναζήτησης που συνδέονταν με τις πραγματικές ιστοσελίδες από προηγούμενες εκλογές. Μόνο η σειρά των αποτελεσμάτων διέφερε στις τρεις ομάδες. Οι άνθρωποι μπορούσαν να κάνουν κλικ ελεύθερα σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα ή να μετακινηθούν στις πέντε διαφορετικές σελίδες αποτελεσμάτων, ακριβώς όπως γίνεται και με τη μηχανή αναζήτησης της Google. Όταν οι συμμετέχοντες τελείωσαν την αναζήτηση, τους ρωτήσαμε ξανά τα ερωτήματα αυτά και ιδού: Σε όλα τα μέτρα, οι γνώμες είχαν μετατοπιστεί προς την κατεύθυνση του υποψηφίου που ευνοήθηκε στην κατάταξη. Η εμπιστοσύνη, οι προτιμήσεις και οι προτιμήσεις ψήφου είχαν μετατοπιστεί προβλέψιμα.

Και κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό, δείξαμε επίσης τη στροφή αυτή με πραγματικούς ψηφοφόρους κατά τη διάρκεια μιας πραγματικής προεκλογικής εκστρατείας -σε ένα πείραμα που διεξήχθη με περισσότερους από 2.000 επιλέξιμους, αναποφάσιστους ψηφοφόρους σε ολόκληρη την Ινδία κατά τη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών το 2014- τις μεγαλύτερες δημοκρατικές εκλογές στην ιστορία, με περισσότερους από 800 εκατομμύρια ψηφοφόρους και 480 εκατομμύρια ψήφους. Ακόμη και εδώ, που οι πραγματικοί ψηφοφόροι ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τους υποψηφίους και βομβαρδίζονταν με προεκλογικές εκστρατείες καθημερινά, δείξαμε ότι οι ταξινομήσεις στην αναζήτηση μπορούσαν να αυξήσουν το ποσοστό των ανθρώπων που ευνοούν κάποιον υποψήφιο κατά περισσότερο από 20% και περισσότερο από 60% σε ορισμένες δημογραφικές ομάδες.

Με δεδομένο το πόσο ισχυρή είναι η επίδραση αυτή, είναι πιθανό η Google να αποφάσισε το νικητή των Ινδικών εκλογών. Τα ημερήσια δεδομένα της Google για τις εκλογές που σχετίζονται με τη δραστηριότητα αναζήτησης (τα οποία στη συνέχεια απομακρύνθηκαν από το Διαδίκτυο, αλλά όχι πριν οι συνάδελφοί μου να κατεβάσουν τις σελίδες) έδειξαν ότι ο Ναρέντρα Μόντι, ο τελικός νικητής, κέρδισε τους αντιπάλους του στη δραστηριότητα αναζήτησης περισσότερο από 25 τοις εκατό, επί 61 διαδοχικές ημέρες πριν από την τελική ψηφοφορία. Αυτή η υψηλή ένταση της δραστηριότητας αναζήτησης θα μπορούσε εύκολα να έχει δημιουργηθεί από τις υψηλότερες κατατάξεις στην αναζήτηση για τον Μόντι.

Το επίσημο σχόλιο της Google σχετικά με την έρευνα του SEME είναι πάντα το ίδιο: «Η παροχή σχετικών απαντήσεων αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της προσέγγισης της Google όσον αφορά την αναζήτηση από την αρχή. Αν αλλάζαμε στάση, αυτό θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στα αποτελέσματα και την εταιρία μας». Θα μπορούσε κάποιο σχόλιο να είναι πιο ανούσιο; Πώς το να παρέχουν «τις σχετικές απαντήσεις» σε ερωτήματα σχετικά με τις εκλογές αποκλείει το ενδεχόμενο ευνοϊκής μεταχείρισης ενός υποψηφίου έναντι ενός άλλου στην κατάταξη αναζήτησης; Η δήλωση της Google φαίνεται μάλλον με καλυμμένη άρνηση, ότι προσπαθεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα υπέρ κάποιου. Υπάρχουν τρία αξιόπιστα σενάρια βάσει των οποίων η Google θα μπορούσε εύκολα να αλλάξει τις εκλογές σε όλο τον κόσμο:

Πρώτον, υπάρχει το σενάριο της Western Union: Τα στελέχη της Google αποφασίζουν ποιος είναι ο καλύτερος υποψήφιος για εμάς –και για την εταιρεία φυσικά- και διαμορφώνουν την κατάταξη της αναζήτησης αναλόγως. Υπάρχει προηγούμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες για αυτό το είδος των παρασκηνιακών αποφάσεων. Ο Ράδερφορντ Χέιζ, ο 19ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, κέρδισε τη θέση του εν μέρει λόγω της ισχυρής υποστήριξης από τη Western Union. Στα τέλη του 1800, η Western Union είχε το μονοπώλιο στις επικοινωνίες στην Αμερική και λίγο πριν από τις εκλογές του 1876 η εταιρεία έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει ότι μόνο θετικές ειδήσεις για τον Χέιζ θα εμφανίζονταν σε εφημερίδες, σε εθνικό επίπεδο.

Μοιράστηκε επίσης όλα τα τηλεγραφήματα που απέστειλε το προσωπικό εκστρατείας του αντιπάλου του με το προσωπικό του Χέιζ. Ίσως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ασκήσεις πολιτική επιρροή στον σημερινό κόσμο της υψηλής τεχνολογίας είναι να δωρίσεις τα χρήματα σε έναν υποψήφιο και, στη συνέχεια, να χρησιμοποιήσεις την τεχνολογία για να βεβαιωθείς ότι αυτός ή αυτή θα κερδίσει. Η τεχνολογία εγγυάται τη νίκη, και η δωρεά εγγυάται την υποταγή, κάτι που η Google έχει σίγουρα αξιοποιήσει τα τελευταία χρόνια με την κυβέρνηση Ομπάμα.

*Δρ Robert Epstein: ανώτερος επιστημονικός ψυχολόγος στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Behavioral, Έρευνας και Τεχνολογίας

πηγή: http://terrapapers.com/?p=30776 , politico.eu

Η δημοκρατία των λίγων και των λιγότερο επικίνδυνων.

Αρχικά θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους ψήφισαν το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας . Μπορεί το αποτέλεσμα να φαίνεται απογοητευτικό, αλλά η πολιτική μας δράση για τα ζητήματα που αφορούν όλους μας συνεχίζεται κανονικά.

Όσους Πειρατές δε μας ψήφισαν είτε για τη συνεργασία που κάναμε είτε για άλλους λόγους, τους καλούμε να είναι παρόντες στις διαδικασίες για το συνέδριο και να βοηθήσουν στο κόστος ώστε στις επόμενες εκλογές να κατέβουμε μόνοι μας, αλλά κυρίως να βοηθήσουν στις δράσεις, τις προτάσεις, αλλά και τη δημιουργία όσο το δυνατόν πληρέστερου προγράμματος, για το Κόμμα Πειρατών.

Ο μεγάλος νικητής αυτής της εκλογικής αναμέτρησης ήταν η αποχή-ρεκόρ και ο φόβος, καθώς και η έλλειψη νέων εναλλακτικών προτάσεων ή λύσεων.
Για μία ακόμα φορά αποδείξαμε ως λαός ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε ή το ότι φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη μιας σημαντικής απόφασης.
Πόσοι από αυτούς που απείχαν διάβασαν τις προτάσεις των κομμάτων ώστε να κρίνουν και δε βασίστηκαν στο ότι τους απογοήτευσαν κάποιοι άλλοι και έτσι κατέληξαν στο εύκολο συμπέρασμα ότι «όλοι ίδιοι είναι»;
Η αποχή δείχνει ξεκάθαρα την απαξίωση της δημοκρατίας που έχει επιφέρει το κυρίαρχο κομματικό σύστημα με δική του ευθύνη, είτε πρακτικά (αδυναμία προσέλευσης στις κάλπες) είτε θεσμικά (ένας εκλογικός νόμος του χθες).
Ένα σύστημα που βασίζεται όχι στις διαφορετικές προτάσεις, διαφορετικά προγράμματα και στη μεταξύ τους σύγκριση, αλλά στις λαϊκίστικες υποσχέσεις, στο χρήμα της παραγωγής των διαφημίσεων και στη λογική του «να είμαι με τον νικητή και με τους πολλούς».

Ουσιαστικά, αυτήν τη στιγμή και για το χρονικό διάστημα μέχρι και τις επόμενες εκλογές το 43% του πληθυσμού δε θα έχει εκπροσώπηση στις αποφάσεις που θα λαμβάνονται για τον τόπο μας στη βουλή, γιατί δεν πήγε να ψηφίσει.
Συνυπολογίζοντας και το ποσοστό των κομμάτων που μένουν εκτός βουλής, καταλαβαίνουμε ότι το 50% του πληθυσμού δεν εκπροσωπείται, ούτε και έχει λόγο στις όποιες αποφάσεις ή πράξεις.

Με λίγα λόγια, οι μισοί πολίτες της χώρας μας μένουν, είτε από επιλογή, είτε λόγω εκλογικού νόμου εκτός αποφάσεων, ενώ το 100% του πληθυσμού (πέραν των 300 της βουλής) δεν έχει καμία ενημέρωση για το μέλλον του, λόγω της έλλειψης διαφάνειας από τη μία, και την αδυναμία επικοινωνίας με τα κέντρα αποφάσεων απ” την άλλη.

Ζητούμε ένα δίκαιο σύστημα εκλογών, και χρηματοδότηση όλων των απολύτως αναγκαίων εξόδων των πολιτικών σχηματισμών, για να εμπιστευθούν ξανά οι πολίτες τις εκλογές.
Προτείνουμε:
α) την προσεκτική διασταύρωση των εκλογικών καταλόγων με τα δημοτολόγια και την ενημέρωση των εκλογικών καταλόγων με μία απλή δήλωση του τόπου μόνιμης κατοικίας, ώστε να μην υπάρχουν κόστη και αδυναμία μετακίνησης.
β) τη διαγραφή από τους εκλογικούς καταλόγους όσων πολιτών έχουν αποβιώσει.
γ) την κατάργηση του φραγμού του 3% στην εκπροσώπηση, το οποίο στέρησε από 350000 πολίτες την αντιπροσώπευσή τους.
δ) την κατάργηση του εκλογικού μπόνους των 50 εδρών, και την ενεργοποίηση της απλής αναλογικής στις εκλογές.
ε) την κατάργηση εκλογικών αποζημιώσεων αποκλειστικά προς τα κόμματα που ήταν στην προηγούμενη βουλή. Το πλήρες κόστος συμμετοχής στις εκλογές να αναλαμβάνεται από τις κρατικές δαπάνες.
στ) η βουλευτική αποζημίωση να είναι ο βασικός μισθός όπως ορίζεται από την εκάστοτε ΕΓΣΣΕ.
ζ) Επιστροφή της σύνταξης στο δημόσιο για όποιον δικαιούται σύνταξη ενόσω είναι βουλευτής και λαμβάνει και τη βουλευτική αποζημίωση.
η) και τελικά την ενεργοποίηση όλων μας, ανεξάρτητα από πεποιθήσεις, ώστε να δώσουμε στη Δημοκρατία μας το κύρος και τη σοβαρότητα που της αρμόζει.

Βρισκόμαστε στην εποχή που η Δημοκρατία στη χώρα μας θα μπορούσε να συγκριθεί με ολιγαρχία και αυτό πρέπει να αλλάξει.
Όμως δε θα συμβεί από μόνο του, όσο επιτρέπουμε εμείς οι πολίτες να απαξιώνονται οι Δημοκρατικές διαδικασίες.

Τα παραδοσιακά κόμματα -λανθασμένα- μας έχουν περάσει την αντίληψη ότι τα πολιτικά μας δικαιώματα και οι υποχρεώσεις σταματούν με το κλείσιμο της κάλπης.
Όχι! Αυτό είναι και ψέμα και λάθος σε ένα Δημοκρατικό πολίτευμα.
Οι πολίτες πρέπει να ενημερωνόμαστε και να συμμετέχουμε ενεργά στις αποφάσεις.
Γι” αυτό το λόγο οι ΠΕΙΡΑΤΕΣ, σε αντίθεση με τις παλαιοκομματικές πρακτικές και αντιλήψεις, από την πρώτη μέρα της λειτουργίας,επιμένουμε ότι σε ένα Δημοκρατικό πολίτευμα δε υπάρχουν μόνο ψηφοφόροι αλλά ενεργοί πολίτες!

www.pirateparty.gr

ΠΑΣΟΚαρία

“Γεια σου ΠΑΣΟΚ μεγάλε”!

Πασοκισμός είναι να βαφτίζεις το κρέας – ψάρι. Να λες ότι θα φέρεις το σοσιαλισμό και να φέρνεις τα νέα τζάκια.

    Να υπόσχεσαι καλύτερες μέρες, πριν τις εκλογές, και μετά τις εκλογές να παγώνεις μισθούς, να μειώνεις συντάξεις και να κάνεις πραξικοπήματα στη ΓΣΕΕ, όπως συνέβη το 1985.

Να λες«διώχνω τις ΝΑΤΟικές βάσεις», να φέρνεις συμφωνία παραμονής των βάσεων, κι όμως να συνεχίζεις να ισχυρίζεσαι ότι φεύγουν οι βάσεις που… μένουν.

    Πασοκισμός δεν είναι κομματική ιδιότητα. Είναι συμπεριφορά. Είναι στάση. Είναι πολιτική πρακτική.

Για παράδειγμα, Πασοκισμός είναι να πουλάς παραμύθια περί «εθνικής κυριαρχίας» την ώρα που έχεις υπογράψει Μνημόνιο που λέει ότι θα συντάσσεις, θα υπογράφεις και θα ψηφίζεις ό,τι νομοσχέδιο σου πει η τρόικα (και μόνο εφόσον το εγκρίνει η τρόικα).

    Πασοκισμός είναι να λες θα σκίσω το Μνημόνιο, και να παριστάνεις τον ήρωα την ώρα που όχι μόνο δεν έσκισες τα προηγούμενα αλλά έφερες και νέο Μνημόνιο που δεσμεύεσαι ότι θα το εφαρμόσεις κατά γράμμα μαζί και με εκείνα που θα έσκιζες…

Πασοκισμός είναι να ποζάρεις σαν Αριστερός λέγοντας θα καταργήσω τον ΕΝΦΙΑ και να συνεχίσεις να ποζάρεις σαν Αριστερός όταν αντί να καταργήσεις τον ΕΝΦΙΑ τον πολλαπλασιάζεις επί τρία!

Να λες ότι εκπροσωπείς το λαό και όχι τους τραπεζίτες, την ώρα που στο λαό «χαρίζεις» φόρους και στους τραπεζίτες ανακεφαλαιοποιήσεις.

Να λες ότι θα πρωτοτυπήσεις απέναντι στους ισχυρούς, ότι δεν θα υποκύψεις στις υποδείξεις τους, κι όταν υποκύπτεις να παριστάνεις ότι είσαι αξιαγάπητα πρωτότυπος στις… κωλοτούμπες.

Να διαμαρτύρεσαι ότι αυτό που σε βάλανε να υπογράψεις ήταν προϊόν πραξικοπήματος, κι ένα μήνα μετά να διαφημίζεις σαν «καλή συμφωνία» εκείνο που εσύ αποκαλούσες «πραξικόπημα»…

Πασοκισμός είναι να ζυγίζεις την αξιοπρέπεια, το φιλότιμο, την τσίπα, την φερεγγυότητα, την αξιοπιστία, όχι ως αυταξίες, όχι σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτών των εννοιών, αλλά συγκριτικά με την αναξιοπρέπεια, την αφιλοτιμία, την ξετσιπωσιά, την αφερεγγυότητα και την αναξιοπιστία των άλλων

Να εξωραΐζεις την δική σου δημαγωγία επιλέγοντας ως μέθοδο για να επιπλεύσεις τον συμψηφισμό της με την δημαγωγία των άλλων και μετά να επιδεικνύεις σαν έπαθλο ότι τους νίκησες στο μακιγιάρισμα της ψευτιάς και της δηθενιάς.

Πασοκισμός είναι να περνάς από τις διακηρύξεις για το καλύτερο στην αποθέωση του «μη χειρότερα», να παρουσιάζεις και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς (!) το «μη χειρότερα» σαν «καλυτέρευση» της ζωής του λαού, και όταν το «μη χειρότερα» οδηγεί (πάντα) στο «χείριστα» να καμώνεσαι τον «ειλικρινή» και τον «φιλαλήθη».

Πασοκισμός είναι να κατεβάζεις τα πάντα στον χαμηλότερο δυνατό παρονομαστή.

Να ζητάς «δεύτερη ευκαιρία» όχι για να διορθώσεις το λάθος, αλλά για να εφαρμόσεις το έγκλημα.

Να σερφάρεις πάνω στην παραποίηση και την παραχάραξη των εννοιών.

Να αποκαλείς «επένδυση» και «ανάπτυξη» ό,τι εσύ ο ίδιος πριν από λίγο το αποκαλούσες «ξεπούλημα» και μαρασμό.

Να υποδύεσαι το «νέο» και το διαφορετικό, όταν υπογράφεις, ψηφίζεις και κάνεις τα ίδια χέρι – χέρι με το «παλιό».

Να εκμεταλλεύεσαι την ανημπόρια των ανθρώπων που κι εσύ την επέτεινες.

Να περπατάς με την γίδα στην πλάτη κι όμως να φωνάζεις για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Να βαφτίζεις την καταισχύνη σου σε προτέρημα, να φωνάζεις «λύκος στα πρόβατα» την ώρα που τα ‘χεις κάνει πλακάκια με τους λύκους, να πουλάς εμπόριο χρηστής διαχείρισης της απελπισίας όταν έχεις πιαστεί στα πράσα ως υπονομευτής και λαθρέμπορος της ελπίδας.

Ως εκ τούτου, μετά και τα αποτελέσματα της Κυριακής, υπό τύπον χαιρετισμού προς τη νέα μας κυβέρνηση,

-την κυβέρνηση που λίγο μετά την ορκωμοσία της εστάλη η Ασφάλεια για να σφραγίσει την ERTopen (ούτε ο Σαμαράς δεν το τόλμησε αυτό επί δυο χρόνια),

-την κυβέρνηση που μετά τα μακαρόνια του κυρίου Φίλη μας πρότεινε δια της κυρίας Φωτίου την αντιμετώπιση της πείνας μέσω της… οικονομικής επινόησης των γεμιστών,

-την κυβέρνηση που στα επίλεκτα στελέχη της για την προώθηση του «νέου» ανήκουν ο κ.Μπόλαρης, ο κ.Παπαγγελόπουλος, η κυρία Τζάκρη,

-την κυβέρνηση που σύμφωνα με τον κ.Τσίπρα (εξάδελφο) πορεύεται με πυξίδα ότι η ψήφος της Κυριακής «νομιμοποιεί το μνημόνιο πολιτικά»,

ως άνθρωποι και ως κοινωνία, ας αναφωνήσουμε με πάθος: «Γεια σου ΠΑΣΟΚ μεγάλε»!

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος

Η δύναμη της πίστης

με τον τρόπο του Νίκου Δήμου

Πώς είναι δυνατόν μία εντελώς αποτυχημένη ιδεολογία να συγκεντρώνει ακόμα οπαδούς, να επιμένει – και να μας ταλαιπωρεί με τις ουτοπίες της;

Τίποτα δεν έχει αποτύχει περισσότερο από τον νεοφιλελευθερισμό. Το μόνο που κατάφερε ήταν να μας φαίνονται σήμερα τα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα σχεδόν συμπαθητικά. Οι προβλέψεις των οπαδών της ελεύθερης αγοράς διαψεύστηκαν, οι ηγέτες των χωρών μεταμορφώθηκαν σε δικτάτορες της λιτότητας , τράπεζες και αγορές κατέρρευσαν , κράτη μεταμορφώθηκαν σε τέρατα (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία). Μέχρι που χρειάστηκε να χτιστούν τείχη για να κρατάνε τους πρόσφυγες πολέμου έξω από τους «παραδείσους» τους.

Κι όμως έχουμε ακόμα σε μερικές χώρες -και την δική μας- ανθρώπους που οραματίζονται τις ίδιες νεοφιλελέδικες αποτυχημένες συνταγές: κεντρικά διευθυνόμενη οικονομία “ελεύθερων αγορών” από τραπεζίτες, μνημόνια, ξεπούλημα των πάντων, εξαΰλωση μισθών, ομαδικές απολύσεις, σύνταξη στα 75 και -φυσικά- δικτατορία, γιατί όλα αυτά δημοκρατικά δεν γίνονται.

Αναζητώντας μία απάντηση θυμήθηκα άλλες δοξασίες.

Εδώ και αιώνες, αστρονόμοι και αστροφυσικοί έχουν αποδείξει πως δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας στους ισχυρισμούς της αστρολογίας. Ούτε καν ο ζωδιακός κύκλος ισχύει πια (τα ζώδια τώρα είναι 13). Όμως στην χώρα μας υπάρχουν γύρω στους 20.000 αστρολόγοι καταχωρημένοι στην εφορία (και πόσοι ακαταχώρητοι…). Πρόκειται για απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου αφού πουλάνε αέρα. Όμως, για να συντηρούνται αυτοί, και να είναι πρώτα σε κυκλοφορία τα αστρολογικά έντυπα, πρέπει οι οπαδοί της αστρολογίας να είναι αριθμητικά ανάλογοι με τους πιστούς του νεοφιλελευθερισμού…

Χειρότερα τα πράγματα με την άλλη φενάκη, της ομοιοπαθητικής «ιατρικής». Χιλιάδες άνθρωποι ταλαιπωρούνται (και συχνά κινδυνεύουν) ακολουθώντας μία μέθοδο που δεν έχει την παραμικρή επιστημονική εγκυρότητα. (Η τελευταία απόδειξη: σε έκθεση που ζήτησε πρόσφατα η Βουλή της Αυστραλίας εξετάστηκαν όλες οι έρευνες που έχουν γίνει σε επιστημονικά εργαστήρια παγκοσμίως: ούτε μία δεν έφερνε ένα στοιχείο για την αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής).

Κι όμως η πίστη σε αυτή είναι τόσο ισχυρή, που μερικές κυβερνήσεις κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, υποχρεώθηκαν να δεχθούν την μερική ένταξή της σε συστήματα υγείας!

Φοβερή η δύναμη της πίστης: θα την νιώσετε καλύτερα αν σκεφθείτε πως πάνω από δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι και πολλά κράτη στη γη βασίζουν την ζωή και την πορεία τους σε κάποιον που (όπως λένε) ανεστήθη εκ νεκρών…

Γιατί ο κόσμος μισεί τόσο πολύ την Τρόικα εσωτερικού (ΝΔ-Ποτάμι-ΠΑΣΟΚ-ΜΜΕ)*

… που λέει «ΝΑΙ σε ΟΛΑ»:

(Με τον τρόπο του Άρη Αλεξανδρή «Γιατί ο κόσμος αγαπάει τόσο πολύ τη Ζωή Κωνσταντοπούλου;»)

(*) Στην τρόικα εσωτερικού συμπεριλαμβάνεται πλέον ο Τσίπρας και όλοι οι μνημονιακοί Συριζαίοι

Γιατί οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» λένε στους Γερμανούς (και στους υπόλοιπους Βορειοευρωπαίους) αυτό ακριβώς που θέλουν να ακούσουν, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τις κατάλληλα στομφώδεις και επιστημονικοφανείς διατυπώσεις που απαιτούνται για να ψαρώσουν οι αμαθείς και χειραγωγήσιμοι Έλληνες. Οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη να ακούσουν από ελληνικά στόματα πως για την κατάσταση στην Ελλάδα φταίνε μόνο οι τεμπέληδες Έλληνες. Άρα διαμορφώνουν τη ρητορική τους με άξονα την πλήρη άφεση αμαρτιών στην πολιτική που εφάρμοσε η τρόικα 5,5 χρόνια (αλλά και αυτή που εφάρμοσε παλαιότερα η ΕΕ σε αγαστή συνεργασία με την πασοκαρία του Σημίτη-ΝΔ), εντάσσοντας μάλιστα σ’ αυτήν γλωσσικά πυροτεχνήματα, εύπλαστες ακαδημαϊκές αοριστίες και δικολαβίστικες τεχνικές, ώστε να ενοχοποιούν ταυτόχρονα τους αφελείς Έλληνες.

Γιατί οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» πουλάνε τον εαυτό τους ως το απόλυτο εργαλείο κάθαρσης της πολιτικής σκηνής από τη νοσηρή παλαιοκομματική της παράδοση (παρότι οι καταβολές των ίδιων τυγχάνουν άκρως παλαιοκομματικές), επενδύοντας με αποτελεσματικό θράσος στην απέχθεια του κόσμου για τις περασμένες κυβερνήσεις. Εξ αντιδιαστολής, λοιπόν, νέοι πολιτικοί, π.χ. πολλά μέλη του Ποταμιού, εισπράττουν εύσημα απλώς επειδή, ως νέοι στην πολική, ισχυρίζονται αυθαίρετα ότι διαφέρουν από τους αποδεδειγμένα κακούς πολιτικούς του παρελθόντος. Κάνουν μπίζνα πάνω σε ένα κακό προηγούμενο και χρησιμοποιούν το λευκό τους (;) μητρώο ως παράσημο και εγγύηση, ενώ αυτό συνιστά μια απλή ένδειξη της απειρίας τους. Ο Σταύρος Θεοδωράκης για παράδειγμα, προτάσσει ο εμμονικά το πρόσωπό του ως το πιο τρανό παράδειγμα φρέσκιας πολιτικής πνοής, και αναδεικνύεται ως θεότητα μέσα από μια άνιση σύγκριση μεταξύ κακής παλαιότητας και καλής νεότητας, την οποία (σύγκριση) στήνει με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο ίδιος εκπροσωπεί το καλό και οι εχθροί του το κακό. Δεν προτείνει ποτέ κάτι συγκεκριμένο και ουσιαστικό, με λίγα λόγια, απλώς επισημαίνει ότι όλοι οι άλλοι είναι κακοί, πράγμα που καθιστά αυτόν προτιμητέο.

Κατασκευάζουν οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» εχθρούς (Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, …) χρησιμοποιώντας ως πρώτες ύλες την λαϊκή αγανάκτηση και τους εύκολους στόχους. Αποποιούνται κάθε ευθύνη για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον – ούτως ή άλλως για την χρεοκοπία της χώρας δεν ευθύνεται κανείς ούτε αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους όσοι από αυτούς κυβέρνησαν -, ρίχνουν το φταίξιμο εξολοκλήρου έντεχνα στον ελληνικό λαό, και του αποδίδουν όλα τα προβλήματα που δημιούργησε η εγκληματική πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Για όλα τα κακά του σήμερα ευθύνεται ο λαός που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ- και όχι οι παλιές κυβερνήσεις ή οι νταβανζήδες των ΜΜΕ ή οι Ευρωπαίοι εταίροι που στήριξαν την διαπλοκή, – η στρατηγική των «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» πάντα βασίζεται στο να κατακεραυνώνει το προφανές, να διογκώνει προβλήματα συνωμοσιολογώντας, να στοχοποιεί τους απλούς πολίτες, και ενεργοποιώντας τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που καθοδηγούνται από τα κατώτερά ένστικτα της μάζας. Όπως ο κάνει ο Θέμος Αναστασιάδης στις εφημερίδες του. Σε μια εποχή που ο κόσμος έχει ανάγκη από λύσεις, οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» υποδαυλίζουν την περιρρέουσα υστερία και κάνουν ό,τι μπορεί για να απαλλάξει τους ψηφοφόρους τους από τη διαδικασία της σκέψης. Αντί για πραγματιστικές λύσεις, προσφέρουν τις αποτυχημένες λύσεις των Μνημονίων, “ευκαιρίες” που στόχο έχουν τα λαϊκά στρώματα, τυποποιημένες επιλογές που δεν απαιτούν ιδιαίτερη σκέψη και κόπο, αλλά εγγυώνται μπόλικη εκτόνωση της επιθετικότητας των Βορειοευρωπαίων.

Γιατί οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» θεωρούν τους εαυτούς τους είναι πανέξυπνους, μορφωμένους, ετοιμόλογους, ευγενέστατους και διαλλακτικούς –χαρακτηριστικά που οι Ευρωπαίοι βρίσκουν πάντα ακαταμάχητα και συναρπαστικά όταν δεν στρέφονται εναντίον τους (αλλά τα κατακρίνουν όταν σταματούν να δουλεύουν προς όφελός του και να τους χαϊδεύουν τ’ αφτιά). Οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» είναι κάτι σαν τον πανούργο κι αδίστακτο φίλο που κάθε Ευρωλάγνος θέλει να έχει δίπλα του για να τον ξελασπώνει, σε όποιο σφάλμα κι αν έχει υποπέσει. Θεωρούν ότι είναι η «Φωνή της Λογικής», μια κυριλέ και στιλιζαρισμένη τζάμπα μαγκιά που προκαλεί δέος σε όσους δεν πέρασαν την πολιτική τους εφηβεία ακόμη.

Γιατί εφόσον οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» αντιμετωπίζουν τον λαό όπως τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, δεν έχουν αυθεντική πολιτική οντότητα, ο ρόλος τους εξαντλείται στο να αντικατοπτρίζει με τους πλέον ευνοϊκούς όρους τα συμφέροντα της διαπλοκής. Η διαρκής και ανενδοίαστη προπαγάνδα έχει πείσει την ηγεσία της Ευρωζώνης ότι οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» αποτελούν γνήσια τέκνα τους, εκχωρώντας τους το δικαίωμα να μιλάνε εξ ονόματός τους. Συνεπώς, τίποτα απ’ όσα λένε οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» δεν μπορούν να είναι λάθος, κάθε ισχυρισμός τους είναι απαραιτήτως σωστός, αφού οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» είναι η καρδιά και η φωνή της Ευρώπης. Συνεπαγωγικά, όποιος διαφωνεί τους «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» είναι και εχθρός της Ευρώπης, άρα και της Ελλάδας.

Γιατί οι «ΝΑΙ σε ΟΛΑ» δεν ζητάνε τίποτα δυσάρεστο από το πολιτικό κατεστημένο και την διαπλοκή (ευρωπαϊκή και ελληνική) την οποία υπερασπίζονται. Δεν αναζητούν την αλλαγή, θέλουν να πέσουν όλα τα βάρη στο λαό. Η μοναδική απαίτηση που έχουν από την διαπλοκή (ευρωπαϊκή και ελληνική), είναι να συνεχίσει να διαμαρτύρεται και να υστεριάζει κυνηγώντας μάγισσες (Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, «συμμορία της δραχμής» …) γιατί αυτή ακριβώς η νοοτροπία εγγυάται την πολιτική τους επιβίωση.

Οι κόκκινες γραμμές έγιναν φιογκάκια ;

Οταν κάποιος αφήνει πίσω του τις Βρυξέλλες δεν θέλει και πολύ να πάθει παράκρουση. Κουβαλά μαζί του την αγωνία, την ένταση, τα τελεσίγραφα, τις αλήθειες, τα ψέματα, τις κατευθυνόμενες διαρροές, τους εκβιασμούς, την προσμονή, την απογοήτευση, την κόπωση, την ελπίδα αλλά και τα αποκαλυπτήρια του πραγματικού προσώπου-περιεχομένου ανθρώπων που απο την αρχή είχε θέσει σε καραντίνα.

Στα λίγα λεπτά ηρεμίας που ανελέητα ο χρόνος ροκανίζει μιας και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καταιγιστικές, επιχειρώ να δω με ψυχραιμία και ηρεμία την πραγματική ανάλυση των γεγονότων ώστε να πάω παρακάτω. Στις Βρυξέλλες αποστολή μου είναι να μιλάω με ευρωπαίους αξιωματούχους και ξένους συναδέλφους. Μέσα από σύντομες κουβέντες και συζητήσεις καταλαβαίνεις που θέλουν να σε πάνε, οι αξιωματούχοι κυρίως. Είναι σαν να ακούς κασέτα προπαγάνδας να παίζει σε επανάληψη μέχρι η πλύση εγκεφάλου να έχει αποτέλεσμα.

Την Τρίτη λοιπόν το βράδυ 7 Ιουλίου, μετά το πέρας « συμμόρφωσης » του Έλληνα πρωθυπουργού από τον Ολάντ, τον αδύναμο, αλλά χρήσιμο όπως αποδείχθηκε Σάντσο Πάντσα της Μέρκελ, η αυλαία έπεσε με στρατιές παρατρεχάμενων κοινοτικών αξιωματούχων που έσπευσαν να «ενημερώσουν» τους δημοσιογράφους για την επερχόμενη βιβλική καταστροφή.

Για έτοιμο οδικό χάρτη χρεοκοπίας της χώρας μας, μίλησε η εκπρόσωπος υποτιθέμενου « φίλου » της Ελλάδας, ενώ συνεργάτιδα γνωστού Ευρωπαίου Επιτρόπου με ενημέρωσε για την πανέτοιμη ανθρωπιστική αποστολή, με φάρμακα και γάλα που θα μπορούσε να αναχωρήσει την Δευτέρα το πρωί με προορισμό πολλές Ελληνικές πόλεις, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει και άλλες ιστορίες για ανυποψίαστους αγρίους.
Ο γνωστός Αρμαγεδδών μπροστά στις περιγραφές φάνταζε παραμύθι.

Δεν ίδρωσε το αυτί μου. Καταλάβαινα ότι εκείνοι αγωνιούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο από μένα. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα από το γεγονός, ότι είχαν κάνει το « ΟΧΙ » του δημοψηφίσματος χαλάκι για να σκουπίζουν τα πόδια τους. Η συμπεριφορά τους καθ’ όλη την διάρκεια της κρίσιμης ημέρας ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ το δημοψήφισμα, σαν να μην το είχαν ακούσει ποτέ. Η γραμμή που είχαν πάρει ήταν τέτοια. Σε χαμηλόφωνες εκμυστηρεύσεις τους, η ανησυχία για την Ελληνική στάση ήταν αξιοπρόσεκτη. Κυρίως καταλάβαινες ότι είχαν μπει κι αυτοί σε αχαρτογράφητα ύδατα όταν τους ξέφευγε αναφορά (κι αυτό έγινε περισσότερες από 4 φορές σε διάστημα λίγων ωρών) για την γεωπολιτική στάση της Ελλάδας, απευχόμενοι μια γεωπολιτική αστάθεια.

Από την μια σου κουνούσαν το σκιάχτρο του « Grexit » με το « Take it or Armageddon, or Humanitarian Crisis » etc και από την άλλη ήταν ξεκάθαρο πως αν συνέβαινε δεν θα ήξεραν πως να το διαχειριστούν, παρά τις αντίθετες δηλώσεις. Στους περισσότερους που υπέβαλλα την ερώτηση τι θα γίνει στην περίπτωση « Grexit », η απάντηση που πήρα ήταν «ειλικρινά δεν έχουμε ιδέα» την οποία συνόδευαν από νευρική κίνηση ανύψωσης των ώμων.

Ο άμαχος Τσίπρας λοιπόν είχε καταφέρει να ξυπνήσει, αλλά και θα μπορούσε να παίξει εκβιαστικά με τους φόβους των ισχυρών, όπως έκαναν κι οι ίδιοι μαζί μας, χρόνια τώρα. Θα μπορούσε να παίξει, όχι μόνο για την γεωπολιτική αστάθεια αλλά και με πολλούς άλλους λόγους που μερικούς σας αναφέρω παρακάτω:
– Η Κινεζική φούσκα είναι έτοιμη να εκραγεί. Παράλληλα με ένα Grexit το μείγμα θα ήταν εκρηκτικό εντός κι εκτός ΕΖ, δηλαδή παγκοσμίως.
– Το ήδη ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα από την Ανατολή, δια μέσου της Ελλάδας σε συνδυασμό με τα σχέδια των τζιχαντιστών και την τρομοκρατία, αργά ή γρήγορα θα προκαλούσαν πανικό στην Ευρώπη.
– Η κλονισμένη πολιτική αξιοπιστία του Ολάντ θα δέχονταν πλήγμα και θα στιγμάτιζε ανεξίτηλα όχι μόνο την δικιά του θητεία, αλλά και την αψεγάδιαστη σιδηρά κυρία Μέρκελ η οποία δεν επιθυμεί η Ελλάδα να ξεψυχήσει στα χέρια της. Παγκοσμίως δε, θα φαίνονταν ξεκάθαρα ότι η Μέρκελ είναι μαριονέτα του Σόιμπλε, ενός τύπου που πολλοί σήμερα αναρωτιούνται αν έχει « ξεφύγει ».
– Όλο αυτό το διάστημα, και κυρίως από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, η Ελβετία για να στηρίξει την ισοτιμία, αλλά και το «σύστημα» για να κρατήσει σταθερό το ευρώ, έχουν ρίξει με το τσουβαλι ζεστό χρήμα στις αγορές. Για πόσο ακόμη θα μπορέσουν να συνεχίσουν να το κάνουν;
– Η Ε.Ε. που η δημοκρατικότητα της πλέον αμφισβητείται ανοιχτά, θα δεχονταν ένα ακόμα ανεπανόρθωτο πλήγμα. Αν σήμερα οι Ευρωπαίοι παραμιλούν και ενδιαφέρονται για τους Έλληνες συνταξιούχους στις ουρές των ΑΤΜ, την Δευτέρα σε ποιον θα άρεσε το πρόσωπο μιας ταπεινωμένης Ευρώπης που περιμένει στα συσσίτια τα οποία η ίδια δημιούργησε με τις αντικοινωνικές πολιτικές της ;

Όμως τίποτα δεν φαίνεται να εκτιμήθηκε και να αξιολογήθηκε σωστά. Γυρίζοντας πίσω διακρίνεις πως ο βασιλιάς εκτός από άπειρος και πέρα από τις καλές προθέσεις ήταν μάλλον γυμνός και απροετοίμαστος, ενώ γνώριζε ότι θα καλούνταν να κυβερνήσει πολύ πριν από τον Γενάρη. Σχέδιο Β, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Το δημοψήφισμα που στήθηκε στο πόδι, υποτίθεται ότι έγινε για να ενισχύσει διαπραγματευτικά τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως η δημιουργική ασάφεια του ερωτήματος απέδωσε πολλαπλές ερμηνείες στο « ΟΧΙ » που επικράτησε και ψήφισε το 62% των ψηφοφόρων. Ερμηνείες τις οποίες φέρεται απο πολιτικούς αναλυτές να εκμεταλλεύτηκε ο πρωθυπουργός, για να σηκώσει λευκή σημαία στους δανειστές μπροστά στα αδιέξοδα που υψώθηκαν μπροστά του, απόρροια σπασμωδικών κινήσεων, ειδικά το τελευταίο διάστημα αλλά και εξαιτίας ίσως, αναποτελεσματικού κυβερνητικού επιτελείου.

Όσο για το σχέδιο Α; Πολλοί το χαρακτηρίζουν σαν ένα τρελό φορτηγό, που διαφήμιζε επί έξι ολόκληρους μήνες ανά την Ευρώπη, « κόκκινες γραμμές » οι οποίες έγιναν « φιογκάκια » σε ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο στερεί την πολυπόθητη ελπίδα και αξιοπρέπεια. Οτι δηλαδή πουλούσε μέχρι και την Τετάρτη 08/07 ο Ελληνας πρωθυπουργός.

Το δυσβάσταχτο μνημόνιο των 60 δισ που εκτός απροόπτου, καταφθάνει, φαντάζει ακόμα πιο ταπεινωτικό για τον δοκιμαζόμενο λαό. Αφήνει την αίσθηση ότι το δημοψήφισμα έγινε για να τον τυλίξει καλύτερα σε άλλη μια στρώση δυσβάσταχτης λιτότητας που για πρώτη φορά θα φέρει – αν τελικά δεν υπάρξει νέα ανατροπή – την υπογραφή της αριστεράς και θα κατατάσσει τον Αλέξη Τσίπρα, στην ίδια κερκίδα με εκείνους που ασκούσαν εξουσία πριν από τον Γενάρη.

Μπροστά λοιπόν στην δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας του κόσμου, που αισθάνεται προδομένος η κυβερνητική επικοινωνιακή πολιτική παίζει με τις λέξεις. Κάτι ανάλογο έγινε και στο δημοψήφισμα. Προσπαθεί να πουλήσει στους ιθαγενείς καθρεφτάκια με μια πρόταση συμφωνίας που σκοπίμως δεν αποκαλεί μνημόνιο για να μην τους τρομάξει. Σύμφωνα με διάφορες συγκρίσεις, η πρόταση-μνημόνιο, είναι ίδια κατά 75% με την πρόταση Γιουνκέρ την οποία απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση πριν από το δημοψήφισμα. Την ίδια ώρα, το λες και κοροϊδία που οι λέξεις επαναδιαπραγμάτευση, αναδιάρθρωση ή κούρεμα του χρέους απουσιάζουν από την πρόταση που στάλθηκε στους δανειστές ενώ υπάρχει μόνο στο κείμενο με τα υφεσιακά μέτρα που δόθηκε στους Έλληνες βουλευτές.

Για να διασκεδάσει το κύμα της αποδοκιμαστικής οργής που φουντώνει στην κοινωνία η κυβέρνηση αντί για άρτο υπόσχεται τ’ωρα θεάματα, με την πάταξη της διαφθοράς (το έχουμε ξανακούσει κι από άλλους) και με την απόπειρα (και καλά) αναδιανομής των βαρών όπου παρακάτω θα πάρετε μια μικρή-πικρή γεύση:

– Στον συντελεστή 23% ανεβαίνει η εστίαση (Δεν το λες ανακατανομή των βαρών, ούτε και το 23% σε μεταφορές, εισιτήρια κλπ)
– Αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης
– Διατήρηση του ΕΝΦΙΑ το 2015 και το 2016 και αναπροσαρμογή του σε περίπτωση αλλαγής των αντικειμενικών αξιών
– Αύξηση των εισφορών υγείας για κύριες και επικουρικές συντάξεις από 4% στο 6%
– Κόβεται άμεσα το ΕΚΑΣ για το 20% των δικαιούχων με τα υψηλότερα εισοδήματα (ας μη ξεχνάμε όμως ότι πρόκειται για χαμηλοσυνταξιούχους)
– Προκαταβολή φόρου 100% από τις επιχειρήσεις με σταδιακή εφαρμογή και στους ιδιώτες ελεύθερους επαγγελματίες έως το 2017 + αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 28% από 26% (αντίο ανάπτυξη! Αναρωτιέμαι ποιος τρελός θα ανοίξει επιχείρηση με τόσο άγρια φορολόγηση και τρελός θα κάνει επενδύσεις στην Ελλάδα)
– Υιοθέτηση: τροπολογιών στο πτωχευτικό κώδικα για εταιρείες και νοικοκυριά, που θα καλύπτουν όλους του οφειλέτες (Θα πάει σύννεφο η κατάσχεση κι ας βγουν να ισχυριστούν το αντίθετο)
– Μείωση του πλαφόν των 1.500 ευρώ στην προστασία από κατασχέσεις, υπό την προϋπόθεση της διασφάλισης λογικών συνθηκών διαβίωσης

Απο την μια το τριτο μνημόνιο και απο την άλλη, ο παραλογισμός πράξεων που δυσκολεύομαι ακόμη κι αυτή την ώρα να κατανοήσω, καθώς λείπουν κομμάτια απο την λογική συνέχεια. Αν όλος αυτό που ζούμε τα τελευταία 24ωρα, δεν είναι άλλη μια απρόβλεπτη παρτίδα σε ένα ατελείωτο «game of chicken», τότε θα αρκεστώ να επαναλάβω αυτό που έγραψα κάποια στιγμή στο Twitter χθές “ Η Ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των Βρυξελλών, χάνει όμως των Ελλήνων”!
Maria Denaxa

Ο ιδεολογικός μανδύας κάτω από τον οποίο η Ελλάδα οδηγείται στον μαρασμό

Οι κυνικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε

Tου Κώστα Λαπαβίτσα

Πόσο κυνικοί είναι οι περιώνυμοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε;

«Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι.

Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο ‘λιτός βίος’ είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.

Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι όψιμοι κοσμοκαλόγεροι;

Πως έζησαν στην Ελλάδα που αφήνουμε πίσω οριστικά;

Πως ζούνε στη φτωχή, τρομαγμένη κι ανάστατη Ελλάδα που αναδύεται;

Τι ακριβώς νομίζουν ότι προσφέρουν με όσα λένε;

Που στοχεύουν;

Μοιάζουν βέβαια πολύ μεταξύ τους, έστω κι αν προέρχονται από διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος. Άνθρωποι κατά κανόνα επιτυχημένοι, με καταξίωση και απολαβές πολύ πάνω του μέσου όρου. Άνθρωποι που συμμετείχαν ενεργά στα όσα συνέβησαν στην χώρα μας την προηγούμενη δεκαετία, που ανέπνευσαν τον αφηνιασμένο αέρα των ανώτερων στρωμάτων και που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τα πράγματα, διότι φυσικά τίποτε δεν έχει αλλάξει, εκτός από το ότι οι ισχυροί έχουν γίνει ισχυρότεροι.

Που όμως είδαν το ξεσάλωμα της προηγούμενης δεκαετίας για τη μεγάλη πλειονότητα του του ελληνικού λαού;

Για ποια φούσκα ο λόγος;

Η κατανάλωση, για παράδειγμα, παρέμεινε σταθερή ως ποσοστό του ΑΕΠ μέχρι να ξεσπάσει η κρίση, και μετά κατέρρευσε. Ναι, το ποσοστό ήταν υψηλό σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά η αιτία ήταν το σχετικά χαμηλό ποσοστό των επενδύσεων, δηλαδή η συνέχιση της αποβιομηχάνισης.

Φταίει όμως η «βουλιμία» των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και των αυτοαπασχολούμενων γι’ αυτό;

Δεν φταίει η αστική τάξη, που αντί να στηρίξει την εγχώρια επένδυση, έτρεχε να ανοίξει επιχειρήσεις στα Βαλκάνια κι αλλού;

Δεν υπήρξε καμία φούσκα τη δεκαετία του 2000. Ούτε στις τιμές των ακινήτων, ούτε στις τιμές των μετοχών, ούτε στην κατανάλωση. Αυτό που υπήρξε ήταν η τραγική αποτυχία της χώρας να ενταχθεί επιτυχώς στην ΟΝΕ, που έφερε τεράστια εξωτερικά ελλείμματα και άρα γιγαντιαίο εγχώριο και διεθνή δανεισμό. Για τους πολλούς, το ευρώ σήμαινε αδυναμία αποταμίευσης και επιτακτική ανάγκη δανεισμού. Δεν έχει παρά να κάνει κανείς τη σύγκριση με την εποχή των γονιών του, που αγόραζαν σπίτια με αποταμιευμένες δραχμές. Αν δεν υπήρχε η υψηλή παραγωγικότητα των χωρών της Ασίας που επέτρεψε την εισαγωγή φτηνών προϊόντων πρώτης ανάγκης για τα λαϊκά στρώματα, δεν θα υπήρχε καν η επίφαση της καταναλωτικής άνεσης την προηγούμενη δεκαετία.

Ούτε και υπάρχει σήμερα επιστροφή στο ολιγαρκές του Έλληνα, στον «λιτό βίο» και τα παρόμοια. Φτώχεια υπάρχει, τραγική εξαθλίωση και προϊούσα, αλλά σιωπηλή, ανθρωπιστική κρίση. Περίπου 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι το 2011 ήταν επισήμως φτωχοί και τα πράγματα έγιναν χειρότερα το 2012. Μεγάλο ποσοστό ζει σε συνθήκες ακραίας υλικής αποστέρησης. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται, ας κάνουν μιαν επιμορφωτική βόλτα στο Πέραμα. Η φτώχεια και μάλιστα η ξαφνική και βίαιη μετάβαση σ’ αυτήν, μόνο αρετές δεν παράγει. Απόγνωση φέρνει, θυμό, προκατάληψη και τυφλό μίσος.

Όσοι τέλος, νομίζουν ότι η φτώχεια συνιστά εξυγίανση και κάψιμο λίπους, ότι έτσι θα γίνει δυναμική η ελληνική οικονομία και θα προκύψει η ανάπτυξη, δεν έχουν αντιληφθεί ορισμένα από τα βασικότερα μαθήματα των Οικονομικών. Οι χώρες δεν είναι ούτε άτομα, ούτε νοικοκυριά. Το λεγόμενο «συμμάζεμα» που είναι ευεργετικό για ένα νοικοκυριό γιατί φέρει τα έξοδά του στα μέτρα των εσόδων του, είναι δυνάμει καταστροφικό για μια χώρα.

Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Μάντεβιλ έγραψε τον Μύθο των Μελισσών, όπου οι μέλισσες δεν έχουν ανησυχίες ηθικής, άρα ξοδεύουν και ζουν με ευμάρεια. Κάποια στιγμή όμως κυριαρχεί η «αρετή» και με αυτήν γίνονται φτωχότερες και δυστυχείς. Στον 20ο αιώνα ο Κέυνς εξέφρασε την ίδια περίπου ιδέα ως το «παράδοξο της φειδούς». Το «συμμάζεμα» για μιαν ολόκληρη χώρα, περιορίζει την κατανάλωση και την επένδυση, άρα μικραίνει την παραγωγή και συνεπώς φέρνει νέα μείωση της κατανάλωσης και της επένδυσης και ούτω καθεξής. Αν σας θυμίζει την Ελλάδα του 2010-13, έχετε απόλυτο δίκιο.

Ποιον ρόλο παίζουν λοιπόν, αυτές οι δηλώσεις;

Στην καλύτερη περίπτωση, από πλευράς «πνευματικών ανθρώπων», δείχνουν αφέλεια και έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει στην χώρα. Στην χειρότερη, ιδίως από πλευράς προβεβλημένων δημοσιογράφων, δείχνουν απόλυτο κυνισμό. Και οι μεν και οι δε δημιουργούν ενοχές εκεί που δεν υπάρχουν, παροτρύνοντας τους πολλούς να δεχτούν τη μοίρα τους. Φτιάχνουν τον ιδεολογικό μανδύα κάτω από τον οποίο η Ελλάδα οδηγείται στον μαρασμό».

http://redwire.gr/using-k2-main/category-blog/item/1120-oi-kynikoi-pou-lene-oti-prepei-na-ftwxynoume.html

Με αφορμή την επίσκεψη των Κινέζων και τα περί «ανάπτυξης» …

Αυτοί δεν θα ήσαν λύκοι, αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά
σαμαρίκοςΜε αφορμή την επίσκεψη των Κινέζων αξιωματούχων στην Ελλάδα πήραμε μια ισχυρή δόση προπαγάνδας περί «ανάπτυξης» και μια ακόμα ισχυρότερη περί «επενδύσεων». Η κυβέρνηση με πρώτο τον πρωθυπουργό, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και φυσικά οι «παπαγάλοι» τους, έχουν αποφανθεί: Το παράδειγμα της «Cosco», λένε, είναι το υπόδειγμα επένδυσης στο πλαίσιο του κυβερνητικού «succes story» και η εγγύηση για την αίσια έκβαση της επιχείρησης «σωτηρία της χώρας».αλλά και η καπιταλιστική «ανάπτυξη».

Πριν αναφερθούμε με συγκεκριμένα στοιχεία στην πραγματικότητα, η οποία απέχει παρασάγγας από τον στερεότυπο όσο και ανορθολογικό πολιτικό τους λόγο, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή η προπαγάνδα της λοβοτομής είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τις συνολικές κατευθύνσεις της ΕΕ. Και τούτο διότι την πολιτική που ακολουθείται στην Ελλάδα δεν την ανακάλυψαν μόνοι τους οι κυβερνώντες. Είναι μια κοινά αποφασισμένη πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ. Χαρακτηριστικό είναι, για παράδειγμα, ότι στο κείμενο των πολιτικών συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, το Δεκέμβρη του 2010, αναφέρονται τα εξής:

«Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (…)».

Θυμίζουμε ότι στους βασικούς «εμπορικούς εταίρους» (βλέπε: ανταγωνιστές) της ΕΕ, συμπεριλαμβάνεται η Κίνα. Άρα στην Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ θα έχουμε «ανάπτυξη», όπου: α) Το μισθολογικό και εργασιακό καθεστώς θα είναι τύπου Κίνας (και τούτο ανεξάρτητα αν ο «επενδυτής» θα είναι Κινέζος, Γερμανός, Αμερικάνος ή Ρώσος, δεδομένης της μεταξύ τους σύγκρουσης για το ποιος θα πατήσει ισχυρότερα το πόδι του στην Ελλάδα), αφού με αυτό τον τρόπο, μειώνοντας το «κόστος εργασίας», θα γίνει «προσέλκυση επενδυτών» και β) οι «επενδύσεις» θα είναι τύπου «Cosco», με ό,τι αυτό σημαίνει για τη δημόσια περιουσία, την καταλήστευση του εγχώριου πλούτου, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, την εξασφάλιση συνθηκών ασυδοσίας στη δράση των πολυεθνικών που αφορά σε όλους τους τομείς, την (εικονική) φορολόγησή τους μέχρι την εγκληματική περιβαλλοντική τους συμπεριφορά.

Ας έρθουμε, τώρα, στα αμιγώς «δικά μας».

Από την «Πάουερ» στην «Cosco»

Πρώτο: Το «αναπτυξιακό» μοντέλο, όπως βαφτίζεται από την κυβέρνηση η πολιτική της, έχει εφαρμοστεί πολλάκις στην Ελλάδα. Είναι η πολιτική που προσφέρει «ΓΗΝ ΚΑΙ ΥΔΩΡ» στα μονοπώλια. Το καθεστώς αυτό:

Μας οδηγεί σε μια εποχή τόσο «νέα», όσο «νέα» ήταν η εποχή της αμερικανικής «Ούλεν» στις αρχές του περασμένου αιώνα.
Τα όσα προωθεί η κυβέρνηση είναι εξίσου «νέα» με την εποχή της δικτατορίας του Πάγκαλου και την έλευση, τότε, της αγγλικής «Πάουερ».
Είναι τόσο «αναπτυξιακή» η εποχή που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, όσο «νέα» είναι η δεκαετία του 1960, όταν ήρθε στην Ελλάδα η γαλλική «Πεσινέ».
Η πολιτική της παραχώρησης στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως τα λιμάνια, θα φέρει τόση «σωτηρία» στη χώρα όση έφερε η παραχώρηση του αεροδρομίου της Αθήνας στην γερμανική «Χοχτιφ», τη δεκαετία του 2000…

Με δυο λόγια: Η Ελλάδα έχει τόσο πλούσια εμπειρία – εμπειρία αιώνων – από τέτοιους επενδυτές, που όσοι παρουσιάζουν την οικονομική «αποικιοκρατία» σαν κάτι το «καινούργιο» και το «εθνοφελές», δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό σαν «αμερικανο-κινεζάκι»…

Εργάτες – είλωτες

Δεύτερο: Αυτά που υπόσχεται η κυβέρνηση είναι τόσο «αναπτυξιακά», όσο «αναπτυξιακό» είναι το γεγονός ότι η διετής πλέον παρουσία στην Ελλάδα της «Cosco» αποτελεί συνώνυμο της εργασιακής βαρβαρότητας. Ας πάρουμε μια γεύση αυτής της βαρβαρότητας όπως προκύπτει από τις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει η Cosco» τους εργαζόμενους στις εγκαταστάσεις της στον Πειραιά. Μια τέτοια «κινέζικη» σύμβαση (που την έφερε στο φως ο «Ριζοσπάστης» στις 25/5/2013) περιλαμβάνει τα εξής:

1) Η «Cosco» δεν αναγνωρίζει συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Οι εργαζόμενοι στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του Ικονίου, υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας…

2) Οι μέρες εργασίας του εργαζόμενου δεν ξεπερνούν τις 12 το μήνα Δεν μιλάμε, δηλαδή, για εργαζόμενους, αλλά «ημιαπασχολούμενους»…

3) Ο καθαρός μισθός των εργαζομένων δεν ξεπερνά τα 660 ευρώ το μήνα…

4) Οι ώρες εργασίας ημερησίως μπορεί να ξεπεράσουν και τις 15…

5) Σύμφωνα με τη σύμβαση «ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».

6) Σύμφωνα με τη σύμβαση στην «Cosco» η αμοιβή νυχτερινής εργασίας, η αμοιβή Κυριακών, η αργιών, η αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κλπ. ΔΕΝ πληρώνονται! Στη σύμβαση, για τις συμφωνημένες αποδοχές των 660 ευρώ το μήνα αναφέρεται συγκεκριμένα ότι: «Περιλαμβάνονται σε αυτές η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κ.λπ.)». Εν ολίγοις, λαμβάνοντας το συμφωνημένο ποσό, ο εργαζόμενος, όσο κι αν δουλέψει, ό,τι δουλειά κι αν κάνει, «θα θεωρεί – όπως αναφέρει η σύμβαση – εξοφλημένη πάση αξίωσή του»!!

7) Στην «Cosco» οι υπερωρίες, επίσης, δεν πληρώνονται. Ιδού με πιο θαυμάσιο σκεπτικό: «(…) η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης», αναφέρεται στη σύμβαση, «…θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας»!

Στόματα κλειστά λόγω… «ικανοποίησης»!

Τρίτο: Πριν ένα χρόνο είχε επισκεφτεί την «Cosco» o Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Παπούλιας, ο οποίος είχε δηλώσει ότι κατά την επίσκεψή του συνάντησε «ικανοποιημένους» και «ευτυχείς» εργαζόμενους. Κι επειδή, όπως είδαμε κι από την σύμβαση, η «ευτυχία» και η «ικανοποίηση» στους εργασιακούς χώρους της «Cosco» πρέπει να είναι ανεπανάληπτες, η εταιρεία έχει πάρει τα μέτρα της. Έτσι, προφανώς για να μην κατακλύζεται καθημερινά από αιτήσεις και διαδηλώσεις δυστυχισμένων ανθρώπων, που μαθαίνουν τις συνθήκες «ευτυχίας» που επικρατούν στην «Cosco» και της ζητούν να ανοίξει τον «παράδεισό της» και σε εκείνους, η «Cosco» έχει φροντίσει στις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει τους εργαζόμενους να συμπεριλάβει και την εξής ρήτρα: Κάθε εργαζόμενος, λέει η ρήτρα,

«…υποχρεούται έναντι του εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικώνκαι πληροφοριώνσε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο»…

Λογικό! Είναι τόση η «ικανοποίηση», όπως άλλωστε το δήλωσε ο κ. Παπούλιας, και τόση η «ευτυχία» της κινεζοποίησης, είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που υπόσχονται στους εργαζόμενους οι «επενδύσεις» τύπου «Cosco», είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που θα φέρει αυτού του τύπου η «ανάπτυξη», που καλύτερα… να κρύβονται. Και να περιφρουρούνται με τη δέουσα… εχεμύθεια. Ώστε να μπορούν μετά πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και φαρισαίοι, να ανακαλύπτουν «ικανοποιημένους» και ευτυχισμένους» ανθρώπους, ανάμεσα σε ένα λαό φτωχοποιημένων ειλώτων.

Στην κοιτίδα της… «ευτυχίας»

Όμως, πέρα από τις εγχώριες αποδείξεις για το πού οδηγούνται τα πράγματα με αυτή την πολιτική, είναι εξαιρετικά πολύτιμο να δούμε τις συνέπειες αυτής της πολιτικής στην… κοιτίδα τους. Αν σήμερα στην Ελλάδα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ποιες είναι οι συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, τα πράγματα στην Κίνα μπορούν να μας δώσουν μια ασφαλή εικόνα για τις συνέπειες που φέρνει στο λαό όχι μόνο η καπιταλιστική κρίση, αλλά και η καπιταλιστική «ανάπτυξη».

Χονγκ – Κονγκ: Η βιτρίνα της «ανάπτυξης»…
Χονγκ – Κονγκ: Η βιτρίνα της «ανάπτυξης»…

Θα πάρουμε, λοιπόν, ως υπόδειγμα την «καλύτερη» εκδοχή της Κίνας και του «μοντέλου Cosco». Το παράδειγμα του Χονγκ Κονγκ. Το Χονγκ Κονγκ, μια πόλη περίπου 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων, σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ (Σεπτέμβρης 2011) βρέθηκε από το 2010 στην 8η θέση του κόσμου όσον αφορά στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Είναι η πλουσιότερη πόλη της Ασίας. Εμφανίζει τα υψηλότερα επίπεδα «ανάπτυξης» καθ’ όλη τη δεκαετία και με ρυθμούς 8% ειδικά για το 2012 και το 2013. Το άλμα ανόδου που παρουσίασε το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ στις 31/12/2012 ήταν το μεγαλύτερο της διετίας. Πόση περισσότερη «ανάπτυξη» να ζητήσει κανείς…

Αλλά τι, αλήθεια, σημαίνει αυτή η «ανάπτυξη» για το λαό; Η απάντηση δίνεται, μεταξύ άλλων, στο ρεπορτάζ του Βρετανού φωτογράφου Brian Cassey:

Εκεί, λοιπόν, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, το 1/3 του πληθυσμού, περί τα 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι δηλαδή, «ζουν» σε «δημόσια ενοικιαζόμενα σπίτια», όπως βαφτίζονται οι τρώγλες και τα παραπήγματα.
Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, στο πρώτο εξάμηνο του 2012 καταγράφηκαν επίσημα 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι να τελούν υπό καθεστώς απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης.
Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, οι πιο φτωχοί κι από τους φτωχούς στοιβάζονται σε ενοικιαζόμενα μεταλλικά κλουβιά διαστάσεων 1,7 μ. Χ 0,7 μ., εγκατεστημένα σε εγκαταλειμμένες πολυκατοικίες και σε ερειπωμένα κτίρια, «ζουν» μέσα σε δωμάτια που το καθένα στεγάζει και 20 τέτοια σιδερένια κλουβιά.
Εκεί, στην πλουσιότερη πόλη της Ασίας, εκεί που το «μοντέλο Cosco» μεσουρανεί, οι πιο φτωχοί κι από τους φτωχούς στοιβάζονται σε ενοικιαζόμενα μεταλλικά κλουβιά διαστάσεων 1,7 μ. Χ 0,7 μ., εγκατεστημένα σε εγκαταλειμμένες πολυκατοικίες και σε ερειπωμένα κτίρια, «ζουν» μέσα σε δωμάτια που το καθένα στεγάζει και 20 τέτοια σιδερένια κλουβιά.

Χονγκ – Κονγκ: Πίσω από τη «βιτρίνα» της «ανάπτυξης»…
Χονγκ – Κονγκ: Πίσω από τη «βιτρίνα» της «ανάπτυξης»…

Αυτά είναι τα «σπίτια» τους. Αυτή είναι η «ζωή» τους. Γιατί αυτή τη «ζωή» τους επιτρέπει να έχουν η «ανάπτυξη» σύμφωνα με το κινεζικό, με το καταριανό, με το γαλλικό, με το ελληνικό και με το κάθε λογής καπιταλιστικό «μοντέλο Cosco»…

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θεωρούν ότι ήρθε η στιγμή να εκπληρώσουν την «προφητεία» του Μαρξ:

«…κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 622).

«…η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου. Δεν πρόκειται πια για το κατέβασμα των αγγλικών μισθών στο επίπεδο των μισθών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά για το κατέβασμα στο λίγο – πολύ κοντινό μέλλον των ευρωπαϊκών μισθών στο κινέζικο επίπεδο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 885).

Αυτά έγραφε ο Μαρξ. Πριν από αιώνες! Το ερώτημα είναι αν ο ελληνικός λαός θα επιτρέψει την «κινεζοποίησή του». Έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει; Έχει. Παραφράζοντας ελαφρώς τον Σαίξπηρ, ο «Ριχάρδος Γ’» το περιγράφει έτσι: «Αυτοί δεν θα ήσαν λύκοι, αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά»!

Νίκος Μπογιόπουλοςhttp://www.enikos.gr/mpogiopoulos/244633,%E2%80%9CAytoi_den_8a_hsan_lykoi_an_emeis_den_h.html

Δόγμα του σοκ και Κλυταιμήστρα

«Πολίτες, πρώτοι σεις μεσ’ στους Αργείους, δεν θα ντραπώ να πω μπροστά σας πόση με συγκινεί η αγάπη για τον άνδρα μου. Με τον καιρό χάνεται η συστολή από τον άνθρωπο. Δεν είναι ξένα λόγια, που σας λέγω την ιδική μου την ανυπόφορη ζωή τόσον καιρό, που αυτός ήταν στο Ίλιο. Πρώτα-πρώτα να μένει μια γυναίκα μόνη στο σπίτι χωρίς τον άνδρα της είναι κακό φρικτότατο, και ν’ ακούει τόσες αγγελίες δυσάρεστες· νάρχεται ο ένας και ο άλλος το κατόπι του, να λέει συμφορά στη συμφορά – και φλυαρούσαν μεσ’ στο σπίτι. […] Γι’ αυτές τις φήμες τις απαίσιες μου λύσαν άλλοι με τη βία πολλά δεσμά, που είχα βάλει στο λαιμό μου».
Αισχύλου «Αγαμέμων», στ. 855-876, εκδόσεις Πάπυρος.

Ο «Αγαμέμνων» είναι η πρώτη τραγωδία από την τριλογία της «Ορέστειας», την μοναδική σωζόμενη τριλογία της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας. Διδάχθηκε για πρώτη φορά στα Διονύσια το 458 π.Χ και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Στα λόγια που παρατέθηκαν στην αρχή του κειμένου βλέπουμε την Κλυταιμήστρα, τη γυναίκα του Αγαμέμνονα να προετοιμάζεται για την υποδοχή του βασιλιά-συζύγου της. Εκεί, αφηγείται στους πολίτες του Άργους τις περιπέτειες της ψυχής της. Εξιστορεί όσα βίωσε δίχως να…
υπάρχουν τα ίδια τα γεγονότα αλλά μόνον οι ειδήσεις περί αυτών! Παραθέτει τις ουλές που άφησαν στην ψυχή της οι αχρείαστες ταραχές που ένιωσε από «τόσες αγγελίες δυσάρεστες». Γνωρίζοντας την εξέλιξη του μύθου και τον φόνο που θα διαπράξει μαζί με τον Αίγισθο, τον εραστή της, ο αναγνώστης θα νομίσει (μάλλον εσφαλμένα) ότι η Κλυταιμήστρα προσποιείται την συντετριμμένη από την αναμονή και την ψυχολογικά ισοπεδωμένη σύζυγο που περίμενε και αγωνιούσε.

Μυσταγωγία

Ωστόσο, ο Αισχύλος δεν δείχνει να επιδίωκε κάτι τέτοιο. Δεν ήθελε να προκαλέσει εξ αρχής αντιπάθεια προς το πρόσωπο της συζυγοκτόνου βασίλισσας, αλλά να κάνει ένα σχόλιο για τις πληροφορίες που αφήνουμε να περάσουν τις πύλες της συνείδησής μας. Οι ειδήσεις, οι εντυπώσεις για τα πράγματα, οι σκιές, με την επανάληψή τους αποκτούν σάρκα και οστά – ειδικά αν είναι δυσάρεστες. Αυτό προσπαθεί να μεταδώσει στους μαθητές-θεατές και αναγνώστες ο Μαραθωνομάχος, τραγωδός και μύστης των Ελευσινίων Αισχύλος. Πριν οποιαδήποτε Ναόμι Κλάιν, πριν τον Φρόυντ, τον Γιουνγκ, την ψυχανάλυση και τις άλλες απόπειρες ερμηνείες των παθών των ψυχών μας, οι τραγωδοί εμβάθυναν στα εσωτερικά ύδατα του είδους μας και έβγαλαν στο φως άρρητα μυστικά.
Η Κλυταιμήστρα ακούγοντας επί έτη ολόκληρα μαντάτα συφοριασμένα και αγγέλματα θανάτου του Αγαμέμνονα άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα τούτης της εξέλιξης. Η τόση εξοικείωσή της με το αποτρόπαιο, το απαίσιο, την υποχρέωσε να το επιδιώκει – υποσυνείδητα και αθέλητα. Η καταστροφή που έβγαινε από τα απύλωτα στόματα των μαντατοφόρων υλοποιήθηκε από την ίδια. Άλλωστε, ο ίδιος λαός, ο ελληνικός, την ίδια περίοδο με τον Αισχύλο, καθιέρωσε το ρητό που θέλει την επανάληψη «μητέρα της μαθήσεως».
Η γυναίκα που αφαίρεσε τη ζωή του συζύγου της και έχασε τη δική της από τον γιο της, μας λέει την αλήθεια με δυο φράσεις αινιγματικές και αλληλοσυνδεόμενες: Η πρώτη είναι «Με τον καιρό χάνεται η συστολή από τον άνθρωπο» και η δεύτερη «Γι’ αυτές τις φήμες τις απαίσιες μου λύσαν άλλοι με τη βία πολλά δεσμά, που είχα βάλει στο λαιμό μου». Δηλαδή και με την πάροδο του καιρού τα φρένα του ένσαρκου οχήματός μας «λύνονται» ώστε να διευκολύνουν την τέλεση πράξεων που δεν θα τολμούσαμε ούτε να φανταστούμε και ταυτόχρονα ο βρόγχος της ανησυχίας για τα επερχόμενα δεινά λύνεται όταν αυτά επισυμβούν.
Κι εμείς ζούμε παγιδευμένοι μέσα στους τέσσερις τοίχους βουβών σπιτιών, όπου οι μοναδικοί έχοντες το δικαίωμα να ομιλούν είναι εκείνοι που καταδυναστεύουν το βίο μας προμηνύοντας τα χειρότερα. Από την τηλεόραση, το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες. Κι αυτά τα φρικτά, λέξη προς λέξη και εικόνα προς εικόνα επαληθεύονται. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο φαύλος κύκλος του κακού δυναμώνει. Η περιστροφή της δίνης επιταχύνεται και τα δεσμά στο λαιμό μας σφίγγουν. Όλοι μιλούν για την συμφορά της συμφοράς ώ συμφορά και φλυαρούν μέσα στις εστίες μας προετοιμάζοντας τα επόμενα δεινά μας δικαιολογώντας τα αμέσως προηγούμενα.
Η πραγμάτωση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας αποφεύγεται μόνο αν ο στόχος απαγορεύσει στους αγγέλους του κακού να τον επισκεφθούν και να του απευθύνουν το λόγο.
http://adiavroxoi.blogspot.gr/2014/06/blog-post_15.html

Tο λάιφ στάιλ της μοντέρνας ξενιτιάς

του Νικόλα Δημητριάδη από περιοδικό Άρδην, τ. 96, Μάρτιος – Μάιος 2014

Έτσι που τη ζωή σου ρήµαξες
εδώ στην κώχη τούτη την µικρή,
σ’ όλην την γη την χάλασες.
Κ. Π. Καβάφης, H Πόλις, 1910

Aν θέλαμε να αναζητήσουμε την κύρια ψυχολογική παθογένεια που γεννάει η σύγχρονη κοινωνία, αυτή θα ήταν η γενικευμένη ανασφάλεια, που εντοπίζεται σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής και εκδηλώνεται με ποικίλα συμπτώματα. Κυριαρχεί ο φόβος, η αβεβαιότητα, ο μηδενισμός, η έλλειψη οιουδήποτε οράματος. Δεν πρόκειται για ένα παροδικό φαινόμενο ή μια «κατασκευασμένη» φαντασίωση, αλλά για ένα δομικό χαρακτηριστικό της εποχής μας, που διαρκώς διογκώνεται, καθώς εξαλείφονται οι προϋποθέσεις και οι σταθερές της συλλογικής ζωής, που διατηρούσαν επί δεκαετίες την κοινωνική συνοχή.

Οι ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης και ολοένα και πιο ανεξέλεγκτης σφαίρας της οικονομίας επιτάσσουν τη διαμόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου, ικανού να υποφέρει τη μορφή που λαμβάνει η εργασία σήμερα: ελαστική και περιστασιακή απασχόληση και διαρκής αλλαγή συνθηκών, αντικειμένου, χώρου και τόπου εργασίας, χωρίς καμία εξασφάλιση για το μέλλον. Το εργασιακό αυτό μοντέλο δεν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς μια παράλληλη μετάλλαξη των εργαζομένων, που φαντάζει ανθρωπολογικά αδύνατη: τη διαμόρφωση ενός «πλήθους» ατόμων, πλήρως εξατομικευμένων, χωρίς συλλογική ταυτότητα, με ρευστούς και χαλαρούς κοινωνικούς και προσωπικούς δεσμούς, πρόθυμων να κινούνται διαρκώς σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως η διαμόρφωση μιας κοινωνίας με τέτοια χαρακτηριστικά είναι ανθρωπολογικά αδύνατη. Πράγματι, όσο βυθίζεται ο κόσμος στην κυριαρχία της οικονομοτεχνικής σφαίρας, τόσο διογκώνονται, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, οι συνέπειές της, η ανασφάλεια, η μοναξιά, ο φόβος, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων.

Ένα τέτοιο πρότυπο ανθρώπου δεν μπορεί να διαμορφωθεί χωρίς το κατάλληλο κοινωνικό και ιδεολογικό πλαίσιο. Στην πρώτη βιομηχανική επανάσταση, ήταν οι «τεμπέληδες» και «καθυστερημένοι» αγροτικοί πληθυσμοί, συνηθισμένοι στον παραδοσιακό τρόπο ζωής, που έπρεπε να προσαρμοστούν στα ωράρια του εργοστασίου και τις απαιτήσεις των μηχανών. Σήμερα, κατ’ αναλογία, οι εργαζόμενοι πρέπει να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον διαρκούς κινητικότητας και αλλαγών. Διαμορφώνεται, λοιπόν, μια ανάλογη ιδεολογία, που επιχειρεί να μεταμφιέσει την αβεβαιότητα σε «πρόκληση», τον ξεριζωμό σε «περιπέτεια», τον κοινωνικό κανιβαλισμό σε «υγιή ανταγωνισμό», την αδυναμία ή απροθυμία σύναψης κοινωνικών και προσωπικών δεσμών σε… ελευθερία!

Δεν είναι δύσκολο να εντοπίσουμε την ιδεολογία αυτή. Θα τη βρούμε σε νεανικά λάιφ-στάιλ περιοδικά, σε σοβαρά οικονομικά έντυπα, σε σεμινάρια «επιχειρηματικότητας», σε συνέδρια «καινοτομίας», σε ξένα κολέγια και στις περίφημες «Ημέρες Καριέρας», στις οποίες οι φιλόδοξοι νεαροί ιθαγενείς προσέρχονται να θαυμάσουν τα επαγγελματικά και εκπαιδευτικά καθρεφτάκια που πλασάρουν οι αποικιοκράτες. Θα τη βρούμε, επίσης, σε φιλόξενους «προοδευτικούς» χώρους, που εξυμνούν την εξατομίκευση ως «απελευθέρωση», που διαφημίζουν τη διάλυση των κοινωνιών ως «πλουραλισμό» και την κυριαρχία των δυτικών αξιών και του δυτικού τρόπου ζωής σε όλο τον κόσμο ως «πολυπολιτισμό». Θα τη βρούμε, τέλος, σε μία διάχυτη στην Ελλάδα αντίληψη που εξυμνεί το «εγώ» και αντιμετωπίζει κάθε οικογενειακό ή κοινωνικό δέσιμο, και κάθε συλλογική ταυτότητα, κάθε «εμείς», ως καταπιεστικό, συντηρητικό, οπισθοδρομικό. Ειδικά η αποκαλούμενη «γεωγραφική κινητικότητα», η προθυμία του μοντέρνου ανθρώπου να εγκαταλείπει τον τόπο του και τους ανθρώπους του, χωρίς ιδιαίτερο ψυχολογικό κόστος, υποστηρίζεται από μια ολόκληρη «ιδεολογία της φυγής».

Πρότυπο της ιδεολογίας αυτής είναι ο άνθρωπος χωρίς δεσμούς. Φιλόδοξος και ατομιστής, ανταγωνιστικός και αμοραλιστής, «πολίτης του κόσμου», πρόθυμος να εγκαταλείψει τα πάντα και τους πάντες για να πετύχει την ατομική του ανέλιξη. Αλλοτριωμένος, ανέστιος, με μόνη πατρίδα το διαδίκτυο, τα διεθνή συνέδρια και τις αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων. Διαμορφώνεται σταδιακά μια παγκόσμια νεανική κουλτούρα αιώνιων υποψηφίων εργαζομένων, που περιφέρονται από το ένα μέρος στο άλλο, με το βιογραφικό στο χέρι, αναζητώντας την επαγγελματική εξέλιξη: τη μόνη σήμερα αποδεκτή από το σύστημα κοινωνική αρετή.

Χώρα της ξενιτιάς

Στον τόπο μας η φυγή των νέων ανθρώπων στο εξωτερικό αποτελεί γνώριμο φαινόμενο, οφειλόμενο σε μία σειρά από δυσμενείς παράγοντες που σφράγισαν τη νεώτερη ιστορία μας. Από τη μία, οι κατακτήσεις, οι πόλεμοι και η μόνιμη υπανάπτυξη, αποτέλεσμα της διπλής πίεσης από Ανατολή και Δύση, οδηγούσαν πολλούς Έλληνες στη μετανάστευση, γεγονός που προκαλoύσε περιοδικά μία πραγματική δημογραφική και κοινωνική αιμορραγία. Από την άλλη, οι πολιτικές και πνευματικές ελίτ ήταν διαρκώς προσανατολισμένες προς τη Δύση, έχοντας δεσμούς με την Εσπερία τόσο οικονομικούς, όσο και πνευματικούς. Για τους γόνους των οικογενειών αυτών, οι σπουδές και η εργασία στο εξωτερικό αντιμετωπίζονταν ως επιθυμητό προσόν και προνόμιο, αντίληψη που σταδιακά εξαπλώθηκε σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

Πέρα από την κοσμοπολίτικη ζωή των ελίτ, όμως, η προσφυγιά θεωρούνταν ανέκαθεν κατάρα και οι ξενητεμένοι ζούσαν με τον μόνιμο καημό της επιστροφής. Οι Έλληνες που ξενιτεύονταν διατηρούσαν τους δεσμούς τους με την πατρίδα και επιδίωκαν την οργάνωση σε παροικίες και ελληνικές συνοικίες. Παράλληλα, ενδιαφέρονταν να επιστρέψουν και να προσφέρουν στον τόπο τους με τα χρήματα ή τις γνώσεις που κέρδισαν στο εξωτερικό. Σήμερα, τα χαρακτηριστικά αυτά ατονούν. Στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο του νεοφιλελευθερισμού, όπου η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα θεωρούνται σημαντικά εργασιακά προσόντα, η μετανάστευση αντιμετωπίζεται ως… ένα απλό στάδιο της επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα, βλέπουμε την κατάρρευση του εκσυγχρονιστικού παρασιτικού μοντέλου της τελευταίας εικοσαετίας. Η μεσαία τάξη και η μικροϊδιοκτησία διαλύονται από τα μνημόνια, στερώντας από ένα αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων το βιωτικό επίπεδο που θεωρούνταν μέχρι χτες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εξασφαλισμένο. Πολλοί νέοι άνθρωποι έχουν αρκετά εκπαιδευτικά εφόδια για να αντιμετωπίσουν την κρίση. Ποια είναι, όμως, η πολιτισμική προίκα που αφήνει στους νέους αυτούς η εποχή που φεύγει; Ο καταναλωτισμός, ο εγωκεντρισμός, η περιφρόνηση της χειρονακτικής εργασίας (που οδηγεί στο φαινόμενο των καταρτισμένων «μάνατζερ» των 500 ευρώ), το λάιφ στάιλ του τουρίστα, του κοσμοπολίτη. Δεν είναι τυχαίο που, για πολλούς, η φυγή είναι αυτόματη επιλογή, μόλις ζορίσουν λίγο τα πράγματα. Ο Άρης Πορτοσάλτε, εκλαϊκεύοντας την κυρίαρχη ιδεολογία, έγραφε στο τουίτερ, στις 8/5/2013: Το να ονομάζεται, ακόμη, μετανάστευση, σαν του ΄60, η κινητικότητα των εργαζομένων εντός Ε.Ε., συντηρεί φαίνεται την… ανάγκη κάποιων για κλαψούρα! Προφανώς το άρθρο αυτό κινείται στον χώρο της… κλαψούρας.

Η διαρροή εγκεφάλων αποτελεί διέξοδο κατά πρώτο λόγο για τους γόνους των ανώτερων και μεσαίων στρωμάτων. Οι νέοι αυτοί πληρούν ευκολότερα τις προϋποθέσεις για μια επιτυχή καριέρα στο εξωτερικό. Διαθέτουν κατά κανόνα περισσότερα πτυχία, καλύτερες διασυνδέσεις, επάρκεια ξένων γλωσσών και περισσότερο χρήμα και χρόνο να διαθέσουν για την εξεύρεση εργασίας. Παράλληλα, τη μετανάστευση προτιμούν τα πιο παγκοσμιοποιημένα και κοσμοπολίτικα στρώματα της κοινωνίας, που έχουν μεγαλύτερη οικειότητα με τη δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα, σε αντίθεση με όσους έχουν ισχυρότερους δεσμούς με τη χώρα και την οικογένειά τους. Οι «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» νέοι είναι ασφαλώς περισσότερο εκτεθειμένοι στην «ιδεολογία της φυγής».

Κερδισμένοι και χαμένοι

Δεν θέλει ιδιαίτερη ευφυΐα για να αντιληφθεί κανείς τις συνέπειες που έχει η διαρροή εγκεφάλων για έναν τόπο. Περισσότερη ειλικρίνεια χρειάζεται, αν και αυτή σπανίζει μεταξύ των πνευματικών ανθρώπων της χώρας μας. Η εισαγωγή καταρτισμένου και ειδικευμένου εργατικού δυναμικού είναι ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι ισχυροί του πλανήτη για να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους και να διευρύνουν το χάσμα που τους χωρίζει από τις φτωχότερες χώρες. Τα οφέλη τους είναι πολλαπλά:

Α) Αποκτούν καταρτισμένο εργατικό δυναμικό, χωρίς να πληρώσουν το κόστος εκπαίδευσής του, το οποίο μετακυλύεται στις χώρες προέλευσης. Ουσιαστικά, οι φτωχές χώρες του κόσμου πληρώνουν για την εκπαίδευση και τα πτυχία των στελεχών των χωρών της Δύσης, ενώ τα οφέλη από την εργασία τους την καρπώνονται οι τελευταίες.

Β) Τονώνουν δημογραφικά τις γηρασμένες και παρακμασμένες κοινωνίες τους, με δυναμικούς και φιλόδοξους νέους. Άνθρωποι φτωχοί και στερημένοι, αλλά εργατικοί και φιλόδοξοι, που, επιπλέον, δεν έχουν κανενός είδους κοινωνικούς, πολιτισμικούς και θρησκευτικούς δεσμούς και φραγμούς, αποτελούν παραδοσιακά το καλύτερο υλικό το οποίο τροφοδότησε την ανάπτυξη των δυτικών οικονομιών.

Γ) Επιτυγχάνουν την περαιτέρω διάβρωση και παθητικοποίηση του πληθυσμού, δημιουργώντας κοινωνίες ελεγχόμενες, χωρίς συνοχή και προϋποθέσεις συλλογικής δράσης, που δεν έχουν καμία διάθεση (και συμφέρον;) να αντισταθούν και να εξεγερθούν. Μην ξεχνάμε ότι οι επαναστάσεις γίνονται πάντα από συλλογικά υποκείμενα. Οι λαοί είναι που ξεσηκώνονται. Ποτέ τα άτομα και τα «πλήθη».

Δ) Αφήνουν τις φτωχές χώρες σε καθεστώς μόνιμης αιμορραγίας, στερώντας τις από τους ανθρώπους εκείνους που θα μπορούσαν, με τις ικανότητες και τον δυναμισμό τους, να τις βγάλουν από το τέλμα. Εντείνεται η εξάρτηση των χωρών αυτών από το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, εξάρτηση που επεκτείνεται και στον πολιτισμό, καθώς οι νέοι άνθρωποι παγκοσμίως μεγαλώνουν με την κουλτούρα και τα πρότυπα της Δύσης.

Ε) Την ίδια στιγμή, ενώ υποβαθμίζονται οι χώρες προέλευσης των μεταναστών, ισχυροποιείται το πολιτικό και οικονομικό τους κατεστημένο. Το πιο δυναμικό κομμάτι του πληθυσμού, που θα μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο αυτό, εξαναγκάζεται σε φυγή. Η φτώχεια αντιμετωπίζεται διά της… εξόδου και οι οικογένειες που μένουν πίσω συντηρούνται από τα εμβάσματα. Αμβλύνονται έτσι –χωρίς να επιλύονται– οι κοινωνικές ανισότητες. Όπως τη δεκαετία του ΄50 και του ΄60, που το ελληνικό κατεστημένο εξασφάλιζε τη διαιώνισή του, διώχνοντας τους Έλληνες που «περισσεύανε» στη Γερμανία και την Αυστραλία. Τότε που το μετεμφυλιακό κράτος δήλωνε πως, Η μετανάστευση είναι ευλογία Θεού διά τον τόπο.

Αυτού του είδους η αιμορραγία είναι συχνό φαινόμενο, σε πολλά επίπεδα. Η ζωή και οι ευκαιρίες της πόλης αποψίλωναν ανέκαθεν την ύπαιθρο από τη νεολαία της, βυθίζοντάς τη στην καθυστέρηση και την πληθυσμιακή γήρανση. Αντίστοιχα λειτουργεί, σε ταξικό επίπεδο, η κοινωνική κινητικότητα, η δυνατότητα, δηλαδή, που έχουν τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας να αφομοιώνουν τα πιο έξυπνα και δραστήρια μέλη των λαϊκών τάξεων, στερώντας τις τελευταίες από τα ταλέντα τους και διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ τους. Το ίδιο, λοιπόν, ισχύει και σε εθνικό επίπεδο. Η πλούσια Δύση θα έχει πάντα τη δυνατότητα να δελεάζει τη νεολαία της περιφέρειας, είτε προσφέροντας ανώτερο επίπεδο διαβίωσης και ευκαιρίες επαγγελματικής καταξίωσης, είτε, με τη γοητεία που ασκεί η κουλτούρα της, την οποία προωθεί ποικιλοτρόπως σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η εισαγωγή εγκεφάλων αποτέλεσε παραδοσιακά βασικό μοχλό ανάπτυξης της αμερικάνικης οικονομικής και τεχνολογικής ηγεμονίας. Η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποιούσε το επιστημονικό δυναμικό των πρώην αποικιών της, προκειμένου να καλύψει τις δικές της ανάγκες. Στις μέρες μας, αντίστοιχα, η Γερμανία, έχοντας εξασφαλίσει την υποταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους οικονομικούς της σχεδιασμούς, έχει στήσει μια ολόκληρη βιομηχανία εισαγωγής πτυχιούχων. Καθώς αντιμετωπίζει σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα και έχει μεγάλη ανάγκη εξειδικευμένων εργαζομένων, επιδήδεται με ιδιαίτερο ζήλο στην προσέλκυση των ταλέντων της Ελλάδας και των άλλων νοτιοευρωπαϊκών χωρών που πλήττει μέσω της προωθούμενης λιτότητας.

Δεν θα γίνουμε Ελβετία

Με το μνημόνιο, οι ελληνικές άρχουσες τάξεις επέλεξαν ως νέο οικονομικό μοντέλο αυτό της οικειοθελούς αποικιοποίησης και κινεζοποίησης της χώρας. Μια νέα Ελλάδα-μπανανία, δωρεά στις ξένες εκείνες χώρες, δυτικές και ανατολικές, που θα αναλάβουν, ως αντάλλαγμα, την αναπαραγωγή των εγχώριων παρασιτικών ελίτ. Στις επιλογές αυτές η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αντιπαρατάξει το δικό της μοντέλο. Το πρότυπο του «Ακάλυπτου» τελείωσε. Δεν είναι δυνατόν μια ολόκληρη χώρα 10 εκατομμυρίων να ζει από τις κρατικές προμήθειες και το συνάλλαγμα του τουρισμού. Ούτε βέβαια πρόκειται ποτέ να μεταμορφωθεί σε μια μεσογειακή Σίλικον Βάλεϊ διαφόρων επίδοξων Μπιλ Γκέιτς και Στηβ Τζομπς. Όσο απαραίτητη κι αν είναι, όμως, η οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δεν αρκεί από μόνη της για να αντιστρέψει το κύμα φυγής των νέων ανθρώπων. Η απάντηση στο πρόβλημα δεν μπορεί και δεν θα είναι ποτέ αποκλειστικά και μόνον οικονομική. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα γίνουμε Ελβετία για να γυρίσουν πίσω οι ξενιτεμένοι. Αυτό ούτε μπορεί να γίνει, ούτε και έγινε ποτέ στο παρελθόν.

Αν οι «ανάγκες της αγοράς» οδήγησαν στη διαμόρφωση μιας ολόκληρης ιδεολογίας που σπρώχνει τους νέους ανθρώπους στο εξωτερικό, οι ανάγκες αυτού του τόπου και του λαού του μας υποχρεώνουν να διαμορφώσουμε μια αντίστοιχη ιδεολογία που να κρατάει τους νέους ανθρώπους εδώ. Η Ελλάδα δεν θα σταματήσει να τρώει τα παιδιά της όταν γίνει Σουηδία. Θα σταματήσει να τρώει τα παιδιά της όταν ο σημερινός κυρίαρχος μηδενισμός αντικατασταθεί από όραμα. Όταν θα μεγαλώσει μια γενιά που, έχοντας συνδέσει το μέλλον της με το μέλλον του τόπου που γεννήθηκε, θα προτιμήσει τον συλλογικό αγώνα από την ατομική φυγή. Θα προτιμήσει να μείνει και να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο, αντί να παζαρεύει στην Ευρώπη έναν καλό μισθό. Για κάτι τέτοιο, όμως, δεν αρκούν οι επενδύσεις, τα κονδύλια και το «καινοτόμο επιχειρείν». Κάτι τέτοιο απαιτεί μια ιδεολογική επανάσταση και την αντικατάσταση ολόκληρου του σάπιου μοντέλου που κυριάρχησε στη ζωή μας, τις τελευταίες δεκαετίες. Και τούτο είναι δουλειά των νέων να γίνει. Όσων, τουλάχιστον, επιλέξουν, κατ’ αρχήν, να μείνουν εδώ.

Είναι που έπαιρνες τυρόπιτα χωρίς απόδειξη ηλίθιε!

Δ.Α.Κ.Ο.Σ.

3 χρόνια έχουν περάσει απ’ την στιγμή που η χώρα μας έφτασε την αγκαλιά του ΔΝΤ. Κι ενώ ξένοι ηγέτες με κίνδυνο την ίδια τους την πολιτική οντότητα κάνουν ότι μπορούν για να μας βοηθήσουν τι με μνημόνια, τι με μεσοπρόθεσμα, τι με επιτρόπους εντός των τειχών της Ελλαδίτσας μεγαλώνει το τέρας του λαϊκισμού, της άνευ επιχειρημάτων αντιπαράθεσης, της ακραίας αντιμνημονιακής ρητορικής. Φυσικά όλα αυτά έχουν και τον χορηγό τους. Η αριστερά συνεπικουρούμενη με κάθε λογής συνδικαλιστή, χίπη, ρέμπελο, καταληψία, άθεο προσπαθεί συνεχώς να τορπιλίσει την εθνική προσπάθεια.

Η χώρα μας δεν χρεοκώπησε ούτε λόγω μνημονίου, ούτε λόγω σκανδάλων. Δεν χρεοκώπησε γιατί κάποιοι πολιτικοί πουλήθηκαν, γιατί κάποια συμφέροντα θέλουν μικρά μεροκάματα. Αυτά όλα μπορούν να λέγονται από καφενόβιους αργόσχολους αριστερούς. Όμως δεν είναι αλήθεια. Η χρεοκωπία ήρθε την στιγμή που ο κάθε λαϊκιστής έπαψε να κοιτάει το δικό του φταίξιμο, την δικιά του ευθύνη κι άρχισε να κρίνει με θράσσος αλλά…

View original post 205 more words

Πλούσιοι και φτωχοί εν έτει 2013

του Γιώργου Δελαστίκ

Χριστουγεννιάτικη γροθιά στο στοµάχι! ∆ιαβάζεις τη λίστα και τρελαίνεσαι! Οι δέκα επιχειρηµατίες που κέρδισαν τα περισσότερα λεφτά κατά τη διάρκεια της χρονιάς που τελειώνει αποκόµισαν φέτος συνολικά… 102 δισεκατοµµύρια δολάρια! ∆έκα άνθρωποι, εκατό δισ.! Μέσα στους δέκα ο ιδρυτής της Μάικροσοφτ, ο διευθύνων σύµβουλος του Φέισµπουκ, οι δύο συνιδρυτές της Γκουγκλ, ο διευθύνων σύµβουλος της Άµαζον – και οι πέντε Αµερικανοί. Τρεις ακόµη Αµερικανοί συµπεριλαµβάνονται στους δέκα σούπερ κερδισµένους του 2013: δύο «επενδυτές» της Γουολ Στριτ κι ένας ιδιοκτήτης καζίνο. Ενας Γιαπωνέζος που ασχολείται µε τις τηλεπικοινωνίες κι ένας κινέζος µεγιστάνας των κατασκευών συµπληρώνουν τη δεκάδα.

Πρώτος ο πασίγνωστος αµερικανός χρηµατιστής Γουόρεν Μπάφετ µε κέρδη 12,7 δισεκατοµµυρίων δολαρίων το 2013 και τελευταίος ο επίσης αµερικανός χρηµατιστής Καρλ Άικαν µε κέρδη «µόνο» 7,2 δισ. Ο Μπάφετ δηλαδή κέρδιζε πάνω από ένα δισεκατοµµύριο δολάρια το µήνα! ∆ηλαδή περίπου 37 εκατοµµύρια δολάρια την… ηµέρα, δεδοµένου ότι η εταιρεία Γουελθ µέτρησε τα χρήµατα που κέρδισαν τις 345 πρώτες µέρες του χρόνου – λείπει δηλαδή το τελευταίο εικοσαήµερο του ∆εκέµβρη. «Μεροκάµατο» 37 εκατοµµυρίων όµως σηµαίνει ότι ο Μπάφετ κέρδιζε ενάµισι εκατοµµύριο δολάρια την… ώρα! Μέρα-νύχτα, ακόµη κι όταν κοιµόταν! Ο τελευταίος της κορυφαίας λίστας, ο… «ανεπρόκοπος» Άικαν, κέρδισε µόνο 600 εκατοµµύρια το µήνα! Με το ζόρι δηλαδή έβγαζε 20 εκατοµµύρια την ηµέρα! Ούτε ένα εκατοµµύριο την ώρα! Λίγο πάνω από 830.000 «ωροµίσθιο». ∆εν λέµε ότι είναι κι άσχηµα, αλλά πάντως έχει άλλη χάρη ο πλούτος σου –για την ακρίβεια ο νέος πλούτος που συσσωρεύεται– να αυξάνεται µε ρυθµό ενός εκατοµµυρίου και πλέον την ώρα! Εχει άλλη γοητεία και σου προσδίδει άλλο κύρος, όπως και να το κάνουµε. Σκεφθείτε π.χ. τι… φιλανθρωπίες θα µπορούσαν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, µέρες που ’ναι.

Στην Ελλάδα π.χ. οι συνταξιούχοι του ΙΚΑ όλων των κατηγοριών (γήρατος, χηρείας και αναπηρίας) ανέρχονται σε 1.039.591. Η µέση σύνταξη όλων αυτών είναι µόλις 623 ευρώ. Λαµβάνοντας υπόψη χοντρικά τη σηµερινή ισοτιµία του ευρώ προς το δολάριο, αρκούν τα µηνιαία κέρδη –µόνο ενός µηνός!– του Γουόρεν Μπάφετ γα να δώσει αυτός για δύο µήνες τις συντάξεις και του ενός εκατοµµυρίου συνταξιούχων του ΙΚΑ. ∆εν χρειάζονται µάλιστα παρά µόνο τρία µηνιάτικα κέρδη του Μπάφετ (υπενθυµίζουµε ότι ανέρχονται σε πάνω από 3 δισεκατοµµύρια δολάρια, άρα περίπου 2,3 δισ. ευρώ) για να πληρώσει µόνος του τις συντάξεις και των 2.704.295 συνταξιούχων όλων των ταµείων που υπάρχουν στην Ελλάδα, αφού βάσει των επίσηµων στοιχείων όλες οι συντάξεις µαζί κοστίζουν 2,3 δισ. ευρώ µηνιαία. Με άλλα λόγια, 2.700.000 έλληνες συνταξιούχοι ζουν µε όσα κερδίζει ένα και µόνο άτοµο, ζάπλουτο βεβαίως, σε τρεις µήνες! Ας αφήσουµε όµως κατά µέρος αυτές τις «λαϊκίστικες» συγκρίσεις κι ας απολαύσουµε οπτικά και διανοητικά τον πλούτο στην αυτοτέλειά του. Το 2013 της παγκόσµιας οικονοµικής κρίσης ήταν µια υπέροχη χρονιά για τους πολύ πλούσιους σε πλανητικό επίπεδο, αν εξαιρέσει κανείς τη Νότια Αµερική. Πρώτα πρώτα αυξήθηκαν οι δισεκατοµµυριούχοι σε δολάρια –από 1.600 ξεπέρασαν τις 2.000– θεαµατικότατη αύξηση κατά 25%! Η συνολική περιουσία αυτών των δύο χιλιάδων πάµπλουτων ατόµων ανήλθε στο ιλιγγιώδες ποσό των 6,5 τρισεκατοµµυρίων δολαρίων – όσο δηλαδή είναι από κοινού το ΑΕΠ της Γερµανίας και της Γαλλίας! Εφτασαν επίσης τις 200.000 όσοι κατέχουν περιουσία άνω των 30 εκατοµµυρίων δολαρίων – 199.235, για την ακρίβεια, µας πληροφορεί η ελβετική τράπεζα UBS και η ειδική στα θέµατα αυτά εταιρεία Γουελθ Χ. Αυτές οι 200.000 έχουν περιουσίες συνολικής αξίας 28 τρισεκατοµµυρίων δολαρίων – σχεδόν διπλάσια από το ΑΕΠ των ΗΠΑ!

Στην Ευρώπη της κρίσης παρατηρούµε τη µεγαλύτερη αύξηση σε αυτή την κατηγορία των βαθύπλουτων µε περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων: Αύξηση του αριθµού τους κατά 8,7% και συνολική περιουσία 7,68 τρισεκατοµµύρια δολάρια – ίσα µε το ΑΕΠ της Γερµανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας! Μέσα στο 2013 ο συνολικός πλούτος τους αυξήθηκε κατά 10,4%! Οι ευρωπαίοι ζάπλουτοι κοντεύουν να φτάσουν σιγά σιγά τους οµολόγους τους της Βόρειας Αµερικής, των οποίων η συνολική περιουσία ανέρχεται σε 9,68 τρισεκατοµµύρια δολάρια. Καλά τα πάνε και οι βαθύπλουτοι της Ασίας, µε 6,59 τρισεκατοµµύρια δολάρια. Εκρηκτική άνοδος κατά 15,3% του αριθµού των πλουσίων αυτής της κατηγορίας στη Μέση Ανατολή και αύξηση κατά… 23,9% (!) του πλούτου τους, ο οποίος όµως συνολικά είναι πολύ χαµηλά – ούτε καν ένα τρισεκατοµµύριο δολάρια, µόλις 880 δισ. «Μπατίρηδες» είναι οι σεΐχηδες τελικά στο σύγχρονο κόσµο! Οπως γράφει ο Πολ Κρούγκµαν, το 95% των κερδών από το 2009 µέχρι φέτος έχει πάει στο πλουσιότερο 1% του παγκόσµιου πληθυσµού – και µάλιστα το 60% έχει πάει στο πλουσιότερο 0,1%. Η κρίση κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους µε ραγδαίους ρυθµούς.

Ο παγκόσµιος πλούτος ανήλθε το 2013 σε επίπεδα ρεκόρ. Το Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης και η ελβετική τράπεζα Κρεντί Σουίς τον υπολογίζουν συνολικά σε 243 τρισεκατοµµύρια δολάρια. Τα 100 τρισεκατοµµύρια από αυτά τα κατέχει το πλουσιότερο 0,7% του παγκόσµιου πληθυσµού – ποσοστό δηλαδή 41%! Τι να πει κανείς; Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές (για τους πολυεκατοµµυριούχους, έστω και σε δολάρια!) και το Νέο Ετος 2014!
http://prin.gr/?p=2661