Πώς πραγματικά γεννήθηκε η κρίση; Οι έξι μήνες που άλλαξαν τη ζωή μας

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο προάγγελο του ντοκιμαντέρ «Εργαστήριο Ελλάδα»* για το ρόλο της κυβέρνησης Παπανδρέου, της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας και των Ευρωπαϊκών Αρχών.

του Γιάκομπο Μπρότζι–United Photo Press
(Άρθρο που εκδόθηκε στην Ιταλία από την scenarieconomici.it το Νοέμβριο του 2016 και από άλλες ανεξάρτητες ιστοσελίδες)

Η 4η Οκτωβρίου 2009, φαίνεται μια μέρα όπως όλες οι άλλες, μία νίκη όπως πολλές άλλες: ο νιοστός Παπανδρέου, διαδέχεται τον νιοστό Καραμανλή. Δύο οικογένειες, πολλαπλές δεκαετίες ενός έθνους: Ελλάδα. Και η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια: Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα, αγαπημένη και λατρεμένη από τον Δία.

Πάνω από 2.555 μέρες «κρίσης», από το «κρίνω». «Διαχωρίζοντας» την ήρα από το στάρι.«Διαλέγοντας», «αποφασίζοντας». Και στις 8 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Παπανδρέου καταγγέλλει ότι ο προϋπολογισμός έχει παραποιηθεί: το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι, στην πραγματικότητα, το διπλάσιο από αυτό που είχε προβλεφθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή: το 12,7% ως ποσοστό του ΑΕΠ, όταν το Ευρωπαϊκό όριο είναι στο 3%. Στο τέλος του έτους, αναθεωρείται προς τα πάνω: 15,7% βρίσκοντας την εθνική οικονομία ήδη σε ύφεση. Η βόμβα έχει πυροδοτηθεί. Το λίκνο της Σκέψης, της Γλώσσας και της Δημοκρατίας και καθρέφτης της Δύσης καταλήγει στο στόχαστρο των οίκων αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, πλέον όμηρος των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 2010, τα δεκαετή ομόλογα απογειώνονται και ξεπερνούν το 12%, τα συμβόλαια ασφάλειας πιστωτικού κινδύνου εκτοξεύονται πάνω από τις 1000 μονάδες. Ο λόγος χρέος /ΑΕΠ, αναθεωρείται προς τα πάνω (115,1%) και το spread ξεπερνάει το κατώφλι των 800.

Το Ελληνικό κράτος είναι μια σχεδία σε ταραγμένη θάλασσα, μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο όλο και πιο υψηλών επιτοκίων, που το σπρώχνουν σε ένα χρηματοοικονομικό γκρεμό. Η Ελλάδα ζητάει βοήθεια.

23 Απριλίου 2010, λίγες μέρες μετά το πάγωμα των συντάξεων και την περικοπή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, ο Γεώργιος Παπανδρέου αναγγέλλει, από το λιμάνι της Μεγίστης το αίτημα για διεθνή βοήθεια. Με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου θα καταφθάσουν 110 δισεκατομμύρια ευρώ (80 δις από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης , 30 δις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) για τρία χρόνια. «Διαλέξαμε να σώσουμε τη χώρα», δηλώνει ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Θα φροντίσει η Τρόικα, όχι φυσικά ο Ερυθρός Σταυρός. Μια κινητή δομή, η οποία θα επαληθεύει σε περιοδικές ανά τον χρόνο αποστολές, την ουσιαστική διεκπεραίωση των συμφωνημένων προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής. [1]

Για την επιβίωσή του το κράτος θα λαμβάνει ένα χαρτζιλίκι κάθε τρεις μήνες, αλλά μόνο και εφόσον έχει ελεγχθεί η εργασία κατ’οίκον.

«Τις οριστικές αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοοικονομική βοήθεια και τις αιρεσιμότητες παίρνει η Ευρωομάδα (Ομάδα Συντονισμού των Υπουργών Οικονομικών των κρατών-μέλων της Ευροζώνης), η οποία αναλαμβάνει και την πολιτική ευθύνη των προγραμμάτων». [2]

Η Ελλάδα διοικείται και πλέον κινείται στο τούνελ της λιτότητας. Η μετάδοση επεκτείνεται γρήγορα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία: άλλα προγράμματα στήριξης. Μετά, η κερδοσκοπία θα παρασύρει την Ισπανία και την Ιταλία. Η Κύπρος θα παραδοθεί το 2013.

Η επιδημία που ξέσπασε στην Ελλάδα θα φθάσει στο νησί, μαζί με τους «γιατρούς» της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι θυσίες, η θεραπευτική αγωγή που δόθηκε στους λαούς της Ευρώπης σαν αποτελεσματική κατά του ιού της κρίσης, κόστισε τουλάχιστον 21 εκατομμύρια ανέργους. [3]

Αλλά τι συνέβη, πραγματικά τo διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου 2009 και Απριλίου 2010;

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους [4], την οποία θέλησε σθεναρά η Ζωή Κωνσταντοπούλου και αποτελείται από οικονομολόγους , νομικούς σύμβουλους, δημοσιογράφους ,πραγματογνώμονες και επαγγελματίες εθνικού και διεθνούς κύρους , το εξηγεί στην προκαταρκτική έκθεση, η οποία ήρθε στην δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2015, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα: «Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αναθεώρησε προς τα πάνω, με τρόπο παράνομο, τόσο το δημοσιονομικό έλλειμμα όσο και το δημόσιο χρέος». [5]

Λίγο πριν τις εκλογές, στις 2 Οκτωβρίου 2009, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έστειλε στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat,τους προβλεπόμενους πίνακες κοινοποίησης χρέους και ελλείμματος, οι οποίοι περιείχαν τις νοσοκομειακές υποχρεώσεις: 2,3 δις ευρώ. Με τρόπο μαγικό, στις 21 Οκτωβρίου δημοσιεύεται ένα ποσό φουσκωμένο κατά 2,5 δις. Να που το σύνολο ανεβαίνει στα 4,8 δις με ρητή εντολή του τότε υπουργού Οικονομίας της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τον Απρίλιο του 2010, με βάση την «Τεχνική Έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων», που κοινοποιήθηκε από την κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία συμπεριλαμβάνει άλλο ένα ποσό ύψους 1,8 δις ευρώ. Απίστευτο: το αρχικό δημοσιονομικό έλλειμμα πριν τις εκλογές φτάνει τα 6,6 δις, αν και το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε εγκρίνει μόνο ένα μέρος του (1,2 δις). «Τα 5,4 δις ευρώ των υποτιθέμενων αλλά αναπόδεικτων εξόδων, εκτίναξαν στα ύψη το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 και το έλλειμμα των προηγούμενων ετών» [6]  σημειώνει η Επιτροπή.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ: κυριολεκτικά σε μια μόνο νύχτα, το δημόσιο χρέος ανεβαίνει άλλα 18,2 δις ευρώ. Εκείνες τις ώρες διαλύεται το διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, έτσι ο πρόεδρός του είναι ελεύθερος να αναταξινομήσει με την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, τις 17 ΔΕΚΟ (δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ) και να μεταφέρει τις υποχρεώσεις τους από τον τομέα των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης «παραβιάζοντας τα θεσμοθετικά κριτήρια για την ταξινόμηση των οικονομικών μονάδων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης». [7]

Σύμφωνα με την επιτροπή των ειδικών, χάρη στα σύμφωνα ανταλλαγής swap, τα οποία είχαν συναφθεί με την αμερικανική χρηματοπιστωτική εταιρεία Goldman Sacks,η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 21 δις ευρώ κατανεμημένα την περίοδο 2006 ως 2009. Να πως το δημόσιο χρέος μεγενθύνθηκε αναδρομικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκτιμάται ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2009 εκτινάχθηκε, συνολικά, από τις 6 ως τις 8 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος ανέβηκε στα 28 δις ευρώ.

Η Επιτροπή ολοκληρώνει: «η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων συνδεόταν άμεσα με την δραματοποίηση του προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους, με τρόπο ώστε η ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνής κοινή γνώμη, να πειστεί να υποστηρίξει τα λεγόμενα «μέτρα διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας του 2010, με όλους τους αυστηρούς όρους (αιρεσιμότητες) για τον πληθυσμό της χώρας.

Tα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια ψήφισαν υπέρ της «διάσωσης» της Ελλάδας, βασιζόμενα σε παραποιημένα στατιστικά στοιχεία. Οι συχνές δηλώσεις για επιδείνωση της κατάστασης , ευνόησαν την κερδοσκοπία στα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου του ελληνικού κράτους και, κατά συνέπεια μεγένθυναν κατά τρόπο υπερδιάστατο και μη διαχειρίσιμο, τα επιτόκια που ζητούνταν για την ανανέωση των ελληνικών ομόλογων τα οποία βρίσκονταν κοντά στην ημερομηνία λήξης».[8]

«Η Τράπεζα της Ελλάδας είχε επίγνωση της αρνητικής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, γιατί διευκόλυνε την κερδοσκοπία;» [9] ρωτάει η Ελληνίδα βουλευτής Βάσω Παπανδρέου και πρώην Ευρωπαία Επίτροπος, πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων κατά τη διάρκεια εξεταστικής επιτροπής, η οποία δημοσιεύθηκε στο Financial Times.

Είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος (ανεξάρτητη από την κυβέρνηση -όπως ορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ- μέρος του Ευρωσυστήματος, η οποία λογοδοτεί στην Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης) υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Προβόπουλου από το 2008 ως το 2014, η οποία ηγείται της δευτερογενούς αγοράς τίτλων ΗΔΑΤ, εκεί που διαπραγματεύονται οι τίτλοι και εκεί όπου καθορίζονται οι τιμές των επιτοκίων και, κατά συνέπεια, το κόστος του καθαρού δανεισμού του κράτους. Είναι η Ελληνική Κεντρική Τράπεζα που θέτει τους όρους του παιχνιδιού.

Και αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 τους αλλάζει, «τροποποιεί την περίοδο της ρύθμισης των συναλλαγών από τις 3 στις 10 μέρες, εξαλείφοντας κάθε ποινή. Μια χαρακτηριστική παρέμβαση της χρηματιστηριακής αγοράς, έτσι ώστε να δοθεί η μέγιστη ελευθερία στους επενδυτές, παραχωρώντας τους τη δυνατότητα πώλησης με έκπτωση, για μια χρονική περίοδο πολύ παρατεταμένη στο χρόνο. Είναι μία στάση κερδοσκοπίας και γι’ αυτό το λόγο, συνήθως απαγορευμένη», εξηγεί ο Μανφρέντι Ντι Λέο, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου 3 της Ρώμης, συγγραφέας μιας μελέτης, σχετικής με το θέμα. [10]

Και προσθέτει:«Η κρίση εκδηλώνεται σαν μια κατάρρευση των τιμών των ελληνικών χρεωστικών τίτλων: μέσα σε λίγους μήνες το επιτόκιο ανεβαίνει στον ουρανό με πρωτόγνωρους ρυθμούς, στην ουσία σαν αποτέλεσμα μιας κερδοσκοπικής ενέργειας χωρίς φρένα, η οποία δεν θα ήταν ποτέ εφικτή σε μία οργανωμένη αγορά αλλά που έγινε πραγματοποιήσιμη με την ιδιαίτερη παρέμβαση της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας». [11]

Μετά την εξεταστική επιτροπή της Βάσως Παπανδρέου, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, παραδέχεται την εισαγωγή αλλαγών στη δομή της αγοράς αλλά τις δικαιολογεί σαν απλά τεχνικά ζητήματα, το Financial Times τις παρουσιάζει αμυδρά, ως «τυχαία συνδρομή» στην κερδοσκοπία. [12]

Τον Απρίλιο του 2010, η Τράπεζα της Ελλάδας επαναφέρει τους αρχικούς κανόνες της ΗΔΑΤ, εισάγει την απαγόρευση της ανοικτής πώλησης τίτλων και ποινές για όποιον πραγματοποιήσει πράξεις πώλησης. [13] Η Ελλάδα έχει μπει, πλέον, στο μηχανισμό στήριξης [14], δεσμευμένη στους διεθνείς θεσμούς.Το πρώτο μνημόνιο έρχεται τον Μάιο. Τότε μόνο η Τράπεζα της Ελλάδας, αφοπλίζει την κερδοσκοπία. [15]

Ο Ντε Λέο, σημειώνει: «Μετά την υπογραφή του μνημονίου από την κυβέρνηση Παπανδρέου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μοναδική εκδότης του ευρώ, δέχεται πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης ελληνικών τίτλων, ανεξαρτήτως από την αξιολόγηση που τους χαρακτηρίζουν . Αν το είχε κάνει πριν, θα είχε σπρώξει τις τράπεζες στην αναδοχή χρεωστικών τίτλων και αυτό θα είχε φτιάξει ένα ανάχωμα για την πτώση των τιμών που σημειωνόταν. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα αποδεικνύει ότι έχει την εξουσία να κάνει τέτοια πράγματα, γιατί τα κάνει. Μετά το Μάιο του 2010, δημοσιεύει ένα πρόγραμμα αγοράς τίτλων του δημοσίου χρέους στην δευτερογενή αγορά και καταφέρνει να παγώσει το τρέξιμο των spread στην Ευρώπη αγοράζοντας, κυρίως ελληνικούς, ιρλανδικούς και πορτογαλικούς τίτλους.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης με τις αγορές της, ορίζει το επιτόκιο του ελληνικού δημοσίου χρέους ως αντιδραστικό στοιχείο στα πολιτικά γεγονότα: ένα τελευταίο παράδειγμα; Οι τράπεζες που αναγκάστηκαν να κλείσουν με τους Έλληνες να κάνουν ουρές στις αυτόματες ταμειακές μηχανές λίγο πριν το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015. [16]

Οκτώβριος 2009 -Απρίλιος 2010, έξι σημαντικοί μήνες: Η καινούργια κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου παραποιεί προς τα πάνω τον προϋπολογισμό, στέλνοντας σε παραλήρημα τις αγορές και ευνοώντας τη διεθνή κερδοσκοπία στους χρεωστικούς τίτλους του ελληνικού δημοσίου και η Tράπεζα της Ελλάδας, με διοικητή το Γεώργιο Προβόπουλο, την κάνει εφικτή με το να την καθιστά ενεργή και προσωρινά συστηματική, καταργώντας τις ρυθμίσεις στην αγορά των ελληνικών δημοσίων τίτλων.

Ιδού πώς κατέφθασε η Τρόικα, ιδού πώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποβιβάστηκε στην Ευρώπη για πρώτη φορά.Τώρα, πιθανώς να είναι πιο ξεκάθαρο εκείνο το οικονομικό, πολιτικό και γεωπολιτικό πλάνο, το οποίο προώθησαν ορισμένες ατλαντικές ελίτ σε αρμονία με τους Ευρωπαίους ομόλογους. Παγκοσμιοποίηση της αγοράς σύμφωνα με τo Washington Consensus. [17]

Στην ήπειρο στα βόρεια της Κρήτης, το σχέδιο Διεθνή Επιχείρηση, έχει στο τιμόνι την Γερμανία, η οποία έχει στην κατοχή της όλα τα προνόμια αλλά όχι και το copyright.

Το πειραματόζωο, ο ελληνικός λαός, δεν είχε ποτέ διαφυγή: ήταν το προεπιλεγμένο θύμα για να σταλεί στο εργαστήριο και να πυροδοτήσει το ντόμινο και να χαράξει τον δρόμο. Αυξανόμενοι φόροι, ελεύθερη πτώση των μισθών, περικοπές στις συντάξεις και στις δημόσιες παροχές.

Στην γη του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, σήμερα η ανεργία έφτασε το 28% και το 44% για τους νέους [18].Τα αγαθά και οι δημόσιες υπηρεσίες ξεπουλιούνται στις δημοπρασίες. Με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς, όπως ξεπουλιούνται τα σπίτια των πολιτών που δεν μπορούν να πληρώσουν, πια, τις οφειλές τους. [19]

Και ελάχιστοι κερδίζουν χρήματα και εξουσία: οι μεγάλες τράπεζες και οι πολυεθνικές.

2009-2016 : Επτά χρόνια, επτά αργά χρόνια και τρία μνημόνια. Συμφωνίες, που σύμφωνα με το μεγάλο συνταγματολόγο Γεώργιο Κασιμάτη, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους, δεν είναι έγκυρες. «Όχι μόνο επειδή δεν τήρησαν το Ελληνικό Σύνταγμα αλλά ούτε το Διεθνές Δίκαιο και, κατά συνέπεια,το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι μία συμφωνία έχει ισχύ μόνο και εφόσον είναι επικυρωμένη, άρα και αναγνωρισμένη από το διεθνές δίκαιο. Αυτό δε συνέβη».

Η δανειακή συμφωνία του 2012, πέρασε από τη Βουλή σαν ένα απλό σχέδιο νόμου, άρα και αυτό είναι εκτός των κανόνων, δεν είναι μια επικύρωση. Για αυτόν το λόγο όλες οι δανειακές συμβάσεις που υπογράφτηκαν και όλοι οι κανόνες που δόθηκαν, δεν έχουν νομική ισχύ. Αυτές οι συμφωνίες έχουν και άλλη μία ουσιαστική ανικανότητα. Επιβάλλουν περιορισμούς οι οποίοι παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, γιατί μηδενίζουν την κυριαρχία μας. Η Ελλάδα, με αντάλλαγμα τα δάνεια, παραχωρεί το σύνολο της εθνικής της περιουσίας.

Τα μνημόνια αναγκάζουν τη χώρα σε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που γίνεται η μοναδική εφαρμόσιμη οικονομική πολιτική. Ένα πρόγραμμα το οποίο, εκ των πραγμάτων , αλλάζει τις υπάρχουσες σχέσεις της κοινωνίας.

Για να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση, η Ελλάδα έχει ανάγκη την άδεια των Βρυξελών. [20]

Ο ιός της κρίσης που εμβλήθηκε στην Ελλάδα το 2009, εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης αλλάζοντας όλο και κάποιο θεσμικό πλαίσιο του κοινού μας οίκου, της Ευρώπης.

Ο Μανφρέντι Ντι Λέο ισχυρίζεται: «Οι γνωστές «αγορές» είναι στην πραγματικότητα οι τράπεζες και πίσω από τον τρόπο συμπεριφοράς των τραπεζών βρίσκονται οι κεντρικές τράπεζες. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μια χρηματοοικονομική κρίση αυτού του μεγέθους και βαρύτητας , θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τον ενεργό ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης».

Κράτη, τα οποία έχουν επίπεδα δημοσίου χρέους, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, Ελλάδα, Πορτογαλία , Ιρλανδία , Ιταλία και Ισπανία [21] συνάντησαν ακριβώς τον ίδιο τύπο προβλήματος: μια ξαφνική αύξηση του επιτοκίου του δημοσίου χρέους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τόσο σημαντικό το επίπεδο του χρέους που έχει συσσωρευτεί, όσο οι όροι υπό τους οποίους το χρέος συντάχτηκε και αυτοί οι όροι εξαρτώνται από τη στάση της Νομισματικής Αρχής. Η Κεντρική Τράπεζα έχει πλέον εισάγει μία αρχή: η οικονομική της στήριξη (η οποία διασφαλίζει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα όλων των κρατών της Ευρωζώνης) υφίσταται σε πολιτικές οδηγίες. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Αρχή είναι ρητά διαθέσιμη να υποστηρίξει το δημόσιο χρέος ενός οποιουδήποτε κράτους , με τον όρο, όμως, ότι το συγκεκριμένο κράτος θα δεχθεί να ακολουθήσει οδηγίες οικονομικής πολιτικής που η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα του υποδείξει. Και η βοήθεια προσφέρθηκε μονάχα μετά την υπογραφή ενός μνημονίου.

Ήταν πολύ ξεκάθαρος ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ -μέχρι σήμερα ο βασικός πιστωτής της Ελλάδας [22]) Κλάους Ρέγκλινγκ, όσον αφορά στο βαθμό βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. «Εξαρτάται από τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνει η Ελλάδα. Αν κάνει μεταρρυθμίσεις, το δημόσιο χρέος της, θα είναι βιώσιμο. Αν δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, δε θα είναι πλέον βιώσιμο». [23]

Το 2009 είναι, πλέον, μακρινό, ενώ ο πρώην αρχηγός της κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου, δίνει κερδοφόρες διαλέξεις ανά τον κόσμο κάνοντας μαθήματα «δημοκρατίας»[24] και ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γεώργιος Προβόπουλος, είναι στην διοίκηση της Eurobank Βουλγαρίας [25], ο ελληνικός λαός υποφέρει στον έβδομο χρόνο λιτότητας , προδομένος, πάλι, από νέους εμπόρους ελπίδας.

Σε αυτό το μικρό, μεγάλο κράτος των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, τέσσερα εκατομμύρια ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, τρία εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη [26] αφού είναι αλληλένδετη με την εργασία που, πλέον, δεν έχουν. Ένας Έλληνας στους έξι έχει εισόδημα της τάξης των 180 ευρώ το μήνα. 1.647,703 άνθρωποι ζουν υπό το κατώτατο όριο φτώχειας (το 15% του πληθυσμού) [27].

Και όμως, το 1% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του πλούτου [28]. Όχι μόνο κρίση, τη λένε και παγκοσμιοποίηση.

Είναι ένας ιός που σκοτώνει σιωπηλά. Τυχαία συναντάμε τον Παναγιώτη, είναι πολύ ταραγμένος και θέλει να ξεσπάσει. «Σήμερα έχασα έναν παιδικό μου φίλο, μια καρδιακή προσβολή τον πήρε μακριά μας. Δεν κάπνιζε, δεν έπινε, δεν ήταν υπέρβαρος. Το άγχος που δεν εκδηλώνεται είναι το χειρότερο. Μας σκοτώνει σιγά σιγά.

Εμείς, οι σαραντάχρονοι, είμαστε οι πιο εκτεθειμένοι. Είμαστε η γενιά στο μέγιστο βαθμό εμπειρίας σε συνδυασμό με την απαραίτητη ενέργεια για να δουλεύουμε πολύ. Όμως , αισθανόμαστε πολύ μεγάλοι και άχρηστοι μόνο και μόνο επειδή η κοινωνία μας, μας κάνει να αισθανόμαστε έτσι. Αλλά υπάρχουν ακόμα μερικοί από εμάς που δεν τους κάνουμε την χάρη και προσπαθούμε να αντιδράσουμε». Κατά τη γνώμη του Παναγιώτη , καθηγητή Ιταλικών σε φροντιστήριο της Αθήνας, οι Έλληνες που θέλουν να μάθουν Ιταλικά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: «η πρώτη κατηγορία είναι οι ενήλικες που θέλουν ένα εφόδιο παραπάνω για να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας, γιατί το να μάθουν μία τρίτη γλώσσα θα μπορούσε να τους είναι πολύ χρήσιμο. Θα μπορούσε. Μερικοί από αυτούς φεύγουν για σεζόν στα νησιά. Για έξι, επτά μήνες ή λιγότερο, δουλεύουν υπό συνθήκες όχι πάντα ιδανικές, χωρίς ρεπό για όλη την σεζόν και σε ανταγωνισμό με νέους από την Ανατολική Ευρώπη.

Η δεύτερη κατηγορία ενήλικων μαθητών είναι η κατηγορία που απλά έχει όρεξη μάθησης. Για τον εαυτό τους, για να αισθανθούν λιγότερο χαζοί, λιγότερο άχρηστοι, για να «τεστάρουν» τον εαυτό τους και τα όρια τους. Όλοι, πραγματικά όλοι, αισθάνονται βλάκες και μου το λένε ξεκάθαρα, μειώνοντας έτσι και άλλο τον εαυτό τους. Αλλά δεν είναι καθόλου βλάκες στην πραγματικότητα». [29]

Ενώ παραπάνω από το 95% των πόρων που προορίζονταν για τη διάσωση της Ελλάδας , κατέληξαν στις τσέπες μεγάλων εθνικών και διεθνών τραπεζών [30], η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης , είναι, πλέον, μια γιγαντιαία αγορά κατοικημένη από εκατομμύρια αριθμούς , κάποτε Άνθρωποι. Η Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα που αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από το Δία, κατάντησε μια ολογραφική λωρίδα, ενός ιδιωτικού χαρτονομίσματος.

«Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα: αυτό που αποφάσισε και εφάρμοσε, είναι το καλύτερο σήμα, ότι το ευρώ, ως μέσο διαρθρωτικής μεταρρύθμισης, λειτουργεί »γράφει ο Μάριο Μόντι, πρώην διεθνής σύμβουλος της Goldman Sacks, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας στο Financial Times [31].

Να γιατί το «Εργαστήριο Ελλάδα», να γιατί η κρίση μας. Οι λαοί της Ευρώπης είναι θύματα ενός συστήματος.

Για να βρούμε ομαδική λύτρωση πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Και να σκεφτούμε ότι, όταν ένα κράτος εκδίδει, ελέγχει και ξοδεύει το δικό του νόμισμα, έχοντας χρέος μόνο με τη δημόσια κεντρική τράπεζά του, δηλαδή με τον εαυτό του και με το εθνικό του νόμισμα, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Θα είναι ένα κράτος εμβολιασμένο κατά του φιλελευθερικού ιού της κρίσης, ικανό να κάνει ανεξάρτητες, δημοκρατικές και εθνικές επιλογές, ανάλογα με τις ανάγκες του και τη θέληση του λαού.
«Στην Αθήνα πράττουμε έτσι. Εδώ η κυβέρνησή μας ευνοεί τους πολλούς και όχι τους λίγους και για αυτό ονομάζεται δημοκρατία» – Θουκυδίδης. [32]


* Το «Εργαστήριο Ελλάδα» είναι ένα ντοκιμαντέρ ανεξάρτητης παραγωγής , που θα προβληθεί την Άνοιξη του 2017. Ένα ταξίδι που διανύει τη μακρινή και κοντινή Ελληνική ιστορία :από τον Ψυχρό Πόλεμο και την διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης, ως τη σημερινή οικονομική κρίση.
Ένα ντοκιμαντέρ Ιστορίας και πολλών ιστοριών. Η καθημερινή ζωή στο επίκεντρο του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού, το πρώτο δυτικό κράτος όπου η φτώχεια επιβλήθηκε χάρη στον εξωτερικό δεσμό.

Ένα οδοιπορικό γενεών, για να εγκαταλειφθεί το αιώνιο Παρόν και να επινοηθεί ένα Μέλλον σε ανθρώπινα μέτρα.

Το έργο είναι ολοκληρωτικά αυτοχρηματοδοτούμενο. Το συντακτικό προσωπικό του Voxpopuli.xyz , αποτελείται εξ ολοκλήρου από εθελοντές. Το «Εργαστήριο Ελλάδα» θα δημοσιευθεί και θα διατεθεί δωρεάν, αρχικά στο διαδίκτυο.

[1] http://eur-lex.europa.eu/legal-content/IT/TXT/PDF/?uri=CELEX:32013R0472&from=IT
[2] http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+REPORT+A7-2014-0149+0+DOC+XML+V0//IT
[3] Eurostat –  Febbraio 2016
[4]  http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/Report_web.pdf
[5] όπως πιο πάνω
[6] όπως πιο πάνω
[7] όπως πιο πάνω
[8] όπως πιο πάνω
[9] https://www.ft.com/content/78990cbc-634a-11df-99a5-00144feab49a
[10] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[11] Συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[12] http://ftalphaville.ft.com//2010/07/19/289111/frozen-in-the-greek-repo-markets/
[13] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[14] http://www.primeminister.gov.gr/english/2010/04/14/eurogroups-decision-prime-ministers-statement/
[15] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[16]  Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[17] https://en.wikipedia.org/wiki/Washington_Consensus
[18]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-10-10/un-paese-che-si-sente-svendita-080842.shtml?uuid=ADaLnvVB – http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[19] http://www.rainews.it/dl/rainews/media/Crisi-greca-prime-case-pignorate-e-vendute-all-asta-2dc9b15a-bae4-41f8-ae74-0493a0144e30.html
[20] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Μάρτιος 2015
[21] https://it.wikipedia.org/wiki/Dati_macroeconomici_dei_Paesi_dell%27UEM
[22]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-05-25/grecia-accordo-eurogruppo-fmi-riduzione-debito-via-libera-103-miliardi-aiuti-072136.shtml?uuid=ADyvc1O&refresh_ce=1 [Από τον Ιούλιο του 2012, το European Stability Mechanism (ESM)αντικατέστησε το European Financial Stability Facility (EFSF)].
[23] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Απρίλιος 2016
[24] https://www.ted.com/talks/george_papandreou_imagine_a_european_democracy_without_borders?language=it
[25] http://www.grreporter.info/en/former_governor_greek_central_bank_becomes_head_bulgarian_postbank/13393
[26]  http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[27]  http://www.ilfattoquotidiano.it/2016/06/09/grecia-il-15-della-popolazione-sotto-la-soglia-di-poverta-in-5-anni-perso-un-terzo-del-potere-dacquisto/2813373/
[28]  http://www.grreporter.info/en/1_greeks_hold_561_greece%E2%80%99s_wealth/11833
[29] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Νοέμβριος 2016
[30]  https://www.thepressproject.gr/details_en.php?aid=94043
[31] https://www.ft.com/content/41e92410-ea24-11e0-b997-00144feab49a
[32] Μονόλογος του Περικλή.

http://info-war.gr/pos-pragmatika-gennithike-i-krisi-i-exi-mines-pou-allaxan-ti-zoi-mas/

…μετΕΝΦΙΑίσεις

Σύμφωνα με την κυρία Γεροβασίλη, η κυβέρνηση τήρησε τις προεκλογικές υποσχέσεις της!

Επομένως θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ήδη έχει αποκατασταθεί η 13η σύνταξη. Πιθανώς  να είμαστε στο δρόμο για την αποκατάσταση και της 14ης

Όσο για τον κ.Φλαμπουράρη, αυτός το έθεσε πιο… φιλοσοφικά. Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα όσον αφορά την πολιτική του κόμματός του και της κυβέρνησης, ισχυρίστηκε:  Αλλάξαμε θέσεις, για να μην αλλάξουμε αξίες!

Τώρα, βέβαια, «υπάρχει και μια μερίς που αντιστέκεται» (που έλεγε και ο αείμνηστος Λογοθετίδης), η οποία επιμένει:

Η κυβίστηση, η κωλοτούμπα, το άλλα λέω κι άλλα κάνω, η ασυνέπεια, η αναξιοπιστία, η κοροϊδία, το πολιτικό ψέμα και η πολιτική υποκρισία δεν συνιστούν «πολιτική αρχών». Συνιστούν πολιτική απάτη. Που, μάλιστα, όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο δυσκολότερο γίνεται να την ξεχωρίσεις ή να την διαχωρίσεις από την πολιτική βρωμιά.

Ορισμένοι, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι είναι ξεπερασμένο και σε μεγάλο βαθμό ανώφελο να καταγράφει κανείς την πολιτική απάτη. Ότι εν πάση περιπτώσει «έτσι είναι η πολιτική, όλοι ψέματα λένε», κι ως εκ τούτου έτσι θα (πρέπει να) μάθουμε να πορευόμαστε. Αναζητώντας τον λιγότερο ψεύτη ανάμεσα στους ψεύτες…

Η στήλη, αντιθέτως, δεν παραιτείται να πιστεύει ότι υπάρχει κάτι που είναι ακόμα χειρότερο, ακόμα πιο επικίνδυνο, πιο καταστροφικό, ειδεχθέστερο ακόμα κι από την πολιτική απάτη: Ο εθισμός στην απάτη. Το να συνηθίσεις την απάτη. Να την θεωρήσεις σαν κάτι «φυσικό». Σαν μια «κανονικότητα».

Όχι! Ο εθισμός στην απάτη είναι ειδεχθέστερος ακόμα κι από την ίδια την εξαπάτηση. Γιατί σε κάνει δούλο. Σε κάνει ραγιά. Σε βυθίζει στην αποδοχή της σαπίλας. Σε σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να σκοτώσει κάτι: Σε πεθαίνει από μέσα σου.

    Είναι αυτό που έλεγε ο Καμύ: Πιο τραγικό κι από τη δυστυχία είναι να συνηθίσεις τη δυστυχία.

Το πολιτικό ψεύδος, λοιπόν, παρότι με αυτό έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές Ελλήνων, δεν είναι  η «κανονικότητά μας». Ούτε είναι δείγμα «σοφίας» να αποδεχόμαστε τα συγχωροχάρτια που μοιράζουν στους εαυτούς τους οι ψεύτες, συγκρίνοντας τα δικά τους («μικρότερα») ψέματα με τα («μεγαλύτερα») ψέματα των άλλων ψευτών.

Το πολιτικό ψεύδος είναι η πρώτη – και απολύτως επαρκής – απόδειξη όχι μόνο της πολιτικής αναξιοπρέπειας εκείνου που το μεταχειρίζεται, μα και της ιδιοτέλειας των συμφερόντων που εξυπηρετεί υπέρ της ολιγαρχίας, παρότι καμώνεται – πάντα – ότι η πολιτική του ασκείται στο όνομα του «Έθνους».

Και, μάλιστα, ποιού έθνους; Εκείνου που ο εθνικός του ποιητής εδώ και διακόσια χρόνια φωνάζει: «Εθνικόν είναι το αληθές»!

Γι’ αυτό επιμένουμε: Όπου συναντάς την πολιτική εξαπάτηση, όποια μεταμφίεση κι αν χρησιμοποιεί, πρέπει να καθίσταται το έγκλημά της όσο πιο ατιμωτικό γίνεται. Πως; Δια της δημοσιοποίησής του! Ξανά, ξανά και ξανά!

Επομένως, μιας και τούτες τις ώρες αρχίζουν να αποστέλλονται τα νέα ραβασάκια του (και αντισυνταγματικού κατά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) ΕΝΦΙΑ, ας πάρουμε μια… ξεγυρισμένη γεύση πολιτικής απατεωνιάς.

Δόση πρώτη: 

Δόση δεύτερη:

Υστερόγραφο: Γνωρίζουμε ότι κάποιοι – το έχουν ξανακάνει – θα πουν: «Μμμμ, ωραίος κομμουνιστής ο Μπογιόπουλος, πήρε ένα βίντεο που έφτιαξε η ομάδα Μουρούτη για να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ»…
Απάντηση:
α) Μας είναι αδιάφορο ποιος έφτιαξε αυτό κι όλα τα βίντεο που καταγράφουν την απάτη και το ψεύδος του ενός και του άλλου. Μάλιστα τους προτρέπουμε να βγάζουν ο ένας στη φόρα τις βρωμιές του άλλου, ώστε να μας τροφοδοτούν με υλικό για τα άπλυτά τους.
β) Δεν μας είναι καθόλου (μα καθόλου) αδιάφορο που ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του και την προπαγάνδα του – και μάλιστα διασύροντας την έννοια «Αριστερά» – πάει να «ξεπλύνει» τόσο την καταστροφική πολιτική και την πολιτική ψευτιά των Ζαππείων, όσο και την πολιτική απάτη της «μονταζιέρας» των προηγούμενων.
γ) Εμείς, την πολιτική απάτη, μαζί με το ξεπούλημα, με την πολιτική των Μνημονίων, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των χαρατσιών κοκ, τόσο των γαλαζοπράσινων όσο και των τωρινών, δεν τα συμψηφίζουμε. Σε κάτι τέτοια κόλπα αρέσκονται οι φίλοι της Κουμουνδούρου, της Χαρ.Τρικούπη και της Συγγρού. Για να βγάζουν «καθαρούς» τους μεν ή τους δε. Δια του συμψηφισμού. Λες και η βρωμιά της πολιτικής απάτης… συμψηφίζεται. Εμείς, αντιθέτως, όλα αυτά, και τις μεταμφιέσεις των πρώην και τις μεταμφιέσεις των νυν, τα προσθέτουμε. Γιατί, πολύ απλά, είναι σκάρτοι και «βλάπτουν τη Συρία» όλοι τους, το ίδιο.

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/406094,metENFIAiseis.html

Socialism is a great product. When will the left give it the hard sell?

Rutger Bregman

It’s not enough to have your heart in the right place. The arguments will only be won with energy and uplifting ideas

It’s a perplexing question: why has so little changed since 2008? If your recall is a little hazy, 2008 was the year the world woke up to a banking crisis of epic proportions, a crisis borne of blind faith in market wisdom and an utter lack of public oversight. But in a bizarre twist, the parties who benefited from the bust were the conservatives (the people who glibly told voters it was all the government’s fault) and the xenophobes (who blamed it all on terrorists and immigrants, who steal our jobs yet are too lazy to work).

So why isn’t the left coming up with some real alternatives? There are volumes to be written about this conundrum, but I’d like to venture one simple explanation: the eternal return of underdog socialism.

It’s an international phenomenon, observable among legions of leftwing thinkers and movements, from trade unions to political parties, from columnists to professors. The world view of the underdog socialist is encapsulated in the notion that the establishment has mastered the game of reason, judgment and statistics, leaving the left with emotion. Its heart is in the right place. The underdog socialist always has his or her back against the wall. Warily they watch the neoliberals, the multinationals and the Eurocrats advance, but can’t bring themselves to do much more than whimper: “Come on guys, do we have to?”

An MP from the Flemish Green party recently asked me: “Yes, but isn’t the government deficit too high?” She stared in disbelief when I answered that the deficit was actually too low. Jeremy Corbyn still hasn’t offered any convincing vision that resonates beyond his most devoted fans.

Meanwhile, the Socialist party in France and Germany’s Social Democratic party are moving farther towards the middle of the road. In my own country, the Netherlands, the vacuous governing social democrat party seems to believe it will be able to inch its way up the polls if only economy shows some limited growth. “The left has failed to come up with ideas that are economically sound and politically popular beyond ameliorative policies such as income transfers,” the economist Dani Rodrik recently wrote.

The underdog socialist has a surfeit of compassion and finds prevailing policies deeply unfair – seeing the achievements of the 20th century crumbling to dust, and rushing in to salvage what he can. But when push comes to shove, the underdog socialist caves in to the arguments of the opposition, always accepting the premise upon which the debate takes place. “National debt is out of control, but we can make more programmes income-dependent … Fighting poverty is terribly expensive, but it’s part of being a civilised nation … Taxes are high – but each according to his ability.”

Reining in and restraining, that’s the sole remaining mission of the underdog socialists. Anti-austerity, anti-privatisation, anti-establishment: one is left to wonder, what are underdog socialists actually for? Time and again, they side with society’s unfortunates: poor people, dropouts, asylum seekers, disabled people and the discriminated. They decry Islamophobia, homophobia and racism. Meanwhile, they obsess over the proliferation of “rifts” dividing the world into blue-collar and white-collar, poverty and wealth, ordinary people and the 1%, and vainly seek to “reconnect” with a constituency that has long since packed its bags.

But the underdog socialists’ biggest problem isn’t that they are wrong. They are not. Their biggest problem is that they’re dull. Dull as a doorknob. They’ve got no story to tell; nor even the language to convey it in. Having arrived at the conclusion that politics is a mere matter of identity, they have chosen an arena in which they will lose every time.

And too often, it seems as if leftists actually like losing. As if all the failure, doom and atrocities mainly serve to prove they were right all along. “There’s a kind of activism,” Rebecca Solnit remarks in her book Hope in the Dark, “that’s more about bolstering identity than achieving results.”

One thing Donald Trump understands very well is that most people prefer to be on the winning side (“We’re going to win so much. You’re going to get tired of winning.”) They resent the pity and paternalism of the good Samaritan. The always-impending apocalypse – whether the next financial crash or unavoidable climate disaster – is not a great motivator.

What the underdog socialist has forgotten is that the story of the left ought to be a narrative of hope and progress. By that I don’t mean a narrative that only excites a few hipsters who get their kicks philosophising about “postcapitalism” after reading some deadly dull tome. The greatest sin of the academic left is that it has become fundamentally aristocratic, writing in bizarre jargon that makes cliches seem abstruse. If you can’t explain your ideal to a fairly intelligent 12-year-old, it’s probably your own fault. What we need is a narrative that speaks to millions of ordinary people. It all starts with reclaiming the language of progress.

Reforms? Hell, yes. Let’s give the financial sector a real overhaul: hike those buffers, carve up those banks, and give those tax paradises a run for their money. And after that, let’s reinvent the welfare state and eradicate poverty for good – now that’s an investment that will pay for itself.

Meritocracy? Bring it on. Let’s finally pay people according to their real contributions. Waste collectors, nurses and teachers would get a substantial raise, obviously, while quite a few lobbyists, lawyers and bankers would see their salaries dive into the negatives. If you want to do a job that hurts the public, go right ahead. But you’ll have to pay for the privilege.

Innovation? Totally. And who better to get us started than history’s biggest venture capitalist: government. Almost every groundbreaking innovation is financed by taxpayers, after all: every sliver of fundamental technology in your iPhone (capacitive sensors, solid-state memory, the click wheel, GPS, internet, cellular communications, Siri, microchips, and the touchscreen) was invented by researchers on the government payroll.

Efficiency? That’s the whole point. Think about it: every pound invested in a homeless person returns triple or more in savings on care, police and court costs. Just imagine what the eradication of child poverty might achieve. Solving these kinds of problems is a whole lot more efficient than “managing” them.

Cut the nanny state? Spot on. Let’s axe those senseless reemployment courses for the out of work, quit drilling and degrading benefit recipients, and put paid to the biggest paperwork proliferator in the western hemisphere: the unleashing of “market forces” in health care.

Freedom? It’s what the left has dreamed of all along. As we speak, 37% of Brits are stuck in “bullshit jobs” that even the people doing them consider meaningless. It’s high time we all got the freedom to strive for our full potential. How? Universal basic income.

But first, the underdog socialists will have to stop wallowing in their moral superiority. Everyone who reckons themselves progressive should be a beacon of not just energy but ideas, not only indignation but hope, and equal parts ethics and hard sell. Ultimately, what the underdog socialist lacks is the most vital ingredient for political change: the conviction that there truly is a better way.

Rutger Bregman is the author of Utopia for Realists: The Case for a Universal Basic Income, Open Borders and a 15-hour Workweek

https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/aug/19/socialism-left-hard-well-morally-superior-right?CMP=twt_gu

Ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στη φτώχεια, την εξορία και τον πρόωρο θάνατο

Του Μάικλ Χάντσον *
Μία ερευνητική ομάδα από το Mailman School of Public Health του Πανεπιστημίου Κολούμπια, στη Νέα Υόρκη, εκτιμά ότι 875.000 θάνατοι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2000 θα μπορούσε να αποδοθούν σε κοινωνικούς παράγοντες που συνδέονται με τη φτώχεια και την ανισότητα.

Αν ληφθεί υπόψη ότι τη χρονιά εκείνη πέθαναν συνολικά 2,45 εκατομμύρια Αμερικανοί, προκύπτει το συμπέρασμα ότι πάνω από ένας στους τρεις θανάτους (36% του συνόλου) οφείλεται στις στερήσεις.

Κάτι ανάλογο έχει παρατηρηθεί στη Ρωσία, τις Βαλτικές χώρες και την Ελλάδα. Και υπεύθυνες για την αύξηση των θανάτων είναι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, η νεοφιλελεύθερη εμπορική πολιτική και η επιδείνωση της κατάστασης ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, οι θάνατοι αυξήθηκαν, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε και η υγεία των πολιτών επιδεινώθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Γιέλτσιν. Ύστερα ήρθε ο Πρόεδρος Πούτιν και σταθεροποίησε την κατάσταση. Ο Πούτιν είπε ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική σκότωσε περισσότερους Ρώσους από τα 22 εκατομμύρια που έχασαν τη ζωή τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα έχει μειωθεί. Οι Έλληνες αρρωσταίνουν πιο εύκολα, πεθαίνουν πιο γρήγορα, η υγεία τους δεν είναι καλή.

Όλοι σχεδόν οι Βρετανοί οικονομολόγοι στο τέλος του 18ου αιώνα είπαν ότι όταν έχεις φτώχεια, όταν έχεις μεταβίβαση του πλούτου προς τους πλούσιους, τότε έχεις μικρότερο προσδόκιμο ζωής και επίσης έχεις μια σκληρή νομισματική πολιτική, μια πολιτική δανεισμού, ο κόσμος μεταναστεύει. Εκείνη την εποχή, κερδισμένη σε μετανάστες, σε εξειδικευμένη εργασία, ήταν η Αγγλία. Κέρδιζε κόσμο που δούλευε στη βιομηχανία της επειδή άλλες χώρες βρίσκονταν ακόμη στο μετα- φεουδαρχικό σύστημα και έδιωχναν τους ανθρώπους τους.

Η Ρωσία γνώρισε μια τεράστια μετανάστευση εξειδικευμένων εργαζομένων, που έφυγαν για τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναζητώντας εργασία, κυρίως στον τομέα της πληροφορικής. Μεγάλη έξοδο εργαζομένων γνώρισε και η Ελλάδα, ενώ στις χώρες της Βαλτικής ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 10% την τελευταία δεκαετία εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόστηκε. Το ερώτημα που τίθεται τώρα στην Αμερική, όπου η υγεία επιδεινώνεται και το προσδόκιμο ζωής μειώνεται, είναι σε ποιες χώρες θα μεταναστεύσουν οι Αμερικανοί. Κανείς δεν μπορεί να δώσει ακόμη απάντηση. Οι Αμερικανοί δεν μπορούν να πάνε πουθενά, γιατί δεν μιλούν ξένες γλώσσες. Οι Ρώσοι, οι Έλληνες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, μαθαίνουν αγγλικά στο σχολείο. Μπορούν λοιπόν να τα βγάλουν πέρα σε άλλες χώρες. Οι Αμερικανοί, όχι. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα με την εμπορική συμφωνία των χωρών του Ειρηνικού και την αντίστοιχη συμφωνία για τις χώρες του Ατλαντικού.

Ακούγεται ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα θα δώσει το πράσινο φως στις επιχειρήσεις να εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να εφαρμόζουν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος, να επιβάλλουν προδιαγραφές για την υγεία, να προστατεύουν τον πληθυσμό από το κάπνισμα. Ο Ομπάμα λέει ότι θα τα προωθήσει όλα αυτά μετά τις εκλογές. Και οι Ρεπουμπλικανοί συνεργάζονται κατά κάποιον τρόπο μαζί του και λένε, εντάξει, θα δούμε. Ίσως έρθει ο Ντόναλντ Τραμπ και κάνει κάποια πράγματα. Ίσως πάλι έχουμε τη Χίλαρι, που θα κινηθεί πιο δεξιά από οποιονδήποτε Ρεπουμπλικανό, παίρνοντας μαζί της και το Κογκρέσο. Ας πούμε όμως ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά τις εκλογές και ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν θέλουν να πάρουν ρίσκα. Θα κάνουν διάφορα πράγματα. Θα εγκρίνουν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο του Ομπάμα για το Ανώτατο Δικαστήριο, ή η Χίλαρι θα τοποθετήσει κάποιον χειρότερο, ή ακόμη κι ο Τραμπ μπορεί να τοποθετήσει κάποιον χειρότερο. Θα επικυρώσουν μία εμπορική συμφωνία που θα αυξήσει πολύ την ανεργία στην Αμερική, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό τομέα. Πολλοί μιλούν και για μία έκπληξη τον Οκτώβριο ή στις αρχές Νοεμβρίου. Είναι η τελευταία ευκαιρία του Ομπάμα να αρχίσει πόλεμο με τη Ρωσία. Ο ειδικός για τη ρωσική πολιτική, Στίβεν Κόεν και άλλοι αναλυτές, προειδοποιούν ότι θα υπάρξει κίνδυνος όταν εγκατασταθούν ατομικά όπλα στη Ρουμανία. Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει πει ότι αυτό είναι μία κόκκινη γραμμή. Δεν θα απευθύνουμε προειδοποίηση. Δεν έχουμε στρατό. Μπορούμε μόνο να χρησιμοποιήσουμε ατομικά όπλα. Ο κίνδυνος έτσι δεν προέρχεται μόνο από μία μείωση του πληθυσμού στο εσωτερικό, αλλά και από την κήρυξη ενός πολέμου. Και ο Ομπάμα έχει κλιμακώσει τα πράγματα.

Η Χίλαρι, νομίζω, έχει σχεδόν ανακοινώσει ότι θα τοποθετήσει υπουργό Εξωτερικών τη Βικτόρια Νούλαντ, τον άνθρωπο δηλαδή που ώθησε τους Ουκρανούς φασίστες να προβούν σε δολοφονίες. Η κατάσταση μοιάζει πραγματικά πολύ κακή. Αν θέλετε να δείτε πού πηγαίνει δημογραφικά η Αμερική, κοιτάξτε την Ελλάδα, τη Λετονία, τη Ρωσία, ακόμη και τη Βρετανία. Κάποιος ονόματι δρ. Μίλερ έχει κάνει μελέτες για την υγεία και το προσδόκιμο ζωής και έχει διαπιστώσει ότι όσο πιο χαμηλό είναι το εισόδημα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας στην Αγγλία, τόσο μικρότερο είναι το προσδόκιμο ζωής. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στη συζήτηση για την κοινωνική ασφάλεια. Πολλοί λένε ότι πρέπει να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης επειδή οι άνθρωποι ζουν περισσότερο. Ποιος ζει περισσότερο στην Αμερική; Οι πλούσιοι.
Αν κερδίζεις κάτω από 30.000 δολάρια τον χρόνο, ακόμη και κάτω από 50.000 δολάρια, δεν ζεις περισσότερο. Άρα, η ιδέα είναι πώς θα αποφύγεις να πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους ανθρώπους χαμηλών εισοδημάτων, δηλαδή για τη μεσαία τάξη και την εργατική τάξη που πεθαίνουν πιο γρήγορα, και θα πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους πλούσιους που ζουν περισσότερο; Κανείς δεν θέλει να συνδέσει αυτή τη συζήτηση για το προσδόκιμο ζωής με τη δημόσια συζήτηση για την κοινωνική ασφάλιση, σύμφωνα με την οποία ο Ομπάμα και η Χίλαρι θέλουν να αυξήσουν το όριο συνταξιοδότησης ώστε φαινομενικά να περισώσουν την κοινωνική ασφάλιση. Όταν η Χίλαρι λέει ότι θέλει να περισώσει την κοινωνική ασφάλιση, εννοεί ότι θέλει να αποφύγει να φορολογήσει τους πλούσιους και να χρηματοδοτεί την κοινωνική ασφάλιση από τον κρατικό προϋπολογισμό, κάτι που σημαίνει βέβαια φορολόγηση τόσο των υψηλών όσο και των χαμηλών εισοδημάτων.

Πηγή: Counterpunch, ΑΠΕ-ΜΠΕ Ο Μάικλ Χάντσον είναι πρώην οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ. Σήμερα, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, είναι ερευνητής στο Levy Economics Institute of Bard College και πρόεδρος του Institute for the Study of Long Term Economic Trends. Είναι σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων της ελληνικής, ισλανδικής, λετονικής και κινεζικής, για χρηματοοικονομικά ζητήματα και ζητήματα φορολογικής πολιτικής. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία, το πλέον πρόσφατο των οποίων είναι το «Killing the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroy the Global Economy» – Σκοτώνοντας τον Οικοδεσπότη: Πώς τα Χρηματοοικονομικά Παράσιτα και η Χρεοδουλεία Καταστρέφουν την Παγκόσμια Οικονομία (εκδόσεις ISLET, 2015).

http://wp.me/p3kVLZ-yLy

Μίκης Θεοδωράκης: Είμαστε θύματα μια τραγικής φαρσοκωμωδίας

Το γεγονός ότι σήμερα έχει καθήσει στην πλάτη μας ένα αριστεροδεξιό πολιτικό μόρφωμα συντριπτικής εκλογικής και λαϊκής μειοψηφίας, το οποίο υπακούοντας στις εντολές των ξένων καταστρέφει το παρόν και το μέλλον της χώρας μας αδίστακτα, άβουλα, υπεροπτικά και χωρίς ντροπή και έχοντας -όπως φαίνεται- συνείδηση, δηλαδή γνωρίζοντας απολύτως το κακό που προκαλεί, το γεγονός αυτό βασίζεται πάνω σε μια πρωτοφανή στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης.

Στο Σύνταγμα του 1974 υπήρχε άρθρο με το οποίο οριζόταν σαφώς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε σε περίπτωση που υπήρχε δυσαρμονία ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στη λαϊκή θέληση, να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Το άρθρο αυτό το έβγαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986.

Όμως για να μπορέσει να το κάνει, χρειαζόταν και τις ψήφους του ΚΚΕ. Όταν μαθεύτηκε ότι προτίθεται να προχωρήσει σ’ αυτή την πρωτοφανή παραμόρφωση του Συντάγματος που είχε ως άμεση συνέπεια την κατάργηση του Λαού ως θεματοφύλακα της ουσιαστικής δημοκρατικής τάξης στην χώρα μας, θυμάμαι ότι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη ως βουλευτής του ΚΚΕ για μια πολιτική εκδήλωση. Έσπευσα λοιπόν να δηλώσω στον τύπο ότι το ΚΚΕ θα έδινε την ψήφο του μόνο βάζοντας τους δικούς του όρους, ότι φυσικά δεν θα περιοριζόταν στην απόρριψη της μεταβολής του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργικό αλλά και θα έθετε ως όρο να καθιερωθεί η απλή Αναλογική, που ήταν και το πάγιο αίτημα της Αριστεράς.

Μόλις γύρισα στην Αθήνα, μου ασκήθηκε κριτική από το Π.Γ., γιατί μίλησα έτσι χωρίς να τους ρωτήσω. Ζήτησα να μου πουν, πού έκανα λάθος και τότε κατάλαβα ότι είχαν ήδη συμφωνήσει να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο Ανδρέας, χωρίς όρους. Διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα συνάντηση με κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που μου είπε ότι θεωρούν πως η δύναμη του κόμματος δεν ήταν τόση, ώστε να θέσει όρους στο ΠΑΣΟΚ. Διαφώνησα και είπα ότι παρά την κομματική γραμμή θα καταψηφίσω αυτές τις αλλαγές του Παπανδρέου, γιατί τις θεωρώ αντισυνταγματικές και αντιλαϊκές.

Ειδικά η αρχή ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει, υπήρχε κίνδυνος να αντιστραφεί και να βρεθούμε στην πρωτοφανή θέση να κυβερνά μια μειοψηφία και η πλειοψηφία απλά να ελέγχει, όπως τελικά γίνεται σήμερα. Όπου η πλειοψηφία του ελληνικού λαού για συνταγματικούς δήθεν λόγους παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικά δικαίωμα να παρέμβει και εφαρμόζει τις όποιες αποφάσεις μιας μειοψηφίας ουσιαστικά, αποφάσεις που αφορούν την μοίρα μας, την μοίρα της πατρίδας μας και την μοίρα των εγγονών μας.

Πρόκειται δηλαδή για ένα τερατούργημα, έργο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος με το οποίο κάποιοι καταπατούν την θέληση του ελληνικού λαού, φορώντας το ένδυμα μιας κουρελιασμένης νομιμότητας.

Και μου προξενεί πραγματικά κατάπληξη η ανοχή όχι μόνο του Λαού αλλά και όλων των υπολοίπων θεσμών και γενικά όσων κατέχουν κάποιο αξίωμα ή κάποια υπεύθυνη θέση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και ο προκάτοχός του, έχει δεμένα τα χέρια από την περίφημη αυτή αναθεώρηση που προήλθε από μια κωμικοτραγική συνεδρία της Βουλής, όπου οι Βουλευτές εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν με χίλιους δυο εκβιασμούς και γελοία μέσα.

Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα χρωματιστά ψηφοδέλτια του Ανδρέα; Τις απειλές της Αυριανής; Την μεταβολή της αίθουσας της Βουλής σε πλατό γυρίσματος κινηματογραφικού έργου, με τους εκατοντάδες προβολείς -σχεδόν ένας σε κάθε βουλευτή για να φιλμάρονται οι κινήσεις του, ώστε τρομοκρατούμενος να βάζει το «καλό», έγχρωμο ψηφοδέλτιο;

Μια τραγική κωμωδία που πραγματικά είναι σαν να έγινε για να μπορεί σήμερα ο κ. Τσίπρας να κομπάζει δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, ενώ στην ουσία δεν τον ακολουθεί ούτε το 20% των Ελλήνων.

Θυμάμαι καλά την αποφράδα εκείνη μέρα. Εμείς του ΚΚΕ μπήκαμε εν σώματι τελευταίοι στην αίθουσα της Βουλής. Λέω στον σ. Χαρίλαο:

-Τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ; Να κολυμπήσουμε;

Πράγματι, με τους εκατοντάδες προβολείς νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Σταμάτησα να προχωρώ.

– Τι κάνεις; με ρωτά ανήσυχος ο σύντροφος Γραμματέας.

– Πες τους να κλείσουν τις … «φωταψίες», ειδεμή εγώ γδύνομαι…

Και άρχισα να βγάζω το σακάκι…

– Σε παρακαλώ, Μίκη, δεν βλέπεις ότι τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα επάνω μας;

– Ακριβώς γι’ αυτό…

Ο Χαρίλαος και οι άλλοι Βουλευτές του ΚΚΕ κάθησαν στα έδρανα. Εγώ όρθιος. Μου λέει ψιθυριστά ο Χαρίλαος:

– Σε παρακαλώ, κάτσε.

Εγώ όμως άρχισα να ξεκουμπώνω το παντελόνι μου.

– Είναι γελοίο τους φώναζα, Πρέπει να ντρέπεστε.

Έσβησαν μερικοί προβολείς. Τέλος κάθησα πλάι στον Χαρίλαο που ήταν έτοιμος πια να με πνίξει. Τελικά έγινε η ψηφοφορία της ντροπής και βρέθηκαν στην καταμέτρηση δύο άκυρα ψηφοδέλτια: Το δικό μου και του Παναγούλη.

Εδώ θα πρέπει να πω ότι από το 1975, τότε που δήλωσε ο Ανδρέας «Με τον Θεοδωράκη δεν μιλώ πολιτικά αλλά μόνο για καλλιτεχνικά» έως σήμερα, δεν με πλησίασε ούτε ένας πολιτικός συντάκτης. Και αν ποτέ «κάλυψαν» κάποιες πολιτικές μου δραστηριότητες ή δημοσίευαν πολιτικές μου δηλώσεις, ανέθεταν το σχετικό ρεπορτάζ στους καλλιτεχνικούς συντάκτες. Διότι εγώ γι’ αυτούς δεν είμαι πολιτικός. Είμαι καλλιτέχνης, μπουζουξής, ανάξιος να μιλήσει μαζί τους πολιτικά.

Γι’ αυτό αφιερώνω σ’ όλους αυτούς την ΑΚΥΡΗ ΨΗΦΟ μου, που σήμερα αναδεικνύεται σε πράξη τόσο μεγάλης πολιτικής σημασίας, όσο μεγάλο είναι το πολιτικό αδιέξοδο που κυριολεκτικά μας σέρνει πίσω από μια ομάδα νομιμοφανών, που μας οδηγούν στο χάος οχυρωμένοι πίσω από μια εκλογική παρωδία που ουσιαστικά δολοφόνησε τη Δημοκρατία στην χώρα μας.

Επιδόρπιον

Λίγο αργότερα και αφού για μια ακόμα φορά οι κομμουνιστές έπεσαν έξω, με αναζήτησε ο Υπουργός Λάζαρης:

– Θέλω να κανονίσεις να φάμε ένα βράδυ σπίτι σου με τον Φλωράκη.

Πράγματι, Φλωράκης, Καλούδης, Λάζαρης κι εγώ βρεθήκαμε ένα βράδυ να τα πίνουμε μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μου στην Ακρόπολη.

Πριν ακόμα καθήσουμε, μας λέει ο Υπουργός:

– Αλήθεια, γιατί δεχθήκατε ασυζητητί τους όρους του Ανδρέα;

Ο Χαρίλαος με κοίταξε με νόημα και για να αλλάξει θέμα φωνάζει στην Μυρτώ:
– Μυρτώ, πεινάμε, γιατί αργείς;

Εγώ στρέφομαι στον Λάζαρη και τον ρωτώ

– Λοιπόν;

– Λοιπόν, λέει αυτός, έγραφα το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνεί ο πρόεδρος και με ρωτά αν έχουμε κανένα νέο απ’ το ΚΚΕ. Του απάντησα αρνητικά. «Περίεργο» μου απάντησε. «Κι επειδή δεν θέλω να αλλάξω κάτι μετά από δική τους απαίτηση, για να μη δοθεί η εντύπωση ότι υποχωρώ, βάλε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα». Μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφώνησε και μου είπε «Επειδή φαίνεται ότι οι φίλοι μας (και βεβαίως δεν είπε “οι φίλοι μας”» αλλά μια πολύ κακή και συνηθισμένη λέξη) δεν έχουν σκοπό να ζητήσουν τίποτα, άφησε το κείμενο ως είχε και δεν χρειάζεται επομένως ούτε να βάλεις την απλή αναλογική».

Στο σημείο αυτό μπήκε μέσα η Μυρτώ με τα σουτζουκάκια και σταμάτησε η συζήτηση γι’ αυτή την τόσο θλιβερή αποκάλυψη.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ναι μεν σιωπώ, όμως και η σιωπή έχει τα όριά της. Ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να εκραγώ, γιατί έχω την αίσθηση ότι με έχουν δέσει (μαζί με όλο το κοπάδι) με μια τριχιά σάπιων και παράνομων νόμων και μας σέρνουν όλους μαζί μια φούχτα σαϊνια στο σφαγείο.

Αθήνα, 21.5.2016

Μίκης Θεοδωράκης

Ριάλιτι έδωσες, ριάλιτι θα λάβεις

skitso-trumpΜε τον γνωστό κυνισμό του, ο πρύτανης των απανταχού κερδοσκόπων Τζορτζ Σόρος έλεγε το 2002 –παραμονές των εκλογών στη Βραζιλία- ότι, αφού η Αμερική είναι η νέα Ρώμη, οι μόνες εκλογές που έχουν σημασία είναι οι αμερικανικές.

Αν έχει δίκιο, την έχουμε άσχημα: μετά τις σαρωτικές του νίκες σε επτά Πολιτείες του αμερικανικού Νότου την περασμένη «Σούπερ Τρίτη», ο κατ’ επάγγελμα προκλητικός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ καλπάζει προς το χρίσμα και, γιατί όχι, και τον Λευκό Οίκο.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε, εμφανίζεται να έχει το πάνω χέρι σε σχέση με τη σχεδόν σίγουρη αντίπαλό του από πλευράς των Δημοκρατικών, τη βετεράνο των διαδρόμων της Ουάσιγκτον Χίλαρι Κλίντον.

Ο «αντισυστημικός» Μπέρνι Σάντερς θα είχε θεωρητικά καλύτερη τύχη απέναντί του, λένε τα γκάλοπ, αλλά μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν σε μια μονομαχία τους, αφού οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι δείχνουν να έχουν κάνει τις επιλογές τους: καλύτερα μια «διαπλεκόμενη» γυναίκα, παρά ένας -έστω και «νερωμένος»- «δημοκρατικός σοσιαλιστής».

Στους οχτώ μήνες που απομένουν ώς τις κάλπες του Νοέμβρη, βέβαια, πολλά μπορεί να συμβούν– ιδίως σε μια ακραιφνώς… ολιγαρχική δημοκρατία σαν την αμερικανική, όπου τον πρώτο λόγο στις εκλογικές μονομαχίες έχουν τα εκατομμύρια των χορηγών και η χρυσοπληρωμένη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης.

Αλλωστε το ίδιο το κόμμα της αμερικανικής Δεξιάς δεν θέλει με τίποτε τον «αουτσάιντερ» από τη Νέα Υόρκη και κάνει ό,τι μπορεί για να τον υπονομεύσει.

Εις μάτην: από «παρατράγουδο» των ριάλιτι σόου και των κουτσομπολίστικων lifestyle περιοδικών, ο… «Ντόναλντ ο βάρβαρος» καθιερώνεται πλέον σαν ακλόνητο φαβορί για το πόστο του ισχυρότερου πολιτικού στον κόσμο.

Οχι μόνο δεν τον τρομάζει η πόλωση που προκαλεί, τα πάθη που διεγείρει με κάθε φράση του, αλλά τρέφεται από αυτά.

Ο Τραμπ άλλωστε δεν είναι πολιτικός- είναι τρόπος ζωής, είναι ιδέα!

«Το τι πιστεύει στ’ αλήθεια ο Τραμπ -αν πιστεύει σε οτιδήποτε πέρα από την έξαλλη αυτοπροβολή- παραμένει εντελώς άγνωστο και μάλλον δεν έχει καμιά σημασία. Ο… τραμπισμός δεν είναι πρόγραμμα, ούτε ιδεολογία. Είναι μια στάση ζωής, ένας τρόπος συμπεριφοράς που τροφοδοτεί και ταυτόχρονα τρέφεται από τη γενικευμένη αγανάκτηση και αποξένωση των οπαδών του με την αμερικανική δημοκρατία», έγραφε πριν από λίγες μέρες στον πολιτικό ιστότοπο Tom Dispatch ο Αμερικανός ιστορικός Αντριου Μπέισεβιτς.

Χάσει-κερδίσει ο Τραμπ, αλλάζει ήδη τις δομικές ισορροπίες του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, και μάλιστα με τρόπο μη αναστρέψιμο, υποστηρίζει ο Μπέισεβιτς.

Και η καλύτερη απόδειξη είναι η απόλυτη αδιαφορία των όλο και περισσότερων οπαδών του για τις συνεχείς γκάφες και τις εμπρηστικές δηλώσεις του, που θα είχαν «χαντακώσει» οποιονδήποτε άλλον υποψήφιο «πλανητάρχη»!

Ολο αυτό το τσίρκο λειτουργεί διότι ο Τραμπ μπορεί να είναι ψεύτικος και «πλαστικός» όσο δεν πάει, αλλά ο θυμός που τον θρέφει είναι γνήσιος: και κανείς άλλος δεν «χαϊδεύει» και δεν δικαιώνει αυτή τη συσσωρευμένη αγανάκτηση με το σύστημα τόσο πετυχημένα, όσο ο Μίδας από το Μπρονξ.

Μπούχτισε ο μέσος Αμερικανός ψηφοφόρος με τους «σοβαρούς» υποψήφιους, με τον καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα της Ουάσινγκτον: η δίποδη υπερβολή που λέγεται Τραμπ, αυτός ο επικίνδυνος κλόουν με το πεταχτό ξανθό μαλλί που βγάζει τη γλώσσα στο «κατεστημένο», αυτή η αποθέωση του ελιτίστικου κυνισμού και του ναρκισσισμού της «διασημότητας», μιλάει τη γλώσσα του «μέσου ανθρώπου», όπως αυτός έχει γαλουχηθεί εδώ και δεκαετίες – τη γλώσσα των ριάλιτι σόου, του άκρατου ατομισμού και καταναλωτισμού, του «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν».

Γι’ αυτό άλλωστε παίζει τα ΜΜΕ στα δάχτυλα, μετατρέποντας τα ντιμπέιτ και τις συνεντεύξεις σε παράλληλους μονολόγους, όπου το μόνο που μετρά είναι ποιος θα πει τις περισσότερες προσβλητικές ατάκες για τους αντιπάλους του.

Η πλειονότητα των «συστημικών» πολιτικών αναλυτών σε ΗΠΑ και Ευρώπη αδυνατούν να ερμηνεύσουν λογικά το «φαινόμενο Τραμπ», γιατί τον βλέπουν μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά του συστήματος που και οι ίδιοι υπηρετούν.

Ο Τραμπ είναι ένα σαπρόφυτο που μεγαλώνει χάρη στην προχωρημένη σήψη της (αμερικανικής, και όχι μόνον) δημοκρατίας και την εξόφθαλμη υποκρισία των αυτόκλητων υπερασπιστών της.

Δεν φταίει ο Τραμπ που τόσα εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φασίστες και ρατσιστές, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υψώσουν ηλεκτροφόρα τείχη στα σύνορα, να εκμεταλλευτούν στυγνά τους πιο αδύναμους για προσωπικό πλουτισμό και να εξαπολύσουν ως έθνος μακρινούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο όνομα της (δικής τους) ελευθερίας και του κατά συρροή βιασθέντος «ανθρωπισμού».

Ο Τραμπ, όπως και οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του –ο Λεπέν και η κόρη του στη Γαλλία, ο Χάιντερ και ο διάδοχός του, Στράχε, στην Αυστρία, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν και πρώτος όλων ο «καβαλιέρε» Μπερλουσκόνι, που εξελέγη τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας– ήρθαν εκ των υστέρων να εξαργυρώσουν αλλά και να εκφράσουν πολιτικά τα ήδη υπάρχοντα ζωώδη και μισάνθρωπα ένστικτα όλων όσοι βλέπουν τη ζωή σαν ριάλιτι σόου, όλων όσοι θα ήθελαν στη ζωή τους να γίνουν δισεκατομμυριούχοι πατώντας επί πτωμάτων και απλώς δεν τα κατάφεραν.

Σωστά γράφει ο Στέφαν Φάρις στο BusinessWeek ότι ο τρόμος που δήθεν προκαλεί στους Ευρωπαίους η προοπτική μιας προεδρίας Τραμπ είναι υποκριτικός, αφού ο κατά Liberation «Αμερικανικός Εφιάλτης» θα ταίριαζε μια χαρά στο όλο και πιο (ακρο-)δεξιό, φιλοπόλεμο και ξενοφοβικό πολιτικό σκηνικό της Γηραιάς αλλά ανεπίδεκτης μαθήσεως Ηπείρου μας.

Σας κράτησα το καλύτερο για το τέλος.

Ο Guardian φιλοξένησε πριν από λίγες μέρες e-mail από Αμερικανούς αναγνώστες του που θα ψηφίσουν Τραμπ, αλλά ντρέπονται να το παραδεχτούν δημόσια: ανάμεσά τους -ω του θαύματος!- είναι ισπανόφωνοι, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι, ακόμη και αριστεριστές, που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας θέλουν να δουν τον Νεοϋορκέζο μεγιστάνα στον Λευκό Οίκο.

Ξεχωρίζει ένας 24χρονος διαδηλωτής του κινήματος Occupy Wall Street, λάτρης του Τσόμσκι και του Ζίζεκ, που κανονικά θα ψήφιζε «δαγκωτό» Σάντερς, αλλά σιχαίνεται τη Χίλαρι και την «πολιτική ορθότητα» του Δημοκρατικού Κόμματος:

«Αδιαφορώ για τη συζήτηση γύρω από το πόσο ανήθικος είναι ο Τραμπ, όταν όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη ιμπεριαλιστικές και φασιστικές πολιτικές όπως η χρήση drones για δολοφονίες, οι βασανισμοί και η μαζική παρακολούθηση των επικοινωνιών. Η υποψηφιότητα Τραμπ είναι ένα ευτυχές ατύχημα που ξεσχίζει την ψυχή της Αμερικής, κάτι που καλώς ή κακώς είναι απαραίτητο και μας αξίζει»…

Γιώργος Τσιάρας – http://www.efsyn.gr/arthro/rialiti-edoses-rialiti-tha-laveis

Βαρουφάκης και Τσόμσκι συζητούν για την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού

Ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Νόαμ Τσόμσκι συναντήθηκαν την Τρίτη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης σε μια συζήτηση για τον νεοφιλελευθερισμό, την παγκόσμια οικονομία, την σημερινή κατάσταση αλλά και για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Θέματα τα οποία βρίσκονται και στο νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «And the weak suffer what they must?».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε για την υποκρισία των καπιταλιστών και το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας και της πράξης. Ανέφερε ως παράδειγμα πως οι ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας έχουν τεράστια κέρδη ενώ οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούν στα προϊόντα τους έχουν αναπτυχθεί από τον δημόσιο τομέα. Αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Οικονομικών. Είπε πως η Τρόικα γνωρίζει ότι οι πολιτικές που επιβάλλει δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης εξήγησε πως το Eurogroup δεν είναι θεσμοθετημένο όργανο βάσει κάποιας συνθήκης, ενώ παίρνει οικονομικές αποφάσεις που επηρεάζουν ολόκληρη την Ευρώπη και, ουσιαστικά, καθοδηγείται από την Τρόικα.

Ο Νόαμ Τσόμσκι μίλησε για το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος δεν είναι ούτε νέος, ούτε φιλελεύθερος. «Η κατάσταση την οποία βρίσκεται ο τρίτος κόσμος δεν είναι τυχαία,» είπε. Η Ιαπωνία είναι η μόνη χώρα της περιοχής που έχει αναπτυχθεί τόσο, γιατί ήταν η μόνη χώρα που δεν αποικήθηκε ποτέ.

Οι δυο τους μίλησαν για την σημερινή οικονομική θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία αντιμετωπίζεται ως θρησκεία και παρόλη την οικονομική κατάρρευση του 2008, ο κλάδος έμεινε ανεπηρέαστος.

Μία νότα αισιοδοξίας έφερε η αναφορά στο κίνημα DiEM25 που ζητάει διαφάνεια και εκδημοκράτιση της Ευρώπης και το μανιφέστο του οποίου υπέγραψε και ο Νόαμ Τσόμσκι. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε πως στην Ευρώπη δεν υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας, διότι δεν υπάρχει δημοκρατία και ζήτησε από τον κόσμο να υπογράψει το μανιφέστο.

Ο Νόαμ Τσόμσκι αναφέρθηκε επίσης στο φαινόμενο, όπως το είπε, του Μπέρνι Σάντερς. Είπε ότι ο Σάντερς είναι αξιοπρεπής και ειλικρινής κάτι το οποίο είναι σπάνιο για έναν πολιτικό. Τον αποκαλούν εξτρεμιστή και ριζοσπαστικό ενώ είναι ένας mainstream δημοκρατικός του new deal. Αυτό, παρατήρησε ότι, δείχνει την μεγάλη στροφή προς τη δεξιά. Η υποστήριξη που έχει ο Σάντερς από μεγάλο μέρος των πολιτών και ιδιαίτερα της νέας γενιάς είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει όλη τη χώρα, ακόμα και αν δεν εκλεγεί σε αυτές τις εκλογές.

Χαρακτηριστικά ο Νόαμ Τσόσκι ανέφερε τα λόγια του David Hume: «Η εξουσία είναι στα χέρια του λαού εάν αυτός δεν συναινέσει».

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συζήτηση στα αγγλικά.

pressenza.com

Bring back the 40-hour work week

150 years of research proves that long hours at work kill profits, productivity and employees
SARA ROBINSON, ALTERNET

If you’re lucky enough to have a job right now, you’re probably doing everything possible to hold onto it. If the boss asks you to work 50 hours, you work 55. If she asks for 60, you give up weeknights and Saturdays, and work 65.

Odds are that you’ve been doing this for months, if not years, probably at the expense of your family life, your exercise routine, your diet, your stress levels and your sanity. You’re burned out, tired, achy and utterly forgotten by your spouse, kids and dog. But you push on anyway, because everybody knows that working crazy hours is what it takes to prove that you’re “passionate” and “productive” and “a team player” — the kind of person who might just have a chance to survive the next round of layoffs.

This is what work looks like now. It’s been this way for so long that most American workers don’t realize that for most of the 20th century, the broad consensus among American business leaders was that working people more than 40 hours a week was stupid, wasteful, dangerous and expensive — and the most telling sign of dangerously incompetent management to boot.

It’s a heresy now (good luck convincing your boss of what I’m about to say), but every hour you work over 40 hours a week is making you less effective and productive over both the short and the long haul. And it may sound weird, but it’s true: the single easiest, fastest thing your company can do to boost its output and profits — starting right now, today — is to get everybody off the 55-hour-a-week treadmill, and back onto a 40-hour footing.

Yes, this flies in the face of everything modern management thinks it knows about work. So we need to understand more. How did we get to the 40-hour week in the first place? How did we lose it? And are there compelling bottom-line business reasons that we should bring it back?

The Making of the 40-Hour Week

The most essential thing to know about the 40-hour work-week is that, while it was the unions that pushed it, business leaders ultimately went along with it because their own data convinced them this was a solid, hard-nosed business decision. Continue reading “Bring back the 40-hour work week”

Πώς ο γερο-Σάντερς απέσπασε την ψήφο των νέων

bernie_sandersτου Τζέικομπ Γουάισμπεργκ *

Στις αμερικανικές προκριματικές εκλογές, το κυρίαρχο θέαμα είναι ο σωβινιστικός εθνικισμός του Ντόναλντ Τραμπ και η άξεστη συμπεριφορά του. Σε σύγκριση με αυτά που γίνονται στο Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο, η μάχη στο Δημοκρατικό Κόμμα χαρακτηρίζεται από ευγένεια και λογική. Όμως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι κατακερματισμένο. Το πιο ενδιαφέρον φαινόμενο αυτή τη στιγμή στην αμερικανική πολιτική, που ίσως να δείχνει και τη στροφή της προς τα αριστερά, είναι η δυναμική του Μπέρνι Σάντερς, του σοσιαλιστή γερουσιαστή από το Βερμόντ.
Το εντυπωσιακότερο στοιχείο της εκστρατείας του είναι ότι παρά την ηλικία του – είναι 74 ετών και ένας από τους πιο ηλικιωμένους υποψήφιους στην ιστορία -, έχει τους νεότερους υποστηρικτές. Στην Αϊόβα, στις προκριματικές για τους υποψηφίους, υποστηρίχθηκε από το 84% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 ως 29 ετών. Αντίστοιχο ήταν το ποσοστό και στο Νιου Χάμσαϊρ. Αυτά είναι πρωτοφανή ποσοστά. Το 2008, ο Μπάρακ Ομπάμα είχε κερδίσει τους νέους, αλλά όχι σε τέτοιες αναλογίες.

Τι λένε αυτοί οι νέοι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι με την περίεργη προτίμησή τους για τον γερο-Σάντερς; Πολλά και διαφορετικά πράγματα, φυσικά. Ότι το χρήμα των εταιρειών έχει διαβρώσει την πολιτική. Ότι δεν τους ενθουσιάζει τελικά η ιδέα να εκλέξουν την πρώτη γυναίκα πρόεδρο. Ότι τα χρέη τους στα πανεπιστήμια είναι υπερβολικά μεγάλα. Ότι δεν πιστεύουν πως η Χίλαρι Κλίντον είναι εντελώς τίμια. Και ότι βρίσκουν τον Σάντερς αυθεντικό και ειλικρινή.

Περισσότερο απ’ όλα αυτά τα μηνύματα, όμως, οι νεαροί υποστηρικτές του Σάντερς εκφράζουν μια φιλοσοφική στροφή. Δηλώνουν ότι απορρίπτουν τον ισχυρισμό του σημερινού φιλελεύθερου καπιταλισμού πως μπορεί να οδηγήσει σε μια τίμια κοινωνία. Λίγοι είναι οι οπαδοί του Σάντερς που υιοθετούν τις μαρξιστικές αρχές περί κρατικής ιδιοκτησίας της βιομηχανίας, ανακατανομής του πλούτου και κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας. Η λέξη «σοσιαλιστής», όμως, δεν τους πανικοβάλλει, όπως τους γονείς τους.

Στην πραγματικότητα, η διαφοροποίηση των γενεών απέναντι στο σοσιαλισμό δείχνει και τη διαφορά ανάμεσα στην Κλίντον και τον Σάντερς. Στις δημοσκοπήσεις, οι άνω των 65 απορρίπτουν τον σοσιαλισμό. Οι κάτω των 30, όμως, τον προτιμούν από τον καπιταλισμό. Κι αυτό δεν είναι περίεργο, αν λάβει κανείς υπόψη του τι έχουν δει στη ζωή τους. Οι φτωχές επιδόσεις του καπιταλισμού μετά το 2008, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση της κομμουνιστικής απειλής, έχει οδηγήσει τους συνειδητοποιημένους νέους ανθρώπους να αμφισβητούν τον ισχυρισμό ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο βιώσιμο οικονομικό σύστημα που προσφέρεται.
Το μόνο κοινό σημείο μεταξύ των οργισμένων Αμερικανών της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι ο αποτροπιασμός για τη χρηματοπιστωτική κρίση και τις συνέπειές της. Η αντίδραση της Δεξιάς εκφράστηκε από το Tea Party, που υποστήριξε ότι η διάσωση των τραπεζών παραβίαζε τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Η αντίδραση της ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ», που κατήγγειλε την Ουάσινγκτον ότι δεν τιμώρησε τους υπεύθυνους για την κρίση. Ο Σάντερς μεταφέρει την οργή του κινήματος για την πλουτοκρατία από τους δρόμους στην κάλπη.

Αν το «Καταλάβετε τη Γουολ Στριτ» είναι ο ένας θεμέλιος λίθος του Σάντερς, ο άλλος είναι το κίνημα «Οι ζωές των μαύρων έχουν σημασία». Εδώ, το ζήτημα δεν είναι τόσο η αποτυχία του καπιταλισμού όσο η αδυναμία του φιλελευθερισμού να διορθώσει τις φυλετικές ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Αμερική. Οι φόνοι άοπλων Αφροαμερικανών από την αστυνομία δείχνουν πόσο λίγο άλλαξε το σωφρονιστικό σύστημα ακόμη και με έναν Αφροαμερικανό πρόεδρο. Ο Σάντερς το καταλαβαίνει. Στο τελευταίο του διαφημιστικό βίντεο πρωταγωνιστεί η Έρικα Γκάρνερ, κόρη του Έρικ Γκάρνερ που δολοφονήθηκε το 2014 από αστυνομικούς της Νέας Υόρκης.

Ο Ομπάμα υπέβαλε υποψηφιότητα υποσχόμενος ότι το σύστημα θα αλλάξει από μέσα. Ο Σάντερς υποβάλλει υποψηφιότητα επικρίνοντας ένα σύστημα που δεν κατέστη δυνατό να αλλάξει σε διάφορα σημεία του, περιλαμβανομένων ζητημάτων όπως η κλιματική αλλαγή ή οι οικονομικές ανισότητες που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους νέους. Υποστηρίζοντας τον Σάντερς έναντι της Κλίντον, οι νέοι απομακρύνονται από το δόγμα της «ελεύθερης αγοράς με προοδευτικούς σκοπούς» που υπηρετούν οι Δημοκρατικοί τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Το να συμπεράνει κανείς ότι το φαινόμενο Σάντερς αντιπροσωπεύει την ανάσταση μιας παλαιάς παράδοσης του αμερικανικού σοσιαλισμού είναι ίσως υπερβολικό. Για τους νέους ψηφοφόρους του Σάντερς, ο γερουσιαστής είναι το καλύτερο εργαλείο για να εκφράσουν την οργή τους. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι αυτοί δεν εναγκαλίζονται τόσο μια προγραμματική εναλλακτική λύση όσο απορρίπτουν ένα σύστημα που ασθενεί. Για τον λόγο αυτό, το επιχείρημα ότι ο Σάντερς δεν μπορεί να εκλεγεί τους αφήνει αδιάφορους.

(Πηγή: The Financial Times)

* Ο Τζέικομπ Γουάισμπεργκ είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς αρθογράφους για θέματα πολιτικής, καθώς και επιτυχημένος πρωτοπόρος στον τομέα των ηλεκτρονικών δημοσιογραφικών εκδόσεων. Είναι επικεφαλής του Ομίλου Slate, που ανήκει στη The Washington Post Company, και του οποίου η «ναυαρχίδα» είναι το ηλεκτρονικό περιοδικό Slate. Πριν αναλάβει το περιοδικό (2002- 2008), το οποίο κατέστησε κερδοφόρο, είχε εργαστεί στο The New Republic και το περιοδικό New York, μεταξύ άλλων. Έχει στήλη αθρογραφίας, δυο φορές το μήνα, στο Newsweek. Το βιβλίο του, «The Bush Tragedy» ήταν στα ευπώλητα των The New York Times, το 2008. Στις αρχές του 2016, κυκλοφόρησε το βιβλίο του, «Ronald Reagan: The 40th President, 1981-1989» (Times Books).

ΑΠΕ- ΜΠΕ

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Ποιος φοβάται την αλήθεια;

Οι επίδοξοι πλαστογράφοι της ιστορίας δεν μιλούν για τα πραγματικά περιστατικά. Προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία γιατί γνωρίζουν την ευθύνη τους. Και προφασίζονται, όπως ο κ. Βούτσης, ότι «παρακαλούν να μην έχουν ενοχές μετά από ένα, δύο χρόνια», ενώ γνωρίζουν ότι συμπράττουν σε ένα προμελετημένο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού. Γνωρίζουν την ενοχή τους, ανεξαρτήτως αν δεν έχουν ενοχές.

Διάβασα τη σημερινή συνέντευξη του νέου Προέδρου της Βουλής κ. Βούτση στην Καθημερινή. Αντιπαρέρχομαι το ιταμό ύφος, την παραληρηματική διατύπωση, τον έκδηλο σεξισμό, την προχειρολογία, την ακατάσχετη λασπολογία, το έλλειμμα εαυτού, και μπαίνω στην ουσία:

Ο κ. Βούτσης προσπαθεί να θεωρητικοποιήσει την πολιτική υποκρισία, την πολιτική διπροσωπία, την πολιτική απάτη, την προδοσία του λαού και των συντρόφων, την ένδεια επιχειρημάτων του ιδίου και των συνεργών του και το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο οι ίδιοι έχουν οδηγήσει τα πράγματα, με το εφεύρημα ότι υπάρχει δήθεν ένα «καθήκον σιωπής» εκείνων που έχουν υπηρετήσει σε θέσεις ευθύνης σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. «Οφείλουμε να μην μιλάμε», λέει, και νομίζει ότι έτσι εύκολα ξεμπερδεύει με το καθήκον αληθείας, διαφάνειας, λογοδοσίας που η δημοκρατική κοινωνία διεκδικεί να υπηρετείται από τους εκπροσώπους της.

Ως άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην δημοκρατία, στην ισότητα και στη δικαιοσύνη, υποστηρίζω το εντελώς αντίθετο από τον ισχυρισμό Βούτση, που άτσαλα προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το ποδοπατημένο από τον ίδιο και τους λοιπούς παραχαράκτες της ιστορίας φύλλο συκής: οφείλουμε να μιλάμε και να λέμε την αλήθεια. Όχι μετά από δεκαετίες, ως μετά Χριστόν προφήτες. Αλλά την ώρα που γράφεται η Ιστορία. Αυτό το καθήκον αληθείας υπηρέτησα, υπηρετώ και θα υπηρετήσω, από κάθε θέση και με οποιοδήποτε κόστος. Γιατί η πολιτική έχει αξία και σημασία εάν παραμένεις αληθινός. Και χάνει την αξία της όταν μετατρέπεσαι σε κάλπικη δεκάρα (ή κάλπικο ευρώ), που σε παίζουν στα δάκτυλα οι εκπρόσωποι των πάσης φύσεως συμφερόντων.

Σε σχέση με την περίοδο Ιανουαρίου 2015- Σεπτεμβρίου 2015, οι Βούτσης, Τσίπρας και λοιποί προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ξαναγράψουν την ιστορία. Το προσπαθούν απαξιώνοντας συστηματικά τους συντρόφους τους απέναντι στους οποίους στάθηκαν λίγοι. Το προσπαθούν και διοχετεύοντας δηλητηριώδη παραπολιτικά σχόλια ή υπαινιγμούς, προκειμένου έτσι να εξευτελίσουν και να εξουδετερώσουν όλους κι όλες εμάς που με τη στάση και τις επιλογές μας αποδείξαμε ότι υπήρχε, όχι μία, αλλά πολλές εναλλακτικές. Και ότι, αντίθετα, ο δρόμος της αχαλίνωτης παράδοσης στην εξουσία και της άνευ όρων υποταγής, που ακολούθησε ο Α. Τσίπρας και το επιτελείο του, παλιό ή όψιμο, φανερό ή άδηλο, δεν ήταν ούτε αποτέλεσε ποτέ εναλλακτική, αφού οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή της κοινωνίας: αυτό αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα, που ξεδιπλώνονται όσα εκτρωματικά ψηφίσθηκαν το καλοκαίρι του 2015, όσα δηλαδή αρνηθήκαμε εμείς να νομιμοποιήσουμε και προσπαθήσαμε να αποτρέψουμε.

Πάει πολύ εκείνοι που πρόδωσαν και ποδοπάτησαν την Αριστερά και τους αγώνες αυτού του λαού, για να διατηρηθούν στην εξουσία και να συντηρηθούν ή να αναβαθμισθούν σε θέσεις και οφίκια, να εμφανίζονται ως τιμητές έναντι εκείνων που υπήρξαν συνεπείς και προσπάθησαν με κάθε ρανίδα της ύπαρξής τους να υπηρετήσουν την κοινωνία και τη δημοκρατία.

Πάει πολύ ο κ. Βούτσης να πιάνει στο στόμα του τον Μανώλη Γλέζο, για να «εξομολογηθεί» ότι «δεν τα γνώριζαν οι απέξω, τα κρατάγαμε μέσα μας». Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται στον κ. Βούτση, αλλά στο ότι πρόσωπα-σύμβολα, όπως ο Γλέζος, κάλεσαν το λαό να συμπράξει σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης και ανατροπής και ότι σε αυτήν την προσπάθεια συνέπραξαν και συμπράξαμε αμέτρητοι που γνήσια πιστέψαμε στην ειλικρίνεια του εγχειρήματος και θελήσαμε να δώσουμε τον εαυτό μας για την επιτυχία του.

«Στην αρχή η Ζωή συμφωνούσε, τυπικά έστω, με την Κυβερνητική γραμμή. Μετά το δημοψήφισμα και μέχρι τις εκλογές ήταν το δραματικό διάστημα. Δηλαδή για 2,5 γεμάτους μήνες η Ζωή έκανε τέρατα και σημεία.»

Α. «Στην αρχή η Ζωή συμφωνούσε, τυπικά έστω, με την Κυβερνητική γραμμή»

«Ξεχνά», μάλλον, ο κ. Βούτσης, ότι ουδεμία «κυβερνητική γραμμή» μου γνωστοποιήθηκε ποτέ, ούτε άλλωστε έγινε γνωστή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Τα πάντα γίνονταν γνωστά από διαρροές και δημοσιεύματα, χωρίς ποτέ να συζητηθούν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Η όποια ενημέρωση είχα, προερχόταν από τον Α. Τσίπρα, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, μας διαχειρίσθηκε όλους αριστοτεχνικά και καθ’ όλο το διάστημα της διαπραγμάτευσης διαπραγματευόταν με εμάς και όχι με τους δανειστές, εξερευνώντας τα όρια ή τις αδυναμίες του καθενός, ρίχνοντας δολώματα ή συσκοτίζοντας την κατάσταση, και εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη μας και το αίσθημα καθήκοντος.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στις 25 Φεβρουαρίου 2015 καταψήφισα τη λεγόμενη «συμφωνία» της 20ής Φλεβάρη, εκθέτοντας αναλυτικά τους λόγους της διαφωνίας μου και προτείνοντας μία άλλη στρατηγική, στην οποία συμπεριλαμβανόταν ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, η ενεργοποίηση των ελληνικών αξιώσεων για υποθέσεις διαφθοράς, όπως τα σκάνδαλα Siemens και Λίστας Lagarde – πράγματα, δηλαδή, που αμέσως έθεσα σε έμπρακτη εφαρμογή στον τομέα της αρμοδιότητάς μου, με τον κ. Τσίπρα να προσποιείται ότι στήριζε αυτές τις επιλογές, ενώ, όπως αποκαλύφθηκε, είχε ήδη πουλήσει την υπόθεση της Ελλάδας.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι στις 25/2/2015 μίλησα από το βήμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας εξηγώντας σημείο προς σημείο τις παγίδες και τα προβλήματα της «συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου» και περιγράφοντας ότι, αν δεν ενεργήσουμε εγκαίρως, θα βρεθούμε τον Ιούνιο με άδεια τα ταμεία και χωρίς επιλογές, ανάλυση που είχα κάνει στον ίδιο τον κ. Τσίπρα το βράδυ του Σαββάτου 21 Φεβρουαρίου 2015 (και στον Γιάνη Βαρουφάκη τηλεφωνικά στις 23 Φεβρουαρίου 2015). Ξεχνά ότι στην ίδια συνεδρίαση, ο Γιάνης Βαρουφάκης, όταν του έθεσα το ερώτημα για ποιο λόγο επιστράφηκαν τα 11,5 δις του ΤΧΣ, από όπου θα χρηματοδοτούνταν μέρος του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης, δήλωσε ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (που καταρτίσθηκε υπ’ ευθύνη του Γ. Δραγασάκη) ήταν ανεφάρμοστο και, όταν ζήτησα εξηγήσεις από το Γιάννη Δραγασάκη, εκείνος αποχώρησε από την αίθουσα.

«Ξεχνά» ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε έρθει στη συνεδρίαση της 25/2/2015 ζητώντας ονομαστική ψηφοφορία επί της «συμφωνίας», προφανώς έχοντας προδρομολογήσει την προδοσία, κάτι που δυστυχώς δεν το διαγνώσαμε εγκαίρως όσοι δεν συμμετείχαμε σε αυτήν την προδοσία. Ξεχνά, τέλος, ότι διαρκούσης αυτής της συνεδρίασης, ξεκίνησε από την Εφημερίδα των Συντακτών και την Αυγή η ανάρτηση στο διαδίκτυο ανακοινώσεων και δημοσιευμάτων ταύτισής μου με τη Χρυσή Αυγή, δηλαδή η διαδικασία αποδόμησής μου. Διευθυντής της Αυγής ήταν τότε ακόμη ο τότε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης, ο οποίος επικαλέσθηκε δημοσιογραφικό καθήκον όταν του ζήτησα εξηγήσεις και στη συνέχεια ανέλαβε να εκφωνεί ομιλίες στη γραμμή «Ζωή Κασιδιάρη» του Γ. Πρετεντέρη, χωρίς ποτέ να ανακληθεί στην τάξη από τους υπευθύνους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Χ. Μαντά και Κ. Αθανασίου, αν και κατ’ επανάληψη τους το είχα ζητήσει.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι διαφώνησα με την ένταξη της ΠνΠ Λαφαζάνη στο Νομοσχέδιο για την ΈΡΤ και εντεύθεν αποσύρθηκε το αρχικό νομοσχέδιο Παππά και κατατέθηκε χωριστό νομοσχέδιο. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα με τη βροχή τροπολογιών σε δικά του νομοσχέδια και αρνήθηκα να ψηφίσω τις τροπολογίες που εισήχθησαν με καταδήλως αντισυνταγματικό τρόπο. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα με την τοποθέτηση Ταγματάρχη στην ΕΡΤ και δεν τον ψήφισα. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα και δεν ψήφισα τη διάταξη που επιτρέπει στην ΕΠΟ να διαλέγει εκείνη τους αθλητικούς δικαστές.

Για όλες αυτές τις επιλογές μου, επικαλούμαι τις δημόσιες τοποθετήσεις μου, αλλά και τις πράξεις μου, οι οποίες είχαν πάντοτε πολιτική αιτιολόγηση. Ουδέποτε έκρυψα τις απόψεις μου, ουδέποτε συμπεριφέρθηκα διπρόσωπα και υποκριτικά (ή, όπως προσπαθεί να με εμφανίσει ο Ν. Βούτσης να «συμφωνώ τυπικά και εν συνεχεία να επιδίδομαι σε τέρατα και σημεία») και μπορώ ανά πάσα στιγμή να αιτιολογήσω κάθε μου επιλογή, ακριβώς γιατί οι επιλογές μου δεν υπαγορεύονταν από κανένα άλλο κίνητρο παρά μόνο το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον και την υπηρέτηση της λαϊκής εντολής, όπως μου υπαγόρευε η συνείδησή μου και όπως επιβάλλεται από το Σύνταγμα.

Γιατί, για κάποιους από εμάς δεν υπήρχαν «δύο διαστήματα, ένα που δεν ήμασταν στην εξουσία κι ένα που ήμασταν στην εξουσία και κάναμε τα αντίθετα από αυτά που λέγαμε προηγουμένως», σύμφωνα με την αντίληψη Βούτση, αλλά ένας ενιαίος αγώνας, από κάθε μετερίζι, από τη θέση της Αντιπολίτευσης όπως από τη θέση της διακυβέρνησης ή της Προεδρίας της Βουλής, ένας αγώνας για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στον τόπο μας, την αποτίναξη του μνημονιακού ζυγού, την οικοδόμηση κοινωνικής δικαιοσύνης και την λογοδοσία των υπευθύνων για την καταστροφή της χώρας.

Β. «Μετά το δημοψήφισμα και μέχρι τις εκλογές ήταν το δραματικό διάστημα. Δηλαδή για 2,5 γεμάτους μήνες η Ζωή έκανε τέρατα και σημεία. Συνεδριάσεις που κρατούσαν μέχρι το πρωί, μπούλινγκ, απίστευτα πράγματα που δεν είναι κι αυτά γνωστά…», επικαλείται ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και νυν Πρόεδρος της Βουλής, που δεν παραλείπει να με περιγράφει κατ’ επανάληψη ως «τη γυναίκα που είχε απασφαλίσει», σε αντιδιαστολή με τους ώριμους και έμπειρους άνδρες, του Old Boys’ School, τον Παυλόπουλο, τον ίδιο το Βούτση, αλλά και τον Τσίπρα, που «είναι νεότερος από εμάς, αλλά έχει πλέον ψηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι κάναμε και οι τρεις το ίδιο. Η γυναίκα είχε απασφαλίσει…».

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα

Ο κ. Βούτσης επιλέγει να μη μιλήσει για τα πραγματικά περιστατικά, γιατί αυτά αποκαλύπτουν τον ρόλο και τον δόλο του καθενός και αποδεικνύουν ποιος έκανε πράγματι bullying, ποιοι είχαν απασφαλίσει, ποιοι βρίσκονταν σε συνεννοημένη υπηρεσία εναντίον της υπηρέτησης της λαϊκής εντολής.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, από τη θέση της Προέδρου της Βουλής, υλοποίησα όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες για να διεξαχθεί η σχετική συνεδρίαση και να ληφθεί απόφαση, μέσα σε δημόσια συνεδρίαση, στην οποία εκφράσθηκαν και τοποθετήθηκαν όλοι. Ήταν η περίφημη συνεδρίαση στην οποία αποχώρησε η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. πρωτοστατούντος το τότε αρχηγού της Α. Σαμαρά ζητώντας να κατέβω από την έδρα της Προέδρου, έχοντας προετοιμάσει στημένο επεισόδιο.

Στην εβδομάδα προ του δημοψηφίσματος, με δημόσιο τρόπο και θεσμικές παρεμβάσεις, έκανα αυτά που επέβαλλε το καθήκον μου ώστε να διαφυλαχθεί το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίσει κυρίαρχα για τη μοίρα του, την ώρα που ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Υπουργοί, βουλευτές ή Ευρωβουλευτές κρύβονταν ή κατήγγελλαν τον Τσίπρα ή τορπίλιζαν το δημοψήφισμα με δηλώσεις και συνεντεύξεις τους.

Μετά το θριαμβευτικό «ΌΧΙ» του Ελληνικού λαού, έκανα και πάλι το καθήκον μου για να υπηρετηθεί αυτό το ΟΧΙ, που είναι δεσμευτικό για όποιον πιστεύει στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία.

Στις 9 Ιουλίου 2015 αργά το απόγευμα προς βράδυ, όταν ο Τσίπρας με κάλεσε στο γραφείο του, με την παρουσία Βούτση-Φλαμπουράρη, για να μου ανακοινώσει ότι θα φέρει με διαδικασία κατεπείγοντος «εξουσιοδότηση συμφωνίας» στα αγγλικά, την οποία μου επέδειξε, του δήλωσα τη διαφωνία μου και προσπάθησα επί 2ωρο να του εξηγήσω ότι αυτό αποτελούσε ευθεία παραβίαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και καίρια αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας. Εμβρόντητη άκουσα τον Τσίπρα να λέει, ενώπιον των Βούτση και Φλαμπουράρη, οι οποίοι παρέμεναν σιωπηλοί, ότι «μόνο μια Κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού ή μια Δικτατορία» μπορεί αντεπεξέλθει στην κατάσταση.

Ζήτησα τότε από τον Α. Τσίπρα να μιλήσουμε οι δυο μας, κάτι που ο ίδιος δεν ήθελε, αλλά στο οποίο οι Βούτσης-Φλαμπουράρης συγκατένευσαν και αποχώρησαν. Εις μάτην προσπάθησα να τον αποτρέψω από το να φέρει το προσχέδιο συμφωνίας, που αποτέλεσε και ταφόπλακα, την επόμενη ημέρα. Εις μάτην προσπάθησα να του εμφυσήσω αυτοπεποίθηση και δημοκρατικό φρόνημα, την ώρα που ο ίδιος μου ανέλυε ότι «δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει συμφωνία, αλλά θέλει, με την εξουσιοδότηση, να εξαντλήσει τη δυνατότητα να δείξει καλή θέληση, ώστε να είναι σαφές ότι φταίνε οι δανειστές που δεν υπήρξε συμφωνία». Θεωρούσα ότι είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο καταβεβλημένο και πανικόβλητο, ενώ η πραγματικότητα απέδειξε ότι ο Τσίπρας προσπαθούσε με έμμεσους τρόπους να προετοιμάσει το έδαφος για αυτό που είχε προσυμφωνήσει και, ταυτόχρονα, να δικαιολογηθεί ενώπιόν μας με πειστικές αφηγήσεις.

Μου ζήτησε να συγκληθούν οι Επιτροπές της Βουλής την ίδια ώρα που θα συνεδρίαζε η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το αρνήθηκα και του δήλωσα ότι οφείλει να αφήσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα να αποφασίσει ποια στάση θα τηρήσει και οι Επιτροπές προγραμματίσθηκαν μετά το πέρας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Του ζήτησα επίσης να φροντίσει να υπάρχει το κείμενο στα Ελληνικά, διότι δεν θα μπορούσε να εισαχθεί αμετάφραστο στις Επιτροπές.

Όταν τελείωσε η συνεδρίαση των Επιτροπών, το βράδυ της 10ης Ιουλίου 2015, βρισκόμουν στο γραφείο μου, αναμένοντας να συνταχθεί και δημοσιευθεί η έκθεση των Επιτροπών, προκειμένου να συγκαλέσω τη Διάσκεψη των Προέδρων, ώστε να ορισθεί η Ολομέλεια. Είχα ενημερώσει τις Υπηρεσίες της Βουλής ότι θα συγκαλείτο κανονικά η Διάσκεψη και δεν θα παρακάμπτονταν, όπως έκαναν οι προκάτοχοί μου στα κατεπείγοντα- την ίδια διαδικασία είχα εξάλλου εφαρμόσει απαρεγκλίτως επί θητείας μου.

Την ώρα που έβγαιναν από το γραφείο οι συνεργάτες μου, εφόρμησαν μέσα στο γραφείο ο Ν. Βούτσης, τότε Υπουργός Εσωτερικών, ο Ν. Φίλης, τότε Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ο Χ. Μαντάς, τότε Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο Δ. Τζανακόπουλος, τότε και τώρα Διευθυντής Γραφείου Πρωθυπουργού και ο Γ. Μπαλάφας, τότε Β’ Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Βούτσης και Φίλης ωρύονταν: «τι νομίζεις ότι κάνεις; Κάνεις πραξικόπημα»! φώναζε ο Ν. Βούτσης. «Θα σε τελειώσουμε, το κατάλαβες; Στο ξανάπα και θα γίνει», φώναζε ο Ν. Φίλης, χτυπώντας και οι δύο τα χέρια τους στο γραφείο μου. Είπα στον Ν. Βούτση να προσέχει πώς μου μιλάει και να μην μου ξανα-απευθύνει τη λέξη «πραξικόπημα», να αντιλαμβάνεται πού απευθύνεται και να συμπεριφέρεται αναλόγως. Ζήτησε συγγνώμη, είπε ότι παίρνει πίσω την λέξη «πραξικόπημα» και ότι μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά. Ζήτησα από το Ν. Φίλη να περάσει έξω από το γραφείο μου (ήταν η δεύτερη φορά που με απειλούσε ότι «θα με τελειώσουν»), πράγμα που δεν έκανε και συνέχισε να απειλεί, να χτυπάει τα χέρια του στο γραφείο μου και να φωνάζει ότι θα με τελειώσουν και θα φύγω εγώ από το γραφείο αυτό. Ο Χ. Μαντάς ψέλλιζε «Όχι έτσι, Νίκο», ενώ Γ. Μπαλάφας και Δ. Τζανακόπουλος παρέμεναν σιωπηλοί.

Τους ρώτησα τι ακριβώς είναι αυτό που συμβαίνει και ο Ν. Βούτσης μου απάντησε «Διάβημα της Κυβέρνησης στην Πρόεδρο της Βουλής». Του απάντησα ότι αυτή δεν ήταν κυβερνητική σύνθεση ούτε θεσμική συμπεριφορά και τον ρώτησα ποιο ήταν το αντικείμενο του διαβήματος. Μου απάντησε «η επιθυμία του Πρωθυπουργού να ολοκληρωθεί γρήγορα η διαδικασία». Τους είπα ότι με τον Πρωθυπουργό μιλάω απ’ ευθείας και ρώτησα τον Δ. Τζανακόπουλο εάν ήταν εν γνώσει του Πρωθυπουργού αυτή η εφόρμηση. Απέφυγε να μου απαντήσει. Εγώ τότε συμπέρανα ότι ο Τσίπρας δεν γνώριζε. Και προφανώς έκανα λάθος.

Σε όλους είπα ότι θα ακολουθηθεί η προβλεπόμενη κοινοβουλευτική διαδικασία, με σύγκληση της Διάσκεψης των Προέδρων και τους γνωστοποίησα ότι πρόθεση και πρότασή μου προς τη Διάσκεψη θα ήταν να μην συντμηθεί περαιτέρω η διαδικασία γιατί ήδη περνούσαμε σε αντικοινοβουλευτική λειτουργία. Μη έχοντας ουσιαστικό αντίλογο, αποχώρησαν.

Δεν ψήφισα την εξουσιοδότηση, όπως είχα άλλωστε ενημερώσει και τον Τσίπρα και την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου για να μην υπάρξει αυτή η άθλια συνθηκολόγηση. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποτραπεί αυτή η συμφωνία- λαιμητόμος. Το έκανα λειτουργώντας δημόσια, ανοιχτά και θεσμικά. Δεν είχα ούτε δεύτερη ατζέντα, ούτε άλλες στοχεύσεις ούτε άλλες συνεννοήσεις, ούτε υπόγειες διαδρομές. Συναντήθηκα με τον Τσίπρα στις 23 Ιουλίου, ενώ ζητούσα να τον δω από τις 15 Ιουλίου. Μετά το πέρας της συνάντησής μας, όταν τον ρώτησα πώς θέλει να τοποθετηθούμε δημόσια, μου είπε: «Αυτοί θέλουν αίμα, το ζήτημα είναι να μην τους το δώσουμε». Βγαίνοντας απ’ το Μαξίμου, δήλωσα ότι «ο Πρωθυπουργός και εγώ είμαστε εγγυητές της συνοχής του ΣΥΡΙΖΑ». Την ίδια ώρα, απ’ το γραφείο Τσίπρα στο Μαξίμου έφευγε προς όλα τα ΜΜΕ non paper που μιλούσε για «θεσμική δυσαρμονία».

Έδωσα τη μάχη για την δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία δεχόμενη διαρκή πόλεμο, υπονόμευση, επιθέσεις που έφθασαν μέχρι τις φοβερές δηλώσεις Φλαμπουράρη περί «Φρόυντ και Μάρξ», την ίδια ημέρα που περνούσε το 3ο Μνημόνιο και ο «Αυγ-ιανιστής» Κουρής καλούσε με πρωτοσέλιδους πηχυαίους τίτλους τους γονείς μου «να με πάνε στον ψυχίατρο» και τον σύζυγό μου «να με μαζέψει». Στην δημόσια συνεδρίαση της Βουλής εγκάλεσα την Κυβέρνηση για αυτήν την στοχοποίηση και ο Ν. Βούτσης σήμερα με επιβεβαιώνει με τον πιο ευανάγνωστο τρόπο.

«Εμείς κάναμε εκλογές και η Ζωή έκανε μόνη της Βουλή», λέει ο κ. Βούτσης.

Και έτσι, υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο, πώς έπαιξαν με τους θεσμούς και με την εκλογική διαδικασία οι σημερινοί κυβερνώντες, ως αδίστακτοι πολιτικοί τυχοδιώκτες. Μεθόδευαν εκλογές την ίδια ώρα που κορόιδευαν την κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα γίνει συνέδριο και δεν θα υπάρξουν εκλογές. Συμφωνούσαν με Παυλόπουλο και δανειστές για αντισυνταγματική σύντμηση των χρόνων και κρύβονταν από την Πρόεδρο της Βουλής, αφού την παραίτηση της Κυβέρνησης την πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ. Θέλησαν να αποκλείσουν την οποιαδήποτε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής μετά τις 20 Αυγούστου και για αυτό μεθόδευσαν, σε συνεργασία με ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα Κόμματα, και τη Χρυσή Αυγή, την έλλειψη απαρτίας σε Επιτροπές και Ολομέλεια, ώστε να μην συζητηθεί το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και η υπόθεση των Γερμανικών Οφειλών, όπως είχε αποφασισθεί από τον Ιούνιο. Κάποιοι κάναμε το καθήκον μας και κάποιοι υπηρετούσαν συμφέροντα, δικά τους και αλλότρια.

Τα παραπάνω αποτελούν μία απλή υπενθύμιση ορισμένων ενδεικτικών γεγονότων. Φυσικά, θα υπάρξει και συνολική καταγραφή και αποτύπωση, όπως μου επιβάλλει η ευθύνη μου. Ο λόγος, όμως, που ο κ. Βούτσης δεν μιλά για αυτά, δεν είναι, βέβαια, για να μην «φτύνει ο κόσμος την Αριστερά», αλλά για να μην φτύνει τους ίδιους ο κόσμος.

Χαίρομαι που μέσα από αυτή τη συνέντευξη, ο κ. Βούτσης εκθέτει στο πανελλήνιο το πραγματικό του πρόσωπο, την μοχθηρία και την υποκρισία με την οποία συμπεριφέρθηκε, αντιμετωπίζοντας συντρόφους του ως αντιπάλους και όχι ως συνοδοιπόρους. Μπορεί ο καθένας να φανταστεί πώς λειτούργησε αυτός ο άνθρωπος ως Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Μπορεί ο καθένας και η κάθε μια να αντιληφθεί γιατί ο κ. Βούτσης είναι ο κατάλληλος για να ξαναφτιάξει «τη Βουλή που ξέρανε», κατά την ρήση Παυλόπουλου.

«Αρχή άνδρα δείκνυσι. Δεν ξέραμε τι σημαίνει», λέει ο κ. Βούτσης. Προφανώς. Και εξακολουθείτε να μην αντιλαμβάνεσθε με ποιον τρόπο η εξουσία αποκάλυψε κι αποκαλύπτει το πραγματικό σας πρόσωπο.

http://zoikonstantopoulou.gr/interviews/press-releases/item/poios-fovatai-thn-alhtheia

Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρης Χατζηστεφάνου info-war.gr

Το μανιφέστο Μηλιού κατά της κυβερνητικής πολιτικής και το πεντακοσάρικο

Μανιφέστο Μηλιού κατά της Κυβερνητικής Πολιτικής και των ανθρώπων του Προέδρου. Αφήνει να εννοηθεί ότι η απόφαση για την υπογραφή νέου μνημονίο και υποταγής στο κεφάλαιο και στις αγορές είχε παρθεί από το 2013. Επιρρίπτει ευθύνες για τη βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ στο Γιάννη Δραγασάκη και στο περιβάλλον του Μαξίμου και περιγράφει την αμηχανία που προκάλεσε στο Κυβερνητικό Περιβάλλον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Πως ένας κινηματικός πολιτικός φορέας μετατράπηκε σε ένα απόλυτο συστημικό κόμμα που εξυπηρετεί την ελίτ και μέσα από ποιες διαδικασίες καταγράφει στο 27σέλιδο κείμενο του στο περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ» ο πρώην υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, βρίσκουν τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα προοδευτικό συστημικό κόμμα που υλοποιεί τη βασική στρατηγική των κυρίαρχων από το 2012 κεφαλαιοκρατικών τάξεων. Τη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, αναφέρει ο Γιάννης Μηλιός όμως συμφωνίες είχαν προηγηθεί.

Στην καταγραφή του καθηγητού Γιάννη Μηλιού φαίνεται πως η στάση που κράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον διατήρησε ως πόλο έλξης για ένα σημαντικό αριθμό ομάδων και μη κομματικά ενταγμένων στελεχών της Αριστεράς. Από το σημείο αυτό και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας κεφαλαιοποιούν υπέρ τους κάθε τι που συμβαίνει.

Το 2010 αποχωρεί από το κόμμα ο Φώτης Κουβέλης και η Ανανεωτική Πτέρυγα, και λίγο αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει από το Καστελόριζο την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πενιχρά ποσοστά στις περιφερειακές εκλογές ενώ η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε καθεστώς σοκ από τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται με βίαιο και ισοπεδωτικό τρόπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκομίζει οφέλη από τις τεράστιες συγκεντρώσεις και το κίνημα των αγανακτισμένων με αποτέλεσμα στις εκλογές του Μαίου του 2012 να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, αυτό είναι και το κομβικό σημείο της βίαιης ωρίμανσης, ενός όρου που εισήγαγε ο Γιάννης Δραγασάκης. Και δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Στη Συνδιάσκεψη του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμευόταν για αντίσταση κατά της άρχουσας τάξης, για την κατάργηση των μνημονίων και για να καταστεί το χρέος βιώσιμο. Η Κ.Ε το 2013 σε πολιτική της απόφαση αποδέχεται ότι νέο μνημόνιο σημαίνει νέα μέτρα και μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους.

Το 2012 όμως είναι η καταλυτική χρονιά για την μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ καθώς παρά τη σημαντική αύξηση των οργανωμένων μελών η διαφωνίες τους, τους κάμπτουν είναι η στιγμή που ξεκινά η αυτονόμηση του Προέδρου και του Επιτελείου του.

Το 2013 η ομάδα φορολογικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα παρουσιάζουν το σχέδιο τους σε ημερίδα του ΕΒΕΑ. Ο Γιάννης Στουρνάρας ως υπουργός οικονομικών εκδίδει μια ανακοίνωση πολεμικής. Τελικώς η Επιτροπή Προγράματτος υπό τον Γιάννη Δραγασάκη αποσύρει τις προτάσεις φορολογικής μεταρρύθμισης.

Το 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί πλέον σε προεδρικό κόμμα οι αυτοδιοικητικές και ευρωεκλογές βρίσουν το κόμμα να έχει ολοκληρώσει την πρώτη αλλά ουσιαστική φάση μετάλλαξης σε πολιτική δύναμη που δεν αμφισβητεί τη συνέχεια του κράτους.

Στις 20 Φεβρουαρίου η Κυβέρνηση της Αριστεράς υπογράφει το πρώτο της μνημόνιο. Αφού η παράταση της σύμβασης σημαίνει, αξιολόγηση από την τρόικα, δεσμεύσεις ή όρους, συνέχιση της χρηματοδότησης.

Η Κυβέρνηση φτάνει πλέον στις 5 Ιουλίου και στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος , το οποίο μάλλον την έφερε σε αμηχανία καθώς το 61,3 των πολιτών είπαν οχι στη συμφωνία. Εντούτοις η Κυβέρνηση συγκαλεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και μέσω της Βουλής μετατρέπει το 61,3 ΟΧΙ σε 83,7 ΝΑΙ.

Πάντως τρεις μέρες πριν το δημοψήφισμα η Κυβέρνηση είχε ήδη προαναγγείλει τις προθέσεις της έχοντας υποβάλλει αίτημα στήριξης στον ESM.

Ο Γιάννης Μηλιός τονίζει ότι μια κυβέρνηση που υλοποιεί το τρίτο μνημόνιο δεν μπορεί να αποτελεί κέντρο για την διεκδίκηση της βελτίωσης της ζωής των εργατικών τάξεων.

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2016/01/blog-post_412.html#ixzz3xleNyk2O

Το παραπάνω άρθρο ήταν η αιτία εμφάνισης του “πεντακοσάρικου” στο διαδίκτυο:

κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και πέρισυ:

και θα συμβαίνει πάντα σε όποιον τολμάει να πάει κόντρα στα μνημόνια …

Το ασφαλιστικό είχε κλείσει από Μάρτιο του 2000

Η μοιραία 18η Μαρτίου του 2000
kathimerini 18 3 2000 a
Τα γραπτά μένουν. Το 2000 ήταν η χρονιά που άρχισε να σκάει η φούσκα του Χρηματιστηρίου, και οι διαχειριστές του φουσκώματος της φούσκας είχαν την ατυχία να γραφτούν στο μοιραίο φύλλο της Καθημερινής του Σαββάτου, 18 Μαρτίου του 2000 [μπαα… το έβγαλαν… θα το βρείτε εδώ, ή πιο κάτω, στο scribd, στην “Οικονομική Καθημερινή, από σελ. 21]. Η ίδια παρέα που μας κυβερνά τον τελευταίο καιρό. Τότε η ΝΔ ήταν αντιπολίτευση, και ο Μάνος μιλούσε.

Ο Παπαδήμος έδωσε “ανάσα” επιτρέποντας και στους μικρούς να δανείζονται για να αγοράσουν μετοχές, για να κερδίσουν και αυτοί. Ο Σάλλας τους “είπε πάρτε πάρτε, θα πάει στις 7.000”. Ο Μπέννυς τους έταξε νόμους για θωράκιση και είπε ότι “μπήκαμε σε πιο δημιουργική σφαίρα γνήσια σε σχέση με τα μεγέθη της Ελληνικής οικονομίας”. Και οι πάντες ήξεραν τι συνέβαινε. Μέρες αργότερα νυν μεγαλοδιορισμένος έχωνε τα Ταμεία στο
ΧΑΑ με εγκώμια από τον πράσινο τύπο ότι ήταν “σωτήρας”.

Οι “δουλειές”, και η διατεταγμένη υπηρεσία, δεν ξεχνιούνται σε 12 χρόνια. Ούτε εξαγνίστηκαν ή άλλαξαν οι αθώοι περαστικοί παρατηρητές που μας διαφέντευαν τότε. Κι αν περιμένετε, τώρα, να κάνουν εκλογές σύντομα, εγώ που δεν ασχολούμαι με πολιτικά, σας το λέω: Εκλογές θα κάνουν μόνο εάν ξέρουν ότι θα …ξαναπροκύψουν. Δεν είπα “εκλεγούν”, είπα “προκύψουν”.

Αν χαθεί από το αρχείο το φύλλο της 18ης Μαρτίου του 2000, το έχω και στο scribd, και παραθέτω τα μεμονωμένα αποκόμματα σε εικόνες παρακάτω (μεγαλώνουν με κλικ). Ο Πρωθυπουργός, ο διαπραγματευτής Μνημονίων, Υπουργός Οικονομικών και νυν αρχιΠΑΣΟΚος, και ο αειφόρος Πρόεδρος της Πράσινης Ανάπτυξης.οι μετοχές ακινήτωνβενιζελοςχρηματιστηριοhttp://www.archaeopteryxgr.blogspot.gr/2012/03/18-2000.html

Γιατί να υπάρχουν δύο ΠΑΣΟΚ;

Δύο μήνες μόνο πέρασαν από την «ολοκληρωτική» κυριαρχία των μνημονιακών κοινοβουλευτικών δυνάμεων και από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το …κυρίαρχο μνημονιακό σκηνικό αποσταθεροποιείται δραματικά.
Η κυβέρνηση, μέσα σε δύο μήνες μόνο, αποσυντίθεται και …σπαράσσεται από τους επιθανάτιους σπασμούς της πτώσης της…
Ήδη αρχίζουν να κυκλοφορούν τα σενάρια των επόμενων κυβερνητικών εκτρωμάτων.

Ένα από αυτά είναι και η νέα κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ!!!

Λογικότατο: Γιατί να υπάρχουν δύο ΠΑΣΟΚ; Η κυρίαρχη, σήμερα, πασοκική καρικατούρα (ΣΥΡΙΖΑ) και η «τσόντα» των εναπομεινάντων του ΠΑΣΟΚ;

Δύο μήνες λοιπόν και το κατοχικό πολιτικό σκηνικό τρίζει και αποσταθεροποιείται…
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/11/blog-post_21.html

Ανανεωτική Αριστερά

Ο χώρος της λεγόμενης «ανανεωτικής ή ευρωπαϊκής αριστεράς», έτσι όπως τον έζησα ως ενεργός πολίτης από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που μπήκα στην αγορά εργασίας, ίσαμε τις εκλογές του 2012 -που γέμισα αηδία βλέποντας τη συμμορία του Τσίπρα θρασύτατα να προσπαθεί να καπηλευτεί τους αγώνες μας-, ήταν λίκνο κι απάγκιο των εξής δύο πληθυσμιακών ομάδων:

 α. Κάποιων μεγαλομεσαίων στελεχών του δημόσιου -στενού και ευρύτερου- τομέα που ενδιαφέρονταν αποκλειστικά και μόνο για την ιεραρχική τους ανέλιξη και

β. Διαφόρων επαγγελματιών (δικηγόρων, μηχανικών, οικονομολόγων, προγραμματιστών), οι οποίοι αν κι επιχειρούσαν στον ιδιωτικό τομέα, εντούτοις, ο μεγαλύτερος ή κι ο μοναδικός τους πελάτης ήταν το ελληνικό δημόσιο σε κάθε του μορφή κι έκφανση (κράτος, περιφέρειες, νομαρχίες, δήμοι, σχολεία, νοσοκομεία, ΝΠΔΔ).

Κοινά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω:

 1. Όλοι τους βρήκαν ασφαλές καταφύγιο εκεί, μετά τη διαπίστωση ότι στο ΚΚΕ δεν έχει περιθώρια για μάσα και, συμπεραίνοντας ορθά, ότι οι θέσεις των αρπακτικών στο ΠΑΣΟΚ και τη Δεξιά εκτός του ότι ήταν κατειλημμένες, παρουσίαζαν και μια σχετική επισφάλεια σε κάθε κυβερνητική μεταβολή, κάτι που δεν ίσχυε για όσους πλεύρισαν στ’ αραξοβόλι της «αριστεράς».

2. Κανείς απ’ αυτά τα λαμόγια δεν χαρακτήριζε ποτέ μήτε εχθρό μηδέ φίλο με προσωνύμια τύπου «θεσιθήρας», «καιροσκόπος», «ωφελιμιστής», προσέχοντας πάντα να προσδιορίζουν τις διαφορές τους με τους άλλους με όρους «πολιτικούς» υποτίθεται, φροντίζοντας ενίοτε να εφευρίσκουν διαφορές ακόμα κι όταν αυτές ήταν ασαφείς ή ανύπαρκτες (π.χ. ψήφισαν από κοινού με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τη συνθήκη του Μάαστριχτ).

3. Όλοι τους δήλωναν με κάθε ευκαιρία «πρώην κομμουνιστές», βαθιά αριστεροί και προσηλωμένοι στις αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας και για του λόγου το αληθές όλοι τους έκαναν μνεία σε αγώνες που έδωσαν οι ίδιοι (και, συνήθως μόνο οι ίδιοι τους ήξεραν) ή σε φυλακίσεις κι εξορίες συγγενών τους (σε μια χώρα που αμφιβάλλω αν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει ένα μέλος έστω που να ταλαιπωρήθηκε από το παρακράτος της δεξιάς).

4. Κανείς τους όμως δε συνελήφθη ποτέ, δεν προσήχθη για εξακρίβωση στοιχείων, δεν φυλακίστηκε, δεν έφαγε το ξύλο που τρώγαμε από τα ΜΑΤ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ εμείς οι άλλοι, καθώς οι αγώνες τους εξαντλούνταν το πολύ σε καμιά συμμετοχή σε απεργιακή κινητοποίηση, βαριά σε καμιά φλώρικη παρέλαση που την αποκαλούσαν πορεία.

5. Όλοι τους απογείωσαν τις ατομικές τους καριέρες κι αυγάτισαν τις περιουσίες τους, την περίοδο που το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ χρέωνε, ξεπουλούσε κι υποθήκευε τη χώρα, ασκώντας μια υποτονική αντιπολίτευση, λες κι η λαίλαπα της εκσυγχρονιστικής κοινωνίας των δύο τρίτων αφορούσε άλλη χώρα, μαδώντας όμως σαν μαργαρίτες τα ευρωπαϊκά κονδύλια, παίρνοντας το ένα δημόσιο έργο πίσω απ’ το άλλο οι «αριστεροί» ιδιώτες, πλασματικά οδοιπορικά, ανύπαρκτες υπερωρίες κι αποζημιώσεις για συμμετοχές σε επιτροπές τα «αριστερά» στελέχη του δημοσίου.

6. Κανείς από τους «αριστερούς» επαγγελματίες δεν παρέδωσε ποτέ ολοκληρωμένο, λειτουργικό, σωστό και ορθά κοστολογημένο, δημόσιο έργο που ανέλαβε -είτε ήταν πολεοδομικό έργο είτε εφαρμογή πληροφορικής είτε λογιστική υποστήριξη είτε νομική κάλυψη- γιατί οι πεποιθήσεις τους ήταν τόσο «αριστερές», ώστε μοναδική τους φροντίδα ήταν η συστηματική εξαπάτηση του κρατικού πελάτη, με αποτέλεσμα εμφανείς ανεπάρκειες και σημαντικές δυσλειτουργίες των έργων που υλοποίησαν, χωρίς όμως ποτέ να παραλείπουν να καρπωθούν την υπεραξία των κακοπληρωμένων εργαζομένων τους, χωρίς να ξεχνάνε ποτέ να αποδώσουν τις καθιερωμένες μίζες, φροντίζοντας πάντα για τον προσωπικό τους πλουτισμό καλύτερα από τους πιο δεξιούς

7. Κανένα από τα «αριστερά» στελέχη της δημόσιας διοίκησης δεν προσπάθησε ποτέ να εξορθολογήσει τη λειτουργία κρατικού τομέα που ανέλαβε, καθώς κοινό τους χαρακτηριστικό ήταν πάντα η εμφανής τους ανεπάρκεια, η πρωτοφανής ανοχή τους σε φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς, ενώ όταν άλλαξαν τα κόζια μετά τη χρεοκωπία της χώρας, έγιναν όλοι τους διαπρύσιοι κήρυκες του εκσυγχρονισμού και οι πλέον έμπιστοι συνομιλητές και κοινωνοί των σκέψεων λαμόγιων τύπου Χρυσοχοΐδη, Διαμαντοπούλου και Λοβέρδου, συνεχίζοντας ως παντός καιρού σαλτιμπάγκοι την αέναη προσπάθεια αναρρίχησης

8. Έχοντας όλοι τους λυμένο το βιοποριστικό τους, ασχολούνταν αμέριμνα με την παραβίαση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στη Γουαδελούπη και με την απαγόρευση της στείρωσης των αδέσποτων σκυλιών στα χωριά της Γουαδαλαχάρας, πίνοντας επώνυμο κρασί και καπνίζοντας πούρα σε ακριβά εστιατόρια ή ψαγμένα στέκια, σχολιάζοντας ενίοτε τις συντηρητικές αντιλήψεις της πλέμπας του κέντρου της Αθήνας, αυτοί, οι «αριστεροί» κάτοικοι των ακριβών προαστίων

9. Κανείς τους δεν έχανε προβολή ταινίας του Αγγελόπουλου, φεστιβάλ με μουσικές κιθαρωδών της φυλής Παστούν και βραδιές ανάγνωσης πονημάτων του ποιητή Φανφάρα, στις οποίες αντίκριζες το συγκεκριμένο κοινό των επιμελώς ατημέλητων σοφιστικέ «αριστερών», με τα οβάλ γυαλιά, το φροντισμένο μουσάκι, το χαρακτηριστικό σκουλαρίκι, την αλογοουρά και το στοχαστικό βλέμμα (πίσω απ’ το οποίο, το πολύ να κρύβονταν η σκέψη «τι θα φάμε μετά;»).

Αυτό το κλειστό club των «αριστερών» ελιτιστών, των επαναστατών του γλυκού νερού, των βολεμένων ριζοσπαστών, των αγλαών, αειθαλών αγωνιστών της «Αριστεράς» (πας δηλών «αριστερός» άνω των 60 καλείται «αγωνιστής»), παρίστανε μια ζωή το κόμμα που αποτελούσε το συνάθροισμα κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας και καλά, αρκούμενο σε ένα 3%, προκειμένου να βουτάει και καμιά επιχορήγηση, να συντηρεί και καμιά κομματική γραφειοκρατία.

Η ηγεσία του χώρου, ήταν μια προχωρημένη εκδοχή της βάσης. Προσεγμένος λόγος, στρογγυλεμένος πάντα -μη θίγουμε κι υπολήψεις-, πολιτισμός κάργα, ευρωπαϊσμός στο φουλ, ρήξεις με τον κανένα (άντε με καμιά άκρα δεξιά, έτσι για το ξεκάρφωμα, για να δείχνουμε αγωνιστικό φρόνημα), αέναος καιροσκοπισμός, έντονος προβληματισμός για τα δικαιώματα των ζωόφιλων, όταν η φτώχεια κι η ανεργία θέριζαν τις λαϊκές συνοικίες.

Απ’ το γλυκερό λαϊκισμό της φυσαρμόνικας του Λεωνίδα, στο εισαγγελικό ύφος του κυρ Νίκου που, όπως φάνηκε δε συμβάδιζε με την εμφανή συμπάθεια της βάσης προς τους «εκσυγχρονιστές» του Σημίτη, κατόπιν στον ξύλινο λόγο του Αλαβάνου που μια ζωή κομματικοδίαιτος του Περισσού κόντεψε να τους καταντήσει εξωκοινοβουλευτική ατραξιόν, μαζεύοντας τους κατά καιρούς διαφωνούντες με τους αυτιστικούς του ΚΚΕ και χάνοντας όσους βιάζονταν να εκποιήσουν τα αγωνιστικά τους ένσημα στο κυρίαρχο ΠΑΣΟΚ, κοτσάνι την έβγαζαν.

Το πράγμα πήγε να χαλάσει όταν ο Αλαβάνος για να τη σπάσει στον κυρ Φώτη -που τον έπεισε τον Αύγουστο του ’99 ν’ αγοράσει ΚΛΩΝΑΤΕΞ κι έφαγε άλλη μια θητεία στην Ευρωβουλή, για να ρεφάρει-, έδωσε το δαχτυλίδι (γίνονται τέτοια στην αριστερά;) στον Alexis, παραβιάζοντας την ιεραρχία.

Ο κυρ Φώτης, χολωμένος που του πήρανε τη Χρυσηίδα, είπε «δεν πάει να συνουσιαστεί κι η Βρισηίδα» (δε λένε κακές λέξεις αυτοί οι «αριστεροί»), πήρε τον Πάτροκλο, τον Ψαριανό, των ομματιών του και μια σφραγίδα κι έφτιαξε το δικό του μαγαζί, με τη γνωστή συνέχεια.

Και ποιος ήταν ο Alexis;

Ένα απ’ τα χιλιάδες μεταλλαγμένα υβρίδια του κομματικού σωλήνα της ΚΝΕ.

Ένας «αριστερός» γιάπης με σκέψη αντιφατική κι αποσπασματική, χωρίς γνώσεις, χωρίς ιδέες, χωρίς κουλτούρα, χωρίς καν την ικανότητα της δημιουργικής προσέγγισης.

Ένα τσογλάνι που έκανε τη θητεία του στα σύνορα Αμπελοκήπων – Ψυχικού.

Ένας γόνος ευκατάστατης οικογένειας που δεν δούλεψε ούτε μια μέρα στη ζωή του.

Ένας ημιμαθής, που εντυπωσιάστηκε από το πνεύμα του Τατσόπουλου και τον έκανε βουλευτή.

Ένας κομπλεξικός που έδωσε στα παιδιά του τα ονόματα «Φοίβος -Παύλος» και «Ορφέας-Ερνέστος».

Ένα κωλοπαίδι του κερατά, που δεν δίστασε να αφήσει υπονοούμενα ακόμα και για αγωνιστές σαν τον Κοροβέση.

Ένας ηλίθιος, που πήγε να πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Προεδρικό Μέγαρο το 2012, συνοδευόμενος από την ενδυματολόγο του, που μέχρι τότε ήταν η σκιά του (ώσπου την είδε στην τηλεόραση η Περιστέρα και την έφαγε η μαρμάγκα την τύπισσα).

Όταν έσφιξαν οι κώλοι κι η φτώχεια, αφού έπνιξε το ένα τρίτο που άφησε μισοπεθαμένο ο Σημίτης, άρχισε ν’ απειλεί μ’ αφανισμό άλλο ένα τρίτο του κόσμου -που αν και δεν έχει ακούσει ποτέ του Πουλικάκο ξέρει μέσα του ότι «στην άκρη του δρόμου παραμονεύει ο άρχων του τρόμου»-, ε, τότε, αυτό το γαμημένο δεύτερο τρίτο, το οποίο στο παρελθόν είχε εμπιστευτεί τις τύχες του (ντρέπομαι που το γράφω) αρχικά στα (ροζιασμένα από το play station) χέρια του κουρασμένου ανιψιού και κατόπιν στα (γεμάτα κάλους απ’ το κανό) χέρια του ηλίθιου γιου, ανακάλυψε την «ανανεωτική αριστερά».

Κι επειδή αυτό το γαμημένο δεύτερο τρίτο, των μικροαστών, μικρόνοων, φοβικών, μίζερων, βολεμένων, μικρών εν γένει, δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, μικροεπαγγελματιών και μικροεισοδηματιών, έχει μάθει στη ζωή του να κοιτάζει μόνο τη βολή του, εμπιστευόμενο την τύχη του σε άλλους -στον αγά, τον παπά, τον τσιφλικά, το βασιλιά, τον εθνάρχη κοκ-, χωρίς ποτέ να την παίρνει στα χέρια του, αφού παράτησε τον καναπέ για να εκτονωθεί σε κάποιες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 και στις άλλες δύο του 2015 και ξεμπέρδεψε.

Έτσι θεωρεί τουλάχιστον.

Τώρα, το να περιμένεις να κυβερνήσει αυτός ο θίασος, είναι σαν να περιμένεις να σηκωθεί η πούτσα του άγνωστου στρατιώτη και να του την παίζουν οι εύζωνοι μέρα μεσημέρι στο Σύνταγμα.

Αν περιμένεις μάλιστα να σταματήσει η φτωχοποίηση κι η ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου, τότε πάρε κι ένα τρίγωνο και κάτσε μπροστά στο τζάκι· από στιγμή σε στιγμή, θα σκάσει μύτη ο Άγιος Βασίλης.

Μετά το γαμήσι, δεν έχει μετάνοια (παλιά σέρβικη παροιμία).

Συγγνώμη αν σε κούρασα, ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να διαβάσεις όλα τα παραπάνω και για την ευκαιρία που μας δίνεις να κάνουμε ένα είδος ψυχοθεραπείας, όπως πολύ εύστοχα έγραψε ένας άλλος φίλος εδώ.

Εύχομαι υγεία, αισιοδοξία και δύναμη για τις δύσκολες μέρες που έρχονται

Σ.Α.Μ.

Υ.Γ.1. Από τις εκλογές του 2012 κι έπειτα, η τσογλανοπαρέα ΣΥΡΙΖΑ έκανε τα εξής βήματα που θεώρησε απαραίτητα για την ανάδειξή της στην εξουσία:
i. Ενθυλάκωσε στους κόλπους της όσα από τα ρετάλια του ΠΑΣΟΚ ήταν πρόθυμα να τη βοηθήσουν στο εγχείρημα, χωρίς να προβάλλουν ιδιαίτερες αξιώσεις
ii. Κουβαλώντας ένα μοναδικό αίσθημα κατωτερότητας, προκειμένου να γίνει αποδεκτή από ένα νόθο σύστημα εξουσίας, το οποίο ήθελε απλά να υπηρετήσει και σε καμία περίπτωση να ρίξει ή έστω να αλλάξει, υιοθέτησε όσα ακριβώς υιοθετεί ένας επαρχιώτης από αυτά που θεωρεί ότι χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά των πρωτευουσιάνων, προκειμένου να γίνει σώγαμπρος.

ΥΓ 2. Προσωπικά, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβω πώς άτομα εξαιρετικής ευφυΐας σαν το Βαρουφάκη και τη Ζωή εμπιστεύτηκαν αυτόν το συρφετό των αμοραλιστών εξουσιολάγνων και τον κύκλο των γλοιωδών αυλοκόλακων που περιέβαλαν τον «κενό περιεχομένου» Alexis και τους Παπά & Υιό Γκαίμπελς.

ΥΓ 3. Δεν ξέρω ποια θα ήταν η τροπή των πραγμάτων, αν ο Λαφαζάνης τους ξεμπρόστιαζε, όταν τον φώναξαν στη συζήτηση για το ξεπούλημα της χώρας την επομένη του δημοψηφίσματος στο Προεδρικό Μέγαρο· όφειλε όμως, αν ήταν καθαρός, να μιλήσει γι’ αυτό, αλλά δεν είναι.-

Αρθρο του Γ. Βαρουφάκη: Γιατί ηττηθήκαμε

Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Ομως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθειών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Οσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.

Καταγράφω τις σημαντικότερες:

1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Ομως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ηταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.

2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Οταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)

3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Οταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».

4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.

5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Οχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

http://www.kathimerini.gr/830755/article/epikairothta/politikh/ar8ro-toy-g-varoyfakh-giati-htth8hkame

Αυτό είναι το Σχέδιο Β των Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Μελανσόν, Λαφοντέν και Φασίνα

Με το κείμενό τους οι υπογράφοντες αναφέρουν ως Σχέδιο Α τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης αλλά μεγάλο μέρος της ανακοίνωσης αφορά το Σχέδιο Β που θα πρέπει να είναι έτοιμο για να αντιμετωπιστεί η θηριωδία των «εσωτερικών και εξωχώριων ελίτ» το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει από εναλλακτικά νομίσματα, παράλληλα συστήματα συναλλαγών (και ανταλλακτικών) μέχρι και την έξοδο από το Ευρώ και την δημιουργία ενός νέου κοινού νομίσματος. Ακολουθεί η πλήρης διακήρυξη:

Το κείμενο υπογράφουν οι:

Ζαν Λουκ Μελανσόν, Ευρωβουλευτής, συνιδρυτής του Αριστερού Κόμματος στη Γαλλία
Στέφανο Φασίνα, Βουλευτής του Ιταλικού Κοινοβουλίου, πρώην αναπληρωτής υπουργός οικονομικών
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Όσκαρ Λαφοντέν: Ιδρυτής του Die Linke, πρώην υπουργός οικονομικών της Γερμανίας
Γιάνης Βαρουφάκης: Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πρώην υπουργός οικονομικών

ΔΕΙΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΔΩ

Το Σχέδιο Β για την Ευρώπη:

Στις 13 Ιουλίου η δημοκρατικά εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα οδηγήθηκε στο να γονατίσει μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η «συμφωνία» της 13ης Ιουλίου αποτελεί στην πραγματικότητα πραξικόπημα. Επετεύχθη βάζοντας την ΕΚΤ να κλείσει τις ελληνικές τράπεζες και να τις απειλήσει ότι δεν θα ανοίξουν ξανά μέχρι η κυβέρνηση να δεχτεί τη νέα έκδοση του αποτυχημένου προγράμματος. Γιατί; Επειδή η επίσημη Ευρώπη δεν μπορούσε να ανεχτεί την ιδέα ότι οι πολίτες που υποφέρουν από το αποτυχημένο πρόγραμμα λιτότητας τόλμησαν να εκλέξουν μια κυβέρνηση που ήταν αποφασισμένη να πει «Όχι».

Τώρα, με περισσότερη λιτότητα, περισσότερο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, μεγαλύτερο παραλογισμό από ποτέ στο τομέα της οικονομικής πολιτικής και φρέσκια μισανθρωπία στην κοινωνική πολιτική, το νέο Μνημόνιο Κατανόησης χρησιμεύει μόνο για να επιδεινωθεί στην Ελλάδα η Μεγάλη Ύφεση και να λεηλατηθεί ο ελληνικός πλούτος από τα παγιωμένα συμφέροντα εγχώρια και εξωχώρια.

Πρέπει να πάρουμε ένα μάθημα από αυτό το οικονομικό πραξικόπημα. Το ευρώ έχει μετατραπεί σε εργαλείο οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της Ευρώπης από μια ευρωπαϊκή ολιγαρχία που κρύβεται πίσω από τη γερμανική κυβέρνηση και βλέπει με ευχαρίστηση την Μέρκελ να κάνει την «βρώμικη δουλειά» και τις άλλες κυβερνήσεις να είναι αδύνατο να αντισταθούν. Αυτή η Ευρώπη παράγει μόνο βία εντός και μεταξύ των εθνών: μαζική ανεργία, άγρια κοινωνική απόρριψη και προσβολές κατά της ευρωπαϊκής περιφέρειας που αποδίδονται στην γερμανική ηγεσία αλλά παπαγαλίζονται από όλες τις  «ελίτ», της περιφέρειας συμπεριλαμβανομένης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστεί έτσι ο πράκτορας του ακροδεξιού ήθους και ένα όχημα για την ακύρωση του δημοκρατικού ελέγχου της παραγωγής και της διανομής σε όλη την Ευρώπη.

Ο ισχυρισμός ότι το Ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση  εξυπηρετούν τους ευρωπαίους και τους προστατεύουν από την κρίση είναι ένα επικίνδυνο ψέμα. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι τα συμφέροντα της Ευρώπης μπορούν να προστατεύονται εντός ενός σιδερένιου κλουβιού διακυβέρνησης με τους «κανόνες» της ευρωζώνης στο πλαίσιο των σημερινών συνθηκών. Η μέθοδος του προέδρου Ολάντ και του πρωθυπουργού Ρέντσι που συμπεριφέρεται σαν «ιδανικός μαθητής» ή στην πραγματικότητα ως «ιδανικός φυλακισμένος» αποτελεί μια μορφή παράδοσης που δεν θα οδηγήσει ούτε καν στην επιείκεια. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, το είπε ξεκάθαρα: «δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή έναντι των ευρωπαϊκών συνηθκών». Αυτή η νεοφιλελεύθερη προσαρμογή της «περιορισμένης κυριαρχίας», δόγμα εφευρέθηκε από τον σοβιετικό ηγέτη Μπρέζνιεφ το 1968. Τότε οι σοβιετικοί συνέτριψαν την «Άνοιξη της Πράγας» με την χρήση των τανκς. Αυτό το καλοκαίρι η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέτριψε την «Άνοιξη της Αθήνας» χρησιμοποιώντας τις τράπεζές της.

Είμαστε αποφασισμένοι να σπάσουμε αυτή την «Ευρώπη». Πρόκειται για τη βασική προϋπόθεση που απαιτείται για την αποκατάσταση της συνεργασίας μεταξύ των λαών και των χωρών μας σε μια νέα βάση. Πως θα μπορούσαμε να θεσπίσουμε πολιτικές αναδιανομής του πλούτου και να δημιουργήσουμε αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, ειδικότερα για τους νέους, να προχωρήσουμε την οικολογική μετάβαση και την αναδόμηση της δημοκρατίας στο πλαίσιο των περιορισμών αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Θα πρέπει να ξεφύγουμε από την ανοησία και την απανθρωπιά των σημερινών ευρωπαϊκών συνθηκών και να τις αναπλάσουμε προκειμένου να εξαφανιστεί ο ζουρλομανδίας του νεοφιλελευθερισμού, να καταργηθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο και να αντιταχτούμε στην TTIP (σ.μ. διατλαντική εμπορική συμφωνία).

Ζούμε σε εξαιρετικές συνθήκες. Είμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τα κράτη-μέλη πρέπει να έχουν περισσότερο χώρο [για άσκηση πολιτικής] που θα επιτρέψει στις δημοκρατίες τους να αναπνεύσουν και να παρουσιάσουν μια λογική πολιτική στο επίπεδο του κράτους, χωρίς το φόβο ενός σφιγκτήρα κάτω από το αυταρχικό Eurogroup που κυριαρχείται από τα συμφέροντα των ισχυρότερων, μεταξύ των οποίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, ή από μια ΕΚΤ που χρησιμοποιείται ως οδοστρωτήρας που απειλεί να ισοπεδώσει μια «μη συνεργαζόμενη χώρα», όπως συνέβη στις περιπτώσεις της Κύπρου και της Ελλάδας.

Αυτό είναι το σχέδιο Α μας: Θα εργαστούμε ο καθένας στη χώρα του, και όλοι μαζί σε όλη την Ευρώπη για την πλήρη επαναδιαπραγμάτευση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Δεσμευόμαστε να συνεργαστούμε με όλους τους ευρωπαίους σε μια εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής απέναντι στην ευρωπαϊκή αυθαιρεσία των ευρωπαϊκών πρακτικών και των παράλογων «κανόνων» έως ότου επιτευχθεί η επαναδιαπραγμάτευσή τους.

Το πρώτο μας καθήκον είναι να τερματιστεί η ασυδοσία του Eurogroup. Το δεύτερο να τελειώσει το πρόσχημα ότι η ΕΚΤ είναι «απολιτική» και «ανεξάρτητη» ενώ στην πραγματικότητα είναι άκρως πολιτική (πλέον σε τοξική μορφή), πλήρως εξαρτημένη από τους πτωχευμένους τραπεζίτες και τους πολιτικούς παράγοντες τους που είναι έτοιμοι να τελειώσουν την δημοκρατία με το πάτημα ενός κουμπιού.

Η πλειοψηφία των κυβερνήσεων που εκπροσωπούν την ολιγαρχία της Ευρώπης και κρύβονται πίσω από το Βερολίνο και τη Φραγκφούρτη έχουν επίσης ένα σχέδιο Α: Να μη ενδώσουν στο αίτημα των ευρωπαίων πολιτών για δημοκρατία και να χρησιμοποιήσουν την κτηνωδία προκειμένου να τερματίσουν την αντίστασή τους. Το είδαμε να συμβαίνει στην Ελλάδα τον περασμένο Ιούλιο. Γιατί θέλουν να πνίξουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας; Επειδή έχουν επίσης και ένα σχέδιο Β για την Ελλάδα: να την βγάλουν από την Ευρωζώνη με τον χειρότερο δυνατό τρόπο με την καταστροφή του τραπεζικού της συστήματος και να καταδικάσουν σε θάνατο την οικονομία της.

Αντιμετωπίζοντας αυτόν τον εκβιασμό χρειαζόμαστε επίσης ένα δικό μας σχέδιο Β για να αποτρέψουμε το σχέδιο Β των πιο αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης. Για να ενισχύσουμε τη θέση μας απέναντι στη βάναυση δέσμευση τους στις πολιτικές θυσίας της πλειοψηφίας για τα συμφέροντα μια μικρής μειοψηφίας. Αλλά και για να διεκδικήσει εκ νέου την απλή αρχή της Ευρώπης για τους ευρωπαίους. Τα νομίσματα είναι εργαλεία για την προώθηση της ευμάρειας και όχι όργανα βασανιστηρίων ή όπλα με τα οποία δολοφονείται η δημοκρατία. Αν δεν μπορεί να εκδημοκρατιστεί το Ευρώ, αν επιμένουν να το χρησιμοποιούν για να πνίξουν τους ανθρώπους θα ξεσηκωθούμε για να τους δούμε στα μάτια και να τους πούμε: όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα! Οι απειλές σας δεν μας φοβίζουν. Θα βρούμε έναν τρόπο να εξασφαλίσουμε ότι οι ευρωπαίοι έχουν ένα νομισματικό σύστημα που λειτουργεί υπέρ τους και όχι εις βάρος τους.

Το Σχέδιο Α μας για δημοκρατική Ευρώπη, υποστηριζόμενο με ένα Σχέδιο Β το οποίο δείχνει τη δύναμη που έχουμε και για ποιό λόγο δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν και να μας υποτάξουν είναι ένα σχέδιο χωρίς αποκλεισμούς, ελκυστικό για την πλειοψηφία των ευρωπαίων. Για να πετύχει απαιτείται ένα υψηλό  επίπεδο προετοιμασίας. Η συζήτηση θα ενισχύσει τα τεχνικά του στοιχεία. Πολλές ιδέες βρίσκονται ήδη στο τραπέζι: η εισαγωγή παράλληλων συστημάτων πληρωμών, παράλληλα νομίσματα,  η ψηφιοποίηση των συναλλαγών σε ευρώ, συστήματα ανταλλαγής που βασίζονται στις κοινότητες, έξοδος από το ευρώ και μετατροπή του σε ένα νέο κοινό νόμισμα.

Κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν μπορεί να προχωρήσει προς την απελευθέρωσή του όντας σε απομόνωση. Το όραμά μας είναι διεθνιστικό. Σε αναμονή για τις εξελίξεις σε Ισπανία, Ιρλανδία και -ενδεχομένων και πάλι- στην Ελλάδα, ανάλογα με το πως θα εξελιχθεί η πολιτική κατάσταση και στην Γαλλία το 2017 πρέπει να εργαστούμε από κοινού συγκεκριμένα για το Σχέδιο Β, λαμβάνοντας υπόψη τα διαφορετικά χαρακτηριστικά κάθε χώρας.

Προτείνουμε συνεπώς τη σύγκληση μιας διεθνούς διάσκεψης κορυφής γι αένα σχέδιο Β για την Ευρώπη, ανοιχτή στους πρόθυμους πολίτες, τις οργανώσεις και τους διανοούμενους. Αυτή η διάσκεψη θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στις αρχές του Νοεμβρίου του 2015. Θα ξεκινήσει η διαδικασία το Σάββατο στις 12 Σεπτεμβρίου κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ της Ανθρωπότητας στο Παρίσι. Ελάτε μαζί μας

Επισκεφτείτε την ειδική σελίδα του εγχειρήματος στο Facebook με κλικ εδώ

www.thepressproject.gr

Ένας ιμιτασιόν Κερένσκυ

Οι γραμμές αυτές γράφονται το πρωί της 13ης Αυγούστου 2015, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα έχει προχωρήσει στην τέταρτη κοινοβουλευτική παρέκβαση (ο ευφημισμός του πραξικοπήματος), προκειμένου να υπερψηφισθεί απ’ το Κοινοβούλιο το πιο απεχθές, το πιο ειδεχθές, το πιο απρεπές, το πιο καταστροφικό μνημόνιο από κτίσεως κρίσης (ως εργαλείο υποταγής χωρών και λεηλασίας λαών).

Με συνοπτικές (αντικοινοβουλευτικές) διαδικασίες και με τις ψήφους των κομμάτων που έχουν υποστηρίξει τις κυβερνήσεις των ανδρεικέλων ο κ. Τσίπρας οδηγεί τη χώρα σε οριστική σκλαβιά και σε δήωση στο διηνεκές, μεταλλάσσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα και καθίσταται ο ίδιος επικεφαλής ανδρείκελο μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων περιορισμένης διάρκειας και ειδικού σκοπού. Αυτή η μετάλλαξη καθαιρεί (ατιμωτικώς) τον ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και τον μετατρέπει σε (ένα ακόμα) αρχηγικό κόμμα, μικροαστικού τύπου, στην υπηρεσία της αστικής τάξης (και της εθνικής, κατά το μέγεθος της ύπαρξής της, και της διεθνούς – κυρίως αυτής).

Ο κ. Τσίπρας καθίσταται ο ίδιος προσωπικώς (διότι, εν τω μεταξύ, έχει μεταβάλει τη σχέση του με το κόμμα του) υπεύθυνος της παλινόρθωσης των αντιδραστικών δυνάμεων στη χώρα, στις οποίες μάλιστα έχει ήδη προσχωρήσει, φιλοδοξώντας να ηγηθεί στο εγγύς μέλλον ενός μαύρου μνημονιακού μετώπου. Το οποίον η κυρίαρχη προπαγάνδα θα προσπαθεί να εμφανίσει ως ήπιο, αναγκαίο (ή και αναγκαστικό), ενώ δεν θα είναι τίποτε άλλο (καθώς το νέο μνημόνιο αποδεικνύει) παρά μαύρο και μνημονιακό.

Ο κ. Τσίπρας επέλεξε να αποδειχθεί δικτατορικές υπαγορεύσεις και να εφαρμόσει την πιο ακροδεξιά-νεοφιλελεύθερη-μονεταριστική πολιτική εις βάρος της πατρίδας, απ’ όταν η τελευταία οδηγήθηκε στα σκλαβοπάζαρα.

Ο κ. Τσίπρας ελπίζει ότι σ’ αυτά τα σκλαβοπάζαρα έχει εξασφαλίσει τη θέση του επικεφαλής ανδρείκελου, βασισμένος στη δημοφιλία που απέκτησε όταν εμάχετο ακριβώς αυτά τα ανδρείκελα. Ο ίδιος και το περιβάλλον του ελπίζουν αφελώς ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να διατηρήσει τη δημοφιλία του (ή μέρος της) ανεξαρτήτως όσων πράττουν ο ίδιος, οι συν αυτώ και το μεταλλαγμένο κόμμα που τον ακολουθεί. Ελπίζουν ότι θα εξελιχθεί σε έναν «μικρόν Ανδρέα». «Μικρός» ίσως, αλλά «Ανδρέας» όχι. Διότι ο αείμνηστος δημαγωγός έδρασε σε διαφορετικές συνθήκες, είχε άλλο πολιτικό μέγεθος, βάθος και ειδικό βάρος, άλλες προδιαγραφές και άλλο επιτελείο.

Ο κ. Τσίπρας μέσα σε βραχύ χρόνο μετέβαλε, κατ’ αρχάς, τη σχέση του με το κόμμα του. Από primus inter pares, καθώς η ηθική και ο πολιτικός τρόπος της Αριστεράς επιβάλλουν, μετέτρεψε τον εαυτόν του σε έναν ηγέτη περίκλειστον στο «περιβάλλον του», υπόλογον μόνον στους Επικυρίαρχους και ολίγον στις ικανότητες, όπως απέδειξε όταν μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι». Οταν ο κ. Τσίπρας «απολογείται» στον λαό ότι «δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς» (αλλά μπορεί στη συνέχεια να κάνει τα χειρότερα), παραδέχεται χωρίς αιδώ ό,τι δεν θα μπορούσε να παραδεχθεί ένας ανεκπαίδευτος λοχίας. Ομως

ο κ. Τσίπρας δεν δείχνει να καταλαβαίνει (απορίας άξιον) ότι επιμένοντας να διεκπεραιώσει ο ίδιος αυτό που προέκυψε, επειδή «δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς», δείχνει ότι έχει μετατραπεί σε κύμβαλο (κενό πολιτικής) αλαλάζον (μόνον για την παραμονή του στην εξουσία). Γιατί; Για να εφαρμόζει πολιτική αντιλαϊκή υπαγορευμένη από άλλους. Φιλολαϊκό κόμμα που εφαρμόζει αντιλαϊκή πολιτική δεν έχει εφευρεθεί ακόμα! Κι όμως ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να πουλάει παραμυθία (δεν θα πω παραμύθια), ισχυριζόμενος ότι όσα αναγκαία κακά διαπράττει σήμερα, θα τα ανατάξει αύριο. Πώς; αφού αυτά τα «κακά» τον αφοπλίζουν; Ποτέ το χειρότερο δεν έκτισε το καλύτερο, παρά μόνον στην παιδαριώδη προπαγάνδα του «περιβάλλοντος Τσίπρα» (μεγάλου βεληνεκούς περιβάλλον!) και στις τρομαγμένες ελπίδες του ίδιου.

Ο κ. Τσίπρας ελπίζει ότι θα ξεμπερδέψει φαστ τρακ με την υποδούλωση της χώρας κι ότι ύστερα θα προσφύγει σε εκλογές ποντάροντας τη διάσωσή του στη δημοφιλία του. Βαυκαλίζεται. Πλανάται πλάνην οικτράν.

Ο κ. Τσίπρας κιότεψε! Το να κάθεσαι να «τρως ξύλο» στις διαπραγματεύσεις δεν δείχνει γενναιότητα, αλλά αμηχανία, έλλειψη στρατηγικής και ικανή ικανότητα στο απαρασκεύαστον. Ο κ. Τσίπρας πήγε στις διαπραγματεύσεις με φρούδες ελπίδες, σαν να πήγαινε σε παιδική χαρά, συνετρίβη και μαζί του συνετρίβη η χώρα. Βρέθηκε προ τετελεσμένου και έντρομος το μετέτρεψε σε τετέλεσται. Τώρα βασίζεται στη δημοφιλία του (την οποίαν υπόπτως διακηρύσσει η Διαπλοκή) και με την οποίαν Διαπλοκή έχει, προφανώς λόγω φόρτου εργασίας, παραλείψει να συγκρουσθεί.

Με αυτό λοιπόν το τελευταίο του όπλο, τη δημοφιλία, ο κ. Πρωθυπουργός σπεύδει στις εκλογές. Γιατί; Για να μπορέσει μετά τον φόνο να διαχειρισθεί την κηδεία; Ελλειψη από νεκροθάφτες ουδέποτε είχε αυτή η χώρα.

Οσο για τη (θρυλούμενη απ’ τη Διαπλοκή) δημοφιλία, ποια δημοφιλία; αυτή που προκύπτει απ’ τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ; τη φοροεπιδρομή; τη σφαγή των συντάξεων; την αποσάθρωση όσων απέμειναν απ’ το ασφαλιστικό σύστημα; Δεν ξέρω πόσο δημοφιλής μπορεί να ’ναι ο κ. Φλαμπουράρης στα καφενεία που συχνάζει, αλλά στα καφενεία που συχνάζει ο κόσμος, κλαίει με μαύρο δάκρυ. Για τη ζωή του.

Στάθης Σ. – http://www.enikos.gr/stathis/334205,Enas-imitasion-Kerensky.html

Τι εννοούν όταν λένε χρειάζονται «μεταρρυθμίσεις»

Μίλα μου για μεταρρυθμίσεις

Από το 2010, και την πρώτη χρεοκοπία της Ελλάδας τα πέντε τελευταία χρόνια, μάθαμε ότι η χώρα και η οικονομία της χρειάζονται «μεταρρυθμίσεις».

Μάλιστα, οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα πρέπει να έχουν και συγκεκριμένο χαρακτήρα, γι’ αυτό και πολλές φορές χρησιμοποιούνται λέξεις όπως διαρθρωτικές, στοχευμένες, ολοκληρωτικές, έξυπνες, γρήγορες, κι άλλοι χαριτωμένοι επιθετικοί προσδιορισμοί για να τους δοθεί το απαραίτητο κύρος και βάρος στα κενά τους λεγόμενα.

Όταν οι δανειστές ή οι κυβερνήσεις (αριστεράς ή δεξιάς) αναφέρονται δημόσια σε μεταρρυθμίσεις, τονίζουν την εξαιρετική ανάγκη αυτές να εφαρμοστούν άμεσα, χωρίς καθυστερήσεις.

Δυστυχώς, όμως, ξεχνούν κάτι πολύ σημαντικό. Δεν μας λένε ποιες πραγματικά είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις και κυρίως ποια είναι η δική τους ερμηνεία στη λέξη «μεταρρύθμιση»· η οποία έχει συνήθως θετική κατάληξη, εκτός κι αν μιλάμε για την οικονομία της Ελλάδας.

Αυτές είναι μερικές από τις «μεταρρυθμίσεις» που οι δανειστές και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις υπηρετούν, μαζί με την πραγματική τους σημασία.

Φορολογικές μεταρρυθμίσεις

Τις παρουσιάζουν ως: Τη δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών ιδιαίτερα στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, και την υποχρέωση των πλουσίων να συμβάλλουν επιτέλους στα δημόσια ταμεία.

Τι πραγματικά γίνεται: Οι φόροι στους φτωχότερους αυξάνονται ακόμη και το 2015. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, τα φτωχότερα στρώματα της Ελλάδας πληρώνουν έως και 337% περισσότερους φόρους ενώ οι πλουσιότεροι μόλις 9%. Μάλιστα αυτές τις μέρες μάθαμε ότι οι δανειστές ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει πίσω τον φόρο αλληλεγγύης 8% στα εισοδήματα από 500.000 ευρώ και πάνω, γιατί αυτοί οι 230 που τα δηλώνουν θα φοροδιαφύγουν. Επομένως, όταν ακούμε για φορολογική μεταρρύθμιση γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι φτωχοί θα πληρώσουν περισσότερα και οι πλούσιοι λιγότερα. Αποδεδειγμένα και με δεκάδες παραδείγματα.

Μεταρρυθμίσεις στην Υγεία

Τις παρουσιάζουν ως: Τη λύση στο τεράστιο πρόβλημα κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος για προμήθειες σε φαρμακευτικό υλικό και αλόγιστες συνταγογραφήσεις, αλλά και την καλύτερη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων και κέντρων υγείας.

Τι πραγματικά γίνεται: Οι δομές υγείας έχουν ήδη καταστραφεί. Από τον προϋπολογισμό του κράτους προβλεπόταν να έχει δοθεί έως τον Μάρτιο μόλις το 0,6% στον ΕΟΠΥΥ, αλλά έως τότε είχε δοθεί το 0,3%. Οι γιατροί δεν πληρώνονται τις εφημερίες τους, ενώ είναι τυχεροί εάν πάρουν κανονικά τους μισθούς τους. Οι περιφερειακές κλινικές κλείνουν και η υπόσχεση για ενισχυμένη πρωτοβάθμια περίθαλψη καταργήθηκε πριν καν εφαρμοστεί. Όλες οι δομές υγείας που απαιτούν εξαιρετικά εξειδικευμένο προσωπικό, είναι υποστελεχομένες. Τα εισιτήρια στα νοσοκομεία που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν στους ασθενείς ετοιμάζονται να επανέλθουν με διαταγή των δανειστών, ενώ ακόμη και χειρουργημένοι καρδιοπαθείς κοιμούνται σε ράντζα (νοσοκομείο Ρίου). Φυσικά, σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεσαι μέσο για να βρεις κρεβάτι σε μια ΜΕΘ, ενώ η αγορά αναλώσιμων είναι πλέον αρμοδιότητα του ασθενούς.

Μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό

Τις παρουσιάζουν ως: Τη μοναδική διέξοδο για να λυθεί το πρόβλημα με τις πολλές χαμηλές εισφορές που εισρέουν στα ταμεία και τον εξορθολογισμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων που ευθύνονται «σχεδόν αποκλειστικά» για την «καταστροφή της ελληνικής οικονομίας».

Τι πραγματικά γίνεται: Στα άμεσα σχέδια των δανειστών είναι να αυξηθούν τα όρια ηλικίας στα 67 έτη -σε πρώτη φάση- και να συνεχίζουν να αυξάνονται όσο περνά ο καιρός εξαιτίας της βελτίωσης του προσδόκιμου ζωής. Επιπλέον, στόχος είναι να εξαλειφθούν εντελώς όλες οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, ακόμη κι αν αφορούν εργατικά ατυχήματα ή άλλες βαριές περιπτώσεις, στις οποίες ο ασφαλισμένος θα παίρνει μόνο τα χρήματα τα οποία βγαίνουν από τις εισφορές του, και μόλις κλείσει τα 67, τα υπόλοιπα προβλεπόμενα. Στην ουσία καταργείται η ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη, ενώ παράλληλα το δημόσιο θα πρέπει να διακόψει άμεσα και χωρίς καμιά προετοιμασία τη χρηματοδότηση των ταμείων. Μάλιστα, όλα αυτά γίνονται ενώ η ανεργία ξεπερνά το 25%, και οι εργαζόμενοι αμείβονται με μισθούς πείνας ή βρίσκονται σε καθεστώς αδήλωτης εργασίας, μη συνεισφέροντας παρά ελάχιστα στην οικονομική ενίσχυση των ταμείων. Την ίδια στιγμή, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μένουν ανασφάλιστοι γιατί δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν εισφορές επειδή πολύ απλά έπαψαν να έχουν δουλειά, ενώ ο μόνος τρόπος για να καταφέρει ένας άπορος να προστατευτεί, είναι μέσω των κοινωνικών ιατρείων κι άλλων δομών αλληλεγγύης.

Εργασιακές μεταρρυθμίσεις

Τις παρουσιάζουν ως: Το μόνο μέσο που θα καταστήσει ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία, και θα καταφέρει να προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις και να ανοίξει νέες θέσεις εργασίας.

Τι πραγματικά γίνεται: Οι εργαζόμενοι παύουν να έχουν πλέον οποιοδήποτε δικαίωμα. Οι συλλογικές συμβάσεις έχουν καταργηθεί και στη θεωρία αλλά και στην πράξη. Οι εργοδότες είναι πανίσχυροι απέναντι στους μεμονωμένους εργαζόμενους, ενώ οποιαδήποτε κίνηση υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους καταλήγει σε απόλυση. Τα μεγάλα συνδικάτα είναι εδώ και χρόνια ξεπουλημένα στο ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Δημοκρατία και τα αφεντικά τους, και οι επικεφαλής τους είναι συνυπεύθυνοι για τη διάπραξη εγκλημάτων κατά του ανθρώπου. Οι δανειστές ζητούν τώρα να απελευθερωθούν πλήρως οι ομαδικές απολύσεις, να απαγορευτεί στην ουσία η απεργία με την εγκαθίδρυση του lock out, δηλαδή της αντικατάστασης όσων απεργούν με άλλο προσωπικό, να είναι ανοιχτά τα καταστήματα όλες τις Κυριακές χωρίς καμία πρόβλεψη για το ποια θα είναι τα αποτελέσματα σε αγορά, εργαζόμενους και μικροκαταστηματάρχες απέναντι στον ανταγωνισμό των μεγάλων πολυκαταστημάτων και να διατηρηθεί η παράνομη, ως προς οποιοδήποτε εργατικό δίκαιο του πολιτισμένου κόσμου, μισθολογική διάκριση εργαζόμενων με βάση την ηλικία τους. Και κάτι ακόμη. Ο μέσος μισθός κινείται πλέον στα επίπεδα των 600 ευρώ. Αυτό θα ήταν σε κάθε άλλη περίπτωση «ανταγωνιστική επιτυχία» για τη χώρα και το ανθρώπινο δυναμικό της. Αλλά καμία μεγάλη επιχείρηση του εξωτερικού δεν προχώρησε σε σημαντικές νέες επενδύσεις από το 2010 έως το 2014. Με τέτοια εσωτερική υποτίμηση, ο μόνος λόγος για να έρθει κάποιος είναι αφού μετατραπεί η χώρα σε ένα νέο Μπαγκλαντές για να ράβουμε όλοι μας τα ρούχα του Ζάρα. Γι’ αυτό και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος όταν κάποιος θαρραλαίος νέος ή νέα βρίσκει μια αξιοπρεπή δουλειά στο εξωτερικό. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές.

Μεταρρυθμίσεις στην αγορά

Τις παρουσιάζουν ως: Το μόνο μέσο που θα βοηθήσει την εγχώρια παραγωγή και την ομαλότερη λειτουργία των καταστημάτων, ενώ παράλληλα θα αυξήσει το μέσο εισόδημα και την απασχόληση βελτιώνοντας το ανταγωνιστικό επίπεδο της χώρας (και δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας)

Τι πραγματικά γίνεται: Το παράδειγμα του γάλακτος είναι το πιο χαρακτηριστικό. Όταν άλλαξε ο χρόνος που το γάλα θεωρείται «φρέσκο», η εγχώρια παραγωγή βρέθηκε αντιμέτωπη με τον εξωτερικό ανταγωνισμό. Ένα ελληνικό γάλα 2-3 ημερών θεωρήθηκε το ίδιο φρέσκο με ένα ξένο των 8-9 ημερών. Παράλληλα προωθείται ήδη η κατάργηση της αναγραφής ημερών ζωής του γάλακτος στη συσκευασία του. Την ίδια στιγμή προωθούνται καταπληκτικές ιδέες, οι οποίες παρουσιάζονται ως η μόνη σωτηρία που θα βγάλει την εγχώρια οικονομία από το τέλμα που έχει περιπέσει: Τους φούρνους και τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα στα σούπερ μάρκετ. Τις δύο μεγάλες πληγές της ελληνικής οικονομίας που την κρατούν τόσα χρόνια στο σκοτάδι. Την ίδια στιγμή δεν γίνεται απολύτως τίποτα για τα καρτέλ που κάνουν πάρτι σε μια οικονομία η οποία έχει χάσει περίπου το 40% του εισοδήματός της αλλά δεν μπορεί να ψωνίσει γιατί οι τιμές παραμένουν σχεδόν ίδιες. Παράλληλα, δεν γίνεται πλέον τίποτα ούτε για τη διευκόλυνση έναρξης επιχειρήσεων, ούτε για την πραγματική διέξοδο εκείνων που θέλουν να κάνουν κάτι, οτιδήποτε, που θα τους αποφέρει ένα εισόδημα. Τα πάντα στρέφονται αποκλειστικά στην ικανοποίηση των μεγάλων. Γι’ αυτό και τούτη τη στιγμή, ζούμε σε μια χώρα η οποία υποτίθεται ότι μεταβάλλεται σε ένα μεγάλο μαντρί φτηνών υπαλλήλων, οι οποίοι δεν έχουν πού να δουλέψουν. Όχι μόνο τις Κυριακές, που έχουν λυσσάξει οι πάντες, αλλά κι όλες τις υπόλοιπες μέρες. Να το κλείσεις φίλε μου το ρημάδι το μαγαζί σου, και να γίνει κι εσύ ένας υπάλληλος σαν εμένα. Αλλά πού; Και κάτι τελευταίο. Η “ελεύθερη ευρωπαϊκή αγορά” είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο στην ιστορία της Ηπείρου. Η ευρωπαϊκή αγορά δεν είναι καθόλου ελεύθερη, κι αυτό γιατί ο ανταγωνισμός δεν είναι ισότιμος εξαιτίας συγκεκριμένων κυβερνητικών και θεσμικών επιλογών. Η πρόσβαση στο δανεισμό και το φτηνό χρήμα καθιστά από μόνες τους τις παραγωγικές μονάδες του πλούσιου βορρά πολύ πιο ανταγωνιστικές από αυτές του νότου. Το παιχνίδι, με δυο λόγια, είναι στημένο. Κι αυτό δεν είναι ελεύθερη αγορά, αλλά ένας σικέ αγώνας.

Μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση (το αγαπημένο μου)

Τις παρουσιάζουν ως: Τη λύση στο αιώνιο πρόβλημα των αμέτρητων δημοσίων υπαλλήλων που τα ξύνουν όλη μέρα για να παίρνουν μισθούς κι επιδόματα, την ίδια στιγμή που οι «άνεργοι του ιδιωτικού τομέα» πεινάνε. Μόνο με μια «γενναία μεταρρύθμιση» το δημόσιο θα γίνει αποτελεσματικό και ο πολίτης θα απολαμβάνει σωστές υπηρεσίες από το «μικρό κι ευέλικτο» προσωπικό του κράτους.

Τι πραγματικά γίνεται (Αυτό θα γίνει μόνο αν μπει σε τίτλους): Τα νοσοκομεία δεν προσλαμβάνουν γιατρούς και νοσηλευτές. Γι’ αυτό και εκατοντάδες έχουν ήδη εγκαταλείψει τη χώρα. Τα σχολεία δεν καλύπτουν τα κενά τους με αδιόριστους καθηγητές· τους ζητούν όμως να γίνουν για μερικές ώρες εθελοντές. Οι εφορίες και οι φοροεισπρακτικές υπηρεσίες δεν έχουν προσωπικό. Ένας κάτοικος Άνδρου θα πρέπει να έρθει στην Παλλήνη για να πάει στη ΔΟΥ που υποχρεούται. Τα υπουργεία εξακολουθούν να στελεχώνονται από ιδιώτες συμβούλους τους οποίους ακόμη κι η αριστερή κυβέρνηση προσλαμβάνει, για να κάνουν μια δουλειά που υποτίθεται ότι έχει προβλεφθεί να γίνεται υπηρεσιακά. Πολλά μεγάλα πανεπιστήμια έμειναν από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς διοικητικούς υπαλλήλους (όχι με λίγους διοικητικούς υπαλλήλους. ΧΩΡΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ). Τα δημόσια έργα εξακολουθούν να περνούν από τα ίδια πρόσωπα και να εισπράττονται εκατοντάδες εκατομμύρια επειδή ακόμη δεν έχει βρεθεί ο τρόπος να αλλάξει η μέθοδος με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση προστατεύει όσους κατασπαταλούν δημόσιο χρήμα με υπερτιμολογήσεις που φτάνουν στον Θεό – γιατί αυτοί συνήθως ελέγχουν και τα ΜΜΕ που κάνουν πλύση εγκεφάλου στον κόσμο. Και ναι. Ακόμη και μια απόπειρα μηχανογράφησης για ταχύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών, μπορεί να θεωρεί έως και πράξη προδοσίας. Ρωτήστε τον Βαρουφάκη. Ξέρει. Φυσικά, μπαίνει και το θέμα της αξιολόγησης. Εκεί δεν ξέρω ποιος είναι πιο ηλίθιος. Αυτός που λέει «όχι σε οποιαδήποτε αξιολόγηση» ή εκείνος που ζητά οι ΔΥ να αξιολογούνται με βάση μια συνέντευξη που γίνεται με ένα κομματόσκυλο. Και κάτι τελευταίο, για να το λέτε σε όποιον εξακολουθεί να δηλώνει ότι είμαστε γεμάτοι δημοσίους υπαλλήλους: Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΟΣΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΜΕΣΑΙΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

Παραγωγικές μεταρρυθμίσεις

Τις παρουσιάζουν ως: Όλες εκείνες οι ενέργειες που θα εξασφαλίσουν την προστασία της παραγωγής, την ενίσχυση του εισοδήματος σε πρωτογενή, και δευτερογενή τομέα, την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας και φυσικά τις επενδύσεις και τη δημιουργία θέσεων εργασίας (κλασικό κι αγαπημένο, σαν να λέμε “παγκόσμια ειρήνη”)

Τι πραγματικά γίνεται: Οι αγρότες δεν θα έχουν πλέον φτηνότερο πετρέλαιο. Θα τριπλασιαστούν οι εισφορές τους, δεν θα έχουν τη δυνατότητα να καλλιεργούν προϊόντα τα οποία έχουν ζήτηση -επειδή έρχονται τα αντίστοιχα εισαγόμενα από το εξωτερικό-, δεν θα έχουν ποτέ τους πρόσβαση σε φτηνό τραπεζικό δανεισμό για να καταφέρουν να εξελίξουν την παραγωγή τους, ούτε τη δυνατότητα δημιουργίας συνεταιρισμών και συνεταιριστικών τραπεζών για να αποφύγουν μεσάζοντες και μεγαλοτραπεζίτες. Επίσης θα καλλιεργούν ό,τι τους λέει ο κύριος Σάλλας, καθώς η τεράστια περιουσία της Αγροτικής Τράπεζας σχεδόν χαρίστηκε στην Τράπεζα Πειραιώς. Επίσης, οι βασικές βιομηχανικές δομές θεωρούνται σχεδόν παράνομες στην Ελλάδα. Μάλιστα, οι δανειστές ζητούν από την κυβέρνηση να πάρει πίσω την επανέναρξη των διαδικασιών για την επαναλειτουργία της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης. Δεν τη θέλουμε τη δική μας ζάχαρη εμείς. Θέλουμε των άλλων. Επιπλέον, το ενεργειακό κόστος είναι πλέον τόσο μεγάλο, που καλύτερα θα είναι να κάνεις τη ΔΕΗ συνέταιρό σου εξ αρχής, παρά στην πορεία. Και τέλος, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ένας φορολογούμενος με έδρα την Ελλάδα κι ένας με έδρα το εξωτερικό, έχει μετατρέψει κάθε είδους παραγωγική διαδικασία ένα σύντομο ανέκδοτο. Ευτυχώς όμως έχουμε ακόμη τις επιδοτήσεις από την ΕΕ για να λέμε ότι βάλαμε χρήματα από το ΕΣΠΑ στη μια τσέπη, και τα πληρώσαμε εν είδει συγχρηματοδότησης από την άλλη. Εκτός κι αν είσαι εθνικός εργολάβος. Εκεί τα πράγματα είναι τόσο καλά, που μπορεί και να πάρεις το μισό ΕΣΠΑ των 7 προηγούμενων ετών και μετά να κλείνεις τις επιχειρήσεις σου γιατί δεν τις έχεις πλέον ανάγκη.

Το διακύβευμα

Ο όρος μεταρρύθμιση έχει μπει και σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις. Μια από αυτές είναι το περιβάλλον. Εκεί όπου οι παραλίες αφήνονται καθολικά στα χέρια ιδιωτών, η οικοδομή μπορεί να γλύφει το κύμα και να μη τρέχει κάστανο, τα δάση να αποχαρακτηρίζονται αφού καούν για να γίνουν βίλες και ξενοδοχεία, ενώ ταυτόχρονα ακόμη και σε μικρά νησιά θα πρέπει να έχεις 4 στρέμματα για να χτίσεις ένα σπιτάκι, γιατί κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμη τι χρειάζεται για να αποκτήσει με νόμιμο τρόπο ένα σπίτι σε οποιαδήποτε περιοχή της χώρας.

Παρά λοιπόν το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση ως λέξη δεν είναι και τόσο κακή, γνωρίζουμε ότι όταν μιλάμε για την Ελλάδα μερικά πράγματα είναι τόσο βέβαια όσο ο θάνατος και η κυτταρίτιδα: η μείωση εισοδήματος, οι περισσότεροι φόροι, οι χειρότερες συνθήκες διαβίωσης, ο αποκλεισμός από τις δομές υγείας και παιδείας, οι λιγότερες ελευθερίες στους χώρους εργασίας και η μικρότερη δημοκρατία. Όμως έτσι είναι τα πράγματα, όταν δεν θέλεις να είσαι πραγματικά ελεύθερος.

polyfimoss.wordpress.com

Το βίντεο που εξηγεί γιατί φοβούνται την Ζωή Κωνσταντοπούλου

Η ομάδα ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού του Σκάι μέσα στον ενθουσιασμό της από το κλείσιμο των τραπεζών και την δύσκολη συγκυρία για τον ελληνικό λαό θεώρησε πως έφτασε η ώρα να στήσει στον τοίχο την Ζωή Κωνσταντοπούλου. Και την κάλεσε να δώσει συνέντευξη με την καλύτερη (;) δημοσιογράφο που διαθέτει. Ιδού το αποτέλεσμα:

Δείτε πότε και πως θα γίνει η ολοκληρωτική κατάρρευση της Ελλάδας

Ποιοί οραματίστηκαν την κατάρρευση της Ελλάδας;

Στα μέσα Μαίου σύμφωνα με τους καλά πληροφορημένους δημιουργούς του βίντεο γίνεται η κατάρρευση της χώρας!
Έτσι οι δανειστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους θα φορτώσουν την χρεωκοπία της Ελλάδας στους αντιμνημονιακούς ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και θα ξεμπερδέψουν μ’ αυτούς οριστικά και αμετάκλητα. Μαγκιόρα;

28-3-2015
Σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες από έγκυρους κύκλους εντερπρινέρ, η πρίζα θα τραβηχτεί
είτε στις 2 Μαίου – μια μέρα μετά τον εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς –
είτε στις 29 Μαίου,
Οι δυο ημερομηνίες επιλέχθηκαν συμβολικά, έτσι ώστε να εκφραστεί η απέχθεια και το μίσος για την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό.

update:28-6-2015
Oι γερμανοτσολιάδες-δοσίλογοι έπεσαν έξω έναν μήνα. Δεν υπολόγισαν ότι ο Τσίπρας θα ήταν τόσο πολύ ενδοτικός απέναντι στους δανειστές. Γι αυτό μέχρι προχτές γαύγιζαν για την κολοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα γαυγίζουν για το πραξικόπημα – δημοψήφισμα!

…ΜΑ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΜΕ

Άνθρωποι που μας έχωσαν στα Μνημόνια, πολιτικοί που υπηρετούσαν τις εντολές της Μέρκελ, τζουτζέδες που έγλειφαν τα δάχτυλα των ποδιών του Σόιμπλε, εκβιαστές και επικοινωνιακοί μαφιόζοι του Σαμαρικού καθεστώτος, τσογλανάκια των social media που υμνούσαν την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και έστρωναν με ροδοπέταλα τον δρόμο των κατακτητών, λιγούρια των ολιγαρχών, υπερασπιστές της λιτότητας και λοιπά κολοβακτήρια που η γαμημένη μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να γίνετε από κεφεδοποιοί και social sitters –μη χέσω – των μουρούτικων υπογείων έως και υπουργοί – τσολιαδάκια για τους τουρίστες δανειστές, άθλιοι υπήρξατε, άθλιοι παραμένετε και άθλιοι θα συνεχίσετε για πάντα. Δεν μπορείτε να γίνετε κάτι άλλο.

Εσείς είστε η πραγματική εγγύηση ύπαρξης αυτής της νέας κυβέρνησης. Επειδή εσείς μας θυμίζετε κάθε μέρα με την ύπαρξή σας και την παρουσία σας πόσα τραγικά ζήσαμε. Εσείς μας βοηθάτε να μην ξεχάσουμε τον εφιάλτη και τους Εφιάλτες. Δηλαδή εσάς. Εσάς, λιγδιάρηδες που κολλήσατε επάνω μας σαν γλίτσα και δεν μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι. Εσάς, βδέλλες, που νοστιμευτήκατε από το αίμα μας και λίγο έλειψε να το ρουφήξετε όλο.

Σας παρακαλώ μη σταματήσετε να γράφετε, να μιλάτε, να τουιτάρετε και να ποστάρετε. Κάθε λέξη σας, κάθε πανηγυρισμός σας για όποια αποτυχία ή «αποτυχία» της νέας κυβέρνησης, κυλάει σαν κρύος ιδρώτας στην πλάτη μας και συντηρεί τη σιχασιά μας για το παρελθόν που ζήσαμε εξαιτίας σας.

Εσάς, λογικά, δεν σας βολεύει με τίποτα να κατηγορείτε τη νέα κυβέρνηση για κωλοτούμπες. Όχι μόνο επειδή στηρίξατε ή και υπήρξατε απατεώνες, κλεφτοκοτάδες και βολικοί για κάθε χρήση…. Όχι μόνο επειδή βαφτίσατε «μονόδρομο» και «σωτηρία» την καταστροφή μας υποχρεώνοντας τη λογική στη μεγαλύτερη κωλοτούμπα από υπάρξεώς της… Όχι μόνο επειδή είστε σιχάματα από επιλογή… Αλλά κυρίως επειδή είστε επαγγελματίες διαστρεβλωτές και αισχροί παπαρολόγοι.

Υπάρχουν τόσα επιχειρήματα να σας αντικρούσει κάποιος, αλλά είστε τόσο άχρηστοι που κανείς δεν θέλει να μπει στον κόπο να το κάνει. Θα σας κάνω, λοιπόν, μία εξυπηρέτηση και δεν θέλω να μου χρωστάτε καμία χάρη. Τόσο σας απεχθάνομαι. Λοιπόν, τον Ιούλιο του 2012 ο Αλέξης Τσίπρας είχε δώσει μία συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» της ΝΕΤ που κλείσατε.

Ολόκληρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Βέβαια, δεν θα κάνετε τον κόπο, επειδή μάθατε να διαβάζετε μόνο προϊόντα από μονταζιέρες. Αν όμως κάποιοι το αποφασίσετε, τότε διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη δεν θα καταφέρετε να βρείτε ούτε μισή κωλοτούμπα για τις μεταρρυθμίσεις, την επαναδιαπραγμάτευση και το ευρώ. Δεν θα βρείτε ούτε την ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στον Τσίπρα της αντιπολίτευσης του 2012 και στον Τσίπρα πρωθυπουργό του 2015. Δεν θα βρείτε, αλλά τουλάχιστον θα μπορέσετε να φανταστείτε κάποιες για να δικαιολογήσετε τη βλακεία που σας δέρνει.

Και τώρα θα σας εξηγήσω τη βασικότερη ποιοτική διαφορά μεταξύ αυτής και της προηγούμενης κυβέρνησης. Σχετικά με την απόφαση του τελευταίου Eurogroup και ουσιαστικά την απώλεια δικαιώματος χρήσης των 11 δισ. του ΤΧΣ, βγήκε την επόμενη μέρα ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και δήλωσε: «Δεν εγκαταλείπουμε κανένα στόχο. Προφανώς μέσα από αυτήν την απόφαση τα χρήματα αυτά φαίνεται ότι είναι δεσμευμένα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Εμείς αυτό το αναγνωρίζουμε ως μια παραχώρηση. Αναγνωρίζουμε ότι είναι κάτι που δεν αντιστοιχεί σε αυτό που λέγαμε στο προηγούμενο διάστημα». Τουτέστιν, τον ήπιαμε και άντε με τις υγείες μας.

Με την προηγούμενη κυβέρνηση, πηγαίναμε στα Eurogroup, δίναμε δώρο τις παρθένες, επέστρεφε ο Κεδίκογλου πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε τις παρθένες». Χαρίζαμε τον ΟΠΑΠ, έβγαινε ο Χατζηδάκης πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε επιτέλους τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ». Δωρίζαμε την ΑΤΕ, έβγαινε ο Σαμαράς πανηγυρίζοντας «Ουφ! Τεράστια επιτυχία! Χαρίσαμε την κερδοφόρα ΑΤΕ και θα λουστούν οι πολίτες τη ζημιογόνα ΑΤΕ». Ένα λάθος ποτέ δεν είχαν κάνει οι προηγούμενοι. Μόνο επιτυχίες! Και επιτυγχάνοντας φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Με ψέματα, εξαπάτηση και ξεπουλήματα.

Λοιπόν, αμόρφωτα γίδια και βρωμερά ασπόνδυλα, ακούστε: Η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, γίνεται καλοπροαίρετα ζητώντας πάντα το κάτι παραπάνω για εμάς! Αλλά πού να γνωρίσεις το μεγαλείο του «ΕΜΕΙΣ», τυφλό σκουλήκι του παρτακισμού. Ο καθένας από «εμάς», πιστεύει ότι η βελτίωσή της θέσης του θα έρθει μόνο από τη βελτίωση της θέσης όλων. Το αίτημα του καθένα μας είναι μέρος του κοινού αιτήματος όλων μας. Η προσωπική ικανοποίηση θα έρθει μόνο όταν όλοι θα είναι ικανοποιημένοι.

Εμείς δεν κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δε μας βόλεψε σε μία θεσούλα ή μας ξέχασε στο μοίρασμα των προμηθειών. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του για να μη βολευτεί στην εξουσία και να μην ξεστρατίσει από τον όρκο του να μας βγάλει ΟΛΟΥΣ από την ανθρωπιστική κρίση. Εμείς δεν υμνούμε τυφλά τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, επειδή δεν μάθαμε να υμνούμε τυφλά. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για να του υπενθυμίζουμε ότι δεν είμαστε ιδιοκτησία του κι ότι αν ποτέ τολμήσει να γίνει σαν τα μούτρα σας, τότε αυτός θα τελειώσει και η γονιμότατη μήτρα της Αριστεράς θα γεννήσει κάτι καλύτερο που θα το δυναμώσουμε και θα το θεριέψουμε.

Αν τον δούμε ότι σκοπεύει να φάει τις ζωές μας και άλλες δυο γενιές προσπαθώντας να λύσει το γόρδιο δεσμό της ανάπτυξης εντός ευρωζώνης πάση θυσία και δεν αποφασίζει να τον κόψει με μία καλοακονισμένη δραχμή, τότε θα μάθει πώς είναι να παίρνεις τον πούλο και θα ξαναθυμηθεί πώς είναι το 2,8%.

Ελπίζω να καταλάβατε τώρα όλες εσείς οι Σαλώμες με τα τρύπια πέπλα ότι, εμείς που κριτικάρουμε και κάποτε κράζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του το κάνουμε για να μην ξεχνάει ότι ορκίστηκε να υπηρετεί τον λαό και δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε μαζί σας. Το ακριβώς αντίθετο σημαίνει. Ότι προχωράμε και σας αφήνουμε πίσω μας. Όλο και πιο πίσω μας. Όσο κι αν μας ακολουθείτε για να νιώθουμε τη μπόχα σας στα ρουθούνια μας, αποκλείετε να τη συνηθίσουμε και να σας ξεχάσουμε. Πάντα θα είναι ενοχλητική. Πάντα θα είστε η αηδία που αφήσαμε πίσω μας. Οριστικά!

http://kartesios.com/?p=183062

Ο υφυπουργός παιδείας για όσους ωφελήθηκαν από την ΝΔ

Απόσπασμα από βίντεο της συγκέντρωσης στελεχών της ΝΔ του Κιλκίς.
Παρόντες μεταξύ άλλων ο καταδικασμένος τελεσίδικα πλέον και έκπτωτος πρώην περιφερειάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης.
Ο Γιώργος Γεωργαντάς λέει:
“…σε ανθρώπους που ωφελήθηκαν από την ΝΔ, σε ανθρώπους που δούλεψαν επί ΝΔ σε ανθρώπους που πήρανε συμβάσεις από τη ΝΔ, εννοώ συμβάσεις έργου, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, άλλοι που πήγαν στα stage, αυτούς να τους θυμίσουμε ότι πρέπει να προσφέρουν κάποια υπηρεσία…”
Αυτόν επέλεξε ο Αντώνης Σαμαράς, προφανώς με την σύμφωνη γνώμη του Βαγγέλη Βενιζέλου, η ΝΔ_ με το ΠΑΣΟΚ να χρήσουν υφυπουργό παιδείας.
Χρειάζεται κάποιο παραπάνω σχόλιο;

Υγ Το βίντεο είναι από τις 29/05/12 στο Κιλκίς.
Αυτά τα έλεγαν τα στελέχη της ΝΔ ενώ ήξεραν ότι τους βιντεοσκοπούν και ολόκληρο μπορεί να το βρει κάποιος εδώ
http://www.youtube.com/watch?v=uc1vUf…
Ήταν δηλαδή μία εκδήλωση που κάλυπταν και δημοσιογράφοι.
Τα στελέχη της ΝΔ Κιλκίς δεν φαίνεται να θεωρούν ότι λένε κάτι περίεργο.

LuxLeaks: Όταν η πολιτική στην Ελλάδα εξαφανίζει θέματα και η δημοσιογραφία της κλείνει το μάτι

e-miracoloΌταν ξεκίνησε αυτή η κρίση, γνωρίζαμε σχεδόν όλοι τα προβλήματα και τις παθογένειες της Ελληνικής Οικονομίας. Ίσως δεν ξέραμε την πλήρη έκτασή τους, αλλά είχαμε μια ιδέα. Γνωρίζαμε επίσης ότι δεν μπορούσαμε να δράσουμε μόνοι μας, καθώς ανήκαμε σε μία μεγάλη οικογένεια Ευρωπαϊκών κρατών και έπρεπε να σεβαστούμε τους θεσμούς και τις συνθήκες της. Η τουλάχιστον αυτά μας έλεγαν οι πολιτικοί μας όταν τους λέγαμε για θέματα φορολογίας και μεταρρυθμίσεων.

Το λάθος δεν είναι κάποιων άλλων. Είναι δικό μας πρώτα. Του Ελληνικού κράτους. Κανείς δεν μας έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό να κάνουμε όσα κάναμε. Κανείς δεν μας είπε να βασίσουμε μία οικονομία ολόκληρη στην ανταλλαγή υπηρεσιών και στην οικοδομή. Κανείς δεν μας είπε να μην επενδύσουμε στην καινοτομία και στην παιδεία.

Συνεχίζουμε όμως και κάνουμε τα ίδια λάθη. Γνωρίζουμε ότι στην φοροδιαφυγή δεν συμμετέχουν μόνο γιατροί, δικηγόροι και υδραυλικοί, αλλά και μεγάλες εταιρίες, Ελληνικές και πολυεθνικές, που με μυστικές συμφωνίες σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ή με απευθείας επιρροή στα εσωτερικά μας, ζημιώνουν την χώρα με αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Τι κάνουμε για αυτό; Τίποτα. Το καλύπτουμε. Οι εταιρίες αυτές δεν κλήθηκαν ποτέ να πληρώσουν πρόστιμα, ή να λογοδοτήσουν για τις απάτες που διαπράττουν και οι νομότυπες διαδικασίες[1] όπως αυτές του Λουξεμβούργου δεν φαίνεται να απασχολούν καθόλου την ηγεσία μας. Οι δε Ευρωπαίοι εταίροι μας, ενώ γνωρίζουν την κατάσταση, αφού δεν τους λέμε τίποτα, δεν ασχολούνται[2].

Τι σχέση έχουν με αυτά οι Πειρατές; Που θέλουμε να καταλήξουμε; Αν δείτε έναν από τους κύριους τρόπους που μεταφέρουν οι εταιρίες κεφάλαια, μέσω των συμφωνιών που έγιναν γνωστές ως #LuxLeaks [3], στις μητρικές τους ώστε να πληρώσουν μικρότερο φόρο θα καταλάβετε. Απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων. Με το πρόσχημα ότι οι εταιρίες δεν μεταφέρουν κέρδη, αλλά πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα (στους εαυτούς τους) γίνεται φοροδιαφυγή. Και όμως, έχουν το θράσος οι εταιρίες να κατηγορούν τον απλό πολίτη για κλοπή και διαφυγόντα κέρδη αν αντιγράψει ένα τραγούδι, ή κατεβάσει μία ταινία που δεν θα αγόραζε!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα αδυνατεί να καταλάβει ότι χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο πλαίσιο νόμων για τα πνευματικά δικαιώματα. Ίσως η περίπτωση της φοροαποφυγής που διαπράτεται με αφορμή δήθεν τα πνευματικά δικαιώματα να ξυπνήσει τους υπευθύνους και να σκεφτούν πως πρέπει να συζητήσουμε για έναν νόμο που δεν θα είναι δεκανίκι στην φοροδιαφυγή και στα μονοπώλια, αλλά έναυσμα ανάπτυξης και προόδου.

Το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας δεν ασχολείται με τα γενικά θέματα της οικονομίας, αλλά βλέποντας ότι τα υπόλοιπα κόμματα κάνουν την πάπια εδώ και μία εβδομάδα, ακόμα και αυτά που θεωρούν τον εαυτό τους «αντιμνημονιακά», δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να προσπαθήσουμε να φέρουμε το θέμα στον πολιτικό διάλογο.

Αναφορές:
[1] «Βρώμικοι άνθρωποι, καθαρές δουλειές στο Λουξεμβούργο«, Το Κουτί της Πανδώρας

[2] «Διαρροή – κόλαση για τον πρόεδρο της Κομισιόν«, NOOZ

[3] «EXPLORE THE DOCUMENTS: LUXEMBOURG «, ICIJ

Παραπομπές:
«Το σκάνδαλο Luxembourg Leaks«, από το The Press Project

Οι 9 εταιρίες που εμπλέκονται και σχετίζονται με την Ελλάδα: 
(πηγή: The Press Project)luxleaks_companies_00a
http://www.pirateparty.gr/2014/11/luxleaks-otan_i_politiki_kleinei_to_mati/

Μονοκαλλιέργεια πολιτικών παρασίτων

«Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια» τόνιζαν εμφατικά οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας πριν 27 χρόνια στους Έλληνες πολιτικούς. Σήμερα ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.
42-1-344x230
«Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια» τόνιζαν εμφατικά οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας πριν 27 χρόνια στους Έλληνες πολιτικούς. Σήμερα ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.

Όταν σε όλη την Ευρώπη εγκαινιάστηκε το πρώτο Μεσογειακό Ολοκληρωμένο Πρόγραμμα (ΜΟΠ), στο Ηράκλειο το 1987 οι ιθύνοντες της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τόνιζαν εμφατικά στους Έλληνες πολιτικούς: «Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια».

Δυστυχώς, 27 χρόνια αργότερα, ζούμε σε μια χώρα κατεστραμμένη, στην οποία ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.

Τα δημόσια Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, που μπορούν να απογειώσουν τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, η κυβέρνηση τα χτυπάει αλύπητα. Μονοκαλλιέργεια πολιτικών παρασίτων. Οι εκριζωτές αργούν.

Παν.Γεωργ. – efsyn.gr

Η «δικτατορία» του πασοκαριάτου

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μιας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Εχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.

Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. Ολα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική του ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.

Το πασοκαριάτο είναι έμπειρο, ξέρει τα κατατόπια των κρατικών μηχανισμών, τις κρυφές διόδους της μικρής, μεσαίας και μεγάλης διαπλοκής, τα παιχνίδια της εξουσίας, τους αρμούς της γραφειοκρατίας, τους τρόπους προπαγάνδας και πλασαρίσματος του εαυτού του και κάθε νεωτερικού σωτηριολογικού προϊόντος. Αποδείχτηκε ισχυρό και ανθεκτικό επί δεκαετίες, έχοντας κύριο χαρακτηριστικό του τον χαμαιλεοντισμό. Ικανό να ελίσσεται παντού, κατάφερε να δημιουργήσει καθεστώς και ιδεολογία, την ιδεολογία της προσαρμογής σε όλες τις καταστάσεις. Η ιδεολογία του δεν αποσκοπεί στα συμφέροντα της κοινωνίας, στο κοινό αγαθό, παρά μόνο στο δικό του συμφέρον, πράγμα που συγκαλύπτει με λαϊκισμό, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις και γενικόλογα κενά συνθήματα. Το πασοκαριάτο δεν έχει αρχές ούτε ήθος, παρά μόνο ένστικτο αυτοσυντήρησης, γι’ αυτό οι διάφορες συνιστώσες του μετά τη χρεοκοπία εγκαταλείπουν το καταρρέον και αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ, αφού δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά τους, και πορεύονται καιροσκοπικά αναλόγως της συγκυρίας. Μπορεί η μία να στηρίζει την ακροδεξιά μνημονιακή κυβέρνηση των Αντ. Σαμαρά – Β. Βενιζέλου, η άλλη να συσκέπτεται με την Κεντροαριστερά ή τους Ανεξάρτητους, η τρίτη να πλαισιώνει τη ΔΗΜΑΡ, η τέταρτη να συζητά με το Ποτάμι και η έκτη να στελεχώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ φθίνει, το πασοκαριάτο ζει και βασιλεύει.

Η «επιτυχία» του πασοκαριάτου γοήτευσε στο παρελθόν και τη Ν.Δ., τόσο του Μητσοτάκη και του Καραμανλή Β’ όσο και του Σαμαρά, που υιοθέτησαν τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και τους τρόπους δημαγωγίας του. Γοήτευσε επίσης αρκετά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που προσχώρησαν σ’ αυτό σε καιρούς ευωχίας και επίπλαστης ευημερίας. Συνεπώς μπορεί να γίνει λόγος για πλήρη κυριαρχία του, για «δικτατορία» του πασοκαριάτου, είτε με κεντρώα είτε με δεξιά μορφή. Εξάλλου σε καιρούς χρεοκοπίας, με την κεκτημένη εμπειρία του και τη σημαία του αντιμνημονιακού ή της ανανέωσης, το πασοκαριάτο ελίσσεται στους άλλους κομματικούς χώρους», ετοιμαζόμενο να αλώσει ξανά τον κρατικό μηχανισμό, με αριστερή μορφή τώρα.

Το εύλογο ερώτημα είναι: Επρεπε να καταστραφεί η χώρα για να καταλάβουν οι αποχωρήσαντες βουλευτές και στελέχη του ότι κάτι δεν πάει καλά με το ΠΑΣΟΚ; Δύο τινά συνέβησαν με αυτούς. Είτε μέχρι το 2010 ή το 2011 δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, οπότε είναι ανόητοι και ανίκανοι. Είτε πάλι είχαν καταλάβει και παρέμειναν, οπότε είναι υποκριτές, κυνικοί και θεσιλάγνοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς.

Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα είναι: Με ποια ιδιότητα τους υποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανίκανους, ως κυνικούς ή ως συνυπεύθυνους για τη χρεοκοπία; Μάλλον και με τις τρεις, δηλαδή ως ψηφοσυλλέκτες. Ομως αυτή η ψηφοθηρική λογική είναι κυνική και συντηρεί το πασοκαριάτο παντός είδους και φυσικά δεν μπορεί να συγκροτήσει σοβαρή πολιτική. Ισως ο ΣΥΡΙΖΑ να βαυκαλίζεται με την ιδέα πως θα τους αφομοιώσει. Ομως το πασοκαριάτο είναι πεπειραμένο, αδίστακτο και ασυγκρίτως πολυπληθέστερο από την ολιγάριθμη νομενκλατούρα του 4% τού πρώην ΣΥΝ, άρα βάσει των πιθανοτήτων και ενός παλαιού «νόμου της διαλεκτικής» η ποσότητα δημιουργεί και την ποιότητα.

Για να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τη λανθασμένη μαρξιστική ιδέα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», πέρασαν 150 έτη. Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια «δικτατορία» του πασοκαριάτου; Εάν δεν απαλλαγεί και συνεχιστεί η «δικτατορία» του, έστω με αριστερή μορφή, δεν θα γίνει και η απαγκίστρωση από την παρακμή και τη χρεοκοπία. Ο μόνος τρόπος για την επίτευξη της απαλλαγής είναι, με αφύπνιση της κοινωνίας, να γίνουν ριζικές δομικές και θεσμικές αλλαγές για να απαλειφθούν οι «τόποι» από τους οποίους το πασοκαριάτο αντλεί τη νοσηρή του δύναμη, δηλαδή οι ιδεολογίες του εθνικισμού και της αντιπροσώπευσης, η κομματοκρατία, ο προοδευτισμός, ο κρατισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαπλοκή και η απουσία ελέγχου της εξουσίας.
………………………………………………….
Του Γιώργου Ν. Οικονόμου**Δρ Φιλοσοφίας
http://www.efsyn.gr/?p=241676

Το τέλος του Αμερικανικού αιώνα

Του Michael Lind

Εισαγωγικό σχόλιο Παναγιώτη Ήφαιστου: Μια πολύ διεισδυτική κριτική που εκ πρώτης όψεως δείχνει πολύ αυστηρή πλην έχει πολύ εύστοχες επισημάνσεις για τον χαρακτήρα ενός πολυπολικού συστήματος που αρχικά μετά το 1990 ο ΗΠΑ φιλοδόξησαν να αποφύγουν με το να επιδιώξουν μια παγκόσμια ηγεμονία. Όχι μόνο υπερεξαπλώθηκαν αλλά και γελοιοποιήθηκαν από κρατίδια όπως

η Λιβύη, το Ιράκ, το Αφχανιστάν, την Συρία και βλέπουμε. Αναμενόμενα. Όπως για κάθε Αμερικανό αλλά και το πλείστο των δυτικών αναλυτών (όπως και των ορφανών του μαρξισμού) υπάρχει έλλειμμα θέασης του πραγματικού χαρακτήρα της μετά-ψυχροπολεμικής εποχής, η οποία, όπως υποστηρίχθηκε (οι πρώτες ενότητες του δοκιμίου «Τα κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν «ισχύ», η οποία είναι το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική (Waltz)» διαφέρει από κάθε άλλη εποχή του παρελθόντος. Είναι ταυτόχρονα κρατοκεντρική, αριθμεί δύο εκατοντάδες κράτη και ολοένα περισσότερο πολυπολική στο επίπεδο των ηγεμονικών δυνάμεων.

Το πολιτικοανθρωπολογικό περιβάλλον της μετά-αποικιακής εποχής που ουσιαστικά συμβολικά μιλώντας έχει ως αφετηρία το 1990, και η διαφορά μεγεθών και ισχύος μεταξύ των κρατών, δημιουργεί μια σαφή τάση μακροχρόνιων προεκτάσεων που καθιστά το πλανήτη εξαιρετικά διαφοροποιημένο. Από κάθε άποψη. Ισχύς, πολιτικές παραδόσεις – ανθρωπολογικά, ανάπτυξη, πλουτοπαραγωγικοί πόροι, κοσμοθεωρίες, κοσμοαντιλήψεις, συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης και τρόποι ζωής. Continue reading “Το τέλος του Αμερικανικού αιώνα”

H απεργία στο απόσπασμα: η Ιστορία επαναλαμβάνεται

Στα πρώτα χρόνια που ακολουθούν την εξέγερση στη Βαστίλη επιβάλλεται με νόμο του 1791 (Loi Le Chapelier) η καταστολή των άτυπων εμβρυακών εργατικών ενώσεων και των απεργιών που διεκδικούσαν ελάχιστα ημερομίσθια. Η επιβολή υψηλών προστίμων και η ετήσια στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων για τους πρωτεργάτες των εργατικών αγώνων αποτελούν την απαρχή της θεσμικής καταστολής και της αστυνόμευσης της συλλογικής δράσης, με το επιχείρημα της κατάργησης των εμποδίων απέναντι «στην ελευθερία του επιχειρείν» και στο «κοινό συμφέρον»… Με τα ίδια επιχειρήματα ο γαλλικός ποινικός κώδικας το 1803 αντιμετωπίζει τις εργατικές συναθροίσεις και τις απεργίες ως εγκλήματα που τιμωρούνται από 2 χρόνια φυλάκισης μέχρι και θάνατο. Πρόκειται για απτά δείγματα γραφής για τη σχετικότητα της ερμηνείας του εμπνευσμένου από τον διαφωτισμό επαναστατικού τρίπτυχου «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη»…

Θα χρειαστούν δεκαετίες κοινωνικών αγώνων για να αναγνωρισθούν τα πρώτα εργατικά δικαιώματα και η σταδιακή νόμιμη κατοχύρωση του δικαιώματος στον συνδικαλισμό και στην απεργία. Τα δικαιώματα αυτά, έπειτα από περίπου δύο αιώνες συνεχών περιπλανήσεων ως προς το περιεχόμενό τους ανάλογα με τους εθνικούς και διεθνείς πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, βιώνουν σήμερα μια πρωτοφανή επίθεση με επιχειρήματα που παραπέμπουν στους πρώτους βιομηχανικούς χρόνους. Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των τελευταίων δεκαετιών, με την παράκρουση που την χαρακτηρίζει στην εποχή της κρίσης, αποτελεί την ακρότατη επιθετική έκφραση του κεφαλαίου, ισοπεδώνοντας κοινωνικές κατακτήσεις είτε με άμεση κατάργηση, είτε με αφυδάτωση του περιεχομένου τους. Πρόκειται για την ιστορική ρεβάνς που επιχειρεί το κεφάλαιο για όσες παραχωρήσεις αναγκάστηκε να κάνει προκειμένου να αποφύγει γενικευμένες κοινωνικές ανατροπές.

Ο νεοφιλελευθερισμός συνιστά επανάσταση αξιών απέναντι στο μεταπολεμικό κοινωνικό και εργασιακό μοντέλο, εισάγοντας ως κυρίαρχη την αξία της ατομικότητας έναντι κάθε εκδήλωσης συλλογικότητας και αλληλεγγύης, και επιβάλλοντας τον ανταγωνισμό στο επίκεντρο του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η εργασία αντιμετωπίζεται ως επαχθές κόστος, η εργατική νομοθεσία καταγγέλλεται ως κοστοβόρα αντιπαραγωγική αγκύλωση, τα συνδικάτα καταδικάζονται ως κατασκευές του παρελθόντος και ως στρεβλώσεις στη λειτουργία της «ελεύθερης» αγοράς, οι απεργίες στιγματίζονται ως τροχοπέδη στην «ανάπτυξη», το κοινωνικό κράτος απορρυθμίζεται στο όνομα της ελάφρυνσης των βαρών των επιχειρήσεων προς δόξα των ιδιωτικοποιήσεων(«αποκρατικοποιήσεων»). Δεν απεργούν εργαζόμενοι παρά « συνδικαλιστές», τα αιτήματά τους δεν ενδιαφέρουν αν δεν διαστρεβλώνονται, συνεπή συνδικαλιστικά στελέχη χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι για το δημόσιο συμφέρον, ενώ επιμέρους εκφυλιστικές πρακτικές και φαινόμενα συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αξιοποιούνται για τη συνολική απαξίωση του συνδικαλισμού.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, η διαφαινόμενη νέα επίθεση στα συλλογικά εργασιακά δικαιώματα έπεται των μνημονιακών μέτρων αποδιάρθρωσης του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων και της συνακόλουθης αποδυνάμωσης του ρόλου των κεντρικών συνδικάτων υπέρ της ευκολότερα ελεγχόμενης από την εργοδοσία αποκέντρωσης, ενδιάμεσου σταδίου στην κατεύθυνση του στρατηγικού στόχου του κεφαλαίου, εκείνου της πλήρους εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων. Οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις αναφέρονται στους όρους λειτουργίας των συνδικάτων και στην προσθήκη εμποδίων άσκησης του απεργιακού δικαιώματος. Εξυφαίνονται μειώσεις στις άδειες των συνδικαλιστικών στελεχών για την άσκηση των καθηκόντων τους και άμεση κατάργηση των κοινωνικών πόρων για την οικονομική λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων αποσκοπώντας στην λειτουργική ασφυξία τους. Νέοι περιορισμοί στην άσκηση της απεργίας προστίθενται στους τόσους άλλους ισχύοντες όταν, ήδη, δύσκολα αποφεύγει σήμερα τον χαρακτηρισμό της ως παράνομης. Η καθιέρωση της απόφασης του 50%+ των εγγεγραμμένων, αντί των παρόντων, στη βάση της απαρτίας, μελών του συνδικάτου για την κήρυξή της δεν είναι παρά ένας τρόπος έμμεσης απαγόρευσής της, παρά την, εκ του πονηρού, δημοκρατική επίφαση που την περιβάλλει.

Επιπλέον η σχεδιαζόμενη επαναφορά του lock out (ανταπεργίας) μετά τη ρητή κατάργησή της το 1982, ως ισοδυνάμου της απεργίας αποκρύπτει την υπέρμετρη ενίσχυση του δυνατού μέρους της σχέσης εργασίας. Προσθέτοντας σε αυτά το εντεινόμενο φαινόμενο κήρυξης από τα δικαστήρια των απεργιών ως καταχρηστικών με το επιχείρημα της υπέρβασης του σκοπού που αυτές επιδιώκουν, τις απολύσεις και διώξεις των πρωταιτίων παράνομων απεργιών, και την επιδημία πρακτικών επιστράτευσης των απεργών σε καιρό ειρήνης είναι προφανές ότι το απεργιακό δικαίωμα είναι ουσιαστικά υπό διωγμόν.

Οι εξελίξεις αυτές γεννούν προβληματισμούς για τον παραδοσιακά έντονο κρατικό παρεμβατισμό στην Ελλάδα σε ζητήματα συνδικαλιστικής λειτουργίας και δράσης στερώντας από τα συνδικάτα, με διαχρονική και τη δική τους ευθύνη, την αυτόνομη ρύθμιση των θεμάτων της συνδικαλιστικής δράσης. Και αυτό γιατί το κράτος οφείλει να περιορίζεται στη διαμόρφωση του γενικού πλαισίου άσκησης της συνδικαλιστικής ελευθερίας, αφήνοντας τα επιμέρους στην αυτονομία των πρωταγωνιστών της συλλογικής δράσης ώστε να αποφεύγονται οι κακόβουλες παρεμβάσεις και οι εκβιασμοί της κεντρικής εξουσίας.

Οι συνειρμοί, ωστόσο, ανάμεσα στο 2014 και το 1791 και η επανάληψη της Ιστορίας με νέους όρους αναδεικνύουν πως η πορεία των κοινωνικών δικαιωμάτων δεν είναι ευθύγραμμη, αλλά προϊόν συσχετισμών στην εκάστοτε συγκυρία. Η απεργία είναι και πάλι στο απόσπασμα «για χάρη της πατρίδας και της ανάπτυξης» όπως αυτάρεσκα επαναλαμβάνουν οι υποψήφιοι εκτελεστές της. Αυτοί που αγνοούν ότι η ανάπτυξη είναι κενό γράμμα όταν μεγεθύνονται οι ανισότητες γενεσιουργοί κοινωνικών αντιδράσεων, όπως αγνοούν και τα λόγια του Saint-Just, στα ταραγμένα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, πως «ο λαός που δεν ευτυχεί δεν έχει πατρίδα».

Του Γιάννη Κουζή (Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)
http://www.efsyn.gr/?p=218116

ΔΕΗ: Οι Πινόκιο και οι μπαρμπάδες τους…

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ αφήσει χωρίς ρεύμα τους πολίτες, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στη ΔΕΗ να κόβει το ρεύμα σε 1.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις κάθε μέρα.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ δυσκολέψει τη ζωή των Ελλήνων, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στην ΔΕΗ να εισπράττει χαράτσια. Είναι αυτοί που οδηγούν ανθρώπους στα μαγκάλια εν έτη 2014.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει οικονομική ζημιά στα μαγαζιά, είναι αυτοί που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει την αγορά και τα μαγαζιά, οδηγώντας 600.000 επαγγελματίες στο «λουκέτο».

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει την «πρόοδο» που θα τη φέρουν – όπως είπε χτες ο πρωθυπουργός – οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αποκρατικοποιήσεις, είναι αυτοί που ξεπούλησαν από τον ΟΤΕ μέχρι την ΑΓΕΤ, από τις τράπεζες μέχρι τους δρόμους και από τα λιμάνια μέχρι τα αεροδρόμια, αλλά οι ιδιωτικοποιήσεις τους δεν έφεραν «πρόοδο», έφεραν τη χρεωκοπία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και ξαναθυμήθηκαν τα «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα, είναι αυτοί που τα έχουν τάτσι μήτσι κότσι με τα «ρετιρέ» και είναι οι ίδιοι που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στέλνοντάς τους στην ανεργία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και καλούν τους ιδιωτικούς υπάλληλους να στραφούν εναντίον των υπαλλήλων της ΔΕΗ, είναι εκείνοι που έριξαν τους 30χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στο μισθό των 500 ευρώ και τους 20χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στον μισθό των 300 ευρώ.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει «σαμποτάζ» (!) στην οικονομία, είναι οι ίδιοι που τινάξει στον αέρα το 40% του ΑΕΠ της χώρας σε μια τριετία! Τέτοιο «σαμποτάζ» είχε να ζήσει η Ελλάδα από την περίοδο της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει τον τουρισμό, είναι αυτοί που απαγορεύουν με την πολιτική τους το δικαίωμα έστω για λίγες μέρες διακοπών σε 9 από τους 10 Έλληνες και τροφοδοτούν τις πολυεθνικές του κλάδου με εργαζόμενους των 300 ευρώ μέσω δουλεμπορικών που έχουν έδρα τη Βουλγαρία!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ στερήσει την πρόσβαση των πολιτών στο αγαθό του ρεύματος, είναι αυτοί που – σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών – έχουν οδηγήσει πάνω από το 60% του πληθυσμού σε κατάσταση «ενεργειακής φτώχειας», φέρνοντας τα νοικοκυριά στην απόγνωση να δαπανούν περισσότερο από το 10% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματός τους για τις δαπάνες των ενεργειακών αναγκών τους, πράγμα αδύνατο.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για την κοινωνία που «βάλλεται» από την απεργία στη ΔΕΗ, είναι αυτοί που μέσω του «κοινωνικού αυτοματισμού», του «διαίρει και βασίλευε», με το κομμάτιασμα της κοινωνίας, τη διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται, με το ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας, προωθούν τον εξανδραποδισμό όλου, τελικά, του λαού. Χρόνια τώρα βάζουν τον έναν να «φάει» τον άλλον, ο ιδιωτικός υπάλληλος τον δημόσιο υπάλληλο, ο φορτηγατζής τον αγρότη, ο αγρότης τον λιμενεργάτη, ο εργάτης τον συμβασιούχο, για να μπορούν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» ότι οι απεργίες θα διαταράξουν τον «κοινωνικό ιστό» είναι αυτοί που προκαλούν τις απεργίες. Να σταματήσουν το ξεπούλημα για να μην γίνει απεργία. Η απεργία είναι όπλο όλου του λαού απέναντι στην πολιτική που τον «σκοτώνει». Αν καταθέσει αυτό το όπλο, αν δεν το στηρίξει, αν το καταθέσει, αν το παραδώσει, τότε θα πάει «άκλαυτος».

Η αποτροπή του ξεπουλήματος της ΔΕΗ δεν είναι υπόθεση των εργαζόμενων σε αυτήν. Είναι – θα έπρεπε να είναι – υπόθεση όλης της κοινωνίας. Πρώτον, διότι η ΔΕΗ και το δικαίωμα στο αγαθό της ενέργειας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία και τσιφλίκι κανενός ολιγάρχη, όπως θέλει η ΕΕ και τα κόμματά της. Δεύτερο, γιατί το ψεύδος ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει «ανάπτυξη» και «φτηνό ρεύμα» (!) στον πολίτη είναι από εκείνα τα ψεύδη που ούτε ο Πινόκιο δεν θα καταδεχόταν να ξεστομίσει. Υπενθυμίζουμε:

Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%.
Η ήδη μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%.

Στο Βερολίνο και το Αμβούργο οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του ρεύματος.
Στη Βουλγαρία πέρσι η κυβέρνηση Μπορίσοφ ανατράπηκε με λαικό αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%.
Η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης «αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)

Και κάτι ακόμα:

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για τη ΔΕΗ, λένε ότι «η ΔΕΗ δεν ανήκει στους απεργούς». Σωστά. Αλλά όπως λέει και ο φίλος Νίκος Σίμος, αυτοί οι κύριοι – οι κυβερνώντες – πότε θα μας φέρουν τα συμβόλαια που διαθέτει η κυβέρνηση για να δούμε: Πότε την αγόρασαν ή πότε την πήραν κληρονομιά απ’ τους μπαρμπάδες τους, για να μπορούν σήμερα να την ξεπουλάνε…

Υστερόγραφο:

Από ανθρώπους που νοιάζονται, λάβαμε το παρακάτω μήνυμα που αφορά στο «ΠΡΟΤΥΠΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΗΠΙΟΤΡΟΦΕΙΟ-ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ-ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ» που εδρεύει στην Καλλιθέα. Σας το παρουσιάζουμε:

Το Ίδρυμα ιδρύθηκε το 1912 για να φιλοξενεί τα παιδιά των θυμάτων του πολέμου. Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Σήμερα, φιλοξενεί αγόρια και κορίτσια δύο έως πεντέμισι χρόνων από όλη την Ελλάδα με σκοπό, όχι μόνον την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, αλλά και τη διαπαιδαγώγησή τους και τη στήριξη των οικογενειών τους (εφόσον αυτές υπάρχουν…).

Τα παιδιά – τα περισσότερα – είναι στο Ίδρυμα με εντολή εισαγγελέα (κακοποιημένα παιδιά, παιδιά με γονείς ναρκομανείς, ορφανά κλπ). Υπάρχουν, όμως, και παιδιά που οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Πρόκειται για «τα παιδιά της κρίσης»… Υπάρχει το τμήμα Κλειστής Προστασίας (με παιδιά που ζουν μέσα στο Ίδρυμα) και παιδιά Ανοικτής Προστασίας (που πηγαίνουν το πρωΐ στις 7πμ και φεύγουν το βράδυ στις 8μμ). Το Ίδρυμα και στις δύο περιπτώσεις παρέχει τα πάντα. Αρκετά από τα παιδάκια της Κλειστής Προστασίας, των οποίων η επανένταξη στο φυσικό οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι εφικτή, προωθούνται σε Εθελόντριες Οικογένειες. Αυτήν τη στιγμή, φιλοξενούνται στο Ίδρυμα 80 παιδιά. Τα χρόνια των μνημονίων, έχει μειωθεί – όπως σε όλα τα επιχορηγούμενα ιδρύματα – η επιχορήγηση στο 30%. Οι άνθρωποι του Ιδρύματος ζουν από τις χορηγίες και την ελεημοσύνη. Ακόμη και οι στέγες στάζουν. Το Ίδρυμα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε μισθοδοσίες, σε προμηθευτές, σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, σε φόρους και τέλη που το έχουν γονατίσει. Και τώρα έρχεται και η ΔΕΗ, αυτή ου η κυβέρνηση θέλει να την ιδιωτικοποιήσει πλήρως για να «εξυπηρετεί» τον καταναλωτή… καλύτερα, η οποία απειλεί να κόψει στο Ίδρυμα και το ρεύμα! Ακούει κανείς;

Νίκος Μπογιόπουλοςhttp://www.enikos.gr/mpogiopoulos/247583,DEH:_Oi_Pinokio_kai_oi_mparmpades_toys_.html

Τα μνημόνια έχουν ήδη επιτελέσει τον σκοπό τους

ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ του πρωθυπουργού να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα, τα γεγονότα οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα. Οι δηλώσεις του ότι τα μνημόνια θα είναι σε λίγο παρελθόν κι ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα έρχονται σε αντίθεση και με τη δήλωση Σόιμπλε και με την έκθεση του ΔΝΤ. Ο χρόνος θα δείξει εάν θα επιβεβαιωθούν οι δανειστές που μιλάνε για νέο μνημόνιο ή η κυβέρνηση που το αποκλείει. Η πείρα των τεσσάρων χρόνων, πάντως, μας διδάσκει ότι όποτε είχαμε τέτοια διαφωνία, τελικώς έγινε αυτό που ήθελε η τρόικα.

Ο ανασχηματισμός, άλλωστε, είναι μία ένδειξη. Στα υπουργεία που συνδέονται με την εφαρμογή των εντολών της τρόικας παραμένουν ή τοποθετούνται «στρατιώτες του μνημονίου». Το διαβατήριο που έκανε τον Χαρδούβελη τσάρο της οικονομίας είναι το ίδιο που είχε στείλει τον Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών δύο χρόνια πριν. Και οι δύο τους είναι τέκνα του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», αλλά το καθοριστικό είναι οι προνομιακές σχέσεις τους με την εγχώρια ολιγαρχία του χρήματος και με το ευρωιερατείο.

Οπως, άλλωστε, δείχνει και η επιστολή του προς το ΔΝΤ, ο Σαμαράς έχει συνείδηση ότι ο Γολγοθάς δεν τελειώνει. Ο λόγος που δημοσίως φιλοτεχνεί μία παραπλανητική εικόνα είναι ότι εν όψει των εθνικών εκλογών θέλει να συντηρήσει κλίμα αισιοδοξίας για να συγκρατήσει εκλογικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο λόγος που αποσιωπάται η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, σύμφωνα με την οποία η τρόικα συμπεριφέρθηκε σαν χασάπης κι όχι σαν χειρουργός.

Πράγματι, το τίμημα που έχει πληρώσει η κοινωνία είναι δυσανάλογα υψηλό και το αποτέλεσμα αβέβαιο. Το δραματικό 27,8% της ανεργίας μόνο εν μέρει αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος. Οχι μόνο επειδή σχεδόν 72% των ανέργων είναι μακροχρόνια άνεργοι, αλλά και επειδή έχει υπολογιστεί ότι σχεδόν 1,5 εκατομμύριο από τα 3,5 εκατομμύρια εργαζομένων είναι απλήρωτοι για πάνω από έξι μήνες.

Η κυβέρνηση μιλάει πολύ για ανάπτυξη, αλλά η πολιτική της αποδομεί την πραγματική οικονομία. Η μεγάλη πτώση του κόστους εργασίας και η κατάργηση προστατευτικών μέτρων δεν έφεραν επενδύσεις. Ο όγκος τόσο των άμεσων ξένων όσο και των εγχώριων επενδύσεων είναι αμελητέος, επειδή όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι απωθητικοί (υπερφορολόγηση, υψηλό κόστος ενέργειας, γραφειοκρατία, διαπλοκή – διαφθορά και, βεβαίως, κατακόρυφη πτώση της εγχώριας ζήτησης).

Η κυβέρνηση, ωστόσο, μιλάει για success story, επικαλούμενη το πρωτογενές πλεόνασμα. Το γεγονός ότι η τρόικα -για τις δικές της σκοπιμότητες- το αποδέχθηκε, δεν σημαίνει ότι είναι πραγματικό. Είναι πλασματικό επειδή προέκυψε από σειρά λογιστικών αλχημειών και επειδή το Δημόσιο ακόμα δεν έχει εξοφλήσει ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς ιδιώτες.

Εκτός αυτού, ο τρόπος που προέκυψε είναι προβληματικός. Οι δημόσιες δαπάνες δεν μειώθηκαν με εστιασμένες παρεμβάσεις και με εκσυγχρονισμό δομών και λειτουργιών. Αντιθέτως, η κυβέρνηση κατέφυγε στην εύκολη λύση των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές, αλλά και στον ακρωτηριασμό κρίσιμων λειτουργιών του κράτους.

Κάτι αντίστοιχο έπραξε και με τα δημόσια έσοδα. Τα έσοδα είναι βιώσιμα μόνο όταν προέρχονται από λογική φορολόγηση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης, εάν δηλαδή προέρχονται από τον παραγόμενο πλούτο. Η κυβέρνηση, όμως, μέσω της υπερφορολόγησης, λεηλατεί την ιδιωτική περιουσία. Η πολιτική αυτή έχει τα όριά της. Εκτός αυτού, καταστρέφει παραγωγικό ιστό και υποσκάπτει την πραγματική οικονομία, γεγονός που με τη σειρά του ανακυκλώνει το αδιέξοδο.

Ας σημειωθεί ότι η κυβέρνηση απέφυγε τις εστιασμένες παρεμβάσεις στις εύπορες κοινωνικές ομάδες που πληρώνουν λιγότερα απ’ όσα τους αναλογούν. Κατέφυγε στην οριζόντια υπερφορολόγηση που πλήττει κυρίως τη βάση της οικονομικής πυραμίδας. Ο χειρισμός της λίστας Λαγκάρντ και η διαγραφή μεγάλων προστίμων σε γιγαντιαίους επιχειρηματικούς ομίλους δείχνουν ότι η διαπλοκή και η προνομιακή μεταχείριση πλουσίων συνεχίζονται.

Στη μέγγενη της «κοινωνικής μηχανικής»

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ επαίρεται ότι τα δημόσια έσοδα πάνε καλά. Οταν το κράτος αφαιρεί από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φορολογουμένων τα ποσά ληξιπρόθεσμων οφειλών, ενώ επικρεμάται και η απειλή της φυλάκισης, είναι προφανές ότι ο φορολογούμενος υποχρεώνεται να θέσει σε προτεραιότητα την πληρωμή των οφειλών του προς το Δημόσιο. Για πόσο ακόμα, όμως, οι φορολογούμενοι θα αντέξουν την υπερφορολόγηση; Η -παρά τα δρακόντεια μέτρα- συνεχής διόγκωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών ιδιωτών προς το Δημόσιο αποδεικνύει ότι κερδίζει συνεχώς έδαφος το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ούτε, βεβαίως, λύση είναι η κάλυψη του κενού από την περαιτέρω φορολόγηση των τμημάτων της μεσαίας τάξης που ακόμα μπορούν να πληρώνουν τα κάθε είδους χαράτσια. Μπορεί, λοιπόν, οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας να συγχαίρουν ο ένας τον άλλον, αλλά στον πραγματικό κόσμο οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας και πολλές καταρρέουν. Οι αποταμιεύσεις των μικρομεσαίων εξανεμίζονται για να χρηματοδοτήσουν τη διαβίωση και την πληρωμή φόρων. Οι πιο αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας έχουν σπάσει ή είναι έτοιμοι να σπάσουν. Με την αγορά ακινήτων, μάλιστα, να είναι ουσιαστικά παγωμένη και με τις τιμές να κατρακυλούν, η ρευστοποίηση ακίνητης περιουσίας δεν προσφέρει αξιοπρεπή λύση. Η δραστική μείωση των εισοδημάτων, σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, αναπόφευκτα πολλαπλασιάζει όχι μόνο τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, αλλά και τα «κόκκινα» δάνεια των τραπεζών. Οταν η πραγματική οικονομία ασφυκτιά και συρρικνώνεται, ούτε τα δημόσια οικονομικά ούτε το τραπεζικό σύστημα μπορεί να είναι πραγματικά υγιή. Με άλλα λόγια, δεν βρισκόμαστε προς το τέλος μιας επώδυνης αλλά εξυγιαντικής διαδρομής. Στην πραγματικότητα, οι μνημονιακές πολιτικές καταλύουν τον μικροϊδιοκτητικό χαρακτήρα της οικονομίας. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές σε έκταση και ένταση πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», το οποίο αλλοιώνει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Μπορεί η κυβέρνηση να λειτουργεί ως θλιβερός εφαρμοστής των έξωθεν εντολών, αλλά το ευρωιερατείο έχει σχέδιο. Μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία χρέους και χώρα φθηνών ευκαιριών στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρώπης.

Σταύρος Λυγερός –
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=blogitem&eid=3849&id=331207

Ανασχηματισμός

σταθης
Aνασχηματισμός Εγώ ο Σημίτης

Προτείνω την κατάργηση των εκλογών. Ετσι κι αλλιώς, όσες εκλογές κι αν γίνουν, ό,τι αποτέλεσμα και να φέρουν, τελικώς τις κερδίζει ο κ. Σημίτης.

Θα επρόκειτο για θαύμα της φύσης αν δεν επρόκειτο για θαύμα του συστήματος. Ο καπιταλισμός ήδη απ’ τη δεκαετία του ’90 διά του «εκσυγχρονισμού», όστις συνενώνει συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες στην ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική, αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται πλέον την αστική δημοκρατία, εκτός κι αν η δημοκρατία αυτή ρυθμισθεί έτσι ώστε να εκλέγει πάντα έναν Σημίτη.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Σρέντερ – Μέρκελ. Σαρκοζί – Ολάν. Τόνυ Μπλαίρ – Κάμερον. Μπερλουσκόνι – Ρίτσι. Θαπατέρο – Ραχόι και πάει λέγοντας…

Το ίδιο κι εδώ. Μπορεί ο κ. Σημίτης να λέγεται κάθε φορά Παπαδήμος, Στουρνάρας, Χαρδούβελης, αλλά αυτός κυβερνάει. Δεν πάει να γίνονται εκλογές, αυτό

το ολοκληρωτικό και συνεπώς ακροδεξιό πολιτικό νεόπλασμα κατατρύχει όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση (και την Ελλάδα) όχι ως αποτέλεσμα τυχαιότητος αλλά ως κατασκεύασμα εκ προμελέτης. Η αστική τάξη διεθνώς δεν χρειάζεται πλέον τις αστικές δημοκρατίες,

χρειάζεται απλώς τους τύπους τους, ολίγον απ’ τους θεσμούς τους και κάτι απ’ τις τελετουργίες τους για να διαστρέψει ό,τι φιλολαϊκό απέμεινε από την ουσία τους. Σήμερα στην Ελλάδα κυβερνά το δεύτερο και το τέταρτο κόμμα, ενώ σιγά-σιγά οι εκλογές εκφυλίζονται

σε ένα πρόσχημα του ίδιου κομφορμισμού: ό,τι και να λέει το αποτέλεσμα, να κυβερνά ο «εκσυγχρονισμός» (δηλαδή να εφαρμόζεται ο πιο άγριος νεοφιλελευθερισμός) μέσα από συμμαχίες κομμάτων, αδιανόητες μόλις στο πρόσφατο παρελθόν. Αν πριν από λίγα χρόνια έλεγες σε έναν δεξιό ότι ψηφίζοντας Σαμαρά θα τον κυβερνά ο κ. Σημίτης, θα σε θεωρούσε τρελόν.

Οταν μιλάμε για τον «πειρασμό» της Γερμανίας να εκγερμανίσει την Ενωση, θα πρέπει ταυτοχρόνως να μιλάμε και για τον πειρασμό της αστικής τάξης να αποδομήσει την αστική δημοκρατία. Στα καθ’ ημάς, η κατάλυση του Συντάγματος, η υποβάθμιση του Κοινοβουλίου και η αυταρχική διακυβέρνηση αποτελούν αψευδείς μάρτυρες αυτού του φαινομένου.

Ο αχταρμάς (τραγικός) αυτού του ανασχηματισμού καταδεικνύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την επικράτηση του εκφυλισμού της πολιτικής και των ιδεολογιών σε ένα χρηστικό εργαλείο προκειμένου να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη της (κάθε) χώρας σε υπάκουη σκλάβα των τραστ και των τραπεζών.

Ποια λαϊκή δεξιά, ποια ακροδεξιά, ποιο Βενιζελικό έστω ΠΑΣΟΚ, ποια σοσιαλδημοκρατία , όλα ένας βολικός χυλός που χθες τον έλεγαν Γεωργιάδη και σήμερα Βορίδη. Σ’ αυτόν τον χυλό μπορεί να μπει αύριο η ΔΗΜΑΡ όπως βγήκε χθες, ή το ΛΑΟΣ. Μπορεί να συνυπάρχει η κυρία Βούλτεψη με όσους έπτυε χθες και πιθανόν να ξαναπτύει αύριο, πλην όμως όλα αυτά είναι λεπτομέρειες – άλλωστε το 90% των Υπουργών που μετέχουν σ’ αυτήν την κυβέρνηση έχουν κατά καιρούς αλληλοβρισθεί για ποικίλους λόγους που υπερβαίνουν κατά τον αριθμό τη βιοποικιλότητα του Πηλίου.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι μόνον πως ό,τι και να γίνει εν τέλει κυβερνά ο κ. Σημίτης, αλλά και ότι η κάθε φορά μεταμόρφωσή του είναι χειρότερη της προηγούμενης. Κατ’ αρχήν στην κορυφή: ο κ. Σημίτης (δηλαδή ο μονεταριστικός εκσυγχρονισμός και ο πιο ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός) κυβέρνησε ως Καραμανλής, ως Γιωργάκης, ως Παπαδήμος και ως Σαμαράς υπό τη μορφήν του κ. Αλογοσκούφη, του κ. Παπακωνσταντίνου, του κ. Βενιζέλου, του κ. Στουρνάρα και τώρα του κ. Χαρδούβελη.

Απ’ όσα πολλά εγράφησαν για τον άνδρα προκύπτει αποτυχημένος στις προβλέψεις του (έβλεπε ανάκαμψη απ’ το 2011), αποτυχημένος (δηλαδή πολύ αποτελεσματικός) θιασώτης του κουρέματος των ομολόγων που αλάλιασαν τα ασφαλιστικά ταμεία (άτινα ο ίδιος τώρα καλείται να αποτελειώσει). Σύμβουλος της Γιούρομπανκ που μπάταρε δυο φορές (με τον κ. Λάτση όμως να επωφελείται επίσης δυο φορές: με μετοχές της Εθνικής και με φιλέτα τύπου «Ελληνικού»). Προσέτι, επειδή ο άνθρωπος

έγραφε (στην «Καθημερινή») ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι κακή επιλογή, καλείται τώρα να… επαναδιαπραγματευθεί το χρέος. Εδώ πλέον ο εκφυλισμός τού κυβερνάν φθάνει σε κωμικά και γκροτέσκ επίπεδα. Ενας

…δικός μας άνθρωπος, διότι επί χρόνια πληρώνεται απ’ τα δικά μας λεφτά, τους φόρους μας, ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης καλείται να φέρει εις πέρας το τέλος μας.

Το τέλος αυτό έχει ήδη προδιαγραφεί απ’ τα πρώτα μνημόνια, απ’ τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου (τους εφαρμοστικούς νόμους που ελήφθησαν και έπονται) όπως κι απ’ όσα προβλέπονται στην πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα κατόπιν εορτής ή μάλλον κατόπιν εκλογών. Τι πιο χυδαίο κι όμως, τι πιο συνηθισμένο;

Ενα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά: ότι επιτέλους πέτυχε το πιο ολιγομελές κι ευέλικτο Υπουργικό Συμβούλιο απ’ τη μεταπολίτευση: τον εξής έναν, τον κ. Σημίτη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μονομελές Υπουργικό Συμβούλιο, με τον κ. Σημίτη σε πέντε-έξι παραλλαγές συν πέντε-έξι ακόμα πρόσωπα

βγαλμένα απ’ τον χώρο της τηλεοπτικής κυρίως προπαγάνδας, μάλιστα της πιο αμετροεπούς και της πιο φθηνιάρικης. Πρόκειται για τον εκφυλισμό του εκφυλισμού. Διότι, αν η αστική τάξη έχει επιλέξει πλέον ένα εκφυλισμένο άμα τε κι εκφυλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, αυτό το μοντέλο από χρήση σε χρήση εκφυλίζεται και το ίδιο.

Κάθε υβρίδιο δεξιού – σοσιαλδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού είναι χειρότερο απ’ το προηγούμενο. Δεν αντέχει την εντροπία του, ούτε την ύβριν που περιέχει. Για αυτό και η ρητορική που τα επικαλύπτει όλα αυτά γίνεται όλο και πιο κούφια. Χθες, επί παραδείγματι, ο κ. Σαμαράς στην εναρκτήρια ομιλία του προς τα Σημιτοειδή του αναφερόταν σε έναν πλασματικό ανύπαρκτο κόσμο. Δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Είναι υποχρεωμένος πλέον να λέει ψέματα.

Τι να πει; αυτά που λέει η έκθεση του ΔΝΤ; Οχι! Ο κ. Πρωθυπουργός, είτε ο ίδιος είτε διά στόματος Βενιζέλου, είναι υποχρεωμένος να πει και να λέει όλο και πιο πολλά ψέματα. Είναι υποχρεωμένος να σου πυροβολεί το μυαλό, διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς μέσα στο πλαίσιο του ταξικού εμφυλίου πολέμου που έχει κηρύξει και διεξάγει…
ΣΤΑΘΗΣ – http://www.enikos.gr/stathis/241560,Anasxhmatismos_Egw_o_Shmiths.html

Οι καθαρίστριες

katharistries
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΠΑΝΟΥ

Πρώτα τις συκοφάντησαν: Απλώθηκε η φήμη ότι έπαιρναν μισθούς των 3.000 και των 4.000 ευρώ το μήνα, ότι πρόκειται για διαπλεκόμενες εργαζόμενες που δίνουν μάχη για τη διατήρηση των προνομίων τους. Τι συντεχνία κι αυτή! Πίσω από τα φαράσια και τις σκούπες να κρύβονται ύποπτα συμφέροντα και προκλητικές πολυτέλειες.

Ακολούθησε η ώρα του κοινωνικού αυτοματισμού: Ευθύνονται για το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της Αθήνας αφού κλείνουν την Κ. Σερβίας, δυσφημούν τη χώρα αποκλείοντας την είσοδο στο υπουργείο Οικονομικών, στο όνομα των διεκδικήσεών τους υποτάσσουν το συλλογικό διακύβευμα στην ατομική σκοπιμότητα και επιβάλλουν κανόνες ανομίας σε μια ευνομούμενη χώρα.

Ύστερα ήρθαν τα ΜΑΤ: Φόβος και καταστολή, να φύγει το αντιαισθητικό αντίσκοινο έξω από το υπουργείο Οικονομικών, να μην βλέπουν οι περαστικοί, να μην θυμούνται οι υπάλληλοι, να μην ενοχλείται η πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία, να μην ταράζονται οι επικεφαλής του κλιμακίου της Τρόικας, να μην κάνουν το γύρο του κόσμου οι φωτογραφίες, να μην ρωτάνε τα παιδιά «γιατί κοιμούνται στο πεζοδρόμιο αυτές οι κυρίες».

Στο μεταξύ, κατασκευάζονταν εχθροί: Κατά βάθος είναι όλες τους ΣΥΡΙΖΑ και τις κινεί η Κουμουνδούρου για να ανατρέψει την κυβέρνηση. Πρόκειται για εκτελεστικά όργανα των δυνάμεων της δραχμής που θέλουν να ανακόψουν την πορεία προς την ανάκαμψη και επενδύουν στην μπαχαλοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, κάθε μία από αυτές παίζει έναν ύποπτο ρόλο είτε συνειδητά είτε εν αγνοία της.

Τελικά, μίλησε η Δικαιοσύνη: Το πρωτοδικείο δικαίωσε τις καθαρίστριες αποκαλύπτοντας ότι οι μισθοί τους κινούνταν από τα 300 μέχρι τα 700 ευρώ, ότι η ανάθεση της δουλειάς τους σε ιδιωτικές εταιρείες δεν αποφέρει δημοσιονομικό όφελος, ότι δεν αξιολογήθηκαν πριν πεταχτούν στο δρόμο. Η δικαστική απόφαση δεν εκτελέστηκε, η κυβέρνηση προσπαθεί να την ανατρέψει, γιατί είναι πια ζήτημα τιμής για τους ίδιους να μην κερδίσουν οι καθαρίστριες. Γιατί αν επαναπροσληφθούν θα είναι σαν να παραδέχεται το υπουργείο Οικονομικών ότι τις «σκούπισε» επειδή ήταν τα πιο εύκολα θύματα, ότι για να μην γίνει η σοβαρή δουλειά, του εντοπισμού ακατάλληλων υπαλλήλων, αναζητήθηκε η λύση στο υπόγειο και ότι για να υποστηριχθεί αυτή η απαράδεκτη απόφαση κινήθηκε ένας θηριώδης μηχανισμός προπαγάνδας προκειμένου, αφού ισοπεδωθούν, να απαξιωθούν ηθικά.

Την ίδια ώρα, ανακοινώνονται συνεχώς διορισμοί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και εξακολουθούν να δίνονται πρόωρες συντάξεις στα 55. Η κάθαρση στο Δημόσιο προχωρά με αργούς ρυθμούς, ίσως όχι πιο αργούς από εκείνους που χαρακτηρίζουν την προσπάθεια να πληρώσουν οι μεγάλοι φοροφυγάδες.

Το λάθος ήταν έγκλημα: Το υπουργείο Οικονομικών, αυτό που έχει συνολικά την ευθύνη της υλοποίησης του προγράμματος προσαρμογής, όταν ξεκίνησε η εφαρμογή του μέτρου της διαθεσιμότητας, στον τομέα άμεσης αρμοδιότητάς του, διάλεξε τις καθαρίστριες! Βρήκε μια οριζόντια και τυφλή λύση με την κυνική λογική ότι οι Κούνεβες που θα στείλει ο ιδιώτης θα είναι φηθνότερες. Το υπουργείο Οικονομικών που έπρεπε πρώτο να δώσει το παράδειγμα της αξιολόγησης και της δικαιοσύνης, έκανε το ακριβώς αντίθετο.

Για να φτάσει μια κυβέρνηση στις καθαρίστριες, θα πρέπει να έχουν προηγηθεί όλα τα άλλα: Να έχουν φύγει οι επίορκοι, να έχουν εντοπιστεί και εξοβελιστεί οι λουφαδόροι, οι άχρηστοι, οι αργόμισθοι, να έχουν κλείσει όλοι οι παρασιτικοί φορείς του Δημοσίου, να έχει δοθεί οριστικό τέλος στις ρουσφετολογικές προσλήψεις, να μην υπάρχουν νέες γενιές συμβασιούχων που χρησιμοποιούνται ως εκλογική πελατεία, να έχει διευρυνθεί η φορολογική βάση, να έχουν πληρώσει αυτοί που δεν πλήρωναν ποτέ, να έχουν εμπεδωθεί κανόνες διαφάνειας και αξιοκρατίας στη δημόσια σφαίρα, να έχει μειωθεί η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων, να μην πληρώνουμε εμείς τα χρέη τους, να έχουν καταβάλει την έκτακτη εισφορά τους οι εφοπλιστές.

Για να φτάσει μια κυβέρνηση στις καθαρίστριες, θα πρέπει οι εμπνευστές της απόφασης να το αντέχουν. Να βλέπουν στα κουρασμένα τους πρόσωπα υπονομευτές της ανάκαμψης και να ακούν τη φωνή τους σαν έναν ενοχλητικό θόρυβο που χαλάει τη γιορτή της εξουσίας. Θα πρέπει δηλαδή να έχουν πωρωθεί τόσο ώστε να μην ντρέπονται, να μην λυπούνται και να μην καταλαβαίνουν πώς αυτές οι γυναίκες κατάφεραν να συγκινήσουν και να πάρουν μαζί τους όλους όσοι ακούν «ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών».
www.athensvoice.gr

Στην παγίδα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Οι εθνικές οικονομίες που σε περιόδους ύφεσης ακολουθούν πολιτικές παραγωγής του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, τρώνε κυριολεκτικώς τις σάρκες της κοινωνίας, θίγοντας και δηλητηριάζοντας την πραγματική οικονομία της χώρας στην οποία αναφέρονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει το ζήτημα, όπως ξέρει καλά πως η λογιστική μεθόδευση για την εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος στην Ελλάδα της χρόνιας ύφεσης με εσωτερική υποτίμηση,που μείωσαν ποσοστιαία το εθνικό εισόδημα στο επίπεδο της δραματικής αύξησης της ανεργίας, εγκλώβισαν την χώρα σε μια φάση χρόνιας υπανάπτυξης. Η διαδικασία αυτή που μεγέθυνε το διαρθρωτικό πρόβλημα της Ελλάδας, ήταν ένα τεχνούργημα που εξυπηρετούσε αποκλειστικά την στρατηγική λιτότητας και αντιπληθωρισμού που επέλεξε η γερμανική κυβέρνηση σε συνεργασία με το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να διασφαλισθεί βραχυχρονίως ο μηχανισμός παραγωγής πλεονάσματος στην Γερμανία, δίχως ευρύτερες θεσμικές μεταβολές στην ευρωζώνη και να μην επωμισθούν (οι πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα) το κόστος διατήρησης της υψηλής αξίας του ευρώ και το κόστος για το χάσιμο ενός στοιχήματος διεθνών θεσμικών επενδυτών στα ελληνικά ομόλογα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλά γνωρίζει την κομπίνα του καζινοκαπιταλισμού εναντίον της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, την οποία υποστήριξαν σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής και προπαγάνδας κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί έλληνες, ακολουθώντας πιστά την κοινωνικά και εθνικά καταστροφική συμφωνία της κυρίαρχης πολιτικο-μεγαλοεπιχειρηματικής ελίτ με την Τρόικα. Νεοδημοκράτες και Πασόκοι όλων των επιμέρους μορφωμάτων που στήριξαν τις λεγόμενες «κυβερνήσεις των μνημονίων», ενώ σήμερα συνεχίζουν να προσφέρουν κοινοβουλευτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά, διέπραξαν το έγκλημα να αποζημιώσουν με την πραγματική ελληνική οικονομία εκείνους τους διεθνείς οικονομικούς παράγοντες που έχασαν το χρηματοπιστωτικό στοίχημα, ποντάροντας στην «χάρτινη» ανάπτυξη της Ελλάδας την προηγούμενη περίοδο.

Αυτό που δείξαμε αριστεροί – οι οποίοι δεν παραμείναμε στο επίπεδο της οργισμένης ή χαιρέκακης καταγγελίας του καπιταλισμού, λέγοντας «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» … και ξεμπερδεύουμε – ήταν πως η μορφή πτώχευσης και φτωχοποίησης της Ελλάδας, υπήρξε το αποτέλεσμα μίας διεθνούς κινδυνολογίας των στοιχηματζήδων της χρηματαγοράς, που επιδίωξαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν να δομηθεί ένα σύστημα εγγύησης του στοιχήματός τους στην ευρωζώνη, μέσω του οποίου το χρήμα γεννά χρήμα δίχως μάλιστα αυτό να πληθωρίζεται! Το σύστημα αυτό φρόντισαν οι γερμανοί να μην λάβει καθολική μορφή στην ευρωζώνη, αλλά να εξειδικευτεί στην κάθε μια χώρα, για την οποία εκδηλωνόταν απροθυμία θετικού στοιχήματος από τους επενδυτές. Με αυτόν τον τρόπο δοκίμασαν να έχουν και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, με την έννοια πως και δεν θα επωμίζονταν οι πλεονασματικές χώρες το κόστος διατήρησης του ευρώ, ενώ παράλληλα θα επιτύγχαναν την πόλωση κεφαλαίων στις δικές τους οικονομίες, οι οποίες έτσι θα αναπτύσσονταν με μικρότερο χρηματοοικονομικό κόστος. Κάπως έτσι ο καζινοκαπιταλισμός λειτούργησε υπέρ της πραγματικής οικονομίας του βορρά της ευρωζώνης, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας του νότου.
Για την αποβιομηχανοποιημένη Ελλάδα της διαρθρωτικής ανωμαλίας, η διαδικασία αυτή, που θεμελιώθηκε θεσμικά δια του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης», υπήρξε απολύτως καταστροφική.
Εδώ πλέον η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας μας υπέστη σοβαρό πλήγμα, εξαιτίας ασφαλώς της σύγχρονης λειτουργίας της χρηματοπιστωτικής οικονομίας της ευρωζώνης, η οποία κλονίστηκε όταν κατέρρευσε το δόγμα: «είμαι πολύ μεγάλος και δυνατός για να αποτύχω», μετά την κατάρρευση του ίδιου δόγματος στις ΗΠΑ και την χρηματοπιστωτική ανισορροπία που προκλήθηκε μεταξύ ζώνης δολαρίου και ευρωζώνης. Η γερμανική κυβέρνηση δήλωσε τότε πως δεν σκοπεύει να εγγυηθεί χρηματοπιστωτικά στοιχήματα στις επιμέρους χώρες της ευρωζώνης, ούτε να δημιουργήσει έναν γενικό ευρωπαϊκό μηχανισμό εγγυήσεων.
Στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέφερε και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που στις μέρες μας λειτουργεί με την αρχή του καζίνου. Αν δεν υπάρχει επενδυτικό ρίσκο θα… κλείσει το «καζίνο»! Οι γερμανοί υπερασπίστηκαν την έννοια της «ευθύνης του επενδυτή» και στην περίπτωση της Κύπρου, ακόμα και την «ευθύνη του καταθέτη», που παράλληλα με αξατομικευμένα προγράμματα συγκυριακής κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και κυρίως της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα σε υπό πτώχευση χώρες, έδωσαν μία ανάσα στην ευρωπαϊκή οικονομία και ελπίδες για σταθερότητα στην ευρωζώνη.

Σιγά, σιγά σε όλες τις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης αποκαθίσταται ο μηχανισμός του ρίσκου, άρα και η χρηματοδότηση της πραγματικής τους οικονομίας από τους στοιχηματζήδες της χρηματαγοράς, εκτός από την Ελλάδα. Γιατί; Διότι Τρόικα και ελληνικές κυβερνήσεις των μνημονίων συναποφάσισαν πως η Ελλάδα θα αποτελούσε ένα «καζίνο» τόσο μεγάλου ρίσκου που θα απειλούσε με πληθωρισμό το ευρώ …και έτσι το έκλεισαν για τον αντίθετο λόγο που θα έκλεινε αν αναπτύσσονταν ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά εργαλεία που θα εγγυούνταν σταθερά κέρδη για τους επενδυτές ευρωπαϊκών ομολόγων.

Και τώρα τι γίνεται που το «καζίνο-Ελλάς» έκλεισε; Η πραγματική οικονομία της Ελλάδας βουλιάζει, επιχειρήσεις κλείνουν και εργαζόμενοι πετιούνται στον δρόμο, ενώ το κράτος συντηρείται από τα κρατικά δάνεια που λαμβάνει από χώρες της ευρωζώνης και από εκείνα του ΔΝΤ, με παράλληλες διευκολύνσεις δια της ΕΚΤ. Εάν, βιώνοντας αυτό το καθεστώς, δηλώνεις πως εμφανίζεις πρωτογενές πλεόνασμα, είναι λογικό πως από εδώ και εμπρός δεν έχεις ανάγκη να ζητείς δανεικά από τους επίσημους πιστωτές σου και από την κεφαλαιαγορά για την κάλυψη δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Άρα εντός της καραντίνας που βρίσκεσαι, υπολογίζεις αποκλειστικά σε δάνεια για να πληρώσεις τους τόκους από το τεράστιο χρέος σου – αφού ήδη έχεις διαθέσει προς τα εκεί τα δύο-τρίτα του λογιστικού σου πρωτογενούς πλεονάσματος – και νέα δάνεια για να αναχρηματοδοτήσεις τα δικά τους δάνεια ή ομόλογα που λήγουν. Αυτό βασίζεται σε ένα λογαριασμό στραγγαλισμού της πραγματικής οικονομίας της Ελλάδας. Σε μια φορολογική αφαίμαξη διαρκείας της μεσαίας τάξης και των κατώτερων στρωμάτων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των δημοσίων επενδύσεων.

Ε, αυτό είναι το «σχέδιο ανάπτυξης» της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, το οποίο αμφισβητεί ασφαλώς και αντιμάχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, υπονοώντας ωστόσο πως θα μπορούσε να αποδεχτεί πως πράγματι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα και άρα η χώρα δεν χρειάζεται δανεικά γα να χρηματοδοτήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως επόμενη κυβέρνηση παγιδεύεται στο κόλπο που έστησαν οι ανερμάτιστοι κυβερνώντες με την Τρόικα και το οποίο αποσκοπεί στην μεταβολή της Ελλάδας σε τριτοκοσμική αγορά που, αν επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει να διαλύσει εντελώς το κοινωνικό της σύστημα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, δίχως καμία υπερβολή; Όχι απλώς φτώχεια και δυστυχία για τα δυο-τρίτα του πληθυσμού, αλλά ιδιωτικοποίηση των βασικών κοινωνικών αγαθών που θα είναι αδύνατο να απολαύσει η πλειονότητα εξ αυτών που τα απολαμβάνει σήμερα.

Έτσι η ίδια η ελληνική κοινωνία θα μετατραπεί σε τριτοκοσμική – και αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους ρατσιστική αντιμετώπιση του μη-αναπτυγμένου κόσμου, αλλά απλώς σαφή πολιτική κατηγοριοποίηση, ως προϊόν του νεο-ιμπεριαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που παράγει τρελά κέρδη για τους μηχανικούς που λιπαίνουν με «χάρτινο-πλούτο» τους τροχούς της πραγματικής οικονομίας! Όταν η «χαρτούρα» ακριβύνει, μια και το ρίσκο των επενδυτών αυξάνεται τεχνητά πολύ, σταματάει η λίπανση και κολλάνε οι τροχοί με αποτέλεσμα να αυξάνει δραματικά το ρίσκο διαβίωσης όσων οικονομούν και εργάζονται στην πραγματική οικονομία!

Τότε οι επιλογές είναι δύο: αστυνομοκρατία, κυβερνητικός αυταρχισμός και χούντα ή επανάσταση και σοσιαλιστική δημοκρατία. Για την δεύτερη επιλογή οι πολιτικές προϋποθέσεις δεν καλύπτονται αντικειμενικά, ενώ για την πρώτη …δόξα τω θεώ περισσεύουν στην σημερινή Ελλάδα!

Η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος για την Ελλάδα είναι ένα πολιτικό κόλπο που επιχειρεί να διασκεδάσει την τάση μείωσης του ΑΕΠ κατά 50% ουσιαστικά μέσα σε μια οκταετία και αυτό κατά μια περίοδο που ο χρηματοπιστωτικός τομέας για να συνεχίσει να υπάρχει με την σημερινή του μορφή, ως επανα-ιδιωτικοποιημένες τράπεζες που προηγουμένως διασώθηκαν με τον ίδιο τρόπο που διασώθηκαν οι «προβληματικές επιχειρήσεις» του τέλους του ’70 και του ’80, πρέπει να απορροφήσει περισσότερο από το ένα τρίτο των κερδών των επιχειρήσεων!

Καταλαβαίνετε το αδιέξοδο; Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά, για να χρηματοδοτήσει το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο τα επόμενα χρόνια αντί να μειωθεί θα αυξηθεί, αν δεν επιθυμούμε να καταστραφεί απολύτως η ελληνική κοινωνία και αγορά. Αυτά τα λεφτά αν δεν προκύψουν με πολιτική απόφαση εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, που θα επανεντάξει την Ελλάδα στην χαμηλού ρίσκου χρηματαγορά, θα προκύψουν με την μορφή αναγκαστικού εσωτερικού δανεισμού, χειρότερης μορφής από τον ήδη υπάρχοντα που φτωχοποιεί τους μικρομεσαίους. Τότε το κόστος για το «φετίχ-ευρώ» θα γίνει απαγορευτικό για την ελληνική κοινωνία και η έξοδος από την ευρωζώνη αυτονόητη συνθήκη για ανάπτυξη. Η ανάπτυξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, προϋποθέτει σοσιαλ-δημοκρατικοποίηση της φορολογίας και της αντίληψης των δημόσιων αγαθών στο εσωτερικό και ευρωπαϊκή, πολιτική λύση στη χρηματοπιστωτική ασφυξία της χώρας, με ουσιαστική διαγραφή μέρους του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης για την εξυπηρέτηση του υπολοίπου και εξομάλυνση του επενδυτικού ρίσκου σε μη-κερδοσκοπικά επίπεδα. Πράγμα που δεν είναι δύσκολο να συμβεί αν υπάρξει συμφωνία της γερμανικής πλευράς με εκείνους με τους οποίους διαπραγματεύτηκε τα PSI!

Μπορούν ωστόσο να γίνουν αυτά όσο κυριαρχεί η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος; ΌΧΙ! Αν δεν απομυθοποιηθεί αυτή η απολύτως διαστροφική της ελληνικής πραγματικότητας «θεωρία», η χώρα μας θα αναγκαστεί να βγει από την ευρωζώνη ή θα παραμείνει σε αυτήν σαν «κλειστό-καζίνο» στο οποίο θα έχει επιβληθεί μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης – μνημόνια επί μνημονίων – το οποίο θα συνιστά μια μόνιμη πολιτική ανωμαλία για την ίδια την χώρα και την ΕΕ και έναν θεσμό διαρκούς κοινωνικής και δημοκρατικής απόκλισης από τον μύθο ευημερίας της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει έναν λογικό σοσιαλ-δημοκρατικό πραγματισμό, αλλά τελευταία μοιάζει να αποδέχεται, έστω ως «υπόθεση εργασίας», «θεωρίες» που θα τον παγιδεύσουν αύριο ως κυβέρνηση. Το «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι μπλόφα με τεράστιους κινδύνους για τον «έλληνα-παίχτη», που επιπροσθέτως δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαία και επιτακτική εξυγίανση των δημοσιονομικών μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπεται να στηρίξει την δική του κοινωνικοοικονομική στρατηγική πάνω σε αυτήν την μπλόφα! …

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.
http://www.activistis.gr/2014/06/blog-post_8302.html

Πολιτική συνέπεια

mika-iatridi-bouli2
Τι αναφέρει στην επιστολή ανεξαρτητοποίησης από τους ΑΝΕΛ η Μίκα Ιατρίδη

Με επιστολή της προς τoν πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνο Καμμένο, η βουλευτής Δωδεκανήσου των κόμματος, Μίκα Ιατρίδη, γνωστοποίησε το απόγευμα της Τρίτης την αποχώρησή της από την Κοινοβουλευτική Ομάδα και την ανεξαρτητοποίησή της.

Η Μίκα Ιατρίδη απέστειλε σχετική επιστολή ανεξαρτητοποίησης και στον Πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Οπως ανέφερε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, που μετέδωσε τη σχετική είδηση, την Τετάρτη θα συνεδριάσει η Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΛ για το θέμα όπου και αναμένονται οι τοποθετήσεις του προέδρου του κόμματος Πάνου Καμμένου και των βουλευτών.

Με την αποχώρηση της Μίκας Ιατρίδη, που ακολουθεί μέσα σε λίγες ημέρες εκείνη του Βασίλη Καπερνάρου, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες αριθμούν πλέον μόλις 13 βουλευτές.

Η επιστολή της Μίκας Ιατρίδη προς τον Πάνο Καμμένο έχει ως εξής:

«Προς: Πρόεδρο Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Πάνο Καμμένο
ΘΕΜΑ: «Επιστολή ανεξαρτητοποίησης από την Κ.Ο. των Ανεξάρτητων Ελλήνων»
κ. Πρόεδρε,

» Σε συνέχεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας, θα ήθελα να σας ενημερώσω και εγγράφως ότι αποχωρώ από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

» Θέλω να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε πριν δυο χρόνια να συμμετάσχω στη δημιουργία του κινήματος, ώστε να εισέλθουμε στη Βουλή και να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τους συμπολίτες μας.

» Λυπάμαι πραγματικά που, δυο χρόνια μετά τις βουλευτικές εκλογές, το κίνημα μας έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό τον προσανατολισμό του.

» Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έδειξε, με κατηγορηματικό τρόπο, ότι το μήνυμα μας προς τους πολίτες δεν ήταν σαφές και ξεκάθαρο.

» Δεν καταφέραμε να εκφράσουμε τα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας και να ανταποκριθούμε σε αυτά.

» Στην μέχρι τώρα πολιτική μου πορεία, έλαβα όλες τις αποφάσεις μου με εντιμότητα και ειλικρίνεια, αδιαφορώντας για το προσωπικό πολιτικό κόστος, έχοντας πάντα ως πυξίδα την καλυτέρευση της ζωής των Ελληνίδων και των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν αδικηθεί τόσο πολύ, όλα αυτά τα χρόνια».

Οι ΑΝΕΛ έκαναν το ακόλουθο σχόλιο για την Μίκα Ιατρίδη: «Καλό πολιτικό ταξίδι, ο λαός μας κρίνει όλους».
http://www.tanea.gr/news/politics/article/5127820/apoxwrhse-apo-toys-anel-kai-h-boyleyths-dwdekanhsoy-mika-iatridh/

Θαύμα έγινε στις ευρωεκλογές!

Θαύμα έγινε στις ευρωεκλογές στη χώρα μας, αφού ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ που βγήκε πρώτο κόμμα και θριάμβευσαν η Νέα Δημοκρατία που ήταν δεύτερη και το ΠΑΣΟΚ που ήταν τέταρτο, αν και μειώθηκαν πολύ τα ποσοστά τους. Ήδη, το νέο ελληνικό θαύμα έχει μεταδοθεί ως τα πέρατα της οικουμένης και αναμένεται να προσελκύσει και άλλους τουρίστες στη χώρα μας.

Είναι αξιοσημείωτο πως το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν ήρθε πρώτο με 25% στην Γαλλία και θριάμβευσε –σύμφωνα με τους τηλεδημοσιογράφους-, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτος με 26,5% στην Ελλάδα και συνετρίβη…. Continue reading “Θαύμα έγινε στις ευρωεκλογές!”

Ανεξάρτητοι Έλληνες: ένας πόλος πατριωτικός και αυθεντικά αντιμνημονιακός

Τρία κόμματα, μία επιλογή;
potami1
Του Γιώργου Καραμπελιά

Τρία κόμματα, δύο κατευθύνσεις, ερίζουν για τη μελλοντική συμμετοχή τους σε κάποια νέα πιθανή πολιτική συμμαχία, σε περίπτωση που οι αντιμνημονιακές δυνάμεις κυριαρχήσουν στο πολιτικό σκηνικό την επόμενη περίοδο: Οι ΑΝΕΛ, από την αρχή της δημιουργίας τους, τοποθετήθηκαν ενάντια στις μνημονιακές δυνάμεις και εμφανίζονταν ως ένας πιθανός πολιτικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, σε περίπτωση ανατροπής. Από πέρυσι τον Ιούνιο, όταν αποχώρησε από την τρικομματική κυβέρνηση, εμφανίζεται ως αντιμνημονιακή και η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη, της Ρεπούση, του Παπαδόπουλου κ.ά. Τέλος, πρόσφατα αναδείχτηκε σε ρόλο μπαλαντέρ το «Ποτάμι».

Αυτές οι δυνάμεις, η πρώτη πατριωτική, έστω και αν είναι συχνά αρκετά χαώδης, και οι άλλες στον ιδεολογικό, πολιτικό και «αισθητικό» πυρήνα του εθνομηδενιστικού στρατοπέδου, σηματοδοτούν δύο διαμετρικά αντίθετες δυνατότητες και πιθανότητες συμμαχιών για την ηγεμονική δύναμη του αντιμνημονιακού στρατοπέδου, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γι’ αυτό και οι συστημικές δυνάμεις ενισχύουν με όλα τα μέσα τη ΔΗΜΑΡ – και, εσχάτως, το Ποτάμι. Η ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα που επιβιώνει παρά την προφανή έλλειψη λαϊκής βάσης, όσο περισσότερο συρρικνώνεται, τόσο περισσότερο ενισχύεται. Απολαμβάνει υπέρμετρη προβολή, ενώ πρόσφατα μετακινήθηκαν προς αυτό εκατοντάδες στελέχη του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο της «γεωργακικής» πτέρυγας –Κοππά, Καστανίδης κ.λπ.– αλλά και άλλων ομάδων, όπως ο Στέφανος Μανίκας κ.ά! Μάλιστα, το σύστημα φρόντισε να περιορίσει τις τάσεις φυγής –Ψαριανός, Λυκούδης, Παπαδόπουλος και άλλοι, που ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν– έτσι ώστε να συντηρηθεί ως πιθανός κυβερνητικός σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ σε εθνομηδενιστική, συστημική κατεύθυνση. Ακόμα περισσότερο, ο Κουβέλης προσπαθεί να διεκδικήσει μια πιθανή θέση υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, ως σημείο σύγκλισης όλων των εθνομηδενιστικών δυνάμεων – παράλληλα και δίπλα στον εκλεκτό άλλων ομάδων του συστήματος και του ΣΥΡΙΖΑ, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο.

Επειδή όμως η κυβερνητική «κεντροαριστερά» συρρικνώνεται ταχύτατα, οι συστημικές δυνάμεις έκαναν ό,τι μπορούσαν για να επιτύχουν την κατασκευή ενός «φρέσκου» σχήματος που θα προσέφερε νέο αίμα σε ένα φθαρμένο συγκρότημα. Και έκαναν πολλές απόπειρες για κάτι τέτοιο. Ας θυμηθούμε το σχήμα «ΦλωρίδηΑπόστολου Δοξιάδη», με σπόνσορες τον Σημίτη, τον Ράμφο, την Καθημερινή και άλλα συγκροτήματα, πριν δύο ή τρία χρόνια. Αλλά ήταν πολύ νωρίς ακόμα, και πολύ φθαρμένα τα υλικά. Ακολούθησε, πρόσφατα, η αγωνιώδης προσπάθεια των «58», με τους ίδιους σπόνσορες και την τεράστια μηντιακή προβολή, από ΝΕΑ, ΒΗΜΑ, Έθνος, MEGA, κ.λπ., η οποία όμως επίσης απέτυχε, τόσο λόγω φθοράς υλικών, όσο και της αντίθεσης του Κουβέλη, που είχε ήδη είχε βάλει ρότα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την… προεδρία. Έτσι έγινε η τελευταία απόπειρα, με το ΠΟΤΑΜΙ, από τους ίδιους ακριβώς σπόνσορες –ο Ράμφος βγήκε και ανοικτά να το στηρίξει στο Mega–, αποκλείοντας εντελώς τους απαξιωμένους πολιτικούς και ποντάροντας στο «κεντρο-αριστερό» λάιφ στάιλ, το οποίο είναι πολύ ισχυρότερο από τις απόψεις και τους πολιτικούς ενός ευτελισμένου και ολοκληρωτικά φθαρμένου πολιτικού χώρου. Και επειδή είναι γνωστό πως, όταν καταρρέει ένα ιδεολογικό σύστημα, οι συμπεριφορές και ο τρόπος ζωής που το εκφράζουν καταρρέουν τελευταίες, γι’ αυτό ο «φιλόσοφος» Ράμφος και ο «πολιτικός» Σημίτης αναγκάστηκαν να κρυφτούν πίσω από τον «απολίτικο» στυλίστα του εθνομηδενισμού, Σταύρο. Και φαίνεται πως το εγχείρημα αποδίδει, εν μέρει, τουλάχιστον, ψαλιδίζοντας τις αντιμνημονιακές δυνάμεις και ανασταίνοντας την «κεντροαριστερά ευαισθησία», με ένα σχήμα «που δεν παίρνει θέση», και άρα μπορεί να είναι μπαλαντέρ προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, είτε προς τους κυβερνητικούς είτε τους αντικυβερνητικούς!

Παράλληλα, οι ίδιες δυνάμεις κάνουν ό,τι μπορούν για να διαλυθούν οι ΑΝΕΛ και να μην υπάρχει πατριωτικός αντιμνημονιακός χώρος, που θα μπορούσε να ελέγξει σε κυβερνητικό επίπεδο και στη Βουλή, έστω εν μέρει, τον εθνομηδενισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα τέτοιο κόμμα, σε συμμαχία με όποιες πατριωτικές δυνάμεις υπάρχουν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μεγάλο πρόβλημα για όσους απεργάζονται μια συστημική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ – κατ’ εξοχήν μέσω της ευρωλαγνείας ενός μεγάλου τμήματός του και των θέσεων του για τα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό κ.λπ. Και παρότι η ηγεσία των ΑΝΕΛ δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα συνεκτικό πολιτικό σχήμα και δίνει πολύ συχνά μια αίσθηση αλαλούμ, δεν παύει να αποτελεί έναν πόλο πατριωτικό και αυθεντικά αντιμνημονιακό!

Είναι προφανές, λοιπόν, πως για τις αντισυστημικές αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι αποφασιστικής σημασίας η οριστική εξαφάνιση του ιδεολογικού πόλου του εθνομηδενισμού, της ΔΗΜΑΡ, και ο άμεσος περιορισμός της επιρροής του κόμματος του λάιφ στάιλ του εθνομηδενισμού, δηλαδή του «Ποταμιού».

Παράλληλα, είναι εξαιρετικά σημαντική η επιβίωση/μετασχηματισμός των ΑΝΕΛ. Διότι οι ΑΝΕΛ, με τη συρρίκνωση που έχουν υποστεί –τη διατήρηση της επιρροής της «Χρυσής Αυγής», τη συντήρηση μιας κάποιας δύναμης από τον Καρατζαφέρη και τον Πολύδωρα–, δεν έχουν πλέον μέλλον ως κόμμα της «λαϊκής δεξιάς», αλλά θα πρέπει να μετασχηματιστούν πραγματικά σε «Ανεξάρτητους Έλληνες», αν θέλουν να επιβιώσουν. Γι’ αυτό και στο Ευρωψηφοδέλτιό τους περιέλαβαν τον Ρωμανιά, τη Γεωργαντά, τον Σγουρίδη, τον Μαριά, τον Ζουράρι και άλλους προερχόμενους και από την Αριστερά και από το ΠΑΣΟΚ, με μόνη κοινή συνισταμένη την αντιμνημονιακή και πατριωτική κατεύθυνση. Και όσο το κόμμα αυτό θα βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση –η μόνη εφικτή αν θέλει να διασωθεί–, τόσο θα απομακρύνονται διάφοροι παραδοσιακοί δεξιοί πολιτικάντηδες, που θα τείνουν να επιστρέψουν στη Νέα Δημοκρατία, όπως έκανε ήδη ο Μαρκόπουλος. Βέβαια, η τύχη του σχήματος αυτού δεν έχει ακόμα τελεσίδικα σφραγιστεί, ωστόσο είναι το μόνο ταυτόχρονα αντιμνημονιακό και πατριωτικό πολιτικό σχήμα που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή μέσα στη Βουλή. Και δεν πρέπει να αφήσουμε τον Πρετεντέρη και τον Παπαχρήστο –των Νέων και του Mega– να το διαλύσουν, όπως τόσο πολύ προσπαθούν, σε αγαστή σύμπνοια με τον «Ιό» της «Εφημερίδας των Συντακτών» και την εθνομηδενιστική ηγεσία της Αυγής. Αν πρόκειται να δώσει αύριο τη θέση του σε κάτι καινούργιο, αυτό θα γίνει μέσα από την εξέλιξη του κινήματος μας και όχι τα διάφορα μνημονιακά και εθνομηδενιστικά χαλκεία.

Όπως λοιπόν ήδη τονίζαμε στο Άρδην και τη Ρήξη: «Στις ευρωεκλογές, ανάλογα με την πολιτική μας κατεύθυνση, ας στηρίξουμε υποψηφίους και σχήματα που, παρά τις αδυναμίες τους, μπορούν να συμβάλουν θετικά. Μπορούμε να ψηφίσουμε τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τον Ζουράρι, μήπως και φέρει κάποιον ελληνικό αέρα στην αραχνιασμένη Ευρωβουλή – και όσοι ελπίζουν στη σωτηρία από την εγκατάλειψη του ευρώ μπορούν να ψηφίσουν φίλους μας, όπως η Βίκυ Φερτάκη στο κόμμα της Δραχμής, στο ΑΣΚΕ, ή ακόμα και το ΚΚΕ, ή τον Πισσία στους Οικολόγους Πράσινους. Και επειδή, παρά τα όσα έχουμε αναλύσει εξαντλητικά, υπάρχουν και αυτοί που επιμένουν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, ας επιλέξουν στο ψηφοδέλτιό του κάποιες επιλογές που τουλάχιστον δεν είναι εθνομηδενιστικές – και όλοι τις γνωρίζουμε».

http://ardin-rixi.gr/archives/17647

“Η Μαύρη Βίβλος της Ντροπής”: Πώς μετέτρεψαν τη Βουλή σε πλυντήριο σκανδάλων

Ανθολογία των διατάξεων της ντροπής, που τα τελευταία δύο χρόνια μετέτρεψαν το κοινοβούλιο σε πλυντήριο σκανδάλων και νεκροταφείο ποινικών δικογραφιών και αποδεικνύουν την ονειδιστική κυβερνητική λειτουργία που παραβιάζει την δημοκρατική νομιμότητα και παραδίδει τα δημόσια αγαθά και περιουσία σε ιδιωτικά συμφέροντα, περιλαμβάνει η “Μαύρη Βίβλος” που παρουσίασε σήμερα η επικεφαλής της Επιτροπής Ελέγχου Κοινοβουλευτικού Έργου του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Πρόκειται για ένα χρήσιμο “εργαλείο” πληροφόρησης, εγρήγορσης των πολιτών, που όπως σημείωσε η βουλευτής είναι η απάντηση στην “νοθευμένη, λειψή και παραποιημένη ενημέρωση από ΜΜΕ που διαπλέκονται με την κυβερνητική εξουσία γιατί κάποιοι θέλουν τους πολίτες ανενημέρωτους επειδή τους θέλουν ανενεργούς”.

Στην Μαύρη Βίβλο περιλαμβάνονται οι περίπου 90 ποινικές δικογραφίες που έχουν διαβιβαστεί στο κοινοβούλιο από τον Ιούνιο του 2012 κατά υπουργών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας (σ.σ. ανάμεσά τους και η δικογραφία για το μνημόνιο), οι οποίες όχι μόνο “αραχνιάζουν” στα συρτάρια, αλλά επιπλέον ο πρόεδρος της Βουλής Ευ. Μεϊμαράκης αρνείται να δώσει αντίγραφα στους βουλευτές.

Το ντοκουμέντο της ντροπής περιέχει επίσης και τις τρεις προτάσεις για σύσταση εξεταστικής επιτροπής (για τις ευθύνες υπάγωγής της χώρας στο μνημόνιο, για την ΕΡΤ και για το σκάνδαλο των εξοπλιστικών και των υποβρυχίων) οι οποίες ερευνώνται μεν από την δικαιοσύνη ωστόσο την διερεύνηση των πολιτικών ευθυνών αρνήθηκαν στη Βουλή η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Η κυβέρνηση επίσης, μέσω της Βουλής προώθησε δεκάδες ντροπιαστικές διατάξεις για αμνήστευση, ασυλία και ατιμωρησία προσώπων που ελέγχονται ή πρέπει να ελεγχθούν από την δικαιοσύνη με ενδεικτικές περιπτώσεις τους τραπεζίτες που έδωσαν δάνεια στα κόμματα και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα τα μέλη των διοικήσεων των ΔΕΚΟ που αποκρατικοποιούνται, τα πρόσωπα που ενέχονται σε υποθέσεις μιζών και διαφθοράς του πρώην διαχειριστή της ΕΡΤ αλλά και των φορολογικών διευκολύνσεων που παρείχε σε καναλάρχες, εφοπλιστές και καταθέτες της διαβόητης λίστας Λαγκάρντ.

Δείτε ολόκληρη τη “Μαύρη Βίβλο” ΕΔΩ: http://issuu.com/blackbook14/docs/mauri_vivlos_dropis_low2?e=0/7960838

Ο Κώστας Ζουράρις στις ευρωεκλογές με τους ΑΝΕΛ

 Θα πήγαινα στον ΣΥΡΙΖΑ αν συμφωνούσα μαζί τους στα εθνικά θέματα – «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει κυβέρνηση»

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Η«Πυρίκαυστος Ελλάδα», η πολιτική κίνηση του Κώστα Ζουράρι, συμμετέχει στις ευρωεκλογές στο ψηφοδέλτιο των ΑΝΕΛ. Η ευφάνταστη ονομασία προέρχεται από την πυρίκαυστο ζώνη της Θεσσαλονίκης, στην πυρκαγιά του 1917. Εχουμε δηλαδή την Ελλάδα ως καμένη χώρα, μετά την πτώχευση του 2010.

Επομένως, ας δώσουμε ένα πρώτο μπόνους στον Ζουράρι για τον τίτλο. Από την άλλη, γιατί με τους ΑΝΕΛ; Δεν θα μπορούσε η Πυρίκαυστος Ελλάδα να είναι, ας πούμε, μία ακόμη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ; Ας δούμε τις απαντήσεις, του συνήθως εξαιρετικά επιεικούς Κώστα Ζουράρι. Διότι, μην σας απατά ο αιχμηρός λόγος του. Εμένα μου φαίνεται ο πιο διαλλακτικός.
– Είναι, λοιπόν, καμένη χώρα η Ελλάδα; Αφού γλιτώσαμε τα χειρότερα…
«Θα γλιτώσουμε τα χειρότερα εάν φύγει αυτή η ξενόδουλη κυβέρνηση. Είδατε πώς σχηματίστηκε εξάλλου. Την επέβαλαν οι Γερμανοί τραπεζίτες στις Κάνες. Οι ίδιοι τα λένε. Φυσικά, ο Γιώργος έπρεπε τότε να επιμείνει στην απόφασή του για δημοψήφισμα».
– Δηλαδή, τον δικαιώνετε;
«Οχι βέβαια! Εμείς οι Ελληνες ξέρουμε την αλήθεια. Ξέρουμε πώς μας έβαλε στα μουλωχτά στο ΔΝΤ, παρέα με τους φίλους του εξ Αμερικής. Και ξέρουμε πώς τα παρέδωσε όλα στην τρόικα. Ξέρουμε, επίσης, γιατί σκέφτηκε το δημοψήφισμα. Για να πετάξει την μπάλα στην κερκίδα, επειδή έβλεπε ότι ο λαός δεν δεχόταν τα μέτρα. Αλλά εφόσον το πρότεινε έπρεπε να επιμείνει και όχι να βάλει την ουρά στα σκέλια».
– Αν ήσασταν δηλαδή στη σύσκεψη των Κανών, στη θέση του, και σας αποκαλούσε ο Σαρκοζί ηλίθιο, τι θα κάνατε;
«Δεν τον είπε απλώς ηλίθιο! Τον είπε conard! Είναι πολύ χειρότερο, όπως γνωρίζετε. Εάν ήμουνα στη θέση του θα σηκωνόμουνα όρθιος και θα του έλεγα: “Ποιος είσαι εσύ ρε; Είσαι πολύ μικρή χώρα, για να βρίζεις τον πρωθυπουργό της Ελλάδας!”. Και θα καθόμουνα εκεί και θα τους έτριβα στα μούτρα το δημοψήφισμα. Αυτό θα έκανα».
– Τώρα τι γίνεται; Λέτε να προλάβει ο Σαμαράς να το γυρίσει το παιχνίδι και να διασωθεί;
«Αποκλείεται! Η κυβέρνηση θα πέσει. Ο κόσμος έχει αηδιάσει μ’ αυτούς και θα τους καταψηφίσει. Παρά τις βλακείες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους σώζει τίποτα».
– Ποιες βλακείες εννοείτε;
«Εννοώ τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά θέματα, για την παιδεία. Οταν στα ψηφοδέλτιά του έχει ανθρώπους που εξυπηρετούν τον κεμαλισμό και τον εθνικισμό των Σκοπιανών, σαν τον Χριστόπουλο, και όταν στο παρελθόν είχε τη Ρεπούση στις τάξεις του, είναι σαν να λέει σε 5 εκατομμύρια Ελληνες μη με ψηφίζετε».
– Γιατί σε 5 εκατομμύρια;
«Γιατί τόσοι είναι οι Μικρασιάτες πρόσφυγες και οι βουλγαροπρόσφυγες, που ούτε να ακούσουν δεν θέλουν αυτές τις φιλοτουρκικές θέσεις. Θυμάστε που είχε αποδεχθεί και το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό».
– Νομίζω όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, κεντρικά, ως ηγετική ομάδα δηλαδή, δεν υιοθετεί απολύτως αυτές τις θέσεις κάποιων υποψηφίων. Τον αδικείτε. Και για το Κυπριακό έχει άλλη θέση πλέον.
«Δεν τον αδικώ καθόλου. Λέω το εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει κυβέρνηση! Αλλη λύση δεν έχουμε. Κι εγώ αυτό θέλω, να κυβερνήσει. Και νομίζω ότι θα τα καταφέρει. Το πολύ σε μερικούς μήνες θα πάμε αναγκαστικά σε εκλογές και θα κερδίσει. Αλλά θα ‘πρεπε να είναι αυτοδύναμος και ισχυρός. Με αυτά που λέει για τη Θράκη δεν θα είναι αυτοδύναμος, αλλά θα έχει σχετική πλειοψηφία».
– Και θα έχει την ψήφο ανοχής των ΑΝΕΛ;
«Ναι. Αλλά αυτά θα κριθούν μετά τις εκλογές. Μπορεί και ο Τσίπρας να πει αυτό που είπε κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου στην ΕΔΑ, που του έδινε το 1963 ψήφο ανοχής: “Δεν την δεχόμαστε”! Τον πίεζαν τότε το Παλάτι και οι Αμερικανοί».
– Κι εσάς όμως, μ’ αυτά που λέτε σήμερα για τα εθνικά θέματα, θα σας πούνε εθνικιστή.
«Φυσικά. Οπως εθνικιστικό ήταν και το ΕΑΜ. Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο λεγόταν, ΕΑΜ δηλαδή, δεν λεγόταν ΑΜ!»
– Είστε ΕΑΜίτης και πάτε με τον Καμμένο και τους ΑΝΕΛ;
«Πού είναι το πρόβλημα; Και ο Φλωράκης με τον Κύρκο δεν έκαναν κυβέρνηση με τη Δεξιά και τον Μητσοτάκη; Η ΔΗΜΑΡ δεν έκανε κυβέρνηση με τη Δεξιά και τον Σαμαρά;»
– Επομένως;
«Επομένως, θέλω να πω ότι παγκοσμίως η Αριστερά έχει τη λογική του εκλογικού μετώπου. Ανέκαθεν. Συνεργαζόμαστε με τους ΑΝΕΛ στη βάση ενός προγράμματος. Για να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας».
– Δηλαδή, είστε κάτι σαν συνιστώσα η Πυρίκαυστος Ελλάδα; Και γιατί τότε δεν πήγατε στον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει και σχετική παράδοση στις συνιστώσες;
«Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου πρόβλημα. Δείχνουν εσωτερικό διάλογο και δημοκρατία. Θα πήγαινα, εάν συμφωνούσα μαζί τους στα εθνικά θέματα».
– Ούτε και με το ΚΚΕ, όμως, τα πάτε καλά.
«Το ΚΚΕ είναι πλέον πουριτανικό κόμμα, είναι αυτό που λέμε “καθαροί”. Αλλά αυτό είναι χιλιασμός, είναι μια στάση αρνητική. Ξέρετε πώς λέγεται αυτή η στάση στην κλασική μαρξιστική ορολογία; Αντικειμενικά, πέρα από προθέσεις, βοηθάει τα αστικά κόμματα. Δηλαδή, το ΚΚΕ σήμερα είναι βούτυρο στο ψωμί της κοσμικής Δεξιάς και του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ».
– Γιατί;
«Διότι δεν συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να σχηματιστεί λαϊκή πλειοψηφία και κυβέρνηση της Αριστεράς. Δηλαδή, τι θα κάνουμε; Θα περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία του κόμματος και στο μεταξύ θα αφήνουμε τη Μέρκελ και τον Σαμαρά να αλωνίζουν;»
– Και γιατί έχει αυτή τη γραμμή το ΚΚΕ;
«Διότι είναι επηρεασμένο από τη δυτική πολιτική σκέψη. Οι δυτικοί βλέπουν άσπρο και μαύρο. Ναι και όχι. Ποτέ ίσως. Δεν καταλαβαίνουν το ενδέχεται. Δείτε τον Ομηρο και το μύθο με τα δύο πιθάρια, που έχουν τα καλά και τα κακά δώρα. Ο Δίας τα ανακατεύει και τα δίνει στον άνθρωπο αναμεμειγμένα. Μόνον οι Ελληνες έχουμε τέτοιο μύθο, όπου ο άνθρωπος εμπεριέχει ταυτόχρονα το καλό και το κακό. Το ενδιάμεσο είναι η μεγάλη ελληνική πνευματική κληρονομιά».
– Ισως ο Φλωράκης την είχε…
«Κάποτε όταν ρώτησα τον Φλωράκη γιατί επί ΕΣΣΔ μίλαγε για ξένες δυνάμεις στην Κύπρο και μετά για τουρκικές δυνάμεις, μου είπε το εξής κολοκοτρωνέικο: “Ε, Κώστα, τώρα είναι άλλοι καιροί”!»
– Και τι θέλετε να πείτε;
«Οτι με τα σημερινά μέτρα του ΚΚΕ, ο Φλωράκης θα λεγόταν οπορτουνιστής».
– Εσείς έχετε αυτή την αίσθηση της ανάμειξης;
«Ναι. Ξέρω ότι έχω και λίγο Σημίτη μέσα μου! Αλλά παρηγοριέμαι στην ιδέα ότι και ο Σημίτης έχει κάτι από Ζουράρι!»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 16-5-2014

Ζουράρις: Σημίτης και Μπακογιάννη στον Κορυδαλλό

Στο 19% η διαφορά ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ και ένατο κόμμα το ΠΑΣΟΚ

euro2Η δημοσκόπηση που παρουσιάστηκε χθες στο Jo Di Plugged S01E07 (δείτε εδώ το σχετικό video), περιείχε και την επίμαχη κάρτα της πρόθεσης ψήφου.
Στη δημοσκόπηση του Mouga λοιπόν για την πρόθεση ψήφου στις Ευρωεκλογές, παρουσιάζεται ως πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με 31,5%, ακολουθεί 19 μονάδες πίσω η Νέα Δημοκρατία και τρίτο κόμμα εμφανίζεται το ΚΚΕ με 8.1%
Ακολουθούν ΑΝΕΛ, ΕΠΑΜ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με 6,8% – 5,5% και 4,5% αντίστοιχα.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης πως η ΠΑΣΟΚΕΛΙΑ βρίσκεται στη 9η θέση πριν την ΔΗΜΑΡ, τα λιγοστά ποσοστά των οποίων φαίνεται πως απορροφά ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ και συγκεντρώνει 2,5%.

Αποσταθεροποιήστε τους!

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ προέβη σε δήλωση προς τους ιθαγενείς (συγγνώμη: τους πολίτες) της εθνικά και πολιτικά ανεξάρτητης Ελλάδας, με την οποία τους επέστησε την προσοχή να ψηφίσουν «σωστά» στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να μην διασαλευτεί η… «σταθερότητα».

Η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο «Σαρκολάντ», ο Ρομπάι και όλοι αυτοί οι δημοκράτες εταίροι που –αδιαμφισβήτητα πλέον και σε συνεργασία με τα ντόπια ανδρείκελα και τις εγχώριες «ρόμπες»- επέβαλαν από τις Κάννες ως δοτό πρωθυπουργό της χώρας τον Παπαδήμο, αγωνιούν μη και διασαλευτεί στην Ελλάδα η … «σταθερότητα».

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κ.Σαμαράς, τόνισε με έμφαση ότι το εκλογικό αποτέλεσμα που θα προκύψει από την κάλπη αφενός θα είναι εγκεκριμένο από τους εγχώριους και διεθνείς «σταθεροποιητές», αφετέρου θα είναι το επιθυμητό για το κόμμα του και την κυβέρνησή του αποτέλεσμα, και ως εκ τούτου διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να πληγεί η… «σταθερότητα» στην Ελλάδα.

Ο κ.Βενιζέλος, σχεδόν καθημερινά πλέον, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι οι ψηφοφόροι «πρέπει» να ψηφίσουν τον ίδιο και την «Ελιά» του στις εκλογές, ειδάλλως η… «σταθερότητα» θα πάει πάπαλα.

Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης θέλει κι αυτός να τον ψηφίσετε ώστε να συμβάλει κι εκείνος με τον δικό του τρόπο στην διασφάλιση της… «σταθερότητας» στη χώρα.

Επειδή, συνεπώς, επιβεβαιώνεται για μια ακόμα ο στίχος του ποιητή ότι «Δεν αντέχουν οι λέξεις σ’ όλα τα χείλη», και επειδή, εν ολίγοις, δεν υπάρχει MEGAφωνο ανασκολόπισης των εννοιών από το οποίο να μην έχουν ξεφτιλίσει το νόημα των λέξεων (σσ: από «σωτηρία» μέχρι «ανάπτυξη» και από «ανάκαμψη» μέχρι «σταθερότητα») θεωρούμε αναγκαίο να πάρουμε μια γεύση της «σταθερότητάς τους».

Δεδομένου ότι τα στοιχεία που ακολουθούν αφορούν σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε – στα παιδιά μας – η γεύση είναι τόσο πικρή, είναι τόσο οδυνηρή που μόνο κάποιος εντελώς «χαλασμένος» θα αρνιόταν ότι η καταγραφή τους συνιστά το προφανές: Την πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της «σταθερότητας» για την οποία μας μιλούν και με την απώλεια της οποίας μας… απειλούν! Ιδού:

O αριθμός των παιδιών που βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας στην Ελλάδα για το έτος 2012, ανήλθε στις 686.000 παιδιά! Ναι! Σχεδόν 700.000 παιδιά βιώνουν από πρώτο χέρι τη «σταθερότητα» στην Ελλάδα του κ.Βενιζέλου και του κ.Σαμαρά, τη «σταθερότητα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τη «σταθερότητα» της «Ελιάς» και του ΔΝΤ, τη «σταθερότητα» της ΕΕ, της ΟΝΕ, του ευρώ και όλης της γκάμας των θιασωτών του «ευρωμονόδρομου».

Στα συμπεράσματα της έκθεσης, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρονται και τα εξής:

Στην Ελλάδα που τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονταν σε 686.000 ή στο 35,4% το 2012, από 30,4% το 2011, τα πιο ευάλωτα είναι τα μονογονεϊκά (74,7%) και τα τρίτεκνα/πολύτεκνα (43,7%) νοικοκυριά.
Στα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά κάτω των 14 ετών ο κίνδυνος φτώχειας έφθασε το 28,1% το 2012 από 23,2% το 2011. Δύο στα τρία μονογονεϊκά νοικοκυριά (ποσοστό 66%) απειλείται από τη φτώχεια, σημειώνοντας αύξηση κατά 22,8 μονάδες από το 2011.
Τα πιο φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά σε κίνδυνο φτώχειας ανέρχονταν το 2012 σε 276.000 ή 14,2% σημειώνοντας αύξηση 47,6% σε σχέση με το 2011.
Τα παιδιά αυτά ζουν σε νοικοκυριά που το μηνιαίο εισόδημα για μια τετραμελή οικογένεια με δυο παιδιά κάτω των 14 ετών κυμαινόταν (για το 2012) κάτω από τα 670€.
Τα παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που κανένας ενήλικας δεν εργάζεται, ανέρχονταν σε 292.000 ή 13,2% το 2012, έχοντας αυξηθεί κατά 204.000 από το 2008.
Τα φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης, δηλαδή οι συγκεκριμένες δαπάνες υπερβαίνουν το 40% του εισοδήματός τους, ανέρχονται στο 92,2% (2012).

Αυτή είναι η «σταθερότητα» του κ.Βενιζέλου. Του κ.Σαμαρά. Του ΔΝΤ. Του «αναγκαίου (κατά το «Ποτάμι») Μνημονίου». Αυτή είναι η «σταθερότητα» της ΕΕ και όλης της «ευρωπαρέας», όλων των αποχρώσεων. Αυτή είναι η «σταθερότητα» από την οποία ξεπήδησαν και πάνω στην οποία βρωμίζουν τον τόπο τα φίδια του ναζισμού.

Τι πιο αναγκαίο, λοιπόν, ο ψηφοφόρος να αμφισβητήσει την «σταθερότητά τους»; Πόσο πολύτιμη εγγραφή για το σήμερα και το αύριο μια ψήφος που αντιπολιτεύεται αυτή την «σταθερότητα», με τρόπο τόσο ισχυρό και τόσο ξεκάθαρο, που κανείς δεν θα μπορεί να θολώσει το λαϊκό μήνυμα υπέρ της αποσταθεροποίησης – ναι, της αποσταθεροποίησης – της «σταθερότητάς τους». Και τι είναι πιο ευγενές και σταθερό; Ψήφος υπέρ των παιδιών μας ή ψήφος κυβερνητικής αναπαραγωγής μιας «σταθερότητας» που μετατρέπει το λαό και τα παιδιά του σε «ευρήματα» των στατιστικών της εξαθλίωσης;

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/234568,Aposta8eropoihste_toys!_.html

Ένα φτηνό στοκατζίδικο

Το τέλος της αγοράς – Μαριάννα Τζιαντζή

Σε μια τοπική εφημερίδα δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες η ακόλουθη αγγελία: “Νέος 23 ετών αναζητά οποιαδήποτε θέση εργασίας στην Καλαμάτα άμεσα. Γνώστης μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής. Εμπειρία πρατηρίου υγρών καυσίμων, χειρονακτικές εργασίες. Έμπειρος στο τραγούδι και τα μουσικά όργανα. Γνώστης Η/Υ, Αγγλικά με πτυχίο και Γερμανικά. Δίπλωμα οδήγησης ΙΧ και μοτοσικλέτας. Έχω κι άλλες γνώσεις στον επαγγελματικό τομέα”. Πληροφορίες στο τάδε τηλέφωνο. Κάτι από δω, κάτι από εκέι.

Ο νέος αυτός δεν ανήκει στην κατηγορία των παιδιών που σπούδασαν στο πανεπιστήμιο, έκαναν μεταπτυχιακά, μάζεψαν πτυχία με το τσουβάλι, παρακολούθησαν σεμινάρια κ.λπ. Είναι κάποιος με όρεξη για δουλειά, πρόθυμος για όλα. Είναι η φτηνή και σχετικά μορφωμένη εργατική δύναμη που βγάζει το μυαλό και τα χέρια της στο σφυρί. Είναι το τέκνο ενός εκπαιδευτικού συστήματος που παράγει εξαρτήματα με ημερομηνία εργασιακής λήξης: τετραωρίτες, διμηνίτες, συμβασιούχους, ενοικιαζόμενους, ευέλικτους και διαθέσιμους. “Οποιαδήποτε θέση”. Ο νέος αυτός της αγγελίας θα μπορούσε να παίξει σε τηλεοπτικό ριάλιτι, να γίνει βοηθός υδραυλικού, μάγειρας ή εργάτης σε τυροπιτάδικο, ντελιβεράς, σεκιουριτάς, υπάλληλος σε βενζινάδικο, τραγουδιστής σε νυχτερινό κέντρο, εμποροϋπάλληλος, διανομέας φυλλαδίων, θυρωρός, νυκτοφύλακας ή συνοδός σκύλων ή να χορεύει συρτάκι με τις τουρίστριες. Μια δουλειά να’ναι βρε παιδιά κι ότι νάναι.

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πολλές μέρες κοσκινίζει, έλεγαν παλιά. Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι θέλουν να ζυμώσουν, αλλά δεν έχουν αλέυρι, ούτε καν κόσκινο για να κοσκινίσουν έστω το τίποτε. Το σαξές στόρυ του Σαμαρά δεν έχει ούτε μια τόση δα θεσούλα για τους νέους, για τους φτωχούς που το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπάρχουν, ότι είναι ακόμα ζωντανοί και θέλουν να ζήσουν.

Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν και σώθηκαν ….
… διαβάστε τη συνέχεια στο ΠΡΙΝprin

Τι ψηφίζουμε;

ρεσαλΠολλοί λένε: «Ό,τι και να ψηφίσουμε τα ίδια θα έχουμε, δεν θα αλλάξει τίποτα»!
Ανακάλυψαν, δηλαδή, την Αμερική: Ότι με τις εκλογές ΔΕΝ γίνεται καμία ουσιαστική αλλαγή ή ανατροπή του καθεστώτος…
Η «ανακάλυψη» αυτή θα ήταν πράγματι μεγάλη εάν συνοδευόταν και με μια άλλη «ανακάλυψη» – προοπτική: Το πώς γίνονται οι αλλαγές και οι ανατροπές.

Εάν «ανακάλυπταν», δηλαδή, ότι οι πραγματικές πολιτικές αλλαγές και ανατροπές γίνονται από τα επαναστατικά κινήματα, τα συνειδητά πολιτικά λαϊκά κινήματα, την αυτό-οργάνωση της λαϊκής αγανάκτησης και οργής.

Χωρίς αυτήν την «ανακάλυψη» της πολιτικής ανάπτυξης και οργάνωσης των λαϊκών κινημάτων, τότε η πρώτη «ανακάλυψη» («με τις εκλογές δεν γίνεται τίποτα»), είναι μια πολιτική θέση θλιβερής μοιρολατρίας: Είναι μια θέση ΥΠΕΡ της κυβέρνησης…

Μια θέση που λέει αφού έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται τίποτα ό,τι και να γίνει στις εκλογές, ΤΟΤΕ γιατί να πάμε να ψηφίσουμε;

Είναι μια θέση μοιρολατρικής ΑΠΟΔΟΧΗΣ αυτού που υπάρχει…

Τέτοια θέση είναι, σήμερα, η πρόταση της ΑΠΟΧΗΣ. Μια πρόταση που στηρίζει τα δωσίλογα ανδρείκελα που μας κυβερνούν, που έχουν καταστρέψει και ισοπεδώσει τα πάντα, που σπέρνουν ανελέητα και καθημερινά τη ΦΡΙΚΗ.

Γι αυτό και η κυβερνητική «συμμορία» θέλει την ΑΠΟΧΗ, αγωνίζεται και κατασκευάζει την ΑΠΟΧΗ.

Διαβάστε αναλυτικά εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3577.html

Όποιος, όμως, έχει «ανακαλύψει» τη δύναμη των λαϊκών κινημάτων και πιστεύει στα αγωνιστικά κινήματα, τότε βλέπει τις εκλογές με άλλο μάτι: Με βάση το τι προωθεί κάθε φορά και συγκεκριμένα τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, την αφύπνιση, κινητοποίηση, συνειδητοποίηση και οργάνωση του λαού.

Η θέση μας πάνω στις εκλογές πρέπει να καθορίζεται ΟΧΙ ότι με αυτές ΤΙΠΟΤΕ δεν αλλάζει (αυτό είναι ιστορικό αξίωμα και θα έπρεπε να το γνωρίζουμε), ΑΛΛΑ αν με τη συμμετοχή μας στις εκλογές μπορεί να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη και πυροδότηση του ΜΟΝΟΥ παράγοντα που κινεί την Ιστορία: Του λαϊκού παράγοντα, των αγωνιστικών κινημάτων.

ΣΗΜΕΡΑ, λοιπόν, με τις εκλογές είναι δυνατόν να ανατρέψουμε τις υπάρχουσες κατοχικές κυβερνητικές ισορροπίες. Να προκαλέσουμε ένα χάος και ρωγμές στο καθεστωτικό οικοδόμημα, το σπάσιμο αυτού του οικοδομήματος, τις διαιρέσεις, το εσωτερικό αλληλοφάγωμα των δυνάμεών του και πολλά άλλα: Προϋποθέσεις που δημιουργούν τους όρους εκείνους πυροδότησης της λαϊκής ενέργειας, αφύπνισης των αγωνιστικών λαϊκών κινημάτων, βελονιάσματος της σκέψης κ.λπ…

Με τις εκλογές δεν αλλάζουμε ΤΙΠΟΤΑ (στρατηγικά), αλλά δημιουργούμε πολιτικούς όρους και προϋποθέσεις αλλαγών…

Με το να καταποντίσουμε εκλογικά (στην κοινωνία είναι καταποντισμένη) αυτήν της κατοχική κυβέρνηση του 4ου Ράιχ δεν ανατρέπουμε το καθεστώς, αλλά ανατρέπουμε τις κυβερνητικές του ισορροπίες, συνακόλουθα δημιουργούμε μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης και οργάνωσης αγωνιστικών κινημάτων…

Το να γκρεμιστεί με πάταγο αυτή η κυβέρνηση, εκλογικά, αλλάζουν ΠΟΛΛΑ τα οποία ΔΥΝΗΤΙΚΑ μπορεί να ανατρέψουν του πολιτικούς συσχετισμούς ΥΠΕΡ του λαού.

Να, γιατί δεν είναι το ίδιο (όπως λέει το ΚΚΕ και άλλοι της μοιρολατρίας: «Ό,τι και να γίνει είναι το ίδιο»): Τι σημερινή κυβέρνηση, τι ΣΥΡΙΖΑ («τι Παπάγος, τι Πλαστήρας).

Αν ήταν το ίδιο δεν θα είχε συσπειρωθεί όλο το καθεστωτικό σύμπαν και οι δημοσιογραφικές ύαινες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι το ίδιο απλούστατα γιατί το γκρέμισμα της κυβέρνησης που αναδείχνει και προωθεί το ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό πόλο είναι γεγονότα που ανατρέπουν τις ισορροπίες του καθεστώτος και ανοίγουν (για το καθεστώς) τον Ασκό του Αιόλου…

Δεν αλλάζει στρατηγικά ΤΙΠΟΤΑ με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανατρέπονται οι καθεστωτικές ισορροπίες, και μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει μια άβυσσο χάους, θυελλωδών ανέμων και κινδύνων για το καθεστώς: Δεν τους τρομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι ανατροπές των καθεστωτικών ισορροπιών και οι θανατηφόρες παρενέργειες που θα προκληθούν με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…

Εν πάση περιπτώσει αυτό που επιβάλλεται, σήμερα, ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ, ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΑ, με το πρόσταγμα της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ αναγκαιότητας, είναι ο εκλογικός ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ αυτής της δωσίλογης κυβέρνησης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ), και όλων των δορυφόρων της, παλιών και νέων: ΔΗΜΑΡ, Ελιές, Ποτάμια και CIA…

Στους δορυφόρους εντάσσουμε και την παρακρατική Χρυσή Αυγή…

H ΑΠΟΧΗ, σήμερα, είναι ΕΓΚΛΗΜΑ, είναι στήριξη των ανδρεικέλων.

Ας μας πουν οι θιασώτες της αποχής, έξω από γλυκερές ηθικολογίες και συναισθηματικές κραυγές, τι θα πετύχουμε ΠΟΛΙΤΙΚΑ με την ΑΠΟΧΗ: Αυτά που πετύχαμε και στις προηγούμενες εκλογές;

Η ψήφος, σήμερα, πρέπει να κατευθυνθεί με «μανία» για την ΠΤΩΣΗ αυτής της κυβέρνησης: Αυτό είναι το πρώτο, το ΚΥΡΙΑΡΧΟ…

Το δεύτερο είναι πού θα την κατευθύνει ο καθένας. Εδώ οι επιλογές είναι πολλές: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και άλλα μικρότερα πολιτικά σχήματα…

Εμείς εκτιμούμε ότι μια θεαματική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα λειτουργήσει πιο καταλυτικά…
http://resaltomag.blogspot.gr/2014/05/blog-post_6459.html

Τα απαγορευμένα σποτ του φαρμακευτικού συλλόγου

Η κυβέρνηση προχώρησε σήμερα, σε μία πρωτοφανή πράξη φίμωσης του Δημοκρατικού λόγου, και της ελεύθερης έκφρασης πολιτικών φορέων, συνδικαλιστικών οργανώσεων επιστημονικών κλάδων κ.λ.π. Απαγορεύει με Υπουργική Απόφαση την μετάδοση οποιουδήποτε μηνύματος μπορεί να χαρακτηριστεί από την κυβέρνηση ως πολιτικό και που προφανώς «θα την βλάψει» ενόψει των επερχόμενων εκλογών.