Απολύουν τους γονείς και προσλαμβάνουν με τα μισά λεφτά τα παιδιά τους

Το φαινόμενο να απολύονται εργαζόμενοι ηλικίας 55-64 ετών για να γίνονται προσλήψεις με τον κατώτατο μισθό, καταγράφουν τα νέα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής για την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Στη ηλικιακή ομάδα 55-64 ετών η ανεργία αυξάνεται σταθερά (19,3% το 2016 έναντι 16,5% το 2015), καθώς απολύονται εργαζόμενοι με κατά το πλείστον υψηλές αποδοχές για να προσληφθούν νέοι με τον κατώτατο μισθό.

Αλλά τι σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις απολύουν μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους για να προσλάβουν μικρότερους και κατά κύριο λόγο φθηνότερους;

Σημαίνει, με λίγα λόγια, ότι απολύονται οι γονείς που στοιχίζουν «ακριβά» και προσλαμβάνονται τα παιδιά τους με το μισό μισθό.

Σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία της «Εργάνη» για το 2016, ενώ έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, με το υπουργείο Εργασίας να κομπορρημονεί για «θετικό ισοζύγιο προσλήψεων κατά 136.260 νέες θέσεις εργασίας», την ίδια περίοδο έγιναν 2.006.714 απολύσεις!

Από τα τελευταία δεδομένα που περιλαμβάνονται στην καταγραφή για το μήνα Δεκέμβρη, προκύπτει ότι στις νέες συμβάσεις μισθωτής εργασίας που υπεγράφησαν μέσα στο 2016, το 60% ήταν προσλήψεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας και μόλις το 40% ήταν προσλήψεις πλήρους απασχόλησης.

Μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, με δεδομένο ότι και από τις προσλήψεις με πλήρη απασχόληση, ένα μεγάλο μέρος τους είναι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δηλαδή εργασία με «ημερομηνία λήξης».

Ειδικότερα, μέσα στον περασμένο χρόνο έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, εκ των οποίων μόνο οι 969.965 (40,11%) ήταν πλήρους απασχόλησης, 859.439 (45,26%) ήταν μερικής απασχόλησης και 313.570 (14,63%) ήταν εκ περιτροπής εργασία.

Εφιαλτικό παρόν και μέλλον

Τα κατασκευασμένα κριτήρια που χρησιμοποιούν, πολλά χρόνια τώρα, οι μηχανισμοί του κράτους και της Ε.Ε. για τη στατιστική καταγραφή της ανεργίας, μαζί με τις θέσεις μερικής απασχόλησης κυρίως μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ – ΟΑΕΔ (5μηνα, Voucher, ωφελούμενοι, «επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας», κλπ) και τις διακυμάνσεις στην απασχόληση, εξαιτίας κυρίως της εποχικότητας που παρουσιάζουν ορισμένοι κλάδοι, όπως ο Τουρισμός, δίνουν την ευκαιρία στις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και στη σημερινή να δημιουργήσουν εντυπώσεις για την αποτελεσματικότητα τάχα της πολιτικής της στην αύξηση της απασχόλησης.

Ωστόσο, η πραγματικότητα στην αγορά εργασίας και τα «υπόγεια ρεύματα» που έχουν διαμορφωθεί, αποτυπώνεται ανάγλυφα, στα τελευταία στοιχεία από το σύστημα «Εργάνη» που αποτυπώνει την κατίσχυση των προσλήψεων με προσωρινή, ελαστική και υποαμειβόμενη απασχόληση.

Σύμφωνα με το Eurofound (οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1975 και ασχολείται κυρίως με μελέτες των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας), «οι συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης προσφέρουν στις επιχειρήσεις το πλεονέκτημα του χαμηλότερου κόστους» καθώς «όταν μια προσωρινή σύμβαση δεν ανανεωθεί, το κόστος είναι πρακτικά μηδενικό, ενώ οι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου συνήθως έχουν σημαντικό κόστος λόγω της αποζημίωσης απόλυσης».

Μισή δουλειά, μισή ζωή για χιλιάδες νέους

«Η Ε.Ε. δεν καθορίζει δικαίωμα σε μόνιμες συμβάσεις». Αυτό απάντησε κυνικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ερώτηση Έλληνα ευρωβουλευτή για τους εργαζόμενους στα «πεντάμηνα», που αναδείκνυε τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, τα προβλήματά τους και το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Την τελευταία εξαετία νομιμοποιήθηκαν και γενικεύθηκαν, μέσα από το μνημονιακό νομοθετικό οπλοστάσιο, οι μορφές ευέλικτης, ανειδίκευτης και ανασφάλιστης εργασίας, οι οποίες υλοποιούνται μέσω δήθεν πρακτικής εκπαίδευσης ή μαθητείας.

Τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας στο Δημόσιο, τα βάουτσερ στον ιδιωτικό τομέα, ήρθαν να ανακυκλώσουν την ανεργία υποκαθιστώντας ουσιαστικά τα επιδόματα, αλλά και τις παλαιές παροχές ενός υπό κατάρρευση κοινωνικού κράτους.

Παράλληλα, διευκολύνθηκαν τα καθεστώτα υπενοικίασης-δανεισμού-εργολαβικής παραχώρησης, ενώ η περιστασιακή και προσωρινού χαρακτήρα απασχόληση αποτελεί κανόνα για τα πιο παραγωγικά τμήματα του νεολαιίστικου δυναμικού.

Από τις «μίνι-δουλειές» στη Γερμανία, τα «συμβόλαια μηδενικών ωρών» στη Βρετανία ή τις λεγόμενες «εφημερίες» (on-call θέσεις, όπου κάποιος καλείται σε δουλειά μόνο όταν υπάρχει ανάγκη) στην Ολλανδία, οι νέοι σε όλη την Ευρώπη είναι αυτοί που χτυπιούνται περισσότερο από την επισφάλεια, εγκλωβισμένοι σε έναν κυκεώνα ελαστικής απασχόλησης, ανασφάλιστης εργασίας, φθηνών απολύσεων, αλλά και διαφοροποιημένων μισθών.

Η τάση μείωσης των μισθών και η επέκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης στην αγορά εργασίας κάνουν ακόμα πιο επώδυνες για τους μελλοντικούς συνταξιούχους τις ανατροπές που γίνονται κάθε λίγο στο Ασφαλιστικό.

Και είναι φανερό ότι αν η μείωση των μισθών και η αύξηση της ευελιξίας οδηγούν μεγάλα τμήματα νέων να κατατάσσονται σήμερα στους φτωχούς, παρά το γεγονός ότι έχουν εργασία, αυτό σημαίνει ότι με τις νέες «προβλέψεις» του ασφαλιστικού, εκατοντάδες χιλιάδες, όταν τελειώνουν τον εργασιακό τους βίο, θα κατατάσσονται στους εξαθλιωμένους.

Προγράμματα ΟΑΕΔ καταπολέμησης… της εργασίας!

Προγράμματα ΟΑΕΔ, «επιταγές εισόδου» ή «voucher», «ωφελούμενοι», προγράμματα Απόκτησης Εργασιακής Εμπειρίας και «κοινωφελής εργασία», προσφέρουν ολιγόμηνη απασχόληση, με αντάλλαγμα εργασία χωρίς κανένα δικαίωμα, μισθούς κάτω από 500 ευρώ και μηδενικό κόστος για τον εργοδότη.

Ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με θύματα τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, που επιδιώκει να εμπεδώσει σταδιακά, την ολοκληρωτική αποσύνθεση των εργασιακών σχέσεων.

Άμεσα ωφελούμενοι, για αρχή, ήταν οι επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα που προσλάμβαναν αθρόα, αφού πρώτα έκαναν εκκαθαρίσεις, απολύοντας και οδηγώντας σε «εθελούσια» έξοδο, τους “καλά” αμειβόμενους υπαλλήλους.

Στη συνέχεια, οι «προσλήψεις» με αυτά τα χαρακτηριστικά, επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς του κράτους.

Σε δήμους, υπηρεσίες μέχρι και στην εκπαίδευση, έχουν κάνει εδώ και αρκετό καιρό την εμφάνισή τους εργαζόμενοι 5μηνης απασχόλησης μετατρέποντας το πολυπόθητο ΕΣΠΑ, σε πολιορκητικό κριό για την αντικατάσταση της μονιμότητας με την απόλυτη ευελιξία.

Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων αυτών είναι από το ΕΣΠΑ. Εισάγεται επισήμως ο όρος «ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟΙ» και όχι εργαζόμενοι.

Οι ωφελούμενοι λοιπόν, «κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας», έχουν καθαρές ανώτατες αμοιβές «όχι μεγαλύτερες» από 490 ευρώ ή 19,6 ευρώ καθαρά την ημέρα όσοι είναι άνω των 25 ετών και 427 ευρώ μηνιαία ή 17 ευρώ την ημέρα για όσους είναι κάτω των 25 ετών.

Για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του, τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα της Ε.Ε. («Πρωτοβουλία για την ανεργία των νέων», «Εγγύηση για τη νεολαία», «Συμμαχία για τη μαθητεία» κλπ) που προωθούνται δήθεν για την καταπολέμηση της ανεργίας, πέρα από το γεγονός ότι απαλλάσσουν εργοδότες και κράτος από οποιοδήποτε κόστος, οικοδομούν κομμάτι κομμάτι, το νέο μοντέλο εργαζομένου, της ελαστικής και υποαμειβόμενης απασχόλησης η οποία θα εναλλάσσεται με περιόδους ανεργίας.

Στόχοι; Η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης.

Χρήστος Κάτσικας – http://www.alfavita.gr/arthron/koinonia/apolyoyn-toys-goneis-kai-proslamvanoyn-me-ta-misa-lefta-ta-paidia-toys

Πώς πραγματικά γεννήθηκε η κρίση; Οι έξι μήνες που άλλαξαν τη ζωή μας

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο προάγγελο του ντοκιμαντέρ «Εργαστήριο Ελλάδα»* για το ρόλο της κυβέρνησης Παπανδρέου, της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας και των Ευρωπαϊκών Αρχών.

του Γιάκομπο Μπρότζι–United Photo Press
(Άρθρο που εκδόθηκε στην Ιταλία από την scenarieconomici.it το Νοέμβριο του 2016 και από άλλες ανεξάρτητες ιστοσελίδες)

Η 4η Οκτωβρίου 2009, φαίνεται μια μέρα όπως όλες οι άλλες, μία νίκη όπως πολλές άλλες: ο νιοστός Παπανδρέου, διαδέχεται τον νιοστό Καραμανλή. Δύο οικογένειες, πολλαπλές δεκαετίες ενός έθνους: Ελλάδα. Και η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια: Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα, αγαπημένη και λατρεμένη από τον Δία.

Πάνω από 2.555 μέρες «κρίσης», από το «κρίνω». «Διαχωρίζοντας» την ήρα από το στάρι.«Διαλέγοντας», «αποφασίζοντας». Και στις 8 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Παπανδρέου καταγγέλλει ότι ο προϋπολογισμός έχει παραποιηθεί: το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι, στην πραγματικότητα, το διπλάσιο από αυτό που είχε προβλεφθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή: το 12,7% ως ποσοστό του ΑΕΠ, όταν το Ευρωπαϊκό όριο είναι στο 3%. Στο τέλος του έτους, αναθεωρείται προς τα πάνω: 15,7% βρίσκοντας την εθνική οικονομία ήδη σε ύφεση. Η βόμβα έχει πυροδοτηθεί. Το λίκνο της Σκέψης, της Γλώσσας και της Δημοκρατίας και καθρέφτης της Δύσης καταλήγει στο στόχαστρο των οίκων αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, πλέον όμηρος των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 2010, τα δεκαετή ομόλογα απογειώνονται και ξεπερνούν το 12%, τα συμβόλαια ασφάλειας πιστωτικού κινδύνου εκτοξεύονται πάνω από τις 1000 μονάδες. Ο λόγος χρέος /ΑΕΠ, αναθεωρείται προς τα πάνω (115,1%) και το spread ξεπερνάει το κατώφλι των 800.

Το Ελληνικό κράτος είναι μια σχεδία σε ταραγμένη θάλασσα, μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο όλο και πιο υψηλών επιτοκίων, που το σπρώχνουν σε ένα χρηματοοικονομικό γκρεμό. Η Ελλάδα ζητάει βοήθεια.

23 Απριλίου 2010, λίγες μέρες μετά το πάγωμα των συντάξεων και την περικοπή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, ο Γεώργιος Παπανδρέου αναγγέλλει, από το λιμάνι της Μεγίστης το αίτημα για διεθνή βοήθεια. Με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου θα καταφθάσουν 110 δισεκατομμύρια ευρώ (80 δις από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης , 30 δις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) για τρία χρόνια. «Διαλέξαμε να σώσουμε τη χώρα», δηλώνει ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Θα φροντίσει η Τρόικα, όχι φυσικά ο Ερυθρός Σταυρός. Μια κινητή δομή, η οποία θα επαληθεύει σε περιοδικές ανά τον χρόνο αποστολές, την ουσιαστική διεκπεραίωση των συμφωνημένων προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής. [1]

Για την επιβίωσή του το κράτος θα λαμβάνει ένα χαρτζιλίκι κάθε τρεις μήνες, αλλά μόνο και εφόσον έχει ελεγχθεί η εργασία κατ’οίκον.

«Τις οριστικές αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοοικονομική βοήθεια και τις αιρεσιμότητες παίρνει η Ευρωομάδα (Ομάδα Συντονισμού των Υπουργών Οικονομικών των κρατών-μέλων της Ευροζώνης), η οποία αναλαμβάνει και την πολιτική ευθύνη των προγραμμάτων». [2]

Η Ελλάδα διοικείται και πλέον κινείται στο τούνελ της λιτότητας. Η μετάδοση επεκτείνεται γρήγορα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία: άλλα προγράμματα στήριξης. Μετά, η κερδοσκοπία θα παρασύρει την Ισπανία και την Ιταλία. Η Κύπρος θα παραδοθεί το 2013.

Η επιδημία που ξέσπασε στην Ελλάδα θα φθάσει στο νησί, μαζί με τους «γιατρούς» της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι θυσίες, η θεραπευτική αγωγή που δόθηκε στους λαούς της Ευρώπης σαν αποτελεσματική κατά του ιού της κρίσης, κόστισε τουλάχιστον 21 εκατομμύρια ανέργους. [3]

Αλλά τι συνέβη, πραγματικά τo διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου 2009 και Απριλίου 2010;

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους [4], την οποία θέλησε σθεναρά η Ζωή Κωνσταντοπούλου και αποτελείται από οικονομολόγους , νομικούς σύμβουλους, δημοσιογράφους ,πραγματογνώμονες και επαγγελματίες εθνικού και διεθνούς κύρους , το εξηγεί στην προκαταρκτική έκθεση, η οποία ήρθε στην δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2015, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα: «Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αναθεώρησε προς τα πάνω, με τρόπο παράνομο, τόσο το δημοσιονομικό έλλειμμα όσο και το δημόσιο χρέος». [5]

Λίγο πριν τις εκλογές, στις 2 Οκτωβρίου 2009, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έστειλε στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat,τους προβλεπόμενους πίνακες κοινοποίησης χρέους και ελλείμματος, οι οποίοι περιείχαν τις νοσοκομειακές υποχρεώσεις: 2,3 δις ευρώ. Με τρόπο μαγικό, στις 21 Οκτωβρίου δημοσιεύεται ένα ποσό φουσκωμένο κατά 2,5 δις. Να που το σύνολο ανεβαίνει στα 4,8 δις με ρητή εντολή του τότε υπουργού Οικονομίας της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τον Απρίλιο του 2010, με βάση την «Τεχνική Έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων», που κοινοποιήθηκε από την κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία συμπεριλαμβάνει άλλο ένα ποσό ύψους 1,8 δις ευρώ. Απίστευτο: το αρχικό δημοσιονομικό έλλειμμα πριν τις εκλογές φτάνει τα 6,6 δις, αν και το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε εγκρίνει μόνο ένα μέρος του (1,2 δις). «Τα 5,4 δις ευρώ των υποτιθέμενων αλλά αναπόδεικτων εξόδων, εκτίναξαν στα ύψη το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 και το έλλειμμα των προηγούμενων ετών» [6]  σημειώνει η Επιτροπή.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ: κυριολεκτικά σε μια μόνο νύχτα, το δημόσιο χρέος ανεβαίνει άλλα 18,2 δις ευρώ. Εκείνες τις ώρες διαλύεται το διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, έτσι ο πρόεδρός του είναι ελεύθερος να αναταξινομήσει με την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, τις 17 ΔΕΚΟ (δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ) και να μεταφέρει τις υποχρεώσεις τους από τον τομέα των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης «παραβιάζοντας τα θεσμοθετικά κριτήρια για την ταξινόμηση των οικονομικών μονάδων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης». [7]

Σύμφωνα με την επιτροπή των ειδικών, χάρη στα σύμφωνα ανταλλαγής swap, τα οποία είχαν συναφθεί με την αμερικανική χρηματοπιστωτική εταιρεία Goldman Sacks,η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 21 δις ευρώ κατανεμημένα την περίοδο 2006 ως 2009. Να πως το δημόσιο χρέος μεγενθύνθηκε αναδρομικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκτιμάται ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2009 εκτινάχθηκε, συνολικά, από τις 6 ως τις 8 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος ανέβηκε στα 28 δις ευρώ.

Η Επιτροπή ολοκληρώνει: «η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων συνδεόταν άμεσα με την δραματοποίηση του προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους, με τρόπο ώστε η ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνής κοινή γνώμη, να πειστεί να υποστηρίξει τα λεγόμενα «μέτρα διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας του 2010, με όλους τους αυστηρούς όρους (αιρεσιμότητες) για τον πληθυσμό της χώρας.

Tα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια ψήφισαν υπέρ της «διάσωσης» της Ελλάδας, βασιζόμενα σε παραποιημένα στατιστικά στοιχεία. Οι συχνές δηλώσεις για επιδείνωση της κατάστασης , ευνόησαν την κερδοσκοπία στα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου του ελληνικού κράτους και, κατά συνέπεια μεγένθυναν κατά τρόπο υπερδιάστατο και μη διαχειρίσιμο, τα επιτόκια που ζητούνταν για την ανανέωση των ελληνικών ομόλογων τα οποία βρίσκονταν κοντά στην ημερομηνία λήξης».[8]

«Η Τράπεζα της Ελλάδας είχε επίγνωση της αρνητικής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, γιατί διευκόλυνε την κερδοσκοπία;» [9] ρωτάει η Ελληνίδα βουλευτής Βάσω Παπανδρέου και πρώην Ευρωπαία Επίτροπος, πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων κατά τη διάρκεια εξεταστικής επιτροπής, η οποία δημοσιεύθηκε στο Financial Times.

Είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος (ανεξάρτητη από την κυβέρνηση -όπως ορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ- μέρος του Ευρωσυστήματος, η οποία λογοδοτεί στην Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης) υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Προβόπουλου από το 2008 ως το 2014, η οποία ηγείται της δευτερογενούς αγοράς τίτλων ΗΔΑΤ, εκεί που διαπραγματεύονται οι τίτλοι και εκεί όπου καθορίζονται οι τιμές των επιτοκίων και, κατά συνέπεια, το κόστος του καθαρού δανεισμού του κράτους. Είναι η Ελληνική Κεντρική Τράπεζα που θέτει τους όρους του παιχνιδιού.

Και αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 τους αλλάζει, «τροποποιεί την περίοδο της ρύθμισης των συναλλαγών από τις 3 στις 10 μέρες, εξαλείφοντας κάθε ποινή. Μια χαρακτηριστική παρέμβαση της χρηματιστηριακής αγοράς, έτσι ώστε να δοθεί η μέγιστη ελευθερία στους επενδυτές, παραχωρώντας τους τη δυνατότητα πώλησης με έκπτωση, για μια χρονική περίοδο πολύ παρατεταμένη στο χρόνο. Είναι μία στάση κερδοσκοπίας και γι’ αυτό το λόγο, συνήθως απαγορευμένη», εξηγεί ο Μανφρέντι Ντι Λέο, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου 3 της Ρώμης, συγγραφέας μιας μελέτης, σχετικής με το θέμα. [10]

Και προσθέτει:«Η κρίση εκδηλώνεται σαν μια κατάρρευση των τιμών των ελληνικών χρεωστικών τίτλων: μέσα σε λίγους μήνες το επιτόκιο ανεβαίνει στον ουρανό με πρωτόγνωρους ρυθμούς, στην ουσία σαν αποτέλεσμα μιας κερδοσκοπικής ενέργειας χωρίς φρένα, η οποία δεν θα ήταν ποτέ εφικτή σε μία οργανωμένη αγορά αλλά που έγινε πραγματοποιήσιμη με την ιδιαίτερη παρέμβαση της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας». [11]

Μετά την εξεταστική επιτροπή της Βάσως Παπανδρέου, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, παραδέχεται την εισαγωγή αλλαγών στη δομή της αγοράς αλλά τις δικαιολογεί σαν απλά τεχνικά ζητήματα, το Financial Times τις παρουσιάζει αμυδρά, ως «τυχαία συνδρομή» στην κερδοσκοπία. [12]

Τον Απρίλιο του 2010, η Τράπεζα της Ελλάδας επαναφέρει τους αρχικούς κανόνες της ΗΔΑΤ, εισάγει την απαγόρευση της ανοικτής πώλησης τίτλων και ποινές για όποιον πραγματοποιήσει πράξεις πώλησης. [13] Η Ελλάδα έχει μπει, πλέον, στο μηχανισμό στήριξης [14], δεσμευμένη στους διεθνείς θεσμούς.Το πρώτο μνημόνιο έρχεται τον Μάιο. Τότε μόνο η Τράπεζα της Ελλάδας, αφοπλίζει την κερδοσκοπία. [15]

Ο Ντε Λέο, σημειώνει: «Μετά την υπογραφή του μνημονίου από την κυβέρνηση Παπανδρέου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μοναδική εκδότης του ευρώ, δέχεται πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης ελληνικών τίτλων, ανεξαρτήτως από την αξιολόγηση που τους χαρακτηρίζουν . Αν το είχε κάνει πριν, θα είχε σπρώξει τις τράπεζες στην αναδοχή χρεωστικών τίτλων και αυτό θα είχε φτιάξει ένα ανάχωμα για την πτώση των τιμών που σημειωνόταν. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα αποδεικνύει ότι έχει την εξουσία να κάνει τέτοια πράγματα, γιατί τα κάνει. Μετά το Μάιο του 2010, δημοσιεύει ένα πρόγραμμα αγοράς τίτλων του δημοσίου χρέους στην δευτερογενή αγορά και καταφέρνει να παγώσει το τρέξιμο των spread στην Ευρώπη αγοράζοντας, κυρίως ελληνικούς, ιρλανδικούς και πορτογαλικούς τίτλους.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης με τις αγορές της, ορίζει το επιτόκιο του ελληνικού δημοσίου χρέους ως αντιδραστικό στοιχείο στα πολιτικά γεγονότα: ένα τελευταίο παράδειγμα; Οι τράπεζες που αναγκάστηκαν να κλείσουν με τους Έλληνες να κάνουν ουρές στις αυτόματες ταμειακές μηχανές λίγο πριν το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015. [16]

Οκτώβριος 2009 -Απρίλιος 2010, έξι σημαντικοί μήνες: Η καινούργια κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου παραποιεί προς τα πάνω τον προϋπολογισμό, στέλνοντας σε παραλήρημα τις αγορές και ευνοώντας τη διεθνή κερδοσκοπία στους χρεωστικούς τίτλους του ελληνικού δημοσίου και η Tράπεζα της Ελλάδας, με διοικητή το Γεώργιο Προβόπουλο, την κάνει εφικτή με το να την καθιστά ενεργή και προσωρινά συστηματική, καταργώντας τις ρυθμίσεις στην αγορά των ελληνικών δημοσίων τίτλων.

Ιδού πώς κατέφθασε η Τρόικα, ιδού πώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποβιβάστηκε στην Ευρώπη για πρώτη φορά.Τώρα, πιθανώς να είναι πιο ξεκάθαρο εκείνο το οικονομικό, πολιτικό και γεωπολιτικό πλάνο, το οποίο προώθησαν ορισμένες ατλαντικές ελίτ σε αρμονία με τους Ευρωπαίους ομόλογους. Παγκοσμιοποίηση της αγοράς σύμφωνα με τo Washington Consensus. [17]

Στην ήπειρο στα βόρεια της Κρήτης, το σχέδιο Διεθνή Επιχείρηση, έχει στο τιμόνι την Γερμανία, η οποία έχει στην κατοχή της όλα τα προνόμια αλλά όχι και το copyright.

Το πειραματόζωο, ο ελληνικός λαός, δεν είχε ποτέ διαφυγή: ήταν το προεπιλεγμένο θύμα για να σταλεί στο εργαστήριο και να πυροδοτήσει το ντόμινο και να χαράξει τον δρόμο. Αυξανόμενοι φόροι, ελεύθερη πτώση των μισθών, περικοπές στις συντάξεις και στις δημόσιες παροχές.

Στην γη του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, σήμερα η ανεργία έφτασε το 28% και το 44% για τους νέους [18].Τα αγαθά και οι δημόσιες υπηρεσίες ξεπουλιούνται στις δημοπρασίες. Με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς, όπως ξεπουλιούνται τα σπίτια των πολιτών που δεν μπορούν να πληρώσουν, πια, τις οφειλές τους. [19]

Και ελάχιστοι κερδίζουν χρήματα και εξουσία: οι μεγάλες τράπεζες και οι πολυεθνικές.

2009-2016 : Επτά χρόνια, επτά αργά χρόνια και τρία μνημόνια. Συμφωνίες, που σύμφωνα με το μεγάλο συνταγματολόγο Γεώργιο Κασιμάτη, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους, δεν είναι έγκυρες. «Όχι μόνο επειδή δεν τήρησαν το Ελληνικό Σύνταγμα αλλά ούτε το Διεθνές Δίκαιο και, κατά συνέπεια,το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι μία συμφωνία έχει ισχύ μόνο και εφόσον είναι επικυρωμένη, άρα και αναγνωρισμένη από το διεθνές δίκαιο. Αυτό δε συνέβη».

Η δανειακή συμφωνία του 2012, πέρασε από τη Βουλή σαν ένα απλό σχέδιο νόμου, άρα και αυτό είναι εκτός των κανόνων, δεν είναι μια επικύρωση. Για αυτόν το λόγο όλες οι δανειακές συμβάσεις που υπογράφτηκαν και όλοι οι κανόνες που δόθηκαν, δεν έχουν νομική ισχύ. Αυτές οι συμφωνίες έχουν και άλλη μία ουσιαστική ανικανότητα. Επιβάλλουν περιορισμούς οι οποίοι παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, γιατί μηδενίζουν την κυριαρχία μας. Η Ελλάδα, με αντάλλαγμα τα δάνεια, παραχωρεί το σύνολο της εθνικής της περιουσίας.

Τα μνημόνια αναγκάζουν τη χώρα σε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που γίνεται η μοναδική εφαρμόσιμη οικονομική πολιτική. Ένα πρόγραμμα το οποίο, εκ των πραγμάτων , αλλάζει τις υπάρχουσες σχέσεις της κοινωνίας.

Για να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση, η Ελλάδα έχει ανάγκη την άδεια των Βρυξελών. [20]

Ο ιός της κρίσης που εμβλήθηκε στην Ελλάδα το 2009, εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης αλλάζοντας όλο και κάποιο θεσμικό πλαίσιο του κοινού μας οίκου, της Ευρώπης.

Ο Μανφρέντι Ντι Λέο ισχυρίζεται: «Οι γνωστές «αγορές» είναι στην πραγματικότητα οι τράπεζες και πίσω από τον τρόπο συμπεριφοράς των τραπεζών βρίσκονται οι κεντρικές τράπεζες. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μια χρηματοοικονομική κρίση αυτού του μεγέθους και βαρύτητας , θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τον ενεργό ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης».

Κράτη, τα οποία έχουν επίπεδα δημοσίου χρέους, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, Ελλάδα, Πορτογαλία , Ιρλανδία , Ιταλία και Ισπανία [21] συνάντησαν ακριβώς τον ίδιο τύπο προβλήματος: μια ξαφνική αύξηση του επιτοκίου του δημοσίου χρέους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τόσο σημαντικό το επίπεδο του χρέους που έχει συσσωρευτεί, όσο οι όροι υπό τους οποίους το χρέος συντάχτηκε και αυτοί οι όροι εξαρτώνται από τη στάση της Νομισματικής Αρχής. Η Κεντρική Τράπεζα έχει πλέον εισάγει μία αρχή: η οικονομική της στήριξη (η οποία διασφαλίζει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα όλων των κρατών της Ευρωζώνης) υφίσταται σε πολιτικές οδηγίες. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Αρχή είναι ρητά διαθέσιμη να υποστηρίξει το δημόσιο χρέος ενός οποιουδήποτε κράτους , με τον όρο, όμως, ότι το συγκεκριμένο κράτος θα δεχθεί να ακολουθήσει οδηγίες οικονομικής πολιτικής που η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα του υποδείξει. Και η βοήθεια προσφέρθηκε μονάχα μετά την υπογραφή ενός μνημονίου.

Ήταν πολύ ξεκάθαρος ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ -μέχρι σήμερα ο βασικός πιστωτής της Ελλάδας [22]) Κλάους Ρέγκλινγκ, όσον αφορά στο βαθμό βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. «Εξαρτάται από τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνει η Ελλάδα. Αν κάνει μεταρρυθμίσεις, το δημόσιο χρέος της, θα είναι βιώσιμο. Αν δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, δε θα είναι πλέον βιώσιμο». [23]

Το 2009 είναι, πλέον, μακρινό, ενώ ο πρώην αρχηγός της κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου, δίνει κερδοφόρες διαλέξεις ανά τον κόσμο κάνοντας μαθήματα «δημοκρατίας»[24] και ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γεώργιος Προβόπουλος, είναι στην διοίκηση της Eurobank Βουλγαρίας [25], ο ελληνικός λαός υποφέρει στον έβδομο χρόνο λιτότητας , προδομένος, πάλι, από νέους εμπόρους ελπίδας.

Σε αυτό το μικρό, μεγάλο κράτος των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, τέσσερα εκατομμύρια ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, τρία εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη [26] αφού είναι αλληλένδετη με την εργασία που, πλέον, δεν έχουν. Ένας Έλληνας στους έξι έχει εισόδημα της τάξης των 180 ευρώ το μήνα. 1.647,703 άνθρωποι ζουν υπό το κατώτατο όριο φτώχειας (το 15% του πληθυσμού) [27].

Και όμως, το 1% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του πλούτου [28]. Όχι μόνο κρίση, τη λένε και παγκοσμιοποίηση.

Είναι ένας ιός που σκοτώνει σιωπηλά. Τυχαία συναντάμε τον Παναγιώτη, είναι πολύ ταραγμένος και θέλει να ξεσπάσει. «Σήμερα έχασα έναν παιδικό μου φίλο, μια καρδιακή προσβολή τον πήρε μακριά μας. Δεν κάπνιζε, δεν έπινε, δεν ήταν υπέρβαρος. Το άγχος που δεν εκδηλώνεται είναι το χειρότερο. Μας σκοτώνει σιγά σιγά.

Εμείς, οι σαραντάχρονοι, είμαστε οι πιο εκτεθειμένοι. Είμαστε η γενιά στο μέγιστο βαθμό εμπειρίας σε συνδυασμό με την απαραίτητη ενέργεια για να δουλεύουμε πολύ. Όμως , αισθανόμαστε πολύ μεγάλοι και άχρηστοι μόνο και μόνο επειδή η κοινωνία μας, μας κάνει να αισθανόμαστε έτσι. Αλλά υπάρχουν ακόμα μερικοί από εμάς που δεν τους κάνουμε την χάρη και προσπαθούμε να αντιδράσουμε». Κατά τη γνώμη του Παναγιώτη , καθηγητή Ιταλικών σε φροντιστήριο της Αθήνας, οι Έλληνες που θέλουν να μάθουν Ιταλικά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: «η πρώτη κατηγορία είναι οι ενήλικες που θέλουν ένα εφόδιο παραπάνω για να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας, γιατί το να μάθουν μία τρίτη γλώσσα θα μπορούσε να τους είναι πολύ χρήσιμο. Θα μπορούσε. Μερικοί από αυτούς φεύγουν για σεζόν στα νησιά. Για έξι, επτά μήνες ή λιγότερο, δουλεύουν υπό συνθήκες όχι πάντα ιδανικές, χωρίς ρεπό για όλη την σεζόν και σε ανταγωνισμό με νέους από την Ανατολική Ευρώπη.

Η δεύτερη κατηγορία ενήλικων μαθητών είναι η κατηγορία που απλά έχει όρεξη μάθησης. Για τον εαυτό τους, για να αισθανθούν λιγότερο χαζοί, λιγότερο άχρηστοι, για να «τεστάρουν» τον εαυτό τους και τα όρια τους. Όλοι, πραγματικά όλοι, αισθάνονται βλάκες και μου το λένε ξεκάθαρα, μειώνοντας έτσι και άλλο τον εαυτό τους. Αλλά δεν είναι καθόλου βλάκες στην πραγματικότητα». [29]

Ενώ παραπάνω από το 95% των πόρων που προορίζονταν για τη διάσωση της Ελλάδας , κατέληξαν στις τσέπες μεγάλων εθνικών και διεθνών τραπεζών [30], η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης , είναι, πλέον, μια γιγαντιαία αγορά κατοικημένη από εκατομμύρια αριθμούς , κάποτε Άνθρωποι. Η Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα που αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από το Δία, κατάντησε μια ολογραφική λωρίδα, ενός ιδιωτικού χαρτονομίσματος.

«Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα: αυτό που αποφάσισε και εφάρμοσε, είναι το καλύτερο σήμα, ότι το ευρώ, ως μέσο διαρθρωτικής μεταρρύθμισης, λειτουργεί »γράφει ο Μάριο Μόντι, πρώην διεθνής σύμβουλος της Goldman Sacks, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας στο Financial Times [31].

Να γιατί το «Εργαστήριο Ελλάδα», να γιατί η κρίση μας. Οι λαοί της Ευρώπης είναι θύματα ενός συστήματος.

Για να βρούμε ομαδική λύτρωση πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Και να σκεφτούμε ότι, όταν ένα κράτος εκδίδει, ελέγχει και ξοδεύει το δικό του νόμισμα, έχοντας χρέος μόνο με τη δημόσια κεντρική τράπεζά του, δηλαδή με τον εαυτό του και με το εθνικό του νόμισμα, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Θα είναι ένα κράτος εμβολιασμένο κατά του φιλελευθερικού ιού της κρίσης, ικανό να κάνει ανεξάρτητες, δημοκρατικές και εθνικές επιλογές, ανάλογα με τις ανάγκες του και τη θέληση του λαού.
«Στην Αθήνα πράττουμε έτσι. Εδώ η κυβέρνησή μας ευνοεί τους πολλούς και όχι τους λίγους και για αυτό ονομάζεται δημοκρατία» – Θουκυδίδης. [32]


* Το «Εργαστήριο Ελλάδα» είναι ένα ντοκιμαντέρ ανεξάρτητης παραγωγής , που θα προβληθεί την Άνοιξη του 2017. Ένα ταξίδι που διανύει τη μακρινή και κοντινή Ελληνική ιστορία :από τον Ψυχρό Πόλεμο και την διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης, ως τη σημερινή οικονομική κρίση.
Ένα ντοκιμαντέρ Ιστορίας και πολλών ιστοριών. Η καθημερινή ζωή στο επίκεντρο του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού, το πρώτο δυτικό κράτος όπου η φτώχεια επιβλήθηκε χάρη στον εξωτερικό δεσμό.

Ένα οδοιπορικό γενεών, για να εγκαταλειφθεί το αιώνιο Παρόν και να επινοηθεί ένα Μέλλον σε ανθρώπινα μέτρα.

Το έργο είναι ολοκληρωτικά αυτοχρηματοδοτούμενο. Το συντακτικό προσωπικό του Voxpopuli.xyz , αποτελείται εξ ολοκλήρου από εθελοντές. Το «Εργαστήριο Ελλάδα» θα δημοσιευθεί και θα διατεθεί δωρεάν, αρχικά στο διαδίκτυο.

[1] http://eur-lex.europa.eu/legal-content/IT/TXT/PDF/?uri=CELEX:32013R0472&from=IT
[2] http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+REPORT+A7-2014-0149+0+DOC+XML+V0//IT
[3] Eurostat –  Febbraio 2016
[4]  http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/Report_web.pdf
[5] όπως πιο πάνω
[6] όπως πιο πάνω
[7] όπως πιο πάνω
[8] όπως πιο πάνω
[9] https://www.ft.com/content/78990cbc-634a-11df-99a5-00144feab49a
[10] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[11] Συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[12] http://ftalphaville.ft.com//2010/07/19/289111/frozen-in-the-greek-repo-markets/
[13] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[14] http://www.primeminister.gov.gr/english/2010/04/14/eurogroups-decision-prime-ministers-statement/
[15] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[16]  Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[17] https://en.wikipedia.org/wiki/Washington_Consensus
[18]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-10-10/un-paese-che-si-sente-svendita-080842.shtml?uuid=ADaLnvVB – http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[19] http://www.rainews.it/dl/rainews/media/Crisi-greca-prime-case-pignorate-e-vendute-all-asta-2dc9b15a-bae4-41f8-ae74-0493a0144e30.html
[20] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Μάρτιος 2015
[21] https://it.wikipedia.org/wiki/Dati_macroeconomici_dei_Paesi_dell%27UEM
[22]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-05-25/grecia-accordo-eurogruppo-fmi-riduzione-debito-via-libera-103-miliardi-aiuti-072136.shtml?uuid=ADyvc1O&refresh_ce=1 [Από τον Ιούλιο του 2012, το European Stability Mechanism (ESM)αντικατέστησε το European Financial Stability Facility (EFSF)].
[23] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Απρίλιος 2016
[24] https://www.ted.com/talks/george_papandreou_imagine_a_european_democracy_without_borders?language=it
[25] http://www.grreporter.info/en/former_governor_greek_central_bank_becomes_head_bulgarian_postbank/13393
[26]  http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[27]  http://www.ilfattoquotidiano.it/2016/06/09/grecia-il-15-della-popolazione-sotto-la-soglia-di-poverta-in-5-anni-perso-un-terzo-del-potere-dacquisto/2813373/
[28]  http://www.grreporter.info/en/1_greeks_hold_561_greece%E2%80%99s_wealth/11833
[29] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Νοέμβριος 2016
[30]  https://www.thepressproject.gr/details_en.php?aid=94043
[31] https://www.ft.com/content/41e92410-ea24-11e0-b997-00144feab49a
[32] Μονόλογος του Περικλή.

http://info-war.gr/pos-pragmatika-gennithike-i-krisi-i-exi-mines-pou-allaxan-ti-zoi-mas/

Socialism is a great product. When will the left give it the hard sell?

Rutger Bregman

It’s not enough to have your heart in the right place. The arguments will only be won with energy and uplifting ideas

It’s a perplexing question: why has so little changed since 2008? If your recall is a little hazy, 2008 was the year the world woke up to a banking crisis of epic proportions, a crisis borne of blind faith in market wisdom and an utter lack of public oversight. But in a bizarre twist, the parties who benefited from the bust were the conservatives (the people who glibly told voters it was all the government’s fault) and the xenophobes (who blamed it all on terrorists and immigrants, who steal our jobs yet are too lazy to work).

So why isn’t the left coming up with some real alternatives? There are volumes to be written about this conundrum, but I’d like to venture one simple explanation: the eternal return of underdog socialism.

It’s an international phenomenon, observable among legions of leftwing thinkers and movements, from trade unions to political parties, from columnists to professors. The world view of the underdog socialist is encapsulated in the notion that the establishment has mastered the game of reason, judgment and statistics, leaving the left with emotion. Its heart is in the right place. The underdog socialist always has his or her back against the wall. Warily they watch the neoliberals, the multinationals and the Eurocrats advance, but can’t bring themselves to do much more than whimper: “Come on guys, do we have to?”

An MP from the Flemish Green party recently asked me: “Yes, but isn’t the government deficit too high?” She stared in disbelief when I answered that the deficit was actually too low. Jeremy Corbyn still hasn’t offered any convincing vision that resonates beyond his most devoted fans.

Meanwhile, the Socialist party in France and Germany’s Social Democratic party are moving farther towards the middle of the road. In my own country, the Netherlands, the vacuous governing social democrat party seems to believe it will be able to inch its way up the polls if only economy shows some limited growth. “The left has failed to come up with ideas that are economically sound and politically popular beyond ameliorative policies such as income transfers,” the economist Dani Rodrik recently wrote.

The underdog socialist has a surfeit of compassion and finds prevailing policies deeply unfair – seeing the achievements of the 20th century crumbling to dust, and rushing in to salvage what he can. But when push comes to shove, the underdog socialist caves in to the arguments of the opposition, always accepting the premise upon which the debate takes place. “National debt is out of control, but we can make more programmes income-dependent … Fighting poverty is terribly expensive, but it’s part of being a civilised nation … Taxes are high – but each according to his ability.”

Reining in and restraining, that’s the sole remaining mission of the underdog socialists. Anti-austerity, anti-privatisation, anti-establishment: one is left to wonder, what are underdog socialists actually for? Time and again, they side with society’s unfortunates: poor people, dropouts, asylum seekers, disabled people and the discriminated. They decry Islamophobia, homophobia and racism. Meanwhile, they obsess over the proliferation of “rifts” dividing the world into blue-collar and white-collar, poverty and wealth, ordinary people and the 1%, and vainly seek to “reconnect” with a constituency that has long since packed its bags.

But the underdog socialists’ biggest problem isn’t that they are wrong. They are not. Their biggest problem is that they’re dull. Dull as a doorknob. They’ve got no story to tell; nor even the language to convey it in. Having arrived at the conclusion that politics is a mere matter of identity, they have chosen an arena in which they will lose every time.

And too often, it seems as if leftists actually like losing. As if all the failure, doom and atrocities mainly serve to prove they were right all along. “There’s a kind of activism,” Rebecca Solnit remarks in her book Hope in the Dark, “that’s more about bolstering identity than achieving results.”

One thing Donald Trump understands very well is that most people prefer to be on the winning side (“We’re going to win so much. You’re going to get tired of winning.”) They resent the pity and paternalism of the good Samaritan. The always-impending apocalypse – whether the next financial crash or unavoidable climate disaster – is not a great motivator.

What the underdog socialist has forgotten is that the story of the left ought to be a narrative of hope and progress. By that I don’t mean a narrative that only excites a few hipsters who get their kicks philosophising about “postcapitalism” after reading some deadly dull tome. The greatest sin of the academic left is that it has become fundamentally aristocratic, writing in bizarre jargon that makes cliches seem abstruse. If you can’t explain your ideal to a fairly intelligent 12-year-old, it’s probably your own fault. What we need is a narrative that speaks to millions of ordinary people. It all starts with reclaiming the language of progress.

Reforms? Hell, yes. Let’s give the financial sector a real overhaul: hike those buffers, carve up those banks, and give those tax paradises a run for their money. And after that, let’s reinvent the welfare state and eradicate poverty for good – now that’s an investment that will pay for itself.

Meritocracy? Bring it on. Let’s finally pay people according to their real contributions. Waste collectors, nurses and teachers would get a substantial raise, obviously, while quite a few lobbyists, lawyers and bankers would see their salaries dive into the negatives. If you want to do a job that hurts the public, go right ahead. But you’ll have to pay for the privilege.

Innovation? Totally. And who better to get us started than history’s biggest venture capitalist: government. Almost every groundbreaking innovation is financed by taxpayers, after all: every sliver of fundamental technology in your iPhone (capacitive sensors, solid-state memory, the click wheel, GPS, internet, cellular communications, Siri, microchips, and the touchscreen) was invented by researchers on the government payroll.

Efficiency? That’s the whole point. Think about it: every pound invested in a homeless person returns triple or more in savings on care, police and court costs. Just imagine what the eradication of child poverty might achieve. Solving these kinds of problems is a whole lot more efficient than “managing” them.

Cut the nanny state? Spot on. Let’s axe those senseless reemployment courses for the out of work, quit drilling and degrading benefit recipients, and put paid to the biggest paperwork proliferator in the western hemisphere: the unleashing of “market forces” in health care.

Freedom? It’s what the left has dreamed of all along. As we speak, 37% of Brits are stuck in “bullshit jobs” that even the people doing them consider meaningless. It’s high time we all got the freedom to strive for our full potential. How? Universal basic income.

But first, the underdog socialists will have to stop wallowing in their moral superiority. Everyone who reckons themselves progressive should be a beacon of not just energy but ideas, not only indignation but hope, and equal parts ethics and hard sell. Ultimately, what the underdog socialist lacks is the most vital ingredient for political change: the conviction that there truly is a better way.

Rutger Bregman is the author of Utopia for Realists: The Case for a Universal Basic Income, Open Borders and a 15-hour Workweek

https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/aug/19/socialism-left-hard-well-morally-superior-right?CMP=twt_gu

Ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στη φτώχεια, την εξορία και τον πρόωρο θάνατο

Του Μάικλ Χάντσον *
Μία ερευνητική ομάδα από το Mailman School of Public Health του Πανεπιστημίου Κολούμπια, στη Νέα Υόρκη, εκτιμά ότι 875.000 θάνατοι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2000 θα μπορούσε να αποδοθούν σε κοινωνικούς παράγοντες που συνδέονται με τη φτώχεια και την ανισότητα.

Αν ληφθεί υπόψη ότι τη χρονιά εκείνη πέθαναν συνολικά 2,45 εκατομμύρια Αμερικανοί, προκύπτει το συμπέρασμα ότι πάνω από ένας στους τρεις θανάτους (36% του συνόλου) οφείλεται στις στερήσεις.

Κάτι ανάλογο έχει παρατηρηθεί στη Ρωσία, τις Βαλτικές χώρες και την Ελλάδα. Και υπεύθυνες για την αύξηση των θανάτων είναι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, η νεοφιλελεύθερη εμπορική πολιτική και η επιδείνωση της κατάστασης ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, οι θάνατοι αυξήθηκαν, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε και η υγεία των πολιτών επιδεινώθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Γιέλτσιν. Ύστερα ήρθε ο Πρόεδρος Πούτιν και σταθεροποίησε την κατάσταση. Ο Πούτιν είπε ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική σκότωσε περισσότερους Ρώσους από τα 22 εκατομμύρια που έχασαν τη ζωή τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα έχει μειωθεί. Οι Έλληνες αρρωσταίνουν πιο εύκολα, πεθαίνουν πιο γρήγορα, η υγεία τους δεν είναι καλή.

Όλοι σχεδόν οι Βρετανοί οικονομολόγοι στο τέλος του 18ου αιώνα είπαν ότι όταν έχεις φτώχεια, όταν έχεις μεταβίβαση του πλούτου προς τους πλούσιους, τότε έχεις μικρότερο προσδόκιμο ζωής και επίσης έχεις μια σκληρή νομισματική πολιτική, μια πολιτική δανεισμού, ο κόσμος μεταναστεύει. Εκείνη την εποχή, κερδισμένη σε μετανάστες, σε εξειδικευμένη εργασία, ήταν η Αγγλία. Κέρδιζε κόσμο που δούλευε στη βιομηχανία της επειδή άλλες χώρες βρίσκονταν ακόμη στο μετα- φεουδαρχικό σύστημα και έδιωχναν τους ανθρώπους τους.

Η Ρωσία γνώρισε μια τεράστια μετανάστευση εξειδικευμένων εργαζομένων, που έφυγαν για τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναζητώντας εργασία, κυρίως στον τομέα της πληροφορικής. Μεγάλη έξοδο εργαζομένων γνώρισε και η Ελλάδα, ενώ στις χώρες της Βαλτικής ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 10% την τελευταία δεκαετία εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόστηκε. Το ερώτημα που τίθεται τώρα στην Αμερική, όπου η υγεία επιδεινώνεται και το προσδόκιμο ζωής μειώνεται, είναι σε ποιες χώρες θα μεταναστεύσουν οι Αμερικανοί. Κανείς δεν μπορεί να δώσει ακόμη απάντηση. Οι Αμερικανοί δεν μπορούν να πάνε πουθενά, γιατί δεν μιλούν ξένες γλώσσες. Οι Ρώσοι, οι Έλληνες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, μαθαίνουν αγγλικά στο σχολείο. Μπορούν λοιπόν να τα βγάλουν πέρα σε άλλες χώρες. Οι Αμερικανοί, όχι. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα με την εμπορική συμφωνία των χωρών του Ειρηνικού και την αντίστοιχη συμφωνία για τις χώρες του Ατλαντικού.

Ακούγεται ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα θα δώσει το πράσινο φως στις επιχειρήσεις να εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να εφαρμόζουν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος, να επιβάλλουν προδιαγραφές για την υγεία, να προστατεύουν τον πληθυσμό από το κάπνισμα. Ο Ομπάμα λέει ότι θα τα προωθήσει όλα αυτά μετά τις εκλογές. Και οι Ρεπουμπλικανοί συνεργάζονται κατά κάποιον τρόπο μαζί του και λένε, εντάξει, θα δούμε. Ίσως έρθει ο Ντόναλντ Τραμπ και κάνει κάποια πράγματα. Ίσως πάλι έχουμε τη Χίλαρι, που θα κινηθεί πιο δεξιά από οποιονδήποτε Ρεπουμπλικανό, παίρνοντας μαζί της και το Κογκρέσο. Ας πούμε όμως ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά τις εκλογές και ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν θέλουν να πάρουν ρίσκα. Θα κάνουν διάφορα πράγματα. Θα εγκρίνουν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο του Ομπάμα για το Ανώτατο Δικαστήριο, ή η Χίλαρι θα τοποθετήσει κάποιον χειρότερο, ή ακόμη κι ο Τραμπ μπορεί να τοποθετήσει κάποιον χειρότερο. Θα επικυρώσουν μία εμπορική συμφωνία που θα αυξήσει πολύ την ανεργία στην Αμερική, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό τομέα. Πολλοί μιλούν και για μία έκπληξη τον Οκτώβριο ή στις αρχές Νοεμβρίου. Είναι η τελευταία ευκαιρία του Ομπάμα να αρχίσει πόλεμο με τη Ρωσία. Ο ειδικός για τη ρωσική πολιτική, Στίβεν Κόεν και άλλοι αναλυτές, προειδοποιούν ότι θα υπάρξει κίνδυνος όταν εγκατασταθούν ατομικά όπλα στη Ρουμανία. Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει πει ότι αυτό είναι μία κόκκινη γραμμή. Δεν θα απευθύνουμε προειδοποίηση. Δεν έχουμε στρατό. Μπορούμε μόνο να χρησιμοποιήσουμε ατομικά όπλα. Ο κίνδυνος έτσι δεν προέρχεται μόνο από μία μείωση του πληθυσμού στο εσωτερικό, αλλά και από την κήρυξη ενός πολέμου. Και ο Ομπάμα έχει κλιμακώσει τα πράγματα.

Η Χίλαρι, νομίζω, έχει σχεδόν ανακοινώσει ότι θα τοποθετήσει υπουργό Εξωτερικών τη Βικτόρια Νούλαντ, τον άνθρωπο δηλαδή που ώθησε τους Ουκρανούς φασίστες να προβούν σε δολοφονίες. Η κατάσταση μοιάζει πραγματικά πολύ κακή. Αν θέλετε να δείτε πού πηγαίνει δημογραφικά η Αμερική, κοιτάξτε την Ελλάδα, τη Λετονία, τη Ρωσία, ακόμη και τη Βρετανία. Κάποιος ονόματι δρ. Μίλερ έχει κάνει μελέτες για την υγεία και το προσδόκιμο ζωής και έχει διαπιστώσει ότι όσο πιο χαμηλό είναι το εισόδημα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας στην Αγγλία, τόσο μικρότερο είναι το προσδόκιμο ζωής. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στη συζήτηση για την κοινωνική ασφάλεια. Πολλοί λένε ότι πρέπει να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης επειδή οι άνθρωποι ζουν περισσότερο. Ποιος ζει περισσότερο στην Αμερική; Οι πλούσιοι.
Αν κερδίζεις κάτω από 30.000 δολάρια τον χρόνο, ακόμη και κάτω από 50.000 δολάρια, δεν ζεις περισσότερο. Άρα, η ιδέα είναι πώς θα αποφύγεις να πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους ανθρώπους χαμηλών εισοδημάτων, δηλαδή για τη μεσαία τάξη και την εργατική τάξη που πεθαίνουν πιο γρήγορα, και θα πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους πλούσιους που ζουν περισσότερο; Κανείς δεν θέλει να συνδέσει αυτή τη συζήτηση για το προσδόκιμο ζωής με τη δημόσια συζήτηση για την κοινωνική ασφάλιση, σύμφωνα με την οποία ο Ομπάμα και η Χίλαρι θέλουν να αυξήσουν το όριο συνταξιοδότησης ώστε φαινομενικά να περισώσουν την κοινωνική ασφάλιση. Όταν η Χίλαρι λέει ότι θέλει να περισώσει την κοινωνική ασφάλιση, εννοεί ότι θέλει να αποφύγει να φορολογήσει τους πλούσιους και να χρηματοδοτεί την κοινωνική ασφάλιση από τον κρατικό προϋπολογισμό, κάτι που σημαίνει βέβαια φορολόγηση τόσο των υψηλών όσο και των χαμηλών εισοδημάτων.

Πηγή: Counterpunch, ΑΠΕ-ΜΠΕ Ο Μάικλ Χάντσον είναι πρώην οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ. Σήμερα, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, είναι ερευνητής στο Levy Economics Institute of Bard College και πρόεδρος του Institute for the Study of Long Term Economic Trends. Είναι σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων της ελληνικής, ισλανδικής, λετονικής και κινεζικής, για χρηματοοικονομικά ζητήματα και ζητήματα φορολογικής πολιτικής. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία, το πλέον πρόσφατο των οποίων είναι το «Killing the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroy the Global Economy» – Σκοτώνοντας τον Οικοδεσπότη: Πώς τα Χρηματοοικονομικά Παράσιτα και η Χρεοδουλεία Καταστρέφουν την Παγκόσμια Οικονομία (εκδόσεις ISLET, 2015).

http://wp.me/p3kVLZ-yLy

Τρεις οικονομολόγοι του ΔΝΤ ασκούν κριτική στον νεοφιλελευθερισμό

Το ΔΝΤ το οποίο έχει κατηγορηθεί για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει σε όσες χώρες έχει κληθεί να προσφέρει τη βοήθεια του, για πρώτη ίσως φορά, οικονομολόγοι του παίρνουν αποστάσεις αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα αυτής της «συνταγής»
Οι τρείς οικονομολόγοι του ΔΝΤ, στο άρθρο τους το οποίο δημοσιεύεται στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού Finance & Development του Ταμείου, εκφράζουν επιφυλάξεις συνολικά για το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, εκτιμώντας ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σθεναρά υποστήριξε στην περίπτωση της Χιλής για παράδειγμα ο Μίλτον Φρίντμαν, «αντί να οδηγήσουν στην ανάκαμψη ορισμένες φορές διευρύνουν την κοινωνική ανισότητα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την αειφόρο ανάπτυξη».

Υπό τον τίτλο “Neoliberalism: Oversold” οι οικονομολόγοι J. Ostry, P. Loungani και D. Furceri, εξετάζουν την νεοφιλελεύθερη ατζέντα επιχειρώντας να καταγράψουν τις οφέλη, αλλά κυρίως τις παράπλευρες απώλειες που προκύπτουν από την εφαρμογή των πολιτικών δημοσιονομικής λιτότητας και άρσης των περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων.

Τρία είναι τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν εξετάζοντας αρκετές περιπτώσεις χωρών οι οποίες διαχρονικά, εφάρμοσαν τις πολιτικές αυτές, είτε υπό την έμπνευση του ΔΝΤ είτε μετά από ελεύθερη επιλογή των κυβερνήσεων:

  • Τα οφέλη σε όρους αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης είναι δύσκολο να τεκμηριωθούν όταν το δείγμα των χωρών που εξετάζεται είναι αρκετά μεγάλο.
  • Το κόστος που επιφέρουν οι πολιτικές αυτές στο κοινωνικό σώμα, αυξάνοντας τους δείκτες ανισότητας, είναι δυσβάστακτο. Μάλιστα τέτοια κόστη μπορούν να αντισταθμίσουν πλήρως τα οφέλη που μπορεί να επιφέρουν οι πολιτικές αυτές στο μέτωπο της ανάπτυξης.
  • Η όξυνση της κοινωνικής ανισότητας θέτει εν αμφιβόλω τη διατήρηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης στο μέλλον. Έτσι παρόλο που η ανάπτυξη αποτελεί τη βασική επιδίωξη των νεοφιλελεύθερων επιλογών, οι υποστηρικτές τους θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τα αποτελέσματα που έχουν οι πολιτικές αυτές στην διανομή του πλούτου μέσα στην κοινωνία.

http://www.thepressproject.gr/article/95617/Treis-oikonomologoi-tou-DNT-askoun-kritiki-ston-neofileleutherismo

Η προηγούμενη τρόικα έμεινε 80 χρόνια!

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος της Ελλάδας 1898 – 1978

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από Ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897 ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελή επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια.

Μεταξύ 1857 και 1859, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία δημιούργησαν την Διεθνή Οικονομική Εξεταστική Επιτροπή, μια επιτροπή με σκοπό τη δημιουργία αναφοράς για τη δυνατότητα της Ελλάδας για την αποπληρωμή του δανείου του 1833. Εκείνη η επιτροπή, με παρέμβαση της Ρωσίας, δεν είχε ρόλο να ελέγξει τα οικονομικά και να εξασφαλίσει τις πληρωμές, παρά μόνο τη γνωμοδότηση. Τα αποτελέσματα της Εξεταστικής εκείνης Επιτροπής ήταν πληρωμή μιας δόσης 900.000 γαλλικών φράγκων το 1860.

Λίγα χρόνια πριν, σε παρόμοια οικονομική κατάσταση είχε βρεθεί και η Τυνησία η οποία χρεοκόπησε το 1869. Για την είσπραξη των χρεών της, είχε συστηθεί Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στην Τυνησία από τους πιστωτές της (Γαλλία – Βρετανία – Ιταλία), η Commission Financière Internationale. Η επιτροπή αυτή είχε αναλάβει (όπως αργότερα και η Commission Internationale Financière στην Ελλάδα) την διαχείριση των οικονομικών του κράτους για την εξασφάλιση της αποπληρωμής των χρεών της Τυνησίας.

Αντίστοιχα, στάση πληρωμών είχε κηρύξει και η Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1876, η οποία τελικά συμφώνησε το 1881 με το Διάταγμα του Μουχαρέμ στη δημιουργία του Συμβουλίου για τη Διαχείριση του Οθωμανικού Χρέους (Council of the Administration for the Ottoman Public Debt – CAOPD), ενός εισπρακτικού οργανισμού με 5.000 υπαλλήλους, με πάνω από είκοσι γραφεία στις επαρχίες της αυτοκρατορίας από την Υεμένη μέχρι τη Θεσσαλονίκη και πλήρη ελευθερία στις αποφάσεις του τρόπου συλλογής χρεών, οι οποίοι απέδιδαν τα χρέη στους πιστωτές της χώρας.

Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης κατά την τελευταία πρωθυπουργία του κήρυξε πτώχευση. Τότε επιβλήθηκε μερικός έλεγχος από τους πιστωτές, που ήταν τυπικός κι όχι ουσιαστικός χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα ελληνικά δημόσια οικονομικά.

Η εμπλοκή όμως της χρεοκοπημένης Ελλάδας σε σύρραξη με την Τουρκία το 1897, στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, βρήκε την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσχερή θέση με τον ελληνικό στρατό ανίκανο να αντιπαραταχθεί στα οθωμανικά στρατεύματα, που είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Η Συνθήκη Ειρήνης της 20ης Σεπτεμβρίου 1897 στην οποία εξαναγκάστηκε η Ελλάδα ως ηττημένη, προέβλεπε πολεμική αποζημίωση των τεσσάρων εκατομμυρίων τουρκικών λιρών της οποίας την άμεση καταβολή απαιτούσε η Υψηλή Πύλη. Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη υποχρεώθηκε σε διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της Ελλάδας για επιπλέον δανεισμό (ενώ πριν τέσσερα χρόνια τους είχε ήδη δηλώσει ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τα ήδη χρωστούμενα δάνεια). Οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησαν στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας που να εξασφαλίζει στους πιστωτές την αποπληρωμή και των παλαιότερων αλλά και των νέων δανείων τους.

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος: Οι όροι δανεισμού

Οι διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των πιστωτών (Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Ιταλίας) ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1897 και κατέληξαν στη σύνταξη και ψήφιση του νόμου ΒΦΙΘ/23-2-1898 σύμφωνα με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε η επιτροπή οικονομικού ελέγχου (Διεθνής Οικονομική Επιτροπή), που σύντομα μετονομάστηκε σε Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος 1898.

Η συμφωνία με τους πιστωτές προέβλεπε:

1. Χορήγηση δανείου πολεμικών επανορθώσεων και του «οικονομικού δανείου»

Εκχωρήθηκε εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατ. φράγκων, από τις Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα. Το δάνειο λήφθηκε προκειμένου να καταβληθούν στην Οθωμανική αυτοκρατορία οι αποζημιώσεις, που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία συνολικού ύψους 93,9 εκατ. φράγκων, το υφιστάμενο κρατικό χρέος ύψους 31,4 εκατ. φράγκων, το έλλειμμα του ελληνικού δημοσίου για το έτος 1897 ύψους 22,5 εκατ. φράγκων και οι δαπάνες έκδοσης του δανείου (προμήθειες τραπεζών μεσιτικά, χαρτόσημα) ύψους 3,5 εκατ. φράγκων.

2. Υποθήκευση φορολογικών εσόδων ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή των δανείων

Για να επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του χρέους ο ΔΟΕ απέκτησε τακτικές πηγές εσόδων και αξιολογούσε τις κρατικές υπηρεσίες για την αποδοτικότητα και την φοροεισπρακτική τους ικανότητα. Έτσι στο ΔΟΕ αποδίδονταν τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, τραπουλόχαρτων, τσιγαροχάρτων και σμυρίδας Νάξου, ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά.

3. Αναδιάρθρωση του χρέους

Η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή στην Ελλάδα

Ο Δ.Ο.Ε. διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, αλλά από τις αρχές του ’30 είχε όλο και περισσότερο μειωμένη επίδραση στις αποφάσεις της χώρας, μέχρι τον οριστικό τερματισμό του ρόλου της το 1978.

Αρχικά έδρα του ήταν το σημερινό Μέγαρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας, που είχε αναγερθεί για τις ανάγκες της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής, πίσω από το τότε παλάτι του Διαδόχου, στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου (τότε ονομαζόταν Διοχάρους) και Στησιχόρου.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλαίσιο Οικονομικής και Πιστωτικής Συνθήκης του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ελλάδα του 1946 που υπέγραψε από τη μεριά της Ελλάδας ο Εμμανουήλ Τσουδερός, Β΄ Αντιπροέδρος υπουργικού συμβουλίου και υπουργός Συντονισμού της Κυβέρνησης Θεμιστοκλή Σοφούλη του 1945 και από τη πλευρά του Ηνωμένου Βασιλείου ο Έρνεστ Μπέβιν (Ernest Bevin), υπουργός Εξωτερικών (Foreign Secretary) στις 24 Ιανουαρίου 1946, το Ηνωμένο Βασίλειο δήλωσε «έτοιμο, σε συμφωνία με τη Γαλλική Κυβέρνηση, να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Ελληνική Κυβέρνηση για την λήξη των δραστηριοτήτων της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής του 1898».

Έγγραφο του 1963 του Βρεταννικού Υπουργείου Εξωτερικών (Foreign Office) σχετικό με την Ελλάδα αναφέρεται σε πρόταση κατάργησης της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής, έχοντας τίτλο Administration of International Financial Commission: proposals for abolition και δύο χρόνια μετά ακολουθεί άλλο έγγραφο με τίτλο International Financial Commission: abolition (1965), και τέλος, το 1966, αναφορά για την ενσωμάτωση του προσωπικού της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής στις Ελληνικές Δημόσιες Υπηρεσίες. Για το διάστημα 1970-1975 υπάρχει επίσης σχετική αναφορά του Βρετανικού υπουργείου Οικονομικών (Treasury) για την Διεθνή Οικονομική Επιτροπή.

Η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή καταργήθηκε οριστικά το 1978, με κοινή αποδοχή των συμβαλλομένων μερών, όπως προκύπτει από σχετική αλληλογραφία μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας.

Πριν την οριστική κατάργησή της το 1978 η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή είχε έδρα στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ, στο Κολωνάκι.

el.wikipedia.org

διαβάστε: Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος του 1898 (η Ιστορία επαναλαμβάνεται;)

Μια πόλη χωρίς φτώχεια

MINCOME, a Canadian Guaranteed Annual Income (GAI) field experiment ran in the province of Manitoba between 1974 and 1979, and ended with no final report and no analysis of data from the saturation site.
This essay uses a quasi-experimental design and routinely collected health administration data to revisit outcomes for the saturation site.
We found a significant reduction in hospitalization, especially for admissions related to mental health and to accidents and injuries, relative to the matched comparison group.
Physician contacts for mental health diagnoses fell relative to the comparison group. A greater proportion of high school students continued on to grade 12.
We found no increase in fertility, no increase in family dissolution rates and no improvement in birth outcomes.
Our results document the value of health administration data for historical analysis, and demonstrate that a relatively modest GAI can improve population health suggesting the possibility of health system savings.
διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη πατώντας εδώ: The town with no poverty

Βαρουφάκης και Τσόμσκι συζητούν για την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού

Ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Νόαμ Τσόμσκι συναντήθηκαν την Τρίτη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης σε μια συζήτηση για τον νεοφιλελευθερισμό, την παγκόσμια οικονομία, την σημερινή κατάσταση αλλά και για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Θέματα τα οποία βρίσκονται και στο νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «And the weak suffer what they must?».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε για την υποκρισία των καπιταλιστών και το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας και της πράξης. Ανέφερε ως παράδειγμα πως οι ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας έχουν τεράστια κέρδη ενώ οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούν στα προϊόντα τους έχουν αναπτυχθεί από τον δημόσιο τομέα. Αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Οικονομικών. Είπε πως η Τρόικα γνωρίζει ότι οι πολιτικές που επιβάλλει δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης εξήγησε πως το Eurogroup δεν είναι θεσμοθετημένο όργανο βάσει κάποιας συνθήκης, ενώ παίρνει οικονομικές αποφάσεις που επηρεάζουν ολόκληρη την Ευρώπη και, ουσιαστικά, καθοδηγείται από την Τρόικα.

Ο Νόαμ Τσόμσκι μίλησε για το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος δεν είναι ούτε νέος, ούτε φιλελεύθερος. «Η κατάσταση την οποία βρίσκεται ο τρίτος κόσμος δεν είναι τυχαία,» είπε. Η Ιαπωνία είναι η μόνη χώρα της περιοχής που έχει αναπτυχθεί τόσο, γιατί ήταν η μόνη χώρα που δεν αποικήθηκε ποτέ.

Οι δυο τους μίλησαν για την σημερινή οικονομική θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία αντιμετωπίζεται ως θρησκεία και παρόλη την οικονομική κατάρρευση του 2008, ο κλάδος έμεινε ανεπηρέαστος.

Μία νότα αισιοδοξίας έφερε η αναφορά στο κίνημα DiEM25 που ζητάει διαφάνεια και εκδημοκράτιση της Ευρώπης και το μανιφέστο του οποίου υπέγραψε και ο Νόαμ Τσόμσκι. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε πως στην Ευρώπη δεν υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας, διότι δεν υπάρχει δημοκρατία και ζήτησε από τον κόσμο να υπογράψει το μανιφέστο.

Ο Νόαμ Τσόμσκι αναφέρθηκε επίσης στο φαινόμενο, όπως το είπε, του Μπέρνι Σάντερς. Είπε ότι ο Σάντερς είναι αξιοπρεπής και ειλικρινής κάτι το οποίο είναι σπάνιο για έναν πολιτικό. Τον αποκαλούν εξτρεμιστή και ριζοσπαστικό ενώ είναι ένας mainstream δημοκρατικός του new deal. Αυτό, παρατήρησε ότι, δείχνει την μεγάλη στροφή προς τη δεξιά. Η υποστήριξη που έχει ο Σάντερς από μεγάλο μέρος των πολιτών και ιδιαίτερα της νέας γενιάς είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει όλη τη χώρα, ακόμα και αν δεν εκλεγεί σε αυτές τις εκλογές.

Χαρακτηριστικά ο Νόαμ Τσόσκι ανέφερε τα λόγια του David Hume: «Η εξουσία είναι στα χέρια του λαού εάν αυτός δεν συναινέσει».

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συζήτηση στα αγγλικά.

pressenza.com

Bring back the 40-hour work week

150 years of research proves that long hours at work kill profits, productivity and employees
SARA ROBINSON, ALTERNET

If you’re lucky enough to have a job right now, you’re probably doing everything possible to hold onto it. If the boss asks you to work 50 hours, you work 55. If she asks for 60, you give up weeknights and Saturdays, and work 65.

Odds are that you’ve been doing this for months, if not years, probably at the expense of your family life, your exercise routine, your diet, your stress levels and your sanity. You’re burned out, tired, achy and utterly forgotten by your spouse, kids and dog. But you push on anyway, because everybody knows that working crazy hours is what it takes to prove that you’re “passionate” and “productive” and “a team player” — the kind of person who might just have a chance to survive the next round of layoffs.

This is what work looks like now. It’s been this way for so long that most American workers don’t realize that for most of the 20th century, the broad consensus among American business leaders was that working people more than 40 hours a week was stupid, wasteful, dangerous and expensive — and the most telling sign of dangerously incompetent management to boot.

It’s a heresy now (good luck convincing your boss of what I’m about to say), but every hour you work over 40 hours a week is making you less effective and productive over both the short and the long haul. And it may sound weird, but it’s true: the single easiest, fastest thing your company can do to boost its output and profits — starting right now, today — is to get everybody off the 55-hour-a-week treadmill, and back onto a 40-hour footing.

Yes, this flies in the face of everything modern management thinks it knows about work. So we need to understand more. How did we get to the 40-hour week in the first place? How did we lose it? And are there compelling bottom-line business reasons that we should bring it back?

The Making of the 40-Hour Week

The most essential thing to know about the 40-hour work-week is that, while it was the unions that pushed it, business leaders ultimately went along with it because their own data convinced them this was a solid, hard-nosed business decision. Continue reading “Bring back the 40-hour work week”

Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρης Χατζηστεφάνου info-war.gr

Το ασφαλιστικό είχε κλείσει από Μάρτιο του 2000

Η μοιραία 18η Μαρτίου του 2000
kathimerini 18 3 2000 a
Τα γραπτά μένουν. Το 2000 ήταν η χρονιά που άρχισε να σκάει η φούσκα του Χρηματιστηρίου, και οι διαχειριστές του φουσκώματος της φούσκας είχαν την ατυχία να γραφτούν στο μοιραίο φύλλο της Καθημερινής του Σαββάτου, 18 Μαρτίου του 2000 [μπαα… το έβγαλαν… θα το βρείτε εδώ, ή πιο κάτω, στο scribd, στην “Οικονομική Καθημερινή, από σελ. 21]. Η ίδια παρέα που μας κυβερνά τον τελευταίο καιρό. Τότε η ΝΔ ήταν αντιπολίτευση, και ο Μάνος μιλούσε.

Ο Παπαδήμος έδωσε “ανάσα” επιτρέποντας και στους μικρούς να δανείζονται για να αγοράσουν μετοχές, για να κερδίσουν και αυτοί. Ο Σάλλας τους “είπε πάρτε πάρτε, θα πάει στις 7.000”. Ο Μπέννυς τους έταξε νόμους για θωράκιση και είπε ότι “μπήκαμε σε πιο δημιουργική σφαίρα γνήσια σε σχέση με τα μεγέθη της Ελληνικής οικονομίας”. Και οι πάντες ήξεραν τι συνέβαινε. Μέρες αργότερα νυν μεγαλοδιορισμένος έχωνε τα Ταμεία στο
ΧΑΑ με εγκώμια από τον πράσινο τύπο ότι ήταν “σωτήρας”.

Οι “δουλειές”, και η διατεταγμένη υπηρεσία, δεν ξεχνιούνται σε 12 χρόνια. Ούτε εξαγνίστηκαν ή άλλαξαν οι αθώοι περαστικοί παρατηρητές που μας διαφέντευαν τότε. Κι αν περιμένετε, τώρα, να κάνουν εκλογές σύντομα, εγώ που δεν ασχολούμαι με πολιτικά, σας το λέω: Εκλογές θα κάνουν μόνο εάν ξέρουν ότι θα …ξαναπροκύψουν. Δεν είπα “εκλεγούν”, είπα “προκύψουν”.

Αν χαθεί από το αρχείο το φύλλο της 18ης Μαρτίου του 2000, το έχω και στο scribd, και παραθέτω τα μεμονωμένα αποκόμματα σε εικόνες παρακάτω (μεγαλώνουν με κλικ). Ο Πρωθυπουργός, ο διαπραγματευτής Μνημονίων, Υπουργός Οικονομικών και νυν αρχιΠΑΣΟΚος, και ο αειφόρος Πρόεδρος της Πράσινης Ανάπτυξης.οι μετοχές ακινήτωνβενιζελοςχρηματιστηριοhttp://www.archaeopteryxgr.blogspot.gr/2012/03/18-2000.html

Γιατί να υπάρχουν δύο ΠΑΣΟΚ;

Δύο μήνες μόνο πέρασαν από την «ολοκληρωτική» κυριαρχία των μνημονιακών κοινοβουλευτικών δυνάμεων και από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το …κυρίαρχο μνημονιακό σκηνικό αποσταθεροποιείται δραματικά.
Η κυβέρνηση, μέσα σε δύο μήνες μόνο, αποσυντίθεται και …σπαράσσεται από τους επιθανάτιους σπασμούς της πτώσης της…
Ήδη αρχίζουν να κυκλοφορούν τα σενάρια των επόμενων κυβερνητικών εκτρωμάτων.

Ένα από αυτά είναι και η νέα κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ!!!

Λογικότατο: Γιατί να υπάρχουν δύο ΠΑΣΟΚ; Η κυρίαρχη, σήμερα, πασοκική καρικατούρα (ΣΥΡΙΖΑ) και η «τσόντα» των εναπομεινάντων του ΠΑΣΟΚ;

Δύο μήνες λοιπόν και το κατοχικό πολιτικό σκηνικό τρίζει και αποσταθεροποιείται…
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/11/blog-post_21.html

Αρθρο του Γ. Βαρουφάκη: Γιατί ηττηθήκαμε

Οι επικείμενες εκλογές οφείλονται στην ήττα μας στο πεδίο της διαπραγμάτευσης, που έφερε τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος. Οι πολίτες απαιτούν από όσους ήμασταν «εκεί» απάντηση στο ερώτημα:

«Γιατί ηττηθήκατε;».

Δεν είναι η στιγμή για συνολική αποτίμηση. Ομως αξίζει μια σύντομη καταγραφή: (α) του στόχου που θέσαμε, (β) των μέσων που επιλέξαμε και (γ) των λαθών που κάναμε στη χρήση των μέσων για την επίτευξη του στόχου.

Ο στόχος μας. Στις προγραμματικές δηλώσεις είχα πει: «Στόχος, η αντικατάσταση μνημονιακών συμφωνιών που αναπαράγουν την κρίση χρέους – ύφεσης με νέο Συμβόλαιο Ελλάδας – Ευρώπης, βασισμένο στη “θεραπευτική” ακολουθία: Πρώτον, συγκεκριμένης μορφής αναδιάρθρωσης χρέους, κατόπιν, χαμηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κατά μέγιστον 2% του ΑΕΠ) και, τέλος, βαθειών μεταρρυθμίσεων (που πλήττουν τη μεγάλη προσοδοφορία)».

Τα μέσα μας. «Μέσα» μας ήταν η διάθεση για υποχωρήσεις (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), αλλά και η ετοιμότητα για ρήξη εάν η τρόικα επέμενε στο αποτυχημένο πρόγραμμά της.

Τι σήμαινε η ρήξη για εμάς; Δεν σήμαινε απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη! Σήμαινε τρεις αντιδράσεις σε επιθετικές κινήσεις των δανειστών:

Α. Αναβολή των αποπληρωμών προς το ΔΝΤ – εάν οι δανειστές μείωναν τη ρευστότητα του κράτους κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Β. Μετάθεση στο μέλλον των αποπληρωμών ομολόγων που η ΕΚΤ κατείχε στο πλαίσιο του προγράμματος SMP – εφόσον η ΕΚΤ δρομολογούσε κλείσιμο των τραπεζών.

Γ. Ενεργοποίηση παράλληλου συστήματος πληρωμών, σε ευρώ (βλ. σχετικό άρθρο μου στους Financial Times της 28ης Ιουλίου) – εάν οι δανειστές καθυστερούσαν τη συμφωνία για να μας οδηγήσουν στη συνθηκολόγηση.

Οι αστοχίες μας. Οσοι συμμετείχαμε στη διαπραγμάτευση δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν θα μάθουμε, όμως, ποτέ εάν η ήττα μας ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς οι αστοχίες μας ήταν σημαντικές.

Καταγράφω τις σημαντικότερες:

1. Η απόφαση του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου αντικατέστησε το Μνημόνιο με κατάλογο μεταρρυθμίσεων που πρότεινε η Ελλάδα. Ομως, κατά την τηλεδιάσκεψη της 24ης Φεβρουαρίου, οι κ. Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ παραβίασαν το γράμμα και το πνεύμα της απόφασης εκείνης, εμμένοντας, εν χορώ, πως ο εν λόγω κατάλογος δεν υποκαθιστούσε τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Οι ενστάσεις μου δεν αρκούσαν. Ηταν λάθος που, παρά το πισωγύρισμά τους, υπέγραψα την αίτηση επέκτασης της δανειακής συμφωνίας.

2. Αρχές Μαρτίου, η ΕΚΤ αθέτησε (προφορική) υπόσχεση για επιστροφή της ρευστότητας στο προ του Φεβρουαρίου επίπεδο μετά την επέκταση της συμφωνίας. Παράλληλα, όλο τον Μάρτιο η τρόικα απέρριπτε τη σταδιακή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, ροκανίζοντας τον χρόνο και απαιτώντας την ολική μας υποχώρηση. Τον Απρίλιο εξουσιοδοτήθηκα δύο φορές να ανακοινώσουμε στο ΔΝΤ τη μη καταβολή δόσης δανείου. Και τις δύο φορές, παρά τις ενστάσεις μου, τελικά αποφασίστηκε να καταβληθούν. (Οταν ο Δαυίδ απειλεί τον Γολιάθ και μετά κάνει πίσω, η αξιοπιστία εξανεμίζεται.)

3. Στο τέλος Απριλίου η πλευρά μας αποδέχθηκε, εν αγνοία μου, νέα μεγάλη λιτότητα, «προσφέροντας» μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Οταν ρώτησα «Γιατί;», η απάντηση ήταν: «Δίνουμε το πλεόνασμα για να πάρουμε την αναδιάρθρωση του χρέους». Η ανταπάντησή μου: «Αν αποδεχθείς τόσο υψηλά πλεονάσματα, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το χρέος σου είναι βιώσιμο, οπότε γιατί να σου δώσουν αναδιάρθρωση χρέους; Κι αν έχεις υποχωρήσει ως προς τη λιτότητα και το χρέος, γιατί να σου δώσουν οτιδήποτε;».

4. Τα διεθνή μέσα βούιζαν ότι δεν είχαμε πλάνο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας – ένα δικό μας, πειστικό, Αντι-Μνημόνιο. Με την αρωγή παραγόντων από πολλά υπουργεία, στο υπουργείο Οικονομικών καταπιαστήκαμε με τη συγγραφή του. Το τελικό κείμενο το συγγράψαμε με τον Jeff Sachs, με τη συνεισφορά (μεταξύ άλλων) των πρώην υπουργών Οικονομικών των ΗΠΑ και Βρετανίας κ. Larry Summers και Norman Lamont. Το επιτελείο, όμως, έκρινε ότι η τρόικα θα θεωρούσε casus belli ένα Αντι-Μνημόνιο, αναγκάζοντάς με να το παρουσιάζω ως προσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, στερούμενο κυβερνητικής έγκρισης. Μια χρυσή ευκαιρία χάθηκε να φανεί η διαφορά μεταξύ ενός λελογισμένου, μετριοπαθούς και ελπιδοφόρου Σχεδίου για την Ελλάδα και της εμμονής της τρόικας στο αδιέξοδο πρόγραμμά της.

5. Τον Ιούνιο διεφάνη πως η ακολουθία αλόγιστων υποχωρήσεών μας γεννούσε συνεχώς νέες απαράδεκτες απαιτήσεις. Η συνθηκολόγησή μας είχε γίνει πλέον ο μόνος στόχος δανειστών σίγουρων ότι δεν θα προβούμε στα αντίποινα που είχαμε συναποφασίσει. Αν και είχαμε συμφωνήσει πως έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τη σκληρή διαπραγμάτευση με κλειστές τράπεζες, ενεργοποιώντας τα μέσα Β και Γ που ανέφερα πιο πάνω (αλλιώς, προς τι το δημοψήφισμα;), όταν το Eurogroup και η ΕΚΤ πράγματι προέβησαν στο κλείσιμό τους, το επιτελείο αποφάσισε να προχωρήσουμε «συναινετικά».

Κανείς δεν γνωρίζει αν η έντιμη συμφωνία θα ερχόταν χωρίς τις αστοχίες μας. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούμαστε να κοιτάμε το 62% του ελληνικού λαού που μας εμπιστεύθηκε με το γενναίο «Οχι» του και να του λέμε πως τίποτα καλύτερο δεν ήταν εφικτό.

http://www.kathimerini.gr/830755/article/epikairothta/politikh/ar8ro-toy-g-varoyfakh-giati-htth8hkame

Το κείμενο του τρίτου μνημονίου σχολιασμένο διά χειρός… Βαρουφάκη

Την λεπτομερή άποψή του επί του νέου μνημονίου παρουσίασε, στο προσωπικό του blog, ο Γιάνης Βαρουφάκης, αναρτώντας το κείμενο με τα δικά του επιμέρους σχόλια σημείο προς σημείο.

Ο τέως υπουργός Οικονομικών υπερασπίζεται τους χειρισμούς του τους μήνες που ήταν στο υπουργείο και δεν χάνει την ευκαιρία να επισημάνει σε αρκετά σημεία ότι «μία κυβέρνηση καλείται να εφαρμοστεί ένα μνημόνιο που δεν πιστεύει».

Σε αρκετά σημεία, ο τέως υπουργός αντιπαραβάλλει τις προβλέψεις του μνημονίου με τις δικές του προτάσεις και προθέσεις. Στο τέλος, προσθέτει δύο παραρτήματα με τις προτάσεις που είχε παρουσιάσει στους θεσμούς.

Σχολιάζοντας, για παράδειγμα, την πρόβλεψη για μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση και το φοροσυλλεκτικό μηχανισμό, γράφει: «Τέτοιοι ευσεβείς πόθοι, χωρίς καμία απτή βάση, έχουν να περάσουν ως πολιτική από τις εποχές της Σοβιετικής Ένωσης».

Ορισμένα από τα πιο δηκτικά του σχόλια είναι: «Ο υπαινιγμός πως όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν στην ελληνική οικονομία μέχρι που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τα έκανε μαντάρα είναι το χειρότερο είδος “ιστορίας των νικητών” που κατηγορεί το θύμα για την μοίρα του».

Σε άλλο σημείο, αναφορικά με τη ρύθμιση των 100 δόσεων, κατηγορεί την τρόικα πως «λειτουργεί εκδικητικά, επειδή το μέτρο αποδείχθηκε επιτυχές, μία επιτυχία που η τρόικα δεν μας συγχώρησε ποτέ».

Επαναλαμβάνει αρκετές φορές πως οι θεσμοί «σκόπιμα θέλησαν να οδηγήσουν σε ασφυξία την ελληνική οικονομία», λέγοντας μεταξύ άλλων πως «όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην εξουσία, η τρόικα πυροδότησε το bank run για να ανατρέψει την κυβέρνησή μας ή να την καθυποτάξει».
http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500018956

Μονοκαλλιέργεια πολιτικών παρασίτων

«Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια» τόνιζαν εμφατικά οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας πριν 27 χρόνια στους Έλληνες πολιτικούς. Σήμερα ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.
42-1-344x230
«Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια» τόνιζαν εμφατικά οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας πριν 27 χρόνια στους Έλληνες πολιτικούς. Σήμερα ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.

Όταν σε όλη την Ευρώπη εγκαινιάστηκε το πρώτο Μεσογειακό Ολοκληρωμένο Πρόγραμμα (ΜΟΠ), στο Ηράκλειο το 1987 οι ιθύνοντες της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τόνιζαν εμφατικά στους Έλληνες πολιτικούς: «Αλίμονο αν κάνετε τον τουρισμό στα νησιά μονοκαλλιέργεια».

Δυστυχώς, 27 χρόνια αργότερα, ζούμε σε μια χώρα κατεστραμμένη, στην οποία ο τουρισμός και οι συναφείς υπηρεσίες είναι μονοκαλλιέργεια, όπως και η κλοπή δημόσιας περιουσίας.

Τα δημόσια Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, που μπορούν να απογειώσουν τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, η κυβέρνηση τα χτυπάει αλύπητα. Μονοκαλλιέργεια πολιτικών παρασίτων. Οι εκριζωτές αργούν.

Παν.Γεωργ. – efsyn.gr

Το τέλος του Αμερικανικού αιώνα

Του Michael Lind

Εισαγωγικό σχόλιο Παναγιώτη Ήφαιστου: Μια πολύ διεισδυτική κριτική που εκ πρώτης όψεως δείχνει πολύ αυστηρή πλην έχει πολύ εύστοχες επισημάνσεις για τον χαρακτήρα ενός πολυπολικού συστήματος που αρχικά μετά το 1990 ο ΗΠΑ φιλοδόξησαν να αποφύγουν με το να επιδιώξουν μια παγκόσμια ηγεμονία. Όχι μόνο υπερεξαπλώθηκαν αλλά και γελοιοποιήθηκαν από κρατίδια όπως

η Λιβύη, το Ιράκ, το Αφχανιστάν, την Συρία και βλέπουμε. Αναμενόμενα. Όπως για κάθε Αμερικανό αλλά και το πλείστο των δυτικών αναλυτών (όπως και των ορφανών του μαρξισμού) υπάρχει έλλειμμα θέασης του πραγματικού χαρακτήρα της μετά-ψυχροπολεμικής εποχής, η οποία, όπως υποστηρίχθηκε (οι πρώτες ενότητες του δοκιμίου «Τα κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν «ισχύ», η οποία είναι το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική (Waltz)» διαφέρει από κάθε άλλη εποχή του παρελθόντος. Είναι ταυτόχρονα κρατοκεντρική, αριθμεί δύο εκατοντάδες κράτη και ολοένα περισσότερο πολυπολική στο επίπεδο των ηγεμονικών δυνάμεων.

Το πολιτικοανθρωπολογικό περιβάλλον της μετά-αποικιακής εποχής που ουσιαστικά συμβολικά μιλώντας έχει ως αφετηρία το 1990, και η διαφορά μεγεθών και ισχύος μεταξύ των κρατών, δημιουργεί μια σαφή τάση μακροχρόνιων προεκτάσεων που καθιστά το πλανήτη εξαιρετικά διαφοροποιημένο. Από κάθε άποψη. Ισχύς, πολιτικές παραδόσεις – ανθρωπολογικά, ανάπτυξη, πλουτοπαραγωγικοί πόροι, κοσμοθεωρίες, κοσμοαντιλήψεις, συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης και τρόποι ζωής. Continue reading “Το τέλος του Αμερικανικού αιώνα”

H απεργία στο απόσπασμα: η Ιστορία επαναλαμβάνεται

Στα πρώτα χρόνια που ακολουθούν την εξέγερση στη Βαστίλη επιβάλλεται με νόμο του 1791 (Loi Le Chapelier) η καταστολή των άτυπων εμβρυακών εργατικών ενώσεων και των απεργιών που διεκδικούσαν ελάχιστα ημερομίσθια. Η επιβολή υψηλών προστίμων και η ετήσια στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων για τους πρωτεργάτες των εργατικών αγώνων αποτελούν την απαρχή της θεσμικής καταστολής και της αστυνόμευσης της συλλογικής δράσης, με το επιχείρημα της κατάργησης των εμποδίων απέναντι «στην ελευθερία του επιχειρείν» και στο «κοινό συμφέρον»… Με τα ίδια επιχειρήματα ο γαλλικός ποινικός κώδικας το 1803 αντιμετωπίζει τις εργατικές συναθροίσεις και τις απεργίες ως εγκλήματα που τιμωρούνται από 2 χρόνια φυλάκισης μέχρι και θάνατο. Πρόκειται για απτά δείγματα γραφής για τη σχετικότητα της ερμηνείας του εμπνευσμένου από τον διαφωτισμό επαναστατικού τρίπτυχου «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη»…

Θα χρειαστούν δεκαετίες κοινωνικών αγώνων για να αναγνωρισθούν τα πρώτα εργατικά δικαιώματα και η σταδιακή νόμιμη κατοχύρωση του δικαιώματος στον συνδικαλισμό και στην απεργία. Τα δικαιώματα αυτά, έπειτα από περίπου δύο αιώνες συνεχών περιπλανήσεων ως προς το περιεχόμενό τους ανάλογα με τους εθνικούς και διεθνείς πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, βιώνουν σήμερα μια πρωτοφανή επίθεση με επιχειρήματα που παραπέμπουν στους πρώτους βιομηχανικούς χρόνους. Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των τελευταίων δεκαετιών, με την παράκρουση που την χαρακτηρίζει στην εποχή της κρίσης, αποτελεί την ακρότατη επιθετική έκφραση του κεφαλαίου, ισοπεδώνοντας κοινωνικές κατακτήσεις είτε με άμεση κατάργηση, είτε με αφυδάτωση του περιεχομένου τους. Πρόκειται για την ιστορική ρεβάνς που επιχειρεί το κεφάλαιο για όσες παραχωρήσεις αναγκάστηκε να κάνει προκειμένου να αποφύγει γενικευμένες κοινωνικές ανατροπές.

Ο νεοφιλελευθερισμός συνιστά επανάσταση αξιών απέναντι στο μεταπολεμικό κοινωνικό και εργασιακό μοντέλο, εισάγοντας ως κυρίαρχη την αξία της ατομικότητας έναντι κάθε εκδήλωσης συλλογικότητας και αλληλεγγύης, και επιβάλλοντας τον ανταγωνισμό στο επίκεντρο του κοινωνικού ενδιαφέροντος. Η εργασία αντιμετωπίζεται ως επαχθές κόστος, η εργατική νομοθεσία καταγγέλλεται ως κοστοβόρα αντιπαραγωγική αγκύλωση, τα συνδικάτα καταδικάζονται ως κατασκευές του παρελθόντος και ως στρεβλώσεις στη λειτουργία της «ελεύθερης» αγοράς, οι απεργίες στιγματίζονται ως τροχοπέδη στην «ανάπτυξη», το κοινωνικό κράτος απορρυθμίζεται στο όνομα της ελάφρυνσης των βαρών των επιχειρήσεων προς δόξα των ιδιωτικοποιήσεων(«αποκρατικοποιήσεων»). Δεν απεργούν εργαζόμενοι παρά « συνδικαλιστές», τα αιτήματά τους δεν ενδιαφέρουν αν δεν διαστρεβλώνονται, συνεπή συνδικαλιστικά στελέχη χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι για το δημόσιο συμφέρον, ενώ επιμέρους εκφυλιστικές πρακτικές και φαινόμενα συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αξιοποιούνται για τη συνολική απαξίωση του συνδικαλισμού.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, η διαφαινόμενη νέα επίθεση στα συλλογικά εργασιακά δικαιώματα έπεται των μνημονιακών μέτρων αποδιάρθρωσης του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων και της συνακόλουθης αποδυνάμωσης του ρόλου των κεντρικών συνδικάτων υπέρ της ευκολότερα ελεγχόμενης από την εργοδοσία αποκέντρωσης, ενδιάμεσου σταδίου στην κατεύθυνση του στρατηγικού στόχου του κεφαλαίου, εκείνου της πλήρους εξατομίκευσης των εργασιακών σχέσεων. Οι σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις αναφέρονται στους όρους λειτουργίας των συνδικάτων και στην προσθήκη εμποδίων άσκησης του απεργιακού δικαιώματος. Εξυφαίνονται μειώσεις στις άδειες των συνδικαλιστικών στελεχών για την άσκηση των καθηκόντων τους και άμεση κατάργηση των κοινωνικών πόρων για την οικονομική λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων αποσκοπώντας στην λειτουργική ασφυξία τους. Νέοι περιορισμοί στην άσκηση της απεργίας προστίθενται στους τόσους άλλους ισχύοντες όταν, ήδη, δύσκολα αποφεύγει σήμερα τον χαρακτηρισμό της ως παράνομης. Η καθιέρωση της απόφασης του 50%+ των εγγεγραμμένων, αντί των παρόντων, στη βάση της απαρτίας, μελών του συνδικάτου για την κήρυξή της δεν είναι παρά ένας τρόπος έμμεσης απαγόρευσής της, παρά την, εκ του πονηρού, δημοκρατική επίφαση που την περιβάλλει.

Επιπλέον η σχεδιαζόμενη επαναφορά του lock out (ανταπεργίας) μετά τη ρητή κατάργησή της το 1982, ως ισοδυνάμου της απεργίας αποκρύπτει την υπέρμετρη ενίσχυση του δυνατού μέρους της σχέσης εργασίας. Προσθέτοντας σε αυτά το εντεινόμενο φαινόμενο κήρυξης από τα δικαστήρια των απεργιών ως καταχρηστικών με το επιχείρημα της υπέρβασης του σκοπού που αυτές επιδιώκουν, τις απολύσεις και διώξεις των πρωταιτίων παράνομων απεργιών, και την επιδημία πρακτικών επιστράτευσης των απεργών σε καιρό ειρήνης είναι προφανές ότι το απεργιακό δικαίωμα είναι ουσιαστικά υπό διωγμόν.

Οι εξελίξεις αυτές γεννούν προβληματισμούς για τον παραδοσιακά έντονο κρατικό παρεμβατισμό στην Ελλάδα σε ζητήματα συνδικαλιστικής λειτουργίας και δράσης στερώντας από τα συνδικάτα, με διαχρονική και τη δική τους ευθύνη, την αυτόνομη ρύθμιση των θεμάτων της συνδικαλιστικής δράσης. Και αυτό γιατί το κράτος οφείλει να περιορίζεται στη διαμόρφωση του γενικού πλαισίου άσκησης της συνδικαλιστικής ελευθερίας, αφήνοντας τα επιμέρους στην αυτονομία των πρωταγωνιστών της συλλογικής δράσης ώστε να αποφεύγονται οι κακόβουλες παρεμβάσεις και οι εκβιασμοί της κεντρικής εξουσίας.

Οι συνειρμοί, ωστόσο, ανάμεσα στο 2014 και το 1791 και η επανάληψη της Ιστορίας με νέους όρους αναδεικνύουν πως η πορεία των κοινωνικών δικαιωμάτων δεν είναι ευθύγραμμη, αλλά προϊόν συσχετισμών στην εκάστοτε συγκυρία. Η απεργία είναι και πάλι στο απόσπασμα «για χάρη της πατρίδας και της ανάπτυξης» όπως αυτάρεσκα επαναλαμβάνουν οι υποψήφιοι εκτελεστές της. Αυτοί που αγνοούν ότι η ανάπτυξη είναι κενό γράμμα όταν μεγεθύνονται οι ανισότητες γενεσιουργοί κοινωνικών αντιδράσεων, όπως αγνοούν και τα λόγια του Saint-Just, στα ταραγμένα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, πως «ο λαός που δεν ευτυχεί δεν έχει πατρίδα».

Του Γιάννη Κουζή (Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)
http://www.efsyn.gr/?p=218116

Γκαρσόνια στον ευρωπαϊκό εργασιακό Μεσαίωνα

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε προβλέψει από τη δεκαετία του 1970 ότι θα καταντήσουμε σερβιτόροι της Ευρώπης. Και πράγματι, τα συγκεκριμένα επαγγέλματα βρίσκονται πρώτα στη λίστα της ζήτησης. Μόνο που οι εργαζόμενοι βιώνουν απαράδεκτες συνθήκες. bar-garsonia-345x230

Των Διαλεκτής Αγγελή, Αφροδίτης Τζιαντζή

 «Ετσι όπως πάμε, θα καταντήσουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» φέρεται να έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις ήδη από τη δεκαετία του 1970. H φράση «Δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» αποδίδεται συνήθως στον Ανδρέα Παπανδρέου της πρώιμης περιόδου, δείγμα πατριωτικής ρητορείας ενάντια στην εξάρτηση. Υστερα ήρθαν οι επιδοτήσεις και τα πακέτα Ντελόρ, και αντί γκαρσόνια της Ευρώπης οι Ελληνες έγιναν για ένα διάστημα οι επιδοτούμενοι της Ευρώπης, έστω κι αν αυτό υπονόμευε μακροπρόθεσμα την αγροτική οικονομία και τον παραγωγικό ιστό. «Δεν πρέπει να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης, αλλά οι οικοδεσπότες της Ευρώπης», αντέστρεφε την παπανδρεϊκή ρήση ο Αντώνης Σαμαράς, σε διακαναλική συνέντευξη πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012.

 

Η πραγματικότητα διαψεύδει τους πολιτικούς και δικαιώνει τους φόβους του καλλιτέχνη. Στην κορυφή της λίστας με τα επαγγέλματα που έχουν ζήτηση στην Ελλάδα είναι οι μπάρμεν και οι σερβιτόροι, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Παρατηρητηρίου Κενών Θέσεων Εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ακολουθούν με σημαντικά λιγότερες θέσεις εργασίας τα υγειονομικά επαγγέλματα (νοσοκόμοι-ες, μαίες) και οι ανειδίκευτοι εργάτες. Οι μπάρμεν και οι σερβιτόροι είναι επίσης πρώτοι στη λίστα με τις προσλήψεις για νέους έως 29 ετών σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο, μαζί με τις εποχικές εργασίες. Στην Ελλάδα της νεανικής ανεργίας του 60% και του ρεκόρ αφίξεων στον τουρισμό, οι δουλειές σε εστιατόρια, μπαρ και ξενοδοχεία, προσωρινές και μη, δεν είναι απλώς μια κάποια λύση, αλλά συχνά η μοναδική εργασιακή διέξοδος για τους νέους. Ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, χρωστούμενα μεροκάματα, εξοντωτικά ωράρια που αλλάζουν απροειδοποίητα την τελευταία στιγμή, πάνε πακέτο με το πιο περιζήτητο επάγγελμα της Ελλάδας.

  Continue reading “Γκαρσόνια στον ευρωπαϊκό εργασιακό Μεσαίωνα”

ΔΕΗ: Οι Πινόκιο και οι μπαρμπάδες τους…

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ αφήσει χωρίς ρεύμα τους πολίτες, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στη ΔΕΗ να κόβει το ρεύμα σε 1.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις κάθε μέρα.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ δυσκολέψει τη ζωή των Ελλήνων, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στην ΔΕΗ να εισπράττει χαράτσια. Είναι αυτοί που οδηγούν ανθρώπους στα μαγκάλια εν έτη 2014.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει οικονομική ζημιά στα μαγαζιά, είναι αυτοί που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει την αγορά και τα μαγαζιά, οδηγώντας 600.000 επαγγελματίες στο «λουκέτο».

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει την «πρόοδο» που θα τη φέρουν – όπως είπε χτες ο πρωθυπουργός – οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αποκρατικοποιήσεις, είναι αυτοί που ξεπούλησαν από τον ΟΤΕ μέχρι την ΑΓΕΤ, από τις τράπεζες μέχρι τους δρόμους και από τα λιμάνια μέχρι τα αεροδρόμια, αλλά οι ιδιωτικοποιήσεις τους δεν έφεραν «πρόοδο», έφεραν τη χρεωκοπία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και ξαναθυμήθηκαν τα «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα, είναι αυτοί που τα έχουν τάτσι μήτσι κότσι με τα «ρετιρέ» και είναι οι ίδιοι που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στέλνοντάς τους στην ανεργία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και καλούν τους ιδιωτικούς υπάλληλους να στραφούν εναντίον των υπαλλήλων της ΔΕΗ, είναι εκείνοι που έριξαν τους 30χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στο μισθό των 500 ευρώ και τους 20χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στον μισθό των 300 ευρώ.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει «σαμποτάζ» (!) στην οικονομία, είναι οι ίδιοι που τινάξει στον αέρα το 40% του ΑΕΠ της χώρας σε μια τριετία! Τέτοιο «σαμποτάζ» είχε να ζήσει η Ελλάδα από την περίοδο της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει τον τουρισμό, είναι αυτοί που απαγορεύουν με την πολιτική τους το δικαίωμα έστω για λίγες μέρες διακοπών σε 9 από τους 10 Έλληνες και τροφοδοτούν τις πολυεθνικές του κλάδου με εργαζόμενους των 300 ευρώ μέσω δουλεμπορικών που έχουν έδρα τη Βουλγαρία!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ στερήσει την πρόσβαση των πολιτών στο αγαθό του ρεύματος, είναι αυτοί που – σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών – έχουν οδηγήσει πάνω από το 60% του πληθυσμού σε κατάσταση «ενεργειακής φτώχειας», φέρνοντας τα νοικοκυριά στην απόγνωση να δαπανούν περισσότερο από το 10% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματός τους για τις δαπάνες των ενεργειακών αναγκών τους, πράγμα αδύνατο.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για την κοινωνία που «βάλλεται» από την απεργία στη ΔΕΗ, είναι αυτοί που μέσω του «κοινωνικού αυτοματισμού», του «διαίρει και βασίλευε», με το κομμάτιασμα της κοινωνίας, τη διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται, με το ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας, προωθούν τον εξανδραποδισμό όλου, τελικά, του λαού. Χρόνια τώρα βάζουν τον έναν να «φάει» τον άλλον, ο ιδιωτικός υπάλληλος τον δημόσιο υπάλληλο, ο φορτηγατζής τον αγρότη, ο αγρότης τον λιμενεργάτη, ο εργάτης τον συμβασιούχο, για να μπορούν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» ότι οι απεργίες θα διαταράξουν τον «κοινωνικό ιστό» είναι αυτοί που προκαλούν τις απεργίες. Να σταματήσουν το ξεπούλημα για να μην γίνει απεργία. Η απεργία είναι όπλο όλου του λαού απέναντι στην πολιτική που τον «σκοτώνει». Αν καταθέσει αυτό το όπλο, αν δεν το στηρίξει, αν το καταθέσει, αν το παραδώσει, τότε θα πάει «άκλαυτος».

Η αποτροπή του ξεπουλήματος της ΔΕΗ δεν είναι υπόθεση των εργαζόμενων σε αυτήν. Είναι – θα έπρεπε να είναι – υπόθεση όλης της κοινωνίας. Πρώτον, διότι η ΔΕΗ και το δικαίωμα στο αγαθό της ενέργειας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία και τσιφλίκι κανενός ολιγάρχη, όπως θέλει η ΕΕ και τα κόμματά της. Δεύτερο, γιατί το ψεύδος ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει «ανάπτυξη» και «φτηνό ρεύμα» (!) στον πολίτη είναι από εκείνα τα ψεύδη που ούτε ο Πινόκιο δεν θα καταδεχόταν να ξεστομίσει. Υπενθυμίζουμε:

Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%.
Η ήδη μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%.

Στο Βερολίνο και το Αμβούργο οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του ρεύματος.
Στη Βουλγαρία πέρσι η κυβέρνηση Μπορίσοφ ανατράπηκε με λαικό αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%.
Η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης «αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)

Και κάτι ακόμα:

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για τη ΔΕΗ, λένε ότι «η ΔΕΗ δεν ανήκει στους απεργούς». Σωστά. Αλλά όπως λέει και ο φίλος Νίκος Σίμος, αυτοί οι κύριοι – οι κυβερνώντες – πότε θα μας φέρουν τα συμβόλαια που διαθέτει η κυβέρνηση για να δούμε: Πότε την αγόρασαν ή πότε την πήραν κληρονομιά απ’ τους μπαρμπάδες τους, για να μπορούν σήμερα να την ξεπουλάνε…

Υστερόγραφο:

Από ανθρώπους που νοιάζονται, λάβαμε το παρακάτω μήνυμα που αφορά στο «ΠΡΟΤΥΠΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΗΠΙΟΤΡΟΦΕΙΟ-ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ-ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ» που εδρεύει στην Καλλιθέα. Σας το παρουσιάζουμε:

Το Ίδρυμα ιδρύθηκε το 1912 για να φιλοξενεί τα παιδιά των θυμάτων του πολέμου. Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Σήμερα, φιλοξενεί αγόρια και κορίτσια δύο έως πεντέμισι χρόνων από όλη την Ελλάδα με σκοπό, όχι μόνον την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, αλλά και τη διαπαιδαγώγησή τους και τη στήριξη των οικογενειών τους (εφόσον αυτές υπάρχουν…).

Τα παιδιά – τα περισσότερα – είναι στο Ίδρυμα με εντολή εισαγγελέα (κακοποιημένα παιδιά, παιδιά με γονείς ναρκομανείς, ορφανά κλπ). Υπάρχουν, όμως, και παιδιά που οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Πρόκειται για «τα παιδιά της κρίσης»… Υπάρχει το τμήμα Κλειστής Προστασίας (με παιδιά που ζουν μέσα στο Ίδρυμα) και παιδιά Ανοικτής Προστασίας (που πηγαίνουν το πρωΐ στις 7πμ και φεύγουν το βράδυ στις 8μμ). Το Ίδρυμα και στις δύο περιπτώσεις παρέχει τα πάντα. Αρκετά από τα παιδάκια της Κλειστής Προστασίας, των οποίων η επανένταξη στο φυσικό οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι εφικτή, προωθούνται σε Εθελόντριες Οικογένειες. Αυτήν τη στιγμή, φιλοξενούνται στο Ίδρυμα 80 παιδιά. Τα χρόνια των μνημονίων, έχει μειωθεί – όπως σε όλα τα επιχορηγούμενα ιδρύματα – η επιχορήγηση στο 30%. Οι άνθρωποι του Ιδρύματος ζουν από τις χορηγίες και την ελεημοσύνη. Ακόμη και οι στέγες στάζουν. Το Ίδρυμα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε μισθοδοσίες, σε προμηθευτές, σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, σε φόρους και τέλη που το έχουν γονατίσει. Και τώρα έρχεται και η ΔΕΗ, αυτή ου η κυβέρνηση θέλει να την ιδιωτικοποιήσει πλήρως για να «εξυπηρετεί» τον καταναλωτή… καλύτερα, η οποία απειλεί να κόψει στο Ίδρυμα και το ρεύμα! Ακούει κανείς;

Νίκος Μπογιόπουλοςhttp://www.enikos.gr/mpogiopoulos/247583,DEH:_Oi_Pinokio_kai_oi_mparmpades_toys_.html

Τα μνημόνια έχουν ήδη επιτελέσει τον σκοπό τους

ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ του πρωθυπουργού να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα, τα γεγονότα οδηγούν στο αντίθετο συμπέρασμα. Οι δηλώσεις του ότι τα μνημόνια θα είναι σε λίγο παρελθόν κι ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα έρχονται σε αντίθεση και με τη δήλωση Σόιμπλε και με την έκθεση του ΔΝΤ. Ο χρόνος θα δείξει εάν θα επιβεβαιωθούν οι δανειστές που μιλάνε για νέο μνημόνιο ή η κυβέρνηση που το αποκλείει. Η πείρα των τεσσάρων χρόνων, πάντως, μας διδάσκει ότι όποτε είχαμε τέτοια διαφωνία, τελικώς έγινε αυτό που ήθελε η τρόικα.

Ο ανασχηματισμός, άλλωστε, είναι μία ένδειξη. Στα υπουργεία που συνδέονται με την εφαρμογή των εντολών της τρόικας παραμένουν ή τοποθετούνται «στρατιώτες του μνημονίου». Το διαβατήριο που έκανε τον Χαρδούβελη τσάρο της οικονομίας είναι το ίδιο που είχε στείλει τον Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών δύο χρόνια πριν. Και οι δύο τους είναι τέκνα του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», αλλά το καθοριστικό είναι οι προνομιακές σχέσεις τους με την εγχώρια ολιγαρχία του χρήματος και με το ευρωιερατείο.

Οπως, άλλωστε, δείχνει και η επιστολή του προς το ΔΝΤ, ο Σαμαράς έχει συνείδηση ότι ο Γολγοθάς δεν τελειώνει. Ο λόγος που δημοσίως φιλοτεχνεί μία παραπλανητική εικόνα είναι ότι εν όψει των εθνικών εκλογών θέλει να συντηρήσει κλίμα αισιοδοξίας για να συγκρατήσει εκλογικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο λόγος που αποσιωπάται η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, σύμφωνα με την οποία η τρόικα συμπεριφέρθηκε σαν χασάπης κι όχι σαν χειρουργός.

Πράγματι, το τίμημα που έχει πληρώσει η κοινωνία είναι δυσανάλογα υψηλό και το αποτέλεσμα αβέβαιο. Το δραματικό 27,8% της ανεργίας μόνο εν μέρει αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος. Οχι μόνο επειδή σχεδόν 72% των ανέργων είναι μακροχρόνια άνεργοι, αλλά και επειδή έχει υπολογιστεί ότι σχεδόν 1,5 εκατομμύριο από τα 3,5 εκατομμύρια εργαζομένων είναι απλήρωτοι για πάνω από έξι μήνες.

Η κυβέρνηση μιλάει πολύ για ανάπτυξη, αλλά η πολιτική της αποδομεί την πραγματική οικονομία. Η μεγάλη πτώση του κόστους εργασίας και η κατάργηση προστατευτικών μέτρων δεν έφεραν επενδύσεις. Ο όγκος τόσο των άμεσων ξένων όσο και των εγχώριων επενδύσεων είναι αμελητέος, επειδή όλοι οι άλλοι παράγοντες είναι απωθητικοί (υπερφορολόγηση, υψηλό κόστος ενέργειας, γραφειοκρατία, διαπλοκή – διαφθορά και, βεβαίως, κατακόρυφη πτώση της εγχώριας ζήτησης).

Η κυβέρνηση, ωστόσο, μιλάει για success story, επικαλούμενη το πρωτογενές πλεόνασμα. Το γεγονός ότι η τρόικα -για τις δικές της σκοπιμότητες- το αποδέχθηκε, δεν σημαίνει ότι είναι πραγματικό. Είναι πλασματικό επειδή προέκυψε από σειρά λογιστικών αλχημειών και επειδή το Δημόσιο ακόμα δεν έχει εξοφλήσει ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς ιδιώτες.

Εκτός αυτού, ο τρόπος που προέκυψε είναι προβληματικός. Οι δημόσιες δαπάνες δεν μειώθηκαν με εστιασμένες παρεμβάσεις και με εκσυγχρονισμό δομών και λειτουργιών. Αντιθέτως, η κυβέρνηση κατέφυγε στην εύκολη λύση των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές, αλλά και στον ακρωτηριασμό κρίσιμων λειτουργιών του κράτους.

Κάτι αντίστοιχο έπραξε και με τα δημόσια έσοδα. Τα έσοδα είναι βιώσιμα μόνο όταν προέρχονται από λογική φορολόγηση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης, εάν δηλαδή προέρχονται από τον παραγόμενο πλούτο. Η κυβέρνηση, όμως, μέσω της υπερφορολόγησης, λεηλατεί την ιδιωτική περιουσία. Η πολιτική αυτή έχει τα όριά της. Εκτός αυτού, καταστρέφει παραγωγικό ιστό και υποσκάπτει την πραγματική οικονομία, γεγονός που με τη σειρά του ανακυκλώνει το αδιέξοδο.

Ας σημειωθεί ότι η κυβέρνηση απέφυγε τις εστιασμένες παρεμβάσεις στις εύπορες κοινωνικές ομάδες που πληρώνουν λιγότερα απ’ όσα τους αναλογούν. Κατέφυγε στην οριζόντια υπερφορολόγηση που πλήττει κυρίως τη βάση της οικονομικής πυραμίδας. Ο χειρισμός της λίστας Λαγκάρντ και η διαγραφή μεγάλων προστίμων σε γιγαντιαίους επιχειρηματικούς ομίλους δείχνουν ότι η διαπλοκή και η προνομιακή μεταχείριση πλουσίων συνεχίζονται.

Στη μέγγενη της «κοινωνικής μηχανικής»

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ επαίρεται ότι τα δημόσια έσοδα πάνε καλά. Οταν το κράτος αφαιρεί από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φορολογουμένων τα ποσά ληξιπρόθεσμων οφειλών, ενώ επικρεμάται και η απειλή της φυλάκισης, είναι προφανές ότι ο φορολογούμενος υποχρεώνεται να θέσει σε προτεραιότητα την πληρωμή των οφειλών του προς το Δημόσιο. Για πόσο ακόμα, όμως, οι φορολογούμενοι θα αντέξουν την υπερφορολόγηση; Η -παρά τα δρακόντεια μέτρα- συνεχής διόγκωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών ιδιωτών προς το Δημόσιο αποδεικνύει ότι κερδίζει συνεχώς έδαφος το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ούτε, βεβαίως, λύση είναι η κάλυψη του κενού από την περαιτέρω φορολόγηση των τμημάτων της μεσαίας τάξης που ακόμα μπορούν να πληρώνουν τα κάθε είδους χαράτσια. Μπορεί, λοιπόν, οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας να συγχαίρουν ο ένας τον άλλον, αλλά στον πραγματικό κόσμο οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστότητας και πολλές καταρρέουν. Οι αποταμιεύσεις των μικρομεσαίων εξανεμίζονται για να χρηματοδοτήσουν τη διαβίωση και την πληρωμή φόρων. Οι πιο αδύναμοι κρίκοι της αλυσίδας έχουν σπάσει ή είναι έτοιμοι να σπάσουν. Με την αγορά ακινήτων, μάλιστα, να είναι ουσιαστικά παγωμένη και με τις τιμές να κατρακυλούν, η ρευστοποίηση ακίνητης περιουσίας δεν προσφέρει αξιοπρεπή λύση. Η δραστική μείωση των εισοδημάτων, σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, αναπόφευκτα πολλαπλασιάζει όχι μόνο τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, αλλά και τα «κόκκινα» δάνεια των τραπεζών. Οταν η πραγματική οικονομία ασφυκτιά και συρρικνώνεται, ούτε τα δημόσια οικονομικά ούτε το τραπεζικό σύστημα μπορεί να είναι πραγματικά υγιή. Με άλλα λόγια, δεν βρισκόμαστε προς το τέλος μιας επώδυνης αλλά εξυγιαντικής διαδρομής. Στην πραγματικότητα, οι μνημονιακές πολιτικές καταλύουν τον μικροϊδιοκτητικό χαρακτήρα της οικονομίας. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές σε έκταση και ένταση πείραμα «κοινωνικής μηχανικής», το οποίο αλλοιώνει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Μπορεί η κυβέρνηση να λειτουργεί ως θλιβερός εφαρμοστής των έξωθεν εντολών, αλλά το ευρωιερατείο έχει σχέδιο. Μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία χρέους και χώρα φθηνών ευκαιριών στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρώπης.

Σταύρος Λυγερός –
http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=blogitem&eid=3849&id=331207

Ανασχηματισμός

σταθης
Aνασχηματισμός Εγώ ο Σημίτης

Προτείνω την κατάργηση των εκλογών. Ετσι κι αλλιώς, όσες εκλογές κι αν γίνουν, ό,τι αποτέλεσμα και να φέρουν, τελικώς τις κερδίζει ο κ. Σημίτης.

Θα επρόκειτο για θαύμα της φύσης αν δεν επρόκειτο για θαύμα του συστήματος. Ο καπιταλισμός ήδη απ’ τη δεκαετία του ’90 διά του «εκσυγχρονισμού», όστις συνενώνει συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες στην ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική, αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται πλέον την αστική δημοκρατία, εκτός κι αν η δημοκρατία αυτή ρυθμισθεί έτσι ώστε να εκλέγει πάντα έναν Σημίτη.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Σρέντερ – Μέρκελ. Σαρκοζί – Ολάν. Τόνυ Μπλαίρ – Κάμερον. Μπερλουσκόνι – Ρίτσι. Θαπατέρο – Ραχόι και πάει λέγοντας…

Το ίδιο κι εδώ. Μπορεί ο κ. Σημίτης να λέγεται κάθε φορά Παπαδήμος, Στουρνάρας, Χαρδούβελης, αλλά αυτός κυβερνάει. Δεν πάει να γίνονται εκλογές, αυτό

το ολοκληρωτικό και συνεπώς ακροδεξιό πολιτικό νεόπλασμα κατατρύχει όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση (και την Ελλάδα) όχι ως αποτέλεσμα τυχαιότητος αλλά ως κατασκεύασμα εκ προμελέτης. Η αστική τάξη διεθνώς δεν χρειάζεται πλέον τις αστικές δημοκρατίες,

χρειάζεται απλώς τους τύπους τους, ολίγον απ’ τους θεσμούς τους και κάτι απ’ τις τελετουργίες τους για να διαστρέψει ό,τι φιλολαϊκό απέμεινε από την ουσία τους. Σήμερα στην Ελλάδα κυβερνά το δεύτερο και το τέταρτο κόμμα, ενώ σιγά-σιγά οι εκλογές εκφυλίζονται

σε ένα πρόσχημα του ίδιου κομφορμισμού: ό,τι και να λέει το αποτέλεσμα, να κυβερνά ο «εκσυγχρονισμός» (δηλαδή να εφαρμόζεται ο πιο άγριος νεοφιλελευθερισμός) μέσα από συμμαχίες κομμάτων, αδιανόητες μόλις στο πρόσφατο παρελθόν. Αν πριν από λίγα χρόνια έλεγες σε έναν δεξιό ότι ψηφίζοντας Σαμαρά θα τον κυβερνά ο κ. Σημίτης, θα σε θεωρούσε τρελόν.

Οταν μιλάμε για τον «πειρασμό» της Γερμανίας να εκγερμανίσει την Ενωση, θα πρέπει ταυτοχρόνως να μιλάμε και για τον πειρασμό της αστικής τάξης να αποδομήσει την αστική δημοκρατία. Στα καθ’ ημάς, η κατάλυση του Συντάγματος, η υποβάθμιση του Κοινοβουλίου και η αυταρχική διακυβέρνηση αποτελούν αψευδείς μάρτυρες αυτού του φαινομένου.

Ο αχταρμάς (τραγικός) αυτού του ανασχηματισμού καταδεικνύει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την επικράτηση του εκφυλισμού της πολιτικής και των ιδεολογιών σε ένα χρηστικό εργαλείο προκειμένου να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη της (κάθε) χώρας σε υπάκουη σκλάβα των τραστ και των τραπεζών.

Ποια λαϊκή δεξιά, ποια ακροδεξιά, ποιο Βενιζελικό έστω ΠΑΣΟΚ, ποια σοσιαλδημοκρατία , όλα ένας βολικός χυλός που χθες τον έλεγαν Γεωργιάδη και σήμερα Βορίδη. Σ’ αυτόν τον χυλό μπορεί να μπει αύριο η ΔΗΜΑΡ όπως βγήκε χθες, ή το ΛΑΟΣ. Μπορεί να συνυπάρχει η κυρία Βούλτεψη με όσους έπτυε χθες και πιθανόν να ξαναπτύει αύριο, πλην όμως όλα αυτά είναι λεπτομέρειες – άλλωστε το 90% των Υπουργών που μετέχουν σ’ αυτήν την κυβέρνηση έχουν κατά καιρούς αλληλοβρισθεί για ποικίλους λόγους που υπερβαίνουν κατά τον αριθμό τη βιοποικιλότητα του Πηλίου.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι μόνον πως ό,τι και να γίνει εν τέλει κυβερνά ο κ. Σημίτης, αλλά και ότι η κάθε φορά μεταμόρφωσή του είναι χειρότερη της προηγούμενης. Κατ’ αρχήν στην κορυφή: ο κ. Σημίτης (δηλαδή ο μονεταριστικός εκσυγχρονισμός και ο πιο ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός) κυβέρνησε ως Καραμανλής, ως Γιωργάκης, ως Παπαδήμος και ως Σαμαράς υπό τη μορφήν του κ. Αλογοσκούφη, του κ. Παπακωνσταντίνου, του κ. Βενιζέλου, του κ. Στουρνάρα και τώρα του κ. Χαρδούβελη.

Απ’ όσα πολλά εγράφησαν για τον άνδρα προκύπτει αποτυχημένος στις προβλέψεις του (έβλεπε ανάκαμψη απ’ το 2011), αποτυχημένος (δηλαδή πολύ αποτελεσματικός) θιασώτης του κουρέματος των ομολόγων που αλάλιασαν τα ασφαλιστικά ταμεία (άτινα ο ίδιος τώρα καλείται να αποτελειώσει). Σύμβουλος της Γιούρομπανκ που μπάταρε δυο φορές (με τον κ. Λάτση όμως να επωφελείται επίσης δυο φορές: με μετοχές της Εθνικής και με φιλέτα τύπου «Ελληνικού»). Προσέτι, επειδή ο άνθρωπος

έγραφε (στην «Καθημερινή») ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι κακή επιλογή, καλείται τώρα να… επαναδιαπραγματευθεί το χρέος. Εδώ πλέον ο εκφυλισμός τού κυβερνάν φθάνει σε κωμικά και γκροτέσκ επίπεδα. Ενας

…δικός μας άνθρωπος, διότι επί χρόνια πληρώνεται απ’ τα δικά μας λεφτά, τους φόρους μας, ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης καλείται να φέρει εις πέρας το τέλος μας.

Το τέλος αυτό έχει ήδη προδιαγραφεί απ’ τα πρώτα μνημόνια, απ’ τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου (τους εφαρμοστικούς νόμους που ελήφθησαν και έπονται) όπως κι απ’ όσα προβλέπονται στην πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα κατόπιν εορτής ή μάλλον κατόπιν εκλογών. Τι πιο χυδαίο κι όμως, τι πιο συνηθισμένο;

Ενα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον κ. Σαμαρά: ότι επιτέλους πέτυχε το πιο ολιγομελές κι ευέλικτο Υπουργικό Συμβούλιο απ’ τη μεταπολίτευση: τον εξής έναν, τον κ. Σημίτη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μονομελές Υπουργικό Συμβούλιο, με τον κ. Σημίτη σε πέντε-έξι παραλλαγές συν πέντε-έξι ακόμα πρόσωπα

βγαλμένα απ’ τον χώρο της τηλεοπτικής κυρίως προπαγάνδας, μάλιστα της πιο αμετροεπούς και της πιο φθηνιάρικης. Πρόκειται για τον εκφυλισμό του εκφυλισμού. Διότι, αν η αστική τάξη έχει επιλέξει πλέον ένα εκφυλισμένο άμα τε κι εκφυλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, αυτό το μοντέλο από χρήση σε χρήση εκφυλίζεται και το ίδιο.

Κάθε υβρίδιο δεξιού – σοσιαλδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού είναι χειρότερο απ’ το προηγούμενο. Δεν αντέχει την εντροπία του, ούτε την ύβριν που περιέχει. Για αυτό και η ρητορική που τα επικαλύπτει όλα αυτά γίνεται όλο και πιο κούφια. Χθες, επί παραδείγματι, ο κ. Σαμαράς στην εναρκτήρια ομιλία του προς τα Σημιτοειδή του αναφερόταν σε έναν πλασματικό ανύπαρκτο κόσμο. Δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Είναι υποχρεωμένος πλέον να λέει ψέματα.

Τι να πει; αυτά που λέει η έκθεση του ΔΝΤ; Οχι! Ο κ. Πρωθυπουργός, είτε ο ίδιος είτε διά στόματος Βενιζέλου, είναι υποχρεωμένος να πει και να λέει όλο και πιο πολλά ψέματα. Είναι υποχρεωμένος να σου πυροβολεί το μυαλό, διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς μέσα στο πλαίσιο του ταξικού εμφυλίου πολέμου που έχει κηρύξει και διεξάγει…
ΣΤΑΘΗΣ – http://www.enikos.gr/stathis/241560,Anasxhmatismos_Egw_o_Shmiths.html

Ας ζήσουμε λοιπόν

Επιδόματα για όλους!

Αντιδράσεις προκάλεσε το εκλογικό επίδομα που ενέκρινε η Βουλή στους υπαλλήλους της. Οι αντιδράσεις οφείλονται στο ότι οι υπάλληλοι της Βουλής παίρνουν το επίδομα όταν η Βουλή είναι κλειστή. Δηλαδή, δεν δουλεύουν και πληρώνονται. Κι όμως, αυτό είναι το σωστό.

Θα πρέπει όλοι να αντιληφθούμε πως το να μην έχεις δουλειά δεν είναι πια η εξαίρεση. Είναι ο κανόνας.

Δεν είναι περίεργο το να μην έχεις δουλειά. Το περίεργο είναι να έχεις δουλειά.

Η ανεργία αυξάνεται εδώ -και παντού αλλού- επειδή δεν χρειάζονται πια οι εργαζόμενοι. Απλά, δεν χρειάζονται.

Δεν είναι θέμα κακού και καλού αφεντικού. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται.

Εκατομμύρια άνθρωποι κυνηγούν νέες θέσεις εργασίας -που υποτίθεται ότι δημιουργούνται- αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα.

Νέες θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν, ούτε θα υπάρξουν. Και οι παλιές θέσεις εργασίας μειώνονται διαρκώς.

Ο νέος απόλυτα οικονομικός κόσμος δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο της εργασίας -που εμείς μάθαμε-, ο οποίος αποτελεί παρελθόν αλλά κάνουμε όλοι σαν να μην το έχουμε αντιληφθεί.

Τα οικονομικά παιχνίδια των αγορών δεν χρειάζονται πια στρατιές εργαζομένων αλλά ούτε καν τα παραδοσιακά αφεντικά με τις γραβάτες – σε πολλές περιπτώσεις δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από έναν άνθρωπο και έναν υπολογιστή.

Αντί να ουρλιάζουμε όλοι για επιδόματα που δίνονται σε διάφορες κατηγορίες εργαζομένων, θα πρέπει να απαιτήσουμε μεγάλα επιδόματα για όλους τους ανθρώπους. Είτε εργάζονται, είτε όχι.

Και τα επιδόματα αυτά θα πρέπει να είναι διαρκή. Για πάντα.

Ο μόνος ρόλος που έχει απομείνει στη μάζα είναι αυτός του καταναλωτή. Σε τίποτα άλλο δεν τους είμαστε χρήσιμοι.

Τα μεγάλα επιδόματα σε όλους τους ανθρώπους τους εξασφαλίζει ότι θα συνεχίσουμε να καταναλώνουμε, ενώ τους εξασφαλίζει ότι δεν θα μετατραπούμε σε εγκληματίες και θα υπάρχει ένα σχετικά ήρεμο κοινωνικό περιβάλλον, ώστε οι αγορές να συνεχίσουν απρόσκοπτα τα απολαυστικά -για τις οικονομικές ελίτ- παιχνίδια τους.

Αυτοί που γκρινιάζουν για τους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, ας σκεφτούν πως το Κράτος -εδώ και αλλού- συντηρεί πολλές φορές χιλιάδες ανθρώπους που δεν κάνουν απολύτως τίποτα και δεν χρειάζονται, για να μην τους βρει με τα όπλα και τα τσεκούρια στους δρόμους.

Ο ελεύθερος χρόνος είναι κατάρα για τον άνεργο -που δεν ξέρει τι να τον κάνει-, ενώ αποτελεί ζητούμενο για τον εργαζόμενο που δεν προλαβαίνει να πάρει ανάσα.

Με μεγάλα ισόβια επιδόματα, ο ελεύθερος χρόνος θα μετατραπεί σε αυτό που θα έπρεπε πάντα να είναι: χρόνος απολαύσεων, γνώσης και ηδονών.

Ας θυμηθούμε τους Σιμπονέι, τους ιθαγενείς της Κούβας, οι οποίοι άρχισαν να αυτοκτονούν, όταν οι κατακτητές Ισπανοί τους έβαλαν να εργαστούν.

Οι Σιμπονέι δεν μπορούσαν να καταλάβουν -και δικαιολογημένα- γιατί θα έπρεπε να αφήσουν την όμορφη ζωή με τα ωραία φαγητά, την ξάπλα και τον έρωτα για να δουλέψουν.

Οι Σιμπονέι αυτοκτονούσαν γιατί οι Ισπανοί ήθελαν να τους μετατρέψουν σε δούλους. Σήμερα, οι άνθρωποι αυτοκτονούν επειδή δεν βρίσκουν δουλειά – δηλαδή, επειδή κανείς δεν τους θέλει για δούλους.

Η εργασία είναι ένα θλιβερό κατάλοιπο της δουλοκτησίας. Μόνο οι δούλοι εργάζονταν.

Το πέρασμά μας από τη ζωή πρέπει να γίνει κάτι πιο φωτεινό, πιο δημιουργικό, πιο ηδονικό από την ακούσια 40ετή φυλάκιση σε ένα γραφείο με μοναδικό όνειρο τη σύνταξη και τα γηρατειά.

Άλλωστε, το έγραψα και πιο πάνω, δουλειές δεν υπάρχουν.

Ας ζήσουμε λοιπόν.
http://pitsirikos.net/2012/07/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B4%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82/

Οι καθαρίστριες

katharistries
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΠΑΝΟΥ

Πρώτα τις συκοφάντησαν: Απλώθηκε η φήμη ότι έπαιρναν μισθούς των 3.000 και των 4.000 ευρώ το μήνα, ότι πρόκειται για διαπλεκόμενες εργαζόμενες που δίνουν μάχη για τη διατήρηση των προνομίων τους. Τι συντεχνία κι αυτή! Πίσω από τα φαράσια και τις σκούπες να κρύβονται ύποπτα συμφέροντα και προκλητικές πολυτέλειες.

Ακολούθησε η ώρα του κοινωνικού αυτοματισμού: Ευθύνονται για το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της Αθήνας αφού κλείνουν την Κ. Σερβίας, δυσφημούν τη χώρα αποκλείοντας την είσοδο στο υπουργείο Οικονομικών, στο όνομα των διεκδικήσεών τους υποτάσσουν το συλλογικό διακύβευμα στην ατομική σκοπιμότητα και επιβάλλουν κανόνες ανομίας σε μια ευνομούμενη χώρα.

Ύστερα ήρθαν τα ΜΑΤ: Φόβος και καταστολή, να φύγει το αντιαισθητικό αντίσκοινο έξω από το υπουργείο Οικονομικών, να μην βλέπουν οι περαστικοί, να μην θυμούνται οι υπάλληλοι, να μην ενοχλείται η πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία, να μην ταράζονται οι επικεφαλής του κλιμακίου της Τρόικας, να μην κάνουν το γύρο του κόσμου οι φωτογραφίες, να μην ρωτάνε τα παιδιά «γιατί κοιμούνται στο πεζοδρόμιο αυτές οι κυρίες».

Στο μεταξύ, κατασκευάζονταν εχθροί: Κατά βάθος είναι όλες τους ΣΥΡΙΖΑ και τις κινεί η Κουμουνδούρου για να ανατρέψει την κυβέρνηση. Πρόκειται για εκτελεστικά όργανα των δυνάμεων της δραχμής που θέλουν να ανακόψουν την πορεία προς την ανάκαμψη και επενδύουν στην μπαχαλοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, κάθε μία από αυτές παίζει έναν ύποπτο ρόλο είτε συνειδητά είτε εν αγνοία της.

Τελικά, μίλησε η Δικαιοσύνη: Το πρωτοδικείο δικαίωσε τις καθαρίστριες αποκαλύπτοντας ότι οι μισθοί τους κινούνταν από τα 300 μέχρι τα 700 ευρώ, ότι η ανάθεση της δουλειάς τους σε ιδιωτικές εταιρείες δεν αποφέρει δημοσιονομικό όφελος, ότι δεν αξιολογήθηκαν πριν πεταχτούν στο δρόμο. Η δικαστική απόφαση δεν εκτελέστηκε, η κυβέρνηση προσπαθεί να την ανατρέψει, γιατί είναι πια ζήτημα τιμής για τους ίδιους να μην κερδίσουν οι καθαρίστριες. Γιατί αν επαναπροσληφθούν θα είναι σαν να παραδέχεται το υπουργείο Οικονομικών ότι τις «σκούπισε» επειδή ήταν τα πιο εύκολα θύματα, ότι για να μην γίνει η σοβαρή δουλειά, του εντοπισμού ακατάλληλων υπαλλήλων, αναζητήθηκε η λύση στο υπόγειο και ότι για να υποστηριχθεί αυτή η απαράδεκτη απόφαση κινήθηκε ένας θηριώδης μηχανισμός προπαγάνδας προκειμένου, αφού ισοπεδωθούν, να απαξιωθούν ηθικά.

Την ίδια ώρα, ανακοινώνονται συνεχώς διορισμοί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και εξακολουθούν να δίνονται πρόωρες συντάξεις στα 55. Η κάθαρση στο Δημόσιο προχωρά με αργούς ρυθμούς, ίσως όχι πιο αργούς από εκείνους που χαρακτηρίζουν την προσπάθεια να πληρώσουν οι μεγάλοι φοροφυγάδες.

Το λάθος ήταν έγκλημα: Το υπουργείο Οικονομικών, αυτό που έχει συνολικά την ευθύνη της υλοποίησης του προγράμματος προσαρμογής, όταν ξεκίνησε η εφαρμογή του μέτρου της διαθεσιμότητας, στον τομέα άμεσης αρμοδιότητάς του, διάλεξε τις καθαρίστριες! Βρήκε μια οριζόντια και τυφλή λύση με την κυνική λογική ότι οι Κούνεβες που θα στείλει ο ιδιώτης θα είναι φηθνότερες. Το υπουργείο Οικονομικών που έπρεπε πρώτο να δώσει το παράδειγμα της αξιολόγησης και της δικαιοσύνης, έκανε το ακριβώς αντίθετο.

Για να φτάσει μια κυβέρνηση στις καθαρίστριες, θα πρέπει να έχουν προηγηθεί όλα τα άλλα: Να έχουν φύγει οι επίορκοι, να έχουν εντοπιστεί και εξοβελιστεί οι λουφαδόροι, οι άχρηστοι, οι αργόμισθοι, να έχουν κλείσει όλοι οι παρασιτικοί φορείς του Δημοσίου, να έχει δοθεί οριστικό τέλος στις ρουσφετολογικές προσλήψεις, να μην υπάρχουν νέες γενιές συμβασιούχων που χρησιμοποιούνται ως εκλογική πελατεία, να έχει διευρυνθεί η φορολογική βάση, να έχουν πληρώσει αυτοί που δεν πλήρωναν ποτέ, να έχουν εμπεδωθεί κανόνες διαφάνειας και αξιοκρατίας στη δημόσια σφαίρα, να έχει μειωθεί η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων, να μην πληρώνουμε εμείς τα χρέη τους, να έχουν καταβάλει την έκτακτη εισφορά τους οι εφοπλιστές.

Για να φτάσει μια κυβέρνηση στις καθαρίστριες, θα πρέπει οι εμπνευστές της απόφασης να το αντέχουν. Να βλέπουν στα κουρασμένα τους πρόσωπα υπονομευτές της ανάκαμψης και να ακούν τη φωνή τους σαν έναν ενοχλητικό θόρυβο που χαλάει τη γιορτή της εξουσίας. Θα πρέπει δηλαδή να έχουν πωρωθεί τόσο ώστε να μην ντρέπονται, να μην λυπούνται και να μην καταλαβαίνουν πώς αυτές οι γυναίκες κατάφεραν να συγκινήσουν και να πάρουν μαζί τους όλους όσοι ακούν «ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών».
www.athensvoice.gr

Στην παγίδα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Οι εθνικές οικονομίες που σε περιόδους ύφεσης ακολουθούν πολιτικές παραγωγής του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, τρώνε κυριολεκτικώς τις σάρκες της κοινωνίας, θίγοντας και δηλητηριάζοντας την πραγματική οικονομία της χώρας στην οποία αναφέρονται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει το ζήτημα, όπως ξέρει καλά πως η λογιστική μεθόδευση για την εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος στην Ελλάδα της χρόνιας ύφεσης με εσωτερική υποτίμηση,που μείωσαν ποσοστιαία το εθνικό εισόδημα στο επίπεδο της δραματικής αύξησης της ανεργίας, εγκλώβισαν την χώρα σε μια φάση χρόνιας υπανάπτυξης. Η διαδικασία αυτή που μεγέθυνε το διαρθρωτικό πρόβλημα της Ελλάδας, ήταν ένα τεχνούργημα που εξυπηρετούσε αποκλειστικά την στρατηγική λιτότητας και αντιπληθωρισμού που επέλεξε η γερμανική κυβέρνηση σε συνεργασία με το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να διασφαλισθεί βραχυχρονίως ο μηχανισμός παραγωγής πλεονάσματος στην Γερμανία, δίχως ευρύτερες θεσμικές μεταβολές στην ευρωζώνη και να μην επωμισθούν (οι πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα) το κόστος διατήρησης της υψηλής αξίας του ευρώ και το κόστος για το χάσιμο ενός στοιχήματος διεθνών θεσμικών επενδυτών στα ελληνικά ομόλογα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλά γνωρίζει την κομπίνα του καζινοκαπιταλισμού εναντίον της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, την οποία υποστήριξαν σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής και προπαγάνδας κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί έλληνες, ακολουθώντας πιστά την κοινωνικά και εθνικά καταστροφική συμφωνία της κυρίαρχης πολιτικο-μεγαλοεπιχειρηματικής ελίτ με την Τρόικα. Νεοδημοκράτες και Πασόκοι όλων των επιμέρους μορφωμάτων που στήριξαν τις λεγόμενες «κυβερνήσεις των μνημονίων», ενώ σήμερα συνεχίζουν να προσφέρουν κοινοβουλευτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά, διέπραξαν το έγκλημα να αποζημιώσουν με την πραγματική ελληνική οικονομία εκείνους τους διεθνείς οικονομικούς παράγοντες που έχασαν το χρηματοπιστωτικό στοίχημα, ποντάροντας στην «χάρτινη» ανάπτυξη της Ελλάδας την προηγούμενη περίοδο.

Αυτό που δείξαμε αριστεροί – οι οποίοι δεν παραμείναμε στο επίπεδο της οργισμένης ή χαιρέκακης καταγγελίας του καπιταλισμού, λέγοντας «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» … και ξεμπερδεύουμε – ήταν πως η μορφή πτώχευσης και φτωχοποίησης της Ελλάδας, υπήρξε το αποτέλεσμα μίας διεθνούς κινδυνολογίας των στοιχηματζήδων της χρηματαγοράς, που επιδίωξαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν να δομηθεί ένα σύστημα εγγύησης του στοιχήματός τους στην ευρωζώνη, μέσω του οποίου το χρήμα γεννά χρήμα δίχως μάλιστα αυτό να πληθωρίζεται! Το σύστημα αυτό φρόντισαν οι γερμανοί να μην λάβει καθολική μορφή στην ευρωζώνη, αλλά να εξειδικευτεί στην κάθε μια χώρα, για την οποία εκδηλωνόταν απροθυμία θετικού στοιχήματος από τους επενδυτές. Με αυτόν τον τρόπο δοκίμασαν να έχουν και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, με την έννοια πως και δεν θα επωμίζονταν οι πλεονασματικές χώρες το κόστος διατήρησης του ευρώ, ενώ παράλληλα θα επιτύγχαναν την πόλωση κεφαλαίων στις δικές τους οικονομίες, οι οποίες έτσι θα αναπτύσσονταν με μικρότερο χρηματοοικονομικό κόστος. Κάπως έτσι ο καζινοκαπιταλισμός λειτούργησε υπέρ της πραγματικής οικονομίας του βορρά της ευρωζώνης, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας του νότου.
Για την αποβιομηχανοποιημένη Ελλάδα της διαρθρωτικής ανωμαλίας, η διαδικασία αυτή, που θεμελιώθηκε θεσμικά δια του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης», υπήρξε απολύτως καταστροφική.
Εδώ πλέον η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας μας υπέστη σοβαρό πλήγμα, εξαιτίας ασφαλώς της σύγχρονης λειτουργίας της χρηματοπιστωτικής οικονομίας της ευρωζώνης, η οποία κλονίστηκε όταν κατέρρευσε το δόγμα: «είμαι πολύ μεγάλος και δυνατός για να αποτύχω», μετά την κατάρρευση του ίδιου δόγματος στις ΗΠΑ και την χρηματοπιστωτική ανισορροπία που προκλήθηκε μεταξύ ζώνης δολαρίου και ευρωζώνης. Η γερμανική κυβέρνηση δήλωσε τότε πως δεν σκοπεύει να εγγυηθεί χρηματοπιστωτικά στοιχήματα στις επιμέρους χώρες της ευρωζώνης, ούτε να δημιουργήσει έναν γενικό ευρωπαϊκό μηχανισμό εγγυήσεων.
Στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέφερε και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που στις μέρες μας λειτουργεί με την αρχή του καζίνου. Αν δεν υπάρχει επενδυτικό ρίσκο θα… κλείσει το «καζίνο»! Οι γερμανοί υπερασπίστηκαν την έννοια της «ευθύνης του επενδυτή» και στην περίπτωση της Κύπρου, ακόμα και την «ευθύνη του καταθέτη», που παράλληλα με αξατομικευμένα προγράμματα συγκυριακής κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και κυρίως της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα σε υπό πτώχευση χώρες, έδωσαν μία ανάσα στην ευρωπαϊκή οικονομία και ελπίδες για σταθερότητα στην ευρωζώνη.

Σιγά, σιγά σε όλες τις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης αποκαθίσταται ο μηχανισμός του ρίσκου, άρα και η χρηματοδότηση της πραγματικής τους οικονομίας από τους στοιχηματζήδες της χρηματαγοράς, εκτός από την Ελλάδα. Γιατί; Διότι Τρόικα και ελληνικές κυβερνήσεις των μνημονίων συναποφάσισαν πως η Ελλάδα θα αποτελούσε ένα «καζίνο» τόσο μεγάλου ρίσκου που θα απειλούσε με πληθωρισμό το ευρώ …και έτσι το έκλεισαν για τον αντίθετο λόγο που θα έκλεινε αν αναπτύσσονταν ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά εργαλεία που θα εγγυούνταν σταθερά κέρδη για τους επενδυτές ευρωπαϊκών ομολόγων.

Και τώρα τι γίνεται που το «καζίνο-Ελλάς» έκλεισε; Η πραγματική οικονομία της Ελλάδας βουλιάζει, επιχειρήσεις κλείνουν και εργαζόμενοι πετιούνται στον δρόμο, ενώ το κράτος συντηρείται από τα κρατικά δάνεια που λαμβάνει από χώρες της ευρωζώνης και από εκείνα του ΔΝΤ, με παράλληλες διευκολύνσεις δια της ΕΚΤ. Εάν, βιώνοντας αυτό το καθεστώς, δηλώνεις πως εμφανίζεις πρωτογενές πλεόνασμα, είναι λογικό πως από εδώ και εμπρός δεν έχεις ανάγκη να ζητείς δανεικά από τους επίσημους πιστωτές σου και από την κεφαλαιαγορά για την κάλυψη δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Άρα εντός της καραντίνας που βρίσκεσαι, υπολογίζεις αποκλειστικά σε δάνεια για να πληρώσεις τους τόκους από το τεράστιο χρέος σου – αφού ήδη έχεις διαθέσει προς τα εκεί τα δύο-τρίτα του λογιστικού σου πρωτογενούς πλεονάσματος – και νέα δάνεια για να αναχρηματοδοτήσεις τα δικά τους δάνεια ή ομόλογα που λήγουν. Αυτό βασίζεται σε ένα λογαριασμό στραγγαλισμού της πραγματικής οικονομίας της Ελλάδας. Σε μια φορολογική αφαίμαξη διαρκείας της μεσαίας τάξης και των κατώτερων στρωμάτων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των δημοσίων επενδύσεων.

Ε, αυτό είναι το «σχέδιο ανάπτυξης» της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, το οποίο αμφισβητεί ασφαλώς και αντιμάχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, υπονοώντας ωστόσο πως θα μπορούσε να αποδεχτεί πως πράγματι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα και άρα η χώρα δεν χρειάζεται δανεικά γα να χρηματοδοτήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως επόμενη κυβέρνηση παγιδεύεται στο κόλπο που έστησαν οι ανερμάτιστοι κυβερνώντες με την Τρόικα και το οποίο αποσκοπεί στην μεταβολή της Ελλάδας σε τριτοκοσμική αγορά που, αν επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει να διαλύσει εντελώς το κοινωνικό της σύστημα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, δίχως καμία υπερβολή; Όχι απλώς φτώχεια και δυστυχία για τα δυο-τρίτα του πληθυσμού, αλλά ιδιωτικοποίηση των βασικών κοινωνικών αγαθών που θα είναι αδύνατο να απολαύσει η πλειονότητα εξ αυτών που τα απολαμβάνει σήμερα.

Έτσι η ίδια η ελληνική κοινωνία θα μετατραπεί σε τριτοκοσμική – και αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους ρατσιστική αντιμετώπιση του μη-αναπτυγμένου κόσμου, αλλά απλώς σαφή πολιτική κατηγοριοποίηση, ως προϊόν του νεο-ιμπεριαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που παράγει τρελά κέρδη για τους μηχανικούς που λιπαίνουν με «χάρτινο-πλούτο» τους τροχούς της πραγματικής οικονομίας! Όταν η «χαρτούρα» ακριβύνει, μια και το ρίσκο των επενδυτών αυξάνεται τεχνητά πολύ, σταματάει η λίπανση και κολλάνε οι τροχοί με αποτέλεσμα να αυξάνει δραματικά το ρίσκο διαβίωσης όσων οικονομούν και εργάζονται στην πραγματική οικονομία!

Τότε οι επιλογές είναι δύο: αστυνομοκρατία, κυβερνητικός αυταρχισμός και χούντα ή επανάσταση και σοσιαλιστική δημοκρατία. Για την δεύτερη επιλογή οι πολιτικές προϋποθέσεις δεν καλύπτονται αντικειμενικά, ενώ για την πρώτη …δόξα τω θεώ περισσεύουν στην σημερινή Ελλάδα!

Η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος για την Ελλάδα είναι ένα πολιτικό κόλπο που επιχειρεί να διασκεδάσει την τάση μείωσης του ΑΕΠ κατά 50% ουσιαστικά μέσα σε μια οκταετία και αυτό κατά μια περίοδο που ο χρηματοπιστωτικός τομέας για να συνεχίσει να υπάρχει με την σημερινή του μορφή, ως επανα-ιδιωτικοποιημένες τράπεζες που προηγουμένως διασώθηκαν με τον ίδιο τρόπο που διασώθηκαν οι «προβληματικές επιχειρήσεις» του τέλους του ’70 και του ’80, πρέπει να απορροφήσει περισσότερο από το ένα τρίτο των κερδών των επιχειρήσεων!

Καταλαβαίνετε το αδιέξοδο; Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά, για να χρηματοδοτήσει το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο τα επόμενα χρόνια αντί να μειωθεί θα αυξηθεί, αν δεν επιθυμούμε να καταστραφεί απολύτως η ελληνική κοινωνία και αγορά. Αυτά τα λεφτά αν δεν προκύψουν με πολιτική απόφαση εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, που θα επανεντάξει την Ελλάδα στην χαμηλού ρίσκου χρηματαγορά, θα προκύψουν με την μορφή αναγκαστικού εσωτερικού δανεισμού, χειρότερης μορφής από τον ήδη υπάρχοντα που φτωχοποιεί τους μικρομεσαίους. Τότε το κόστος για το «φετίχ-ευρώ» θα γίνει απαγορευτικό για την ελληνική κοινωνία και η έξοδος από την ευρωζώνη αυτονόητη συνθήκη για ανάπτυξη. Η ανάπτυξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, προϋποθέτει σοσιαλ-δημοκρατικοποίηση της φορολογίας και της αντίληψης των δημόσιων αγαθών στο εσωτερικό και ευρωπαϊκή, πολιτική λύση στη χρηματοπιστωτική ασφυξία της χώρας, με ουσιαστική διαγραφή μέρους του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης για την εξυπηρέτηση του υπολοίπου και εξομάλυνση του επενδυτικού ρίσκου σε μη-κερδοσκοπικά επίπεδα. Πράγμα που δεν είναι δύσκολο να συμβεί αν υπάρξει συμφωνία της γερμανικής πλευράς με εκείνους με τους οποίους διαπραγματεύτηκε τα PSI!

Μπορούν ωστόσο να γίνουν αυτά όσο κυριαρχεί η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος; ΌΧΙ! Αν δεν απομυθοποιηθεί αυτή η απολύτως διαστροφική της ελληνικής πραγματικότητας «θεωρία», η χώρα μας θα αναγκαστεί να βγει από την ευρωζώνη ή θα παραμείνει σε αυτήν σαν «κλειστό-καζίνο» στο οποίο θα έχει επιβληθεί μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης – μνημόνια επί μνημονίων – το οποίο θα συνιστά μια μόνιμη πολιτική ανωμαλία για την ίδια την χώρα και την ΕΕ και έναν θεσμό διαρκούς κοινωνικής και δημοκρατικής απόκλισης από τον μύθο ευημερίας της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει έναν λογικό σοσιαλ-δημοκρατικό πραγματισμό, αλλά τελευταία μοιάζει να αποδέχεται, έστω ως «υπόθεση εργασίας», «θεωρίες» που θα τον παγιδεύσουν αύριο ως κυβέρνηση. Το «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι μπλόφα με τεράστιους κινδύνους για τον «έλληνα-παίχτη», που επιπροσθέτως δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαία και επιτακτική εξυγίανση των δημοσιονομικών μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπεται να στηρίξει την δική του κοινωνικοοικονομική στρατηγική πάνω σε αυτήν την μπλόφα! …

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.
http://www.activistis.gr/2014/06/blog-post_8302.html

Κέρδη για ίλιγγο

Του Στέφανου Μάνου

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα το P/B (τιμή προς λογική αξία) των 4 μεγάλων ελληνικών Τραπεζών ήταν:

Εθνική: 1,282
Alpha: 1,272
Πειραιώς: 1,081
Eurobank: 0,7736

Πρόθεση της κυβέρνησης και του ΤΧΣ είναι η κατά 3 δισ. αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Eurobank. Για να αυξήσει την ελκυστικότητα της αύξησης, η κυβέρνηση νομοθέτησε ότι οι νέες μετοχές μπορούν να προσφερθούν σε τιμή χαμηλότερη από την τιμή της αγοράς. Π.χ. σε τιμή που να αντιστοιχεί σε P/B 0,500. Το ίδιο το ΤΧΣ, που κατέχει τη συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών της Eurobank (98%), σύμφωνα με το κυβερνητικό νομοθέτημα, δεν δικαιούται να συμμετάσχει στην αύξηση του κεφαλαίου.

Με αυτούς τους όρους προεξοφλώ ότι η αύξηση θα είναι επιτυχής. Το ΤΧΣ δεν θα είναι πια σημαντικός μέτοχος της Eurobank και δεν θα μπορέσει να ανακτήσει το κεφάλαιο που αρχικά τοποθέτησε στην Τράπεζα. Η ζημιά που θα προκύψει θα επιβαρύνει τους φορολογούμενους.

Τι θα πρέπει να αναμένει ο επενδυτής που θα τοποθετήσει 3 δισ. για την πλειοψηφία των μετοχών της Eurobank;

Θα έχει αποκτήσει την πλειοψηφία με P/B 0,5000 και η τράπεζα με τα φρέσκα 3 δισ. θα είναι περισσότερο από σωστά κεφαλαιοποιημένη. Θα περιμένει ο επενδυτής συνεπώς (ευλόγως πιστεύω) ότι σε βραχύ χρονικό διάστημα ολίγων μηνών το P/B των μετοχών θα φθάσει τα επίπεδα των άλλων τραπεζών. Δηλαδή κάπου μεταξύ 1,000 και 1,300 ή και περισσότερο. Σε λίγους μήνες τα 3 δισ. θα έχουν γίνει 6, 7 ή και περισσότερα δισ.

Με την έγκριση της Βουλής, τις ευλογίες του Υπουργείου Οικονομικών και του ΤΧΣ θα έχει στηθεί ένα σύστημα ασφαλούς και ιλιγγιώδους πλουτισμού. Ένα σύστημα στο οποίο μπορούν να μπουν μόνον ολίγοι επίλεκτοι. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψω ότι η ηγεσία του ΤΧΣ δεν αντιλαμβάνεται τους πιο πάνω συλλογισμούς. Τότε όμως γιατί προχωράει σε τέτοια ρύθμιση;

Τι θα έπρεπε να γίνει; Να αναλάβει την αύξηση εξ ολοκλήρου το ΤΧΣ. Έχει τα λεφτά και θα έχει και τα κέρδη που περιέγραψα.

Έχω πάψει να ελπίζω ότι η Ελληνική κοινωνία έχει τα ανακλαστικά να σταματήσει τέτοια φαινόμενα ιλιγγιώδους πλουτισμού και γι΄ αυτό έχω πάψει και να γράφω. Ας υπάρχει πάντως το κείμενο αυτό ως μια πρόβλεψη του τι θα συμβεί με την επιχειρούμενη ΑΜΚ της Eurobank. Για όσους θα λένε “δεν ήξερα”.

Ελπίζω τα ΜΜΕ να αφιερώσουν λίγο από τον πολύτιμο χώρο τους για να περιγράψουν τους όρους πώλησης των μετοχών του ΟΠΑΠ, τις αποτιμήσεις των καλοπληρωμένων εκτιμητών (και στην Eurobank θα μας διαβεβαιώσουν οι εκτιμητές ότι όλα είναι όπως πρέπει) και ποια τελικά είναι η τιμή των μετοχών λίγους μόλις μήνες μετά. Για να γνωρίζουν οι Έλληνες πως βγαίνουν τα λεφτά στην Ελλάδα της κρίσης.
http://www.capital.gr/News.asp?id=1993358

Αποσταθεροποιήστε τους!

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ προέβη σε δήλωση προς τους ιθαγενείς (συγγνώμη: τους πολίτες) της εθνικά και πολιτικά ανεξάρτητης Ελλάδας, με την οποία τους επέστησε την προσοχή να ψηφίσουν «σωστά» στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να μην διασαλευτεί η… «σταθερότητα».

Η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο «Σαρκολάντ», ο Ρομπάι και όλοι αυτοί οι δημοκράτες εταίροι που –αδιαμφισβήτητα πλέον και σε συνεργασία με τα ντόπια ανδρείκελα και τις εγχώριες «ρόμπες»- επέβαλαν από τις Κάννες ως δοτό πρωθυπουργό της χώρας τον Παπαδήμο, αγωνιούν μη και διασαλευτεί στην Ελλάδα η … «σταθερότητα».

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κ.Σαμαράς, τόνισε με έμφαση ότι το εκλογικό αποτέλεσμα που θα προκύψει από την κάλπη αφενός θα είναι εγκεκριμένο από τους εγχώριους και διεθνείς «σταθεροποιητές», αφετέρου θα είναι το επιθυμητό για το κόμμα του και την κυβέρνησή του αποτέλεσμα, και ως εκ τούτου διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να πληγεί η… «σταθερότητα» στην Ελλάδα.

Ο κ.Βενιζέλος, σχεδόν καθημερινά πλέον, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι οι ψηφοφόροι «πρέπει» να ψηφίσουν τον ίδιο και την «Ελιά» του στις εκλογές, ειδάλλως η… «σταθερότητα» θα πάει πάπαλα.

Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης θέλει κι αυτός να τον ψηφίσετε ώστε να συμβάλει κι εκείνος με τον δικό του τρόπο στην διασφάλιση της… «σταθερότητας» στη χώρα.

Επειδή, συνεπώς, επιβεβαιώνεται για μια ακόμα ο στίχος του ποιητή ότι «Δεν αντέχουν οι λέξεις σ’ όλα τα χείλη», και επειδή, εν ολίγοις, δεν υπάρχει MEGAφωνο ανασκολόπισης των εννοιών από το οποίο να μην έχουν ξεφτιλίσει το νόημα των λέξεων (σσ: από «σωτηρία» μέχρι «ανάπτυξη» και από «ανάκαμψη» μέχρι «σταθερότητα») θεωρούμε αναγκαίο να πάρουμε μια γεύση της «σταθερότητάς τους».

Δεδομένου ότι τα στοιχεία που ακολουθούν αφορούν σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε – στα παιδιά μας – η γεύση είναι τόσο πικρή, είναι τόσο οδυνηρή που μόνο κάποιος εντελώς «χαλασμένος» θα αρνιόταν ότι η καταγραφή τους συνιστά το προφανές: Την πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της «σταθερότητας» για την οποία μας μιλούν και με την απώλεια της οποίας μας… απειλούν! Ιδού:

O αριθμός των παιδιών που βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας στην Ελλάδα για το έτος 2012, ανήλθε στις 686.000 παιδιά! Ναι! Σχεδόν 700.000 παιδιά βιώνουν από πρώτο χέρι τη «σταθερότητα» στην Ελλάδα του κ.Βενιζέλου και του κ.Σαμαρά, τη «σταθερότητα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τη «σταθερότητα» της «Ελιάς» και του ΔΝΤ, τη «σταθερότητα» της ΕΕ, της ΟΝΕ, του ευρώ και όλης της γκάμας των θιασωτών του «ευρωμονόδρομου».

Στα συμπεράσματα της έκθεσης, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρονται και τα εξής:

Στην Ελλάδα που τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονταν σε 686.000 ή στο 35,4% το 2012, από 30,4% το 2011, τα πιο ευάλωτα είναι τα μονογονεϊκά (74,7%) και τα τρίτεκνα/πολύτεκνα (43,7%) νοικοκυριά.
Στα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά κάτω των 14 ετών ο κίνδυνος φτώχειας έφθασε το 28,1% το 2012 από 23,2% το 2011. Δύο στα τρία μονογονεϊκά νοικοκυριά (ποσοστό 66%) απειλείται από τη φτώχεια, σημειώνοντας αύξηση κατά 22,8 μονάδες από το 2011.
Τα πιο φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά σε κίνδυνο φτώχειας ανέρχονταν το 2012 σε 276.000 ή 14,2% σημειώνοντας αύξηση 47,6% σε σχέση με το 2011.
Τα παιδιά αυτά ζουν σε νοικοκυριά που το μηνιαίο εισόδημα για μια τετραμελή οικογένεια με δυο παιδιά κάτω των 14 ετών κυμαινόταν (για το 2012) κάτω από τα 670€.
Τα παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που κανένας ενήλικας δεν εργάζεται, ανέρχονταν σε 292.000 ή 13,2% το 2012, έχοντας αυξηθεί κατά 204.000 από το 2008.
Τα φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης, δηλαδή οι συγκεκριμένες δαπάνες υπερβαίνουν το 40% του εισοδήματός τους, ανέρχονται στο 92,2% (2012).

Αυτή είναι η «σταθερότητα» του κ.Βενιζέλου. Του κ.Σαμαρά. Του ΔΝΤ. Του «αναγκαίου (κατά το «Ποτάμι») Μνημονίου». Αυτή είναι η «σταθερότητα» της ΕΕ και όλης της «ευρωπαρέας», όλων των αποχρώσεων. Αυτή είναι η «σταθερότητα» από την οποία ξεπήδησαν και πάνω στην οποία βρωμίζουν τον τόπο τα φίδια του ναζισμού.

Τι πιο αναγκαίο, λοιπόν, ο ψηφοφόρος να αμφισβητήσει την «σταθερότητά τους»; Πόσο πολύτιμη εγγραφή για το σήμερα και το αύριο μια ψήφος που αντιπολιτεύεται αυτή την «σταθερότητα», με τρόπο τόσο ισχυρό και τόσο ξεκάθαρο, που κανείς δεν θα μπορεί να θολώσει το λαϊκό μήνυμα υπέρ της αποσταθεροποίησης – ναι, της αποσταθεροποίησης – της «σταθερότητάς τους». Και τι είναι πιο ευγενές και σταθερό; Ψήφος υπέρ των παιδιών μας ή ψήφος κυβερνητικής αναπαραγωγής μιας «σταθερότητας» που μετατρέπει το λαό και τα παιδιά του σε «ευρήματα» των στατιστικών της εξαθλίωσης;

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/234568,Aposta8eropoihste_toys!_.html

Ένα φτηνό στοκατζίδικο

Το τέλος της αγοράς – Μαριάννα Τζιαντζή

Σε μια τοπική εφημερίδα δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες η ακόλουθη αγγελία: “Νέος 23 ετών αναζητά οποιαδήποτε θέση εργασίας στην Καλαμάτα άμεσα. Γνώστης μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής. Εμπειρία πρατηρίου υγρών καυσίμων, χειρονακτικές εργασίες. Έμπειρος στο τραγούδι και τα μουσικά όργανα. Γνώστης Η/Υ, Αγγλικά με πτυχίο και Γερμανικά. Δίπλωμα οδήγησης ΙΧ και μοτοσικλέτας. Έχω κι άλλες γνώσεις στον επαγγελματικό τομέα”. Πληροφορίες στο τάδε τηλέφωνο. Κάτι από δω, κάτι από εκέι.

Ο νέος αυτός δεν ανήκει στην κατηγορία των παιδιών που σπούδασαν στο πανεπιστήμιο, έκαναν μεταπτυχιακά, μάζεψαν πτυχία με το τσουβάλι, παρακολούθησαν σεμινάρια κ.λπ. Είναι κάποιος με όρεξη για δουλειά, πρόθυμος για όλα. Είναι η φτηνή και σχετικά μορφωμένη εργατική δύναμη που βγάζει το μυαλό και τα χέρια της στο σφυρί. Είναι το τέκνο ενός εκπαιδευτικού συστήματος που παράγει εξαρτήματα με ημερομηνία εργασιακής λήξης: τετραωρίτες, διμηνίτες, συμβασιούχους, ενοικιαζόμενους, ευέλικτους και διαθέσιμους. “Οποιαδήποτε θέση”. Ο νέος αυτός της αγγελίας θα μπορούσε να παίξει σε τηλεοπτικό ριάλιτι, να γίνει βοηθός υδραυλικού, μάγειρας ή εργάτης σε τυροπιτάδικο, ντελιβεράς, σεκιουριτάς, υπάλληλος σε βενζινάδικο, τραγουδιστής σε νυχτερινό κέντρο, εμποροϋπάλληλος, διανομέας φυλλαδίων, θυρωρός, νυκτοφύλακας ή συνοδός σκύλων ή να χορεύει συρτάκι με τις τουρίστριες. Μια δουλειά να’ναι βρε παιδιά κι ότι νάναι.

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πολλές μέρες κοσκινίζει, έλεγαν παλιά. Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι θέλουν να ζυμώσουν, αλλά δεν έχουν αλέυρι, ούτε καν κόσκινο για να κοσκινίσουν έστω το τίποτε. Το σαξές στόρυ του Σαμαρά δεν έχει ούτε μια τόση δα θεσούλα για τους νέους, για τους φτωχούς που το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπάρχουν, ότι είναι ακόμα ζωντανοί και θέλουν να ζήσουν.

Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν και σώθηκαν ….
… διαβάστε τη συνέχεια στο ΠΡΙΝprin

Η κυριότερη απειλή κατά της δημοκρατίας στην ΕΕ είναι η ίδια η ΕΕ

“…. η κυριότερη απειλή κατά της δημοκρατίας στην ΕΕ δεν είναι η ακροδεξιά ή οι λεγόμενοι ευρωσκεπτικιστές, αλλά η ίδια η δημοκρατία στην ΕΕ, για την ακρίβεια η επίφαση δημοκρατίας στην οποία πρώτα συγκροτείται η κεντρική εξουσία, έπειτα οι θεσμοί και τα όργανα διακυβέρνησης, ύστερα οι διαδικασίες δημοκρατικής νομιμοποίησης του υπό διαμόρφωση υπερκράτους, και τέλος επιχειρείται η συγκρότηση λαού που θα δώσει αυτή τη δημοκρατική νομιμοποίηση. Πλην, όμως, ευρωπαϊκός λαός δεν υπάρχει, όχι με την έννοια της εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας, αυτό σχεδόν κανείς δεν το απαιτεί πια, αλλά με την έννοια της δημοκρατικής επιλογής κάθε κοινωνίας για το αν και σε ποιο βαθμό θέλει να εμπλακεί στη δημιουργία του ευρωπαϊκού υπερκράτους, με ποιο ρυθμό, με ποιον βηματισμό, ποια ταχύτητα και, άρα, να εκχωρήσει την κυριαρχία του σε μια ενιαία, ευρωπαϊκή κυριαρχία. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, ακόμη κι αν η ΕΕ ήταν μια ένωση που δεν ηγεμονεύεται από τις ισχυρές χώρες, που δεν παίρνει τις αποφάσεις της σε έναν περίπατο Μέρκελ- Σαρκοζί στην Ντοβίλ, που δεν κυριαρχείται από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που δεν χειραγωγείται από τις αγορές, που δεν ποδηγετείται από μια φράξια νεοφιλελεύθερων Ταλιμπάν, που δεν είναι κατακερματισμένη σε Βορρα- Νότο, Ανατολή- Δύση, πλούσιες και φτωχές χώρες, εξαγωγείς και εισαγωγείς, ακόμη κι αν δεν ίσχυαν όλα αυτά, θα ήταν αδύνατο να συμβεί με την υπάρχουσα δομή της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Επομένως- κατέληξα με το φτωχό μου μυαλό- η καλύτερη και μάλλον μοναδική λύση για να καλυφθεί το διαβόητο δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ είναι η διάλυση και η επανίδρυσή της με όσους και όσο πραγματικά θέλουν κι είναι έτοιμοι να εμπλακούν στο εγχείρημα αυτό. Κι είναι ήδη δεδομένο ότι ούτε όλες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θέλουν ούτε είναι στον ίδιο βαθμό έτοιμες να εμπλακούν. Και τώρα προσπαθούν να διαχειριστούν τις παρενέργειες μιας καταναγκαστικής συνένωσης. Και καταναγκασμός προκύπτει όχι μόνο γιατί, κατά κανόνα, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αποφεύγουν με κάθε τρόπο να θέσουν στην κρίση των κοινωνιών το ερώτημα, αλλά και γιατί, άπαξ και προχωρήσει η εμπλοκή, η απεμπλοκή από τον θεσμικό Λεβιάθαν είναι μια terraincognita, γεμάτη κινδύνους και παρενέργειες….”

Ποιος κάνει κουμάντο;

«Είμαστε στο πιο όμορφο τρενάκι του κόσμου, κι είναι το πιο όμορφο γιατί δεν πάει πουθενά» (Παολο Σορεντίνο, "Η Τέλεια Ομορφιά")
«Είμαστε στο πιο όμορφο τρενάκι του κόσμου, κι είναι το πιο όμορφο γιατί δεν πάει πουθενά» (Παολο Σορεντίνο, “Η Τέλεια Ομορφιά”)

Σε τοίχο του μετρό, εντός διαφημιστικού πλαισίου, μια γυναίκα με φόρμα εργασίας και γυαλιά δηλώνει την πρόθεσή της να ψηφίσει στις ευρωεκλογές. Είναι η Μαγκνταλένα, εργάτρια από τη Σλοβακία. «Δράσε, αντίδρασε, επηρέασε», είναι ο γενικός τίτλος της καμπάνιας που έχουν ξεκινήσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Κομισιόν για να «θυμίσουν» στους Ευρωπαίους ότι έχουν λόγους να πάνε να ψηφίσουν στις 25 Μαΐου. «Αποφάσισε ποιος κάνει κουμάντο», είναι το ακόμη πιο φιλόδοξο σλόγκαν των σχεδιαστών της διαφημιστικής καμπάνιας που θέλει να υπερνικήσει την ακατανίκητη τάση της πανευρωπαϊκής αποχής. 43% ήταν η συμμετοχή στις προηγούμενες ευρωεκλογές, και η ευρωπαϊκή νομενκλατούρα τρέμει στην ιδέα ότι αυτό το ποσοστό μπορεί να πέσει κάτω από το 40%. Γιατί άραγε; Σε τι τους εμπόδισε η ελλιπής δημοκρατική νομιμοποίηση να πάρουν όσες αποφάσεις πήραν την πενταετία που μεσολάβησε, οι οποίες έχουν φέρει τη μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων στην ευρω-δυσφορία και σχεδόν τους μισούς σε στάση που αντιστοιχεί στον λεγόμενο ευρωσκεπτικισμό; Continue reading “Η κυριότερη απειλή κατά της δημοκρατίας στην ΕΕ είναι η ίδια η ΕΕ”

Και οι βαρκούλες αρμενίζανε…

Σήμερα έχουμε… «επέτειο»! Ήταν 23 Απρίλη του 2010όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της χώρας, ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των Μνημονίων. Το σκηνικό εκείνου του διαγγέλματος ήταν επιμελώς σκηνοθετημένο. Πίσω από τον ομιλούντα κάτι πράσινες βαρκούλες αρμενίζανε…γαπ_καστελ

Συμπληρώθηκαν ακριβώς 4 χρόνια από την στιγμή που οι υπαίτιοι της καταστροφής και της χρεοκοπίας, αυτοί που κυβερνούν ανελλιπώς αυτόν τον τόπο από συστάσεως του ελληνικού κράτους,  αυτοί που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού από συστάσεως του ελληνικού κράτους, έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Με ένα στόχο: Να μετακυλήσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης, της δικής τους κρίσης, πάνω στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου. Για την αποστολή τους αυτή δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν στο πλευρό τους όλη τη διεθνή συμμορία των «λύκων»: Από την ΕΕ και το ΔΝΤ μέχρι τους «οίκους αξιολόγησης» και τις «αγορές» των απανταχού τοκογλύφων.

   Τα τσιράκια του συστήματος, που έθεσε την Ελλάδα υπό το αγγλικό δίκαιο και υπό την δικαιοδοσία του δικαστηρίου του δουκάτου του Λουξεμβούργου, πήραν από εκείνη την ημέρα την τιμημένη λέξη «πατριώτης» και την έκαναν σκουπίδι. Έφτασαν να αποκαλούν «πατριωτισμό» να ζουν οι ίδιοι με παντεσπάνι όταν οι πολλοί δεν έχουν να φάνε. Μας είπαν πως η πολιτική των Μνημονίων ήταν η μόνη «πατριωτική» και ενδεδειγμένη για τη μείωση χρέους. Αλλά τότε το χρέος ήταν στο 128% του ΑΕΠ. Σήμερα μετά από τόσο «πατριωτισμό», το χρέος το έχουν εκτινάξει στο 175% του ΑΕΠ. Γιατί πανηγυρίζουν;…

   Από τις 23 Απρίλη του 2010 ένας συρφετός από εκβιαστές και εκμαυλιστές της κοινής γνώμης, άλλοτε με προσποιητή ευαισθησία, άλλοτε με επιτηδευμένη μελαγχολία και πάντοτε με σοφολογιότατο διδακτισμό, πουλάνε «εθνοσωτήριο» παπατζηλίκι.  Ιδού η «σωτηρία», ιδού και το «εθνικό» τους ιδεώδες: Στο 1,5 εκατομμύριο οι άνεργοι. Στο 1 εκατομμύριο αυτοί που εργάζονται και παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Στα 700.000 τα παιδιά που υποσιτίζονται. Εκατοντάδες χιλιάδες τα «λουκέτα». Κάθε πλατεία και άστεγος. Κάθε γειτονιά και εξαθλιωμένος. Αλλά αυτοί πανηγυρίζουν…

   Αυτοί που δεν άφησαν τίποτα όρθιο μας είπαν τότε ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Και στη συνέχεια έφαγαν κι ό,τι είχε απομείνει: Μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα, κατακρεούργησαν την ίδια την ελπίδα, γύρισαν το ρολόι στην εποχή που τα νιάτα της Ελλάδας έφευγαν μετανάστες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και πανηγυρίζουν…

   Είπαν ότι «οι θυσίες είναι για όλους». Αλλά δεν εννοούσαν τους τραπεζίτες. Εννοούσαν μισθωτούς και μικροβιοπαλαιστές που είδαν τους φόρους τους να αυξάνονται κατά 7 και 9 φορές. Δεν εννοούσαν τις «εξωχώριες» εταιρείες. Οι δικοί τους φόροι μειώθηκαν κατά 16 φορές!

   Έβαλαν χαράτσια, μας ξαναγύρισαν στα μαγκάλια, γέμισαν τις πόλεις με ουρές συσσιτίων και ταυτόχρονα υπόσχονταν «κοινωνική δικαιοσύνη». Να ποια είναι η «δικαιοσύνη» τους: Αυτά τα χρόνια – της «σωτηρίας» – η ψαλίδα της εισοδηματικής ανισότητας των πλουσιότερων με τους φτωχότερους Έλληνες διευρύνθηκε κατά 7,5 φορές!

   Οι κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους ισχυρίστηκαν τότε ότι για τα μνημονιακά μαρτύρια του ελληνικού λαού έφταιγε ότι τα «σπρεντς» είχαν φτάσει τις 600 μονάδες. Αλλά σήμερα, μετά από τέτοιο αδιανόητο Γολγοθά, τα περίφημα «σπρεντς» πάλι στις 600 μονάδες είναι. Γιατί πανηγυρίζουν;…
σταθησ

Είπαν ότι η κρίση εκτός από δοκιμασία θα είναι και «ευκαιρία» για «ανάπτυξη». Πράγματι. Βρήκαν την «ευκαιρία» να πραγματοποιήσουν το μεγαλύτερο ριφιφί στην ελληνική Ιστορία. Να βουτήξουν μέσα σε τέσσερα χρόνια πάνω από 63 δισ. ευρώ από τις τσέπες του ελληνικού λαού!

   Βρήκαν την «ευκαιρία» να προωθήσουν όλα τα αντιδραστικά μέτρα που είχαν προσχεδιάσει εδώ και χρόνια αλλά μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να εφαρμόσουν.

   Βρήκαν την «ευκαιρία» να επιφέρουν τέτοια «ανάπτυξη» που ο τόπος είχε να τη δει από την περίοδο της Κατοχής: Πάνω από 50 δισ. ευρώ μειώθηκε το ΑΕΠ της χώρας από το 2009! Μέχρι τώρα ξέραμε ότι τέτοια καταστροφή συμβαίνει μόνο σε συνθήκες πολεμικής σύρραξης. Να που μάθαμε ότι συμβαίνει και σε συνθήκες αμείλικτου, αδίστακτου, μονομερούς ταξικού πολέμου. Του πολέμου των χορτάτων ενάντια στους πεινασμένους.

   Όμως εκείνο το πρωινό της 23 Απρίλη του 2010 μας είπαν και μια αλήθεια: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό», ήταν τα λόγια του Παπανδρέου. Πράγματι. Αλλά με την εξής διαφορά: Για τον Οδυσσέα υπήρξε Ιθάκη. Για τον ελληνικό λαό υπάρχει μια αέναη «Οδύσσεια». Δεν υπάρχει Ιθάκη. Υπάρχουν μόνο Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Μαζί με κάτι ναζιστικά φίδια που τα κράταγε η Κίρκη φυλαγμένα στους υπονόμους για να τα χρησιμοποιήσει όταν θα της χρειάζονταν. Και τα χρησιμοποίησε…

   Η «Οδύσσεια» του Οδυσσέα κράτησε 10 χρόνια. Η «Οδύσσεια» του ελληνικού λαού, κι αν όλα πάνε «πρίμα», σύμφωνα δηλαδή με το σχέδιο των «μούτσων της χρεοκοπίας» που παριστάνουν τους «καπεταναίους της σωτηρίας», θα κρατήσει για 50 – τουλάχιστον – χρόνια! Και μετά βλέπουμε…

Αλλά οι κυβερνώντες, από τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο μέχρι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, πανηγυρίζουν…  Και αφού με την πολιτική των Μνημονίων εξασφαλίστηκε κάθε λογής ραδιούργος, αεριτζής, τοκογλύφος, άπληστος, κατεργάρης προεξοφλητής χρεογράφων, τραπεζίτης, αφού επιβλήθηκε ό,τι δουλεμπορικο μέτρο είχε σκεφτεί και επεξεργαστεί ο ΣΕΒ τα τελευταία σαράντα χρόνια, η εγχώρια και ευρωπαϊκή μας ηγεσία στρέφει το βλέμμα στον ελληνικό λαό και συστήνει: «Κάντε υπομονή»! «Καλό κουράγιο»! Και εσχάτως: «Έρχεται η ανάκαμψη»!

 ΓΑΠ_ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ_ΣΑΜΑΡΑςΗ «υπομονή» τους, το «κουράγιο» τους και – κυρίως – η «ανάκαμψή τους», μεταφρασμένες από το συμβατικό πολιτικό και δημοσιογραφικό λεξιλόγιο και από τους αφηρημένους ηθικούς συλλογισμούς στη γλώσσα των πραγματικών ταξικών συμφερόντων, σημαίνει: Ζήστε χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς θέρμανση, χωρίς προοπτική, και εκεί κατά το 2030, το χρέος, που αυτοί το δημιούργησαν (και που εμείς βάσει των δανειακών συμβάσεων και των αποφάσεων της ΕΕ θα το πληρώνουμε μέχρι το 2060!) θα ξαναπάει στο 128% του ΑΕΠ!

   Προσέξτε, δηλαδή, τι μας λένε: Οτι ο ελληνικός λαός – αν και εφόσον «όλα πάνε καλά» – εκείνο που έχει να περιμένει κάτι δεκαετίες από το διάγγελμα του Παπανδρέου, είναι ότι οι «σωτήρες» θα τον έχουν ξαναγυρίσει στην ίδια θέση που ήταν το 2010! Στην ίδια κατάσταση!

   Προσέξτε: Μετά από τόσα μνημόνια, τόσους εφαρμοστικούς, τόσα μεσοπρόθεσμα, τόσα πολυνομοσχέδια, τόσες περικοπές, τόσες κλοπές, τόσα λουκέτα, τόση ανεργία, τόση δυστυχία, εκείνο που μας «υπόσχονται» είναι ότι αφού θα μας έχουν λεηλατήσει μέχρι τέταρτης γενεάς, αφού θα μας έχουν εξαθλιώσει, αφού θα μας έχουν μετατρέψει σε κανονικούς είλωτες, εμάς τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, έτσι, λεηλατημένους, εξαθλιωμένους και είλωτες, οι «σωτήρες» μας, αν κάτσουμε… ήσυχα, κατά το 2030 (και σίγουρα μέχρι το… 2060) θα μας έχουν οδηγήσει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησαν τα μαρτύρια!

   Για αυτή την «ανάκαμψη» είναι που μας προτρέπουν να έχουμε… «υπομονή». Που μας λένε ότι πρέπει να τους… δοξάζουμε για τα «πλεονάσματα». Να τους ανακηρύξουμε «ευεργέτες» για τα «κοινωνικά μερίσματα»: Επειδή εκείνο που μας υπόσχονται είναι ότι στις 23 Απρίλη του… 2030 (και σίγουρα μέχρι το κοντινό…2060), θα μας έχουν γυρίσει, πάλι, στο… Καστελόριζο!

Μόνο που αν τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν το «έργο» τους ένα είναι το βέβαιο – και τώρα πια απολύτως βέβαιο: Εκείνο το μελλοντικό τους διάγγελμα (κάπου μεταξύ του 2030 και του …2060), δεν θα είμαστε εδώ για να το απολαύσουμε. Γιατί στο μεταξύ θα μας έχουν αφανίσει. Κι εμάς, και τα παιδιά μας, και την Ελλάδα ολόκληρη, με το Καστελόριζο μαζί.

Νίκος Μπογιόπουλοςhttp://www.enikos.gr/mpogiopoulos/229658,Kai_oi_varkoyles_armenizane_.html

Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά…

γαπ_καστελ
Σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια

Τον Ιούνιο του 1955, πριν από 55 χρόνια, γεννήθηκα Ελληνας ελεύθερος (ύστερα απ’ τους αγώνες του πατέρα μου, του παππού μου και του προπάππου μου).
Χθες, Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά…
Continue reading “Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά…”

H Δύση είναι καταδικασμένη να χαθεί, εάν δεν μοιρασθούν δικαιότερα τα ενεργειακά αποθέματα και ο πλούτος

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΡΑΧ

Ο Δυτικός πολιτισμός, όπως κα΄ποτε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, θα καταλήξει στα σκουπίδια της ιστορίας, εάν ο πλούτος δεν μοιρασθεί δικαιότερα μεταξύ των ανθρώπων - ειδικά στις Η.Π.Α., όπου η αναδιανομή των εισοδημάτων είναι τόσο άνιση, όσο το 1929
Ο Δυτικός πολιτισμός, όπως κάποτε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, θα καταλήξει στα σκουπίδια της ιστορίας, εάν ο πλούτος δεν μοιρασθεί δικαιότερα μεταξύ των ανθρώπων – ειδικά στις Η.Π.Α., όπου η αναδιανομή των εισοδημάτων είναι τόσο άνιση, όσο το 1929

Η επιτυχία θαυμάζεται πάνω από όλα. Οι πολιτικοί κερδίζουν την αναγνώριση, επειδή έχουν εκλεγεί και όχι για τις αρχές που αντιπροσωπεύουν. Οι άνθρωποι των επιχειρήσεων εκτιμούνται για την περιουσία τους και όχι για την τιμιότητα τους ή για τη συμβολή των εταιρειών τους στην κοινωνική και οικονομική ευημερία. Ο πλούτος εκτιμάται δραματικά περισσότερο από την καλλιέργεια και τη μόρφωση – η πολιτική δύναμη, ακόμη και αν πηγάζει από τη διαφθορά, ακραία περισσότερο από την ηθική. 

Το τι είναι δίκαιο, έχει υποταχθεί απόλυτα στο τι είναι πιο αποτελεσματικό – οπότε γίνεται ευκολότερο το να επιτύχει κανείς χωρίς να δίνει καμία προσοχή στο τι είναι δίκαιο. Ίσως είναι περιττό να τονίσω ότι, σε όλα αυτά διακρίνω έναν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τη σταθερότητα της κοινωνίας μας“.

 Ανάλυση   

 Σύμφωνα με μία μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, έχοντας παραδόξως χρηματοδοτηθεί από το αμερικανικό κέντρο διαστημικών ερευνών (NASA), η Δύση είναι καταδικασμένη να χαθεί, εάν δεν μοιρασθούν δικαιότερα τα ενεργειακά αποθέματα και ο πλούτος.

 Η μελέτη προειδοποιεί για ένα παγκόσμιο κραχ, εντός των επομένων δεκαετιών – ενώ, για να μην θεωρηθεί ως «ακραία ή αμφιλεγόμενη», τεκμηριώνεται με ιστορικά γεγονότα. Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν ότι, η διαδικασία της ανόδου και της κατάρρευσης είναι στην πραγματικότητα ένας «επαναλαμβανόμενος κύκλος» – ο οποίος συναντάται διαρκώς στην Ιστορία.

Όπως αποδεικνύεται δε, οι σοβαρές «διαταραχές» ενός πολιτισμού, με την ξαφνική κατάρρευση του, μία διαδικασία που συνήθως διαρκεί αιώνες, είναι ουσιαστικά φυσιολογικές – ενώ ακόμη και οι πιο ισχυρές, περίπλοκες κοινωνίες μπορούν να χαθούν ξαφνικά, όταν δεν το περιμένει κανείς. Όσο για τους βασικούς παράγοντες, οι οποίοι οδηγούν στην κατάρρευση, είναι μεταξύ άλλων ο πληθυσμός, το κλίμα, το νερό, η γεωργία και η ενέργεια.

 Οι παράγοντες αυτοί έχουν το συγκεκριμένο αποτέλεσμα όταν πολλοί μαζί, τη ίδια χρονική στιγμή, προκαλούν την εξάντληση των πάσης φύσεως πρώτων υλών, με σοβαρές περιβαλλοντολογικές συνέπειες – καθώς επίσης το «διαμελισμό» των κοινωνιών, αφενός μεν σε μία πλούσια ελίτ, αφετέρου σε φτωχές μάζες ανθρώπων.

 Αυτά τα «φαινόμενα» διαδραματίζουν έναν κεντρικό ρόλο στη διαδικασία κατάρρευσης, αφού συναντώνται σε κάθε παγκόσμιο κραχ των τελευταίων 5.000 ετών – ενώ η σημερινή δημιουργία δύο κοινωνικών τάξεων, με την ελίτ να κατοικεί κυρίως στις βιομηχανικές χώρες, σε συνδυασμό με την υπερβολική κατανάλωση ενέργειας και πρώτων υλών, οδηγεί ξανά στην απόλυτη καταστροφή.

 Πάντοτε κατά τη μελέτη, η «συσσωρευμένη υπεραξία», ο πλούτος δηλαδή, δεν διαμοιράζεται δίκαια μεταξύ των ανθρώπων ή/και των κρατών, αλλά απορροφάται από την παγκόσμια ελίτ – ενώ η πλειοψηφία, η μάζα όπως αποκαλείται, παράγει μεν τον πλούτο, απολαμβάνει όμως ένα ελάχιστο μέρος του, στα όρια των απολύτων απαραίτητων για να συντηρηθεί.

 Για να αποφευχθεί το κραχ, η μελέτη προτείνει την καταπολέμηση των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς επίσης τη μείωση της υπερβολικής εξόρυξης/κατανάλωσης των πρώτων υλών και της ενέργειας – αφού η αυξημένη γεωργική και βιομηχανική παραγωγή των τελευταίων δύο αιώνων ήταν το αποτέλεσμα της χρήσης υπερβολικών ποσοτήτων πρώτων υλών, παρά το ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας μπορούσε να τις μειώσει σημαντικά.

 Το συμπέρασμα βέβαια της μελέτης είναι απογοητευτικό, αφού οι επιστήμονες δεν πιστεύουν πως θα ακολουθήσουν οι κυβερνήσεις το δρόμο της λογικής – με αποτέλεσμα να μην αποφευχθεί τελικά η κατάρρευση της Δύσης. Ειδικότερα η μελέτη ολοκληρώνεται ως εξής:

 “Ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα επιτευχθεί μία χαμηλότερη εξάντληση των πόρων, από μία μικρότερη ομάδα πλουσίων, η ελίτ αυτή θα καταναλώνει στο τέλος πάρα πολλούς πόρους. Αυτό θα οδηγήσει τις μάζες, τη συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή των ανθρώπων, στην πείνα και στην εξαθλίωση – με τελικό αποτέλεσμα την κατάρρευση της κοινωνίας.

 Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι, η συγκεκριμένη κατάρρευση δεν είναι ένα φυσικό, αδύνατο να αποφευχθεί γεγονός, αλλά μία διαδικασία που πηγάζει από τις εισοδηματικές ανισότητες – με αποτέλεσμα να καταδικάζονται στην πείνα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, καθώς επίσης να λεηλατείται, να καταστρέφεται, να στραγγαλίζεται καλύτερα το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό.

 Η διαδικασία ξεκινάει από τις μάζες – ενώ η ελίτ συσσωρεύει όλο και περισσότερο πλούτο. Στο τέλος καταρρέουν ολοκληρωτικά οι μάζες, ακολουθούμενες αμέσως μετά από την ελίτ“.

 Σε κάθε περίπτωση, όταν τα εκατομμύρια ανέργων στη Δύση, κυρίως τα 26 εκ. στην ΕΕ, κατανοήσουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρουν δουλειά, έχοντας καταδικαστεί να ταφούν ζωντανοί, θα εξεγερθούν βίαια – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Ολόκληρο το κείμενο στο: Κοινωνική κατάρρευση

Βασίλης Βιλιάρδος – http://viliardos.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=48347&blid=363

Εκτός από δουλόφρονες πρέπει να μας θεωρούν και απερίγραπτα ηλίθιους

Η επίσκεψη Μέρκελ ματώνει τις πληγές χώρας υπό κατοχή

Απέραντο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα. Η ολιγόωρη επίσκεψη στην Αθήνα της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ υπενθυμίζει με επώδυνο τρόπο σε όλους τους Ελληνες ότι εδώ και τέσσερα χρόνια η πατρίδα μας είναι χώρα υπό οικονομική κατοχή εξαιτίας του επονείδιστου καθεστώτος του Μνημονίου στο οποίο την υπήγαγε συνειδητά και προσχεδιασμένα ο Γιώργος Παπανδρέου. Ως βαθύτατα αμερικανόφιλος αυτός επιδίωκε να μας υπαγάγει υπό τον ζυγό μόνο του ΔΝΤ, το οποίο ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να θέσει την Ελλάδα υπό διπλό κατοχικό ζυγό – τόσο της ΕΕ (δηλαδή της Γερμανίας) όσο και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ). Μέσα από τα ανομολόγητα δεινά των σκοτεινών χρόνων της μνημονιακής κατοχής οι Ελληνες γνώρισαν το ευρώ ως οικονομική θηλιά στον λαιμό τους. Γνώρισαν επίσης την ΕΕ ως παράγοντα καταβαράθρωσης του βιοτικού τους επιπέδου και υπέστησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε φτωχή επαρχία του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας. Την υποβάθμισή της από ανεξάρτητο κράτος σε χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Οι Γερμανοί και οι ιθαγενείς τοποτηρητές τους μας λένε ότι το 2009 ήμασταν χρεοκοπημένοι και μας έσωσαν. Ημασταν χρεοκοπημένοι δηλαδή το 2009, τελευταία χρονιά πριν από τη μνημονιακή κατοχή, που το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 231 δισεκατομμύρια ευρώ και είμαστε «σωσμένοι» το 2013 που το ΑΕΠ καταποντίστηκε στα… 183 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ – δηλαδή μόλις χάσαμε σχεδόν 50 δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ μας, πάνω από το 20%, ποσοστό πρωτοφανές για ειρηνική περίοδο, έχουμε… «σωθεί»! Τα 50 δισ. ΑΕΠ παραπάνω ήταν που μας έπνιγαν!

Μας έλεγαν ότι είμαστε χρεοκοπημένοι το 2009 επειδή χρωστούσαμε 299 δισ. ευρώ (ποσοστό 129% του ΑΕΠ), αλλά έχουμε σωθεί πλέον το 2013 που χρωστάμε ως χώρα… 321 δισεκατομμύρια (ποσοστό 175% του ΑΕΠ)! Με το δημόσιο χρέος στο 129% του ΑΕΠ ήμασταν δυστυχώς χρεοκοπημένοι, ενώ με το δημόσιο χρέος να έχει εκτιναχθεί στο 175% του ΑΕΠ είμαστε ευτυχώς σωσμένοι! Εκτός από δουλόφρονες, πρέπει να μας θεωρούν και απερίγραπτα ηλίθιους πολιτικά για να νομίζουν ότι πιστεύουμε τέτοιους ανόητους ισχυρισμούς. Το 2009 οι άνεργοι στην Ελλάδα ήταν 470.620 άτομα, ποσοστό 9,5%, ενώ το 2013 απογειώθηκαν στο 1.374.054 άτομα, ποσοστό 27,6%. Για να «σωθούμε» δηλαδή έστειλαν στο σύγχρονο κρεματόριο της ανεργίας περίπου 900.000 Ελληνες – τον έναν από κάθε τέσσερις εργαζόμενους! Την εξαετία 2007-2012 το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 35,4% -πραγματικά ανατριχιαστικό ποσοστό- λόγω της μνημονιακής κατοχής της πατρίδας μας. Μόνο που τα ίδια χρόνια, στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Ιρλανδία η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν σχεδόν… έξι (!) φορές μικρότερη, μόνο 6,2%. Αλλά και στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Πορτογαλία, η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος ήταν 5,3% – σχεδόν επτά φορές μικρότερη!

Αρκεί και μόνο αυτό το στοιχείο για να κατανοήσει κανείς και να συμμεριστεί πλήρως τη βαθύτατη οργή των Ελλήνων τόσο εναντίον των Γερμανών όσο και εναντίον των ελληνικών πολιτικών κομμάτων που συγκρότησαν τις μνημονιακές κυβερνήσεις και υπηρέτησαν πιστά τα σχέδια οικονομικής εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού. Ο λόγος που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα θεωρήσουν θαύμα αν πάρουν στις επικείμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο το 30% των ψήφων και τα δύο κόμματα μαζί, ενώ και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογές που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην Ελλάδα από το 1981 ως το 2009 είχαν πάρει από 70% έως 80% (από 68,92% το 1999 έως 79,63% το 1984), είναι απλούστατος: επειδή έριξαν αδίστακτα στον οικονομικό Καιάδα εκατομμύρια Ελληνες!

Οι πάντες έχουν πια πειστεί ότι το αποτέλεσμα των επικείμενων ευρωεκλογών θα διαλύσει εντελώς το μνημονιακό κομματικό σύστημα. Δεν θα επισφραγίσει μόνο τον τελειωτικό ενταφιασμό του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος-πυλώνα του συστήματος. Θα αποσαθρώσει και τη ΝΔ ως κόμμα τέτοιου χαρακτήρα, γι’ αυτό και έχουν ήδη αρχίσει οι σπασμωδικές κινήσεις εξεύρεσης αντικαταστατών για τα δύο αυτά κόμματα. Η τύχη του ευρώ και της ΕΕ δεν θα κριθεί όμως στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα στις ευρωεκλογές των κομμάτων στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία, την Ολλανδία που κατεβαίνουν με καθαρά αντιγερμανική γραμμή και με συνθήματα «Εξω από το ευρώ» και «Εξω από την ΕΕ» θα είναι αυτά που θα καθορίσουν τις εξελίξεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ – http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63991138

Την Πέμπτη ξυπνήσαμε σε μια άλλη χώρα, μια χώρα που υπάρχει στη φαντασία του Σαμαρά, στο μυαλό του Βενιζέλου …

 …  στην ατζέντα της Μέρκελ, στο ενεργητικό της GoldmanSachs, στην εικονική πραγματικότητα του έξυπνου χρήματος, του ίδιου που τον Απρίλιο του 2010 έσπρωξε την Ελλάδα στη χωματερή του κόσμου και τώρα, Απρίλιο του 2014, καλλωπίζει το νέο δυσώδες μας ενδιαίτημα με διακοσμητικά φυτά και αποσμητικό χώρου.

Δυο κανονικές μέρες

Η Τετάρτη 9η Απριλίου 2014 θα καταγραφεί για την ενδιαφέρουσα σημειολογία της. Ήταν μέρα απεργίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αν και τίποτε ουσιώδες δεν διατάραξε τη ρουτίνα ούτε του ενός ούτε του άλλου. Λιγοστές απουσίες, λιγοστοί απεργοί, αν και η απεργιακή συγκέντρωση κινήθηκε αρκετά πάνω από τα όρια του αξιοπρεπούς. Τα ΜΜΕ απήργησαν την προηγουμένη, σύμφωνα με το ιδιότυπο έθιμο της μνημονιακής εποχής που θέλει τα Μέσα ανοιχτά ανήμερα της απεργίας, τάχα για να προβληθεί αυτή και τα αιτήματά της. Αν έχετε εντοπίσει έστω και μια αναφορά, μια εικόνα, μια φωτογραφία στις 10-20 πρώτες ειδήσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ πέστε το και σε μένα. Εγώ δεν είδα ίχνος είδησης, πέρα από το σύνηθες «κλειστό ο σταθμός του Μετρό στο Σύνταγμα λόγω συγκέντρωσης». Τελεία. Το καθεστώς δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα, κι έπειτα η Τετάρτη ήταν μια μέρα με φούρια ειδησεογραφική, η «Ελλάδα βγαίνει στις αγορές», ολόκληρο το Σύμπαν συνωμότησε υπέρ της, έγραψαν οι αμερικανικές εφημερίδες, έγραψαν οι ευρωπαϊκές, μετέδωσαν τα διεθνή πρακτορεία, μέτρησαν τις προσφορές, εκτίμησαν το επιτόκιο, παρακολούθησαν λεπτό προς λεπτό μια κατά τα λοιπά συνήθη τελετουργία στην οποία προσδίδουν το σασπένς μιας Ανάστασης.
Η Τετάρτη 9η Απριλίου 2014 ήταν μια μέρα ηλιόλουστη, κατάλληλη για περίπατο στην Αθήνα, με τη θερμοκρασία το μεσημέρι μέχρι και στους 24 βαθμούς, σχεδόν καλοκαίρι, με τους πιο νέους να κυκλοφορούν άνετα με τα κοντομάνικα τισέρτ και τα ελαφρά μπουφάν στη μέση ή στο χέρι, σαν να βιάζονται να πετάξουν από πάνω τους και την τελευταία υποψία χειμώνα. (Εγώ, πάντως, αισθάνομαι ακόμη άνετα μέσα στα φούτερ και στα δερμάτινα μπουφάν). Οι διαδηλωτές της Αθήνας το απόλαυσαν, το ίδιο κι οι συνήθως βιαστικοί διαβάτες των πολυσύχναστων δρόμων του κέντρου, ο ήλιος και η αισθητή ζέστη επέβαλε κάποια νωχέλεια στο κατά κανόνα νευρωτικό βάδισμά τους. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, όχι κανονικοί, αλλά από τους άλλους, που νομίζουν πως κουβαλούν στους ώμους όχι τα μπουφάν τους, αλλά όλο το βάρος του κόσμου, πέρασαν όλη τη μέρα τους, και τη νύχτα τους, και την επόμενη μέρα τους κάτω από τον ήλιο των αγορών. Ο οποίος τους φώτισε μέχρι τύφλωσης και τους ζέστανε μέχρι εγκαύματος τρίτου βαθμού. Κάτι σαν έξοδος του Μεσολογγίου, κάτι σαν απελευθέρωση της Αθήνας, κάτι σαν πτώση της χούντας ήταν αυτή η έξοδος στις αγορές, τέσσερα τα χρόνια της «εξορίας» από τα dealingrooms, τέσσερα και τα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, στο τέλος το πίστεψαν κι οι ίδιοι αυτό το ηλίθιο ψέμα με το οποίο υποθέτουν ότι θα δώσουν στους ιθαγενείς μια αίσθηση κανονικότητας: Ζούμε σε μια κανονική χώρα, που δανείζεται κανονικά από τις αγορές, έχει ένα κανονικό κράτος, μια κανονική δημοκρατία, μια κανονική κυβέρνηση, οι πολίτες της ζουν με κανονικά εισοδήματα, αμείβονται με κανονικούς μισθούς, έχουν κανονικές δουλειές, παίρνουν κανονικές συντάξεις, διαμαρτύρονται κανονικά και η αστυνομία τους αντιμετωπίζει κανονικά, έχουν πρόσβαση σε κανονικές υπηρεσίες υγείας, νοσηλεύονται σε κανονικά νοσοκομεία, τα παιδιά τους πηγαίνουν σε κανονικά σχολεία και ο Απρίλης τους είναι ένας κανονικός ανοιξιάτικος μήνας, με εναλλαγές ήλιου και συννεφιάς, ζέστης και βροχής.
Η Τεταρτη 9η Απριλίου 2014 ήταν μια κανονική μέρα κατά την οποία οι πάνω και οι κάτω αυτής της χώρας, στην οποία η μόνη κανονικότητα είναι η διαρκής εξαίρεση, η συνεχής κατάσταση έκτακτης ανάγκης, υποδύθηκαν τους ρόλους τους. Εμείς, οι κάτω, μισθωτοί και άμισθοι σκλάβοι, άνεργοι και υποτελείς του φόρου κατοχής στους δανειστές, προσποιηθήκαμε ότι απεργήσαμε, ότι αντιδράσαμε για πολλοστή φορά στον ακρωτηριασμό κάθε δικαιώματος, στη μετατροπή μας σε ανδράποδα οποιουδήποτε τυχάρπαστου υποδύεται τον επιχειρηματία, τον εργοδότη, τον επενδυτή. Οι άλλοι, οι επάνω, προσποιήθηκαν ότι βγήκαν στις αγορές για πρώτη φορά από τον Απρίλιο του 2010, δανείστηκαν με επιτόκιο που προσποιήθηκαν ότι είναι ένας θρίαμβος. Οι αγορές με τη σειρά τους προσποιήθηκαν ότι τους υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό, ότι συνωστίσθηκαν στις ουρές των dealingroomsτου Λονδίνου για ένα ελληνικό πενταετές ομόλογο, ότι διαγκωνίστηκαν για 3 δισ. ευρώ. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσποιήθηκαν κι αυτοί ότι περίμεναν με αγωνία την έκβαση αυτής της συναλλαγής.
**************
Η Πέμπτη, 10η Απριλίου 2014 ήταν άλλη μια κανονική μέρα. Δεν ήταν το ίδιο ζεστή με την προηγούμενη, τα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο και η ΕΜΥ προειδοποιούσε για ακραία καιρικά φαινόμενα. Το μόνο ακραίο που εντέλει συνέβη ήταν η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές, οι προσφορές 20 δισ. ευρώ για 2,5 δισ. ομόλογα, το επιτόκιο 4,95%, το δεύτερο πρωθυπουργικό διάγγελμα μέσα σε επτά μέρες, ο ορυμαγδός διθυραμβικών δηλώσεων από Ευρωπαίους αξιωματούχους, τα πρωτοσέλιδα χειροκροτήματα από τα «ευαγγέλια» του νεοφιλελευθερισμού, το ακραίο ψεύδος γύρω από το οποίο στήθηκε η πιο πολυπρόσωπη παράσταση των τελευταίων τεσσάρων ετών.
Το χειρότερο είναι ότι αυτοί επιμένουν στο ψέμα αυτό, αν και γνωρίζουν ότι οι υποτελείς δεν το πιστεύουν ή το ακούνε τουλάχιστον με καχυποψία, ειρωνεία και σαρκασμό. «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε», «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;», την Πέμπτη ξυπνήσαμε σε μια άλλη χώρα, μια χώρα που υπάρχει στη φαντασία του Σαμαρά, στο μυαλό του Βενιζέλου, στην ατζέντα της Μέρκελ, στο ενεργητικό της GoldmanSachs, στην εικονική πραγματικότητα του έξυπνου χρήματος, του ίδιου που τον Απρίλιο του 2010 έσπρωξε την Ελλάδα στη χωματερή του κόσμου και τώρα, Απρίλιο του 2014, καλλωπίζει το νέο δυσώδες μας ενδιαίτημα με διακοσμητικά φυτά και αποσμητικό χώρου.
Το ακόμη χειρότερο, λοιπόν, είναι ότι από αυτή την κανονική μέρα και μετά, οι υπήκοοι της βαλκανικής αποικίας χρέους είναι υποχρεωμένοι να συμβιβαστούν με το κραυγαλέο και γελοίο ψεύδος, να ζήσουν στην εικονική πραγματικότητα του Gre-entry, γιατί έτσι κι αλλιώς με κραυγαλέα ψεύδη και γελοία τρικ στρώθηκε ο δρόμος προς την κόλαση της χρεοκοπίας και της «διάσωσης», και με ανάλογα ψεύδη και τρικ σκηνοθετείται το σόου της «ανάστασης», η επιστροφή στην κανονικότητα. Όλοι ψιλοβολεύονται σε ένα βαθμό ψεύδους, οι Σαμαροβενιζέλοι στο ψέμα του Gre-entry, η Μέρκελ στο ψέμα του ελληνικού successstory, η κυβερνώσα αριστερά στην πλάνη της ευρωπαϊκής ανατροπής, οι ψηφοφόροι στην παραπλάνηση των δημοσκόπων, οι δημοσκόποι στην παραπλάνηση και των πολιτών και των πελατών τους.
Η Πέμπτη, 10η Απριλίου 2014 ήταν μια κανονική μέρα ακριβώς γι’ αυτό. Γιατί στη δουλειά, στο σπίτι, στον δρόμο, στις οθόνες της τηλεόρασης ή του υπολογιστή ζήσαμε στις κανονικές συνθήκες ψεύδους και παραπλάνησης που ζούμε εδώ και χρόνια. Το ψέμα ως κανονικότητα έχει γίνει πια τόσο βαρετό που καταντά οικείο.
********************
Η Παρασκευή, 11η Απριλίου δεν ήταν μια κανονική μέρα. Ήρθε στην Αθήνα η Μέρκελ. Άγνωστο που πήγαν οι Αθηναίοι.

ΚΙΜΠΙ –
http://kibi-blog.blogspot.gr/2014/04/blog-post.html

Γιατί χαίρεται ο Μπάμπης και χαμογελάει, πατέρα;

Χαμός κι αλαλαγμός χθες βράδυ στα δελτία ειδήσεων. Αν δεν ήταν η νηστεία της Σαρακοστής και μάλιστα Τετάρτη, που απαγορεύεται ακόμη και η βρώσις του ελαιολάδου, θα σούβλιζαν αρνιά και θα χόρευαν τσάμικα, για να εορτάσουν την έξοδο μας στις αγορές. Θα έκαναν και διακαναλικές συνδέσεις, για να χορέψουν την Ιτιά χέρι- χέρι ο Γιάννης με τον Μπάμπη, οι πλέον ενθουσιασμένοι από τους ενθουσιασμένους.

«Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξανασυμβεί!», αναφώνησε ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στο δελτίο του ΣΚΑΙ. «Ποτέ άλλοτε, συνέχισε ο επαΐων, μια χώρα δεν κατάφερε να βγει στις αγορές, δύο μόλις χρόνια μετά το κούρεμα του χρέους της». Εννοούσε το PSI, το οποίο κατέστρεψε ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια και μικροομολογιούχους, τούτα όμως δεν τα λέμε, για να μην στενοχωρήσουμε τους τηλεθεατές. Δεν τους λέμε επίσης ότι η έξοδος στις αγορές θα τους στοιχίσει πάνω από 500 εκατ. ευρώ, εκούσια προσφορά για την προκοπή της Μέρκελ, του Σαμαρά και του Βενιζέλου.

Μια ώρα νωρίτερα στο δελτίο του ΜΕΓΚΑ, ο Γιάννης Πρετεντέρης, εκτός από ενθουσιασμένος, ήταν και διαπορών. «Μα πως γίνεται, Όλγα μου, να υπάρχουν αντιρρήσεις στο εσωτερικό της χώρας για την έξοδο στις αγορές, όταν ολόκληρος ο πλανήτης μας χειροκροτεί; Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσει κάπου ο Σαμαράς και να μην σηκωθεί κάποιος από κάτω να τον χειροκροτήσει». Είναι πραγματικά συγκινητικό. Τόσο πολύ θαυμάζει ο Γιάννης τον Αντώνη, που βλέπει παντού χειροκροτητές. Τέτοια αφοσίωση ούτε ο Μπαλτάκος.

Έχει δίκιο ο Πρετεντέρης. Τον χειροκροτεί τον Σαμαρά ολόκληρος ο πλανήτης κι όταν λέμε «ολόκληρος ο πλανήτης», εννοούμε την Μέρκελ, την Κομισιόν, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, τις τράπεζες, τις μεγάλες οικονομικές εφημερίδες. Όλοι αυτοί χειροκροτούν όρθιοι τον Σαμαρά, διότι μαζί με τους προκατόχους του, τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο, έφεραν με επιτυχία εις πέρας το οικονομικό και ανθρωπολογικό πείραμα της Ελλάδας. Να τα βλέπουν τα χειροκροτήματα οι άλλες χώρες και να περιμένουν ήσυχα- ήσυχα τη σειρά τους, για να γίνουν κι εκείνες κάποτε πειραματόζωα. Το πείραμα ήταν άκρως επιτυχημένο, θα το υποστείτε πέντε- έξι χρόνια, μετά όμως θα είσαστε κιμπάρηδες, θα βγαίνετε στις αγορές και θα τρίζουν τα καλντερίμια.

Για να είναι πλήρως ενημερωμένα τα πειραματόζωα του μέλλοντος, θα πρέπει να μάθουν και την κληρονομιά που άφησε ξοπίσω του το πείραμα της Ελλάδας. Να μάθουν για τα 3,5 εκατομμύρια φτωχούς, το 1, 5 εκατομμύριο ανέργους, τα κλειστά σχολεία, τα παραπαίοντα νοσοκομεία, τις εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα σε μαγαζιά, το διαλυμένο παραγωγικό ιστό. Και το πείραμα συνεχίζεται, διότι παρά το δανεισμό, η Ελλάδα παραμένει βαθιά χωμένη στα μνημόνια. Το λένε οι διεθνείς παράγοντες, το λέει ο διεθνής τύπος, οι μόνοι που δεν το λένε είναι ο Γιάννης και ο Μπάμπης.

Και να θέλουν να το πουν δεν μπορούνε, γιατί τα στόματά τους είναι μπουκωμένα από τα σουβλιστά αρνιά της νίκης.
Ανανδρανιστάκης Γιώργος – http://www.avgi.gr/article/2273090/giati-xairetai-o-mpampis-kai-xamogelaei-patera-

Βγαίνουμε στις αγορές!

Με εντυπωσιακό τρόπο θα επιστρέψει η Ελλάδα στις αγορές για να πάρει δάνειο όπως αυτά που ευθύνονται για την χρεοκοπία της. Με εντολή Σαμαρά –και υπόδειξη Βενιζέλου-, η χώρα θα σημαιοστολιστεί από άκρη σε άκρη, ενώ όλοι –ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν να φάνε- θα πρέπει να βάλουν τα καλά τους και να είναι χαμογελαστοί επειδή θα πάρει η χώρα κι άλλα δανεικά.

Όπως δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς, το κλίμα για την χώρα μας στο εξωτερικό είναι τόσο καλό που μάλλον δεν θα χρειαστεί να βγει η Ελλάδα στις αγορές• θα έρθουν οι αγορές εδώ.

Οι αγορές θα έρθουν επίσκεψη στην Ελλάδα και θα μας φέρουν δώρο το δάνειο –που θα το χρωστάμε μετά κι αυτό-, οπότε πρέπει να είμαστε όλοι περιποιημένοι.

Να πλυθείτε παντού. Να κάνετε και μπιντέ.

Αλλά, για μισό λεπτό:

Ο υπέρογκος δανεισμός δεν οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία; Οπότε, γιατί η χώρα παίρνει κι άλλο δάνειο;

Όταν η Ελλάδα είχε χρέος 120%, οι αγορές της έκοψαν τα δάνεια. Τώρα που το χρέος είναι πάνω από 170%, γιατί της δίνουν δάνεια;

Αφού οι πάντες παραδέχονται πως το χρέος της Ελλάδας είναι μη βιώσιμο, πώς θα δανειστεί η χώρα με «ευνοϊκούς όρους»;

Θα μπορούσε η Ελλάδα να βγει να δανειστεί αν δεν ήταν πια «δεμένη» από παντού για τα επόμενα 40 χρόνια;

Αφού, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση Σαμαρά, το Μνημόνιο πέτυχε και η χώρα έχει πρωτογενές πλεόνασμα, γιατί η χώρα βγαίνει να δανειστεί ξανά;

Γιατί κάποτε τα ψέματα τελειώνουν. Κι αυτό το «κάποτε» είναι τώρα.

(Θυμάστε εσείς να πανηγυρίζει κανείς όταν η Ελλάδα έπαιρνε δάνεια το 1997 ή το 2005; Ούτε στις ειδήσεις δεν το έλεγαν.)

http://pitsirikos.net/2014/04/%CE%B2%CE%B3%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%82/

H ιστορία επαναλαμβάνεται ως θέατρο του παραλόγου

Το 1989 η αγορά ακινήτων της Ιαπωνίας, η οποία θεμελιωνόταν σε μία από τις μεγάλες «φούσκες» της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας, κατέρρευσε. Μαζί της έπεσαν στον γκρεμό και οι τράπεζες της χώρας, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας να παρέμβει. Αρχικά, έριξε τα επιτόκια στο μηδέν και, όταν αυτό δεν έφτανε για να αποκατασταθεί η ρευστότητα στους διάφορους κλάδους της οικονομίας (οικοδομές, βιομηχανία, γεωργία), άρχισε να αγοράζει από τράπεζες και μεγάλες εταιρείες μετοχές, ομόλογα, δάνεια και παράγωγα, ώστε να σταματήσει τον πανικό που κινδύνευε να γκρεμίσει εν μια νυκτί το μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Στη γλώσσα των οικονομολόγων, η Ιαπωνία είχε πέσει στην «παγίδα ρευστότητας» (μηδενικά επιτόκια τα οποία ήταν αδύνατον να μειωθούν άλλο), από την οποία η Κεντρική της Τράπεζα προσπάθησε να «αποδράσει» με την πρωτόγνωρη μέθοδο της λεγόμενης «ποσοτικής χαλάρωσης» (μαζικές αγορές δανείων και εν γένει χάρτινων τίτλων από τους ιδιώτες ώστε να μην καταρρεύσει η αξία τους και, μαζί της, οι όποιες προοπτικές επενδύσεων και ανάκαμψης).

Τα επόμενα έξι χρόνια το γεν έχασε σχεδόν τη μισή του αξία σε σχέση με το δολάριο. Αυτός ήταν ένας από τους στόχους της Κεντρικής Τράπεζας στο Τόκυο: η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της χώρας και η παράλληλη μείωση, σε όρους δολαρίου, των χρεών των εργολάβων και των τραπεζιτών. Όμως, όπως συμβαίνει πάντα, υπήρξαν και παρενέργειες: Ιάπωνες αποταμιευτές, αντιμέτωποι με μηδενικά επιτόκια στην Ιαπωνία, σήκωσαν τα χρήματά τους και τα τοποθέτησαν σε άλλες χώρες, όπου τα επιτόκια παρέμεναν θετικά και οι ρυθμοί ανάπτυξης δημιουργούσαν εμπιστοσύνη. Έτσι, ένα ιαπωνικό κεφαλαιακό τσουνάμι «εισέβαλε» στην Ινδονησία, στην Ταϊλάνδη, στις Φιλιππίνες και στη Μαλαισία (ενώ ένα δεύτερο τσουνάμι κεφαλαίων στράφηκε προς τις ΗΠΑ, με έμφαση στα ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου).

Και δεν ήταν μόνο οι ιαπωνικές αποταμιεύσεις που έρρευσαν προς τις χώρες της Ν.Α. Ασίας. Ήταν και κάτι άλλο: καθώς τα επιτόκια δανεισμού στην Ιαπωνία ήταν σχεδόν μηδενικά, ξάφνου συνέφερε να δανειστεί κάποιος στην Ιαπωνία (με μηδαμινό επιτόκιο) και να μεταφέρει τα δανεικά στις χώρες εκείνες όπου τα επιτόκια ήταν πολύ μεγαλύτερα και η οικονομία τους πρόσφερε μεγαλύτερες αποδόσεις (π.χ. στο Χρηματιστήριο) απ’ ό,τι στην Ιαπωνία της Κρίσης. (Η πρακτική αυτή ονομάζεται carry trade.) Επιπλέον, επειδή επικρατούσε η προσδοκία ότι το γεν θα έπεφτε συνεχώς, οι επιτήδειοι που δανείζονταν στην Ιαπωνία για να «τοποθετηθούν» στις χώρες της Ν.Α. Ασίας υπολόγιζαν ότι, έτσι, όχι μόνο θα επωφελούνταν από τα υψηλότερα επιτόκια εκτός Ιαπωνίας αλλά και ότι, καθώς το γεν θα έπεφτε, θα κέρδιζαν κι άλλα ποσά, όταν θα ερχόταν η ώρα να μετατρέψουν τα κέρδη τους σε γεν για να αποπληρώσουν, αργότερα, τις ιαπωνικές τράπεζες από τις οποίες δανείστηκαν.

Αυτός ήταν ο βασικός λόγος του «μεγάλου πάρτι» στις χώρες της Ν.Α. Ασίας τη δεκαετία του 1990. Πάρτι που τελείωσε άγαρμπα το 1997, όταν φήμες που έλεγαν ότι η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας θα αρχίσει να αυξάνει τα επιτόκιά της έσπειραν στην Ταϊλάνδη τον πανικό πως τα ιαπωνικά κεφάλαια θα φύγουν όσο γρήγορα είχαν έρθει, με αποτέλεσμα την υποτίμηση του ταϊλανδέζικου νομίσματος. Καθώς το ταϊλανδέζικο μπατ άρχισε να πέφτει, ο πανικός επεκτάθηκε σε εκείνους που είχαν δανειστεί στην Ιαπωνία για να επενδύσουν στην Ταϊλάνδη (καθώς φοβήθηκαν ότι τα κέρδη τους στην Μπανγκόκ δεν θα ήταν πλέον αρκετά για να αποπληρώσουν τα δάνειά τους στο Τόκυο). Δεν χρειάστηκε πολύ για να καταρρεύσουν όλα τα νομίσματα της Ν.Α. Ασίας και να βυθιστεί η περιοχή στην κρίση του 1998 – μια κρίση που έκανε πολύ χειρότερη το ΔΝΤ, εμμένοντας (σας θυμίζει κάτι;) σε σκληρή λιτότητα εν καιρώ κατάρρευσης (μια ανοησία που το ΔΝΤ έχει πλέον αποδεχτεί –και για την οποία έχει κάνει την αυτοκριτική του– δυστυχώς απελπιστικά καθυστερημένα).

CUT στο σήμερα. Για να μη σας κουράζω άνευ λόγου, ξαναδιαβάστε την παραπάνω ιστορία αντικαθιστώντας: Την αγορά ακινήτων της Ιαπωνίας με εκείνη των ΗΠΑ. Το ιαπωνικό κραχ του 1989 με το αμερικανικό του 2008. Την Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας με εκείνη των ΗΠΑ, το Fed. Τις χώρες της Ν.Α. Ασίας με τις λεγόμενες «εύθραστες οκτώ»: Ινδία, Ινδονησία, Βραζιλία, Τουρκία, Ν. Αφρική, Αργεντινή, Ρωσία και Χιλή. Η ιστορία πραγματικά κινδυνεύει να επαναληφθεί αυτό τον καιρό. Όχι ως φάρσα αλλά ως θέατρο του παραλόγου.

Σκηνή Α’: Η Fed αντέδρασε στην «παγίδα ρευστότητας», στην οποία πιάστηκαν οι ΗΠΑ μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και της Γουόλ Στριτ εν έτει 2008, με τη μέθοδο της «ποσοτικής χαλάρωσης».

Σκηνή Β’: Αποταμιεύσεις (ιδίως των μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες φοβόντουσαν να επενδύσουν στις υφεσιακές χώρες της Δύσης) και τεράστια ποσά που δανείζονταν (με σχεδόν μηδενικά επιτόκια) στις ΗΠΑ «τοποθετούνταν» στις «εύθραυστες οκτώ», δημιουργώντας μια τεχνητή αίσθηση υπερ-ανάπτυξης στις χώρες αυτές (carry trade και πάλι).

Σκηνή Γ’: Το περασμένο καλοκαίρι (αντίστοιχη «στιγμή» του 1997 στην πιο πάνω ιστορία) η Fed ανακοίνωσε ότι αρχίζει να μειώνει την ποσοτική χαλάρωση, μια ανακοίνωση που έδωσε το έναυσμα για ανησυχίες ότι τα αμερικανικά επιτόκια θα αυξηθούν, με αποτέλεσμα να ανησυχούν πολλοί ότι θα υπάρξει επαναπατρισμός κεφαλαίων στις ΗΠΑ, κάτι που το περασμένο δεκαήμερο οδήγησε στο κατρακύλισμα των νομισμάτων των «εύθραυστων οκτώ», με μεγαλύτερα θύματα την Τουρκία και την Αργεντινή (κάτι ανάλογο με την αλυσιδωτή αντίδραση που ξέσπασε το 1997, όταν υποτιμήθηκε το ταϊλανδέζικο μπατ).

Σκηνή Δ’: Οι κεντρικές τράπεζες των «εύθραυστων οκτώ» αντιδρούν στην κατάρρευση των νομισμάτων τους αυξάνοντας τα επιτόκια, την ώρα που οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες και να αυξήσουν την φορολογία. Η κρίση χτυπά τις πόρτες όλων, επιφυλάσσοντας το πιο σκληρό χτύπημα για εκείνους που θα πληγούν τα μέγιστα από αυτό: τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους άρρωστους, τους αποκλεισμένους.

Σκηνή Ε’: Ενώ οι ΗΠΑ έχουν λόγο να ελπίζουν πως δεν θα επηρεαστούν από την κρίση των «εύθραυστων οκτώ», η «ανόητη ήπειρος», η Ευρώπη (και ιδίως η Ευρωζώνη), θα νιώσει στο πετσί της τον πόνο τους. Π.χ. οι τράπεζες της Ισπανίας, εκεί που πήγαν να κουκουλώσουν τις μαύρες τρύπες τους, θα ξεγυμνωθούν και πάλι, δεδομένων των ανοιγμάτων τους στη Λ. Αμερική και αλλού.

Σκηνή ΣΤ’: Δεν έχει γραφτεί ακόμα. Σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από την Κίνα και το πόσο γρήγορα, ή πόσο αργά, θα σκάσει η εκεί φούσκα στο παρατραπεζικό σύστημα και στην αγορά ακινήτων της Σεν Ζεν και της Σανγκάης…

Του Γιάνη Βαρουφάκη – http://www.lifo.gr/mag/columns/6226

Πώς ξέπλυναν με νόμο τα σκάνδαλα Χρηματιστηρίου, Ολυμπιακών Αγώνων και λίστας Λαγκάρντ

Του Νίκου Ανδριόπουλου

Με περισσή δόση ειρωνίας απέναντι σε έναν λαό που αντιμάχεται τον εξανδραποδισμό του τις τελευταίες εβδομάδες στην ημερήσια διάταξη της ειδησεογραφίας λαμβάνει χώρα μία άνευ προηγουμένου παρέλαση εκατομμυρίων. Μίζες από τα υποβρύχια και τα εξοπλιστικά συστήματα, θαλασσοδάνεια υπέρ «ημετέρων» επιχειρηματιών με το λογαριασμό να καταλήγει πάντα στο φορολογούμενο και μία κυβέρνηση που κατά περίπτωση επιχειρεί να «καπελώσει» το έργο της Δικαιοσύνης, θριαμβολογώντας για τα 17,7 εκατ. που θα δωρίσει στους τομείς που διαλύει.

Μία εικόνα που έχει επιχειρηθεί να περάσει προς τα έξω είναι ότι όλα αυτά τα λάφυρα από τις κομπίνες δεκαετιών βρίσκονται στους φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Το καλοκαίρι του 2004, λίγους μήνες μετά την εκλογική επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις 7 Μαρτίου, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Αλογοσκούφης πάει στη Βουλή μία τροπολογία για τον «επαναπατρισμό κεφαλαίων από την αλλοδαπή». Ο νόμος ήταν από τους πρώτους που ψήφισε η ΝΔ το 2004. Αντίστοιχη ρύθμιση είχε επιχειρηθεί να γίνει και παλαιότερα ανεπιτυχώς. Η ισχύς της εν λόγω τροπολογίας που παρουσιάστηκε εν είδει περαίωσης για την «τόνωση της οικονομίας για την προώθηση επενδύσεων» ήταν εξάμηνη και είχε ως καταληκτική ημερομηνία την 4η Φεβρουαρίου 2005. Σε σχετική εγκύκλιο που είχε εκδώσει παράλληλα ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Αδ. Ρεγκούζας, με την οποία ενεργοποιήθηκε ο σχετικός νόμος (ΠΟΛ. 1124/04), τονίζεται ότι δεν υπόκεινται σε τεκμήρια τα επαναπατριζόμενα κεφάλαια που θα διατεθούν για απόκτηση περιουσιακών στοιχείων. Δεν χρειαζόταν δηλαδή κανείς να δηλώσει το περιβόητο «πόθεν», παρά μόνο το «έσχες» και να φορολογηθεί επί του ποσού με μόλις 3% αντί για 40%.

Οι απολογίες Ελβετών τραπεζιτών «καρφώνουν» το νόμο Αλογοσκούφη

Οι λόγοι της νομοθέτησης αποκαλύπτονται μέσα από την ανάκριση για την υπόθεση των εξοπλιστικών. Όπως έχουν καταθέσει δύο ελβετοί τραπεζίτες που είχαν αναλάβει το ξέπλυμα των παράνομων προμηθειών από τη Siemens αλλά και μαύρο πολιτικό χρήμα, η γερμανική εταιρία διά του Μαυρίδη, υπεύθυνου για τα μαύρα ταμεία, έφερε αμέσως μετά το νόμο 6 εκατ. ευρώ τα οποία μοίρασε για μίζες στην Ελλάδα. Όπως φαίνεται από τις καταθέσεις από το 2006 ακόμα, απέναντι στην ελβετική εισαγγελία, για τους ελβετούς τραπεζίτες ήταν κοινό μυστικό πως τέτοιοι νόμοι τόσο στην Ελλάδα όσο και την Ιταλία και Ισπανία γίνονταν με σκοπό το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

Σύμφωνα με την επίμαχη τροπολογία «φυσικά και νομικά πρόσωπα που είναι φορολογικά υπόχρεα στην Ελλάδα δύνανται να μεταφέρουν κεφάλαια, τα οποία διαθέτουν σε οποιαδήποτε μορφή τραπεζικών λογαριασμών στην αλλοδαπή, σε τραπεζικούς λογαριασμούς της ημεδαπής, σε χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος, καταβάλλοντας φόρο με συντελεστή 3% επί της αξίας τους κατά τον χρόνο της μεταφοράς. Με την καταβολή του προβλεπόμενου στην προηγούμενη παράγραφο φόρου εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση του υπόχρεου για τα κεφάλαια αυτά». Εκτός αυτού σημειώνεται ότι «η καταβολή του φόρου για τη μεταφορά των κεφαλαίων νομιμοποιεί μόνο φορολογικά τη χρήση των κεφαλαίων αυτών στην Ελλάδα και απαλλάσσει τον υπόχρεο από τυχόν φορολογικά αδικήματα, με την επιφύλαξη των μη φορολογικού χαρακτήρα διατάξεων των Ν. 2331/1995, 3034/2002 κ.ά».

Με λίγα λόγια ο Γιώργος Αλογοσκούφης με την τροπολογία αυτή, η οποία παρουσιάστηκε ως οικονομικό θαύμα την περίοδο εκείνη από τα ΜΜΕ που βρίσκονταν στο απόγειό τους πλυμμηρισμένα με κρατικό χρήμα, κατέστη ικανή να ξεπλύνει μονομιάς όλο το μαύρο χρήμα που είχε διοχετευθεί στους ανά τον κόσμο φορολογικούς παραδείσους από επίορκους δημόσιους λειτουργούς, πιθανότατα διεφθαρμένους πολιτικούς και εγκληματίες.

Η «ντροπολογία» που ξέπλυνε και τη λίστα Λαγκάρντ

Η εν λόγω τροπολογία μπορεί να λύσει έναν από τους σημαντικότερους γρίφους της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ. Για ποιο λόγο πολλές από τις 2059 καρτέλες που είχε δημοσιεύσει το Hot Doc εμφάνιζαν λογαριασμούς που είχαν κλείσει λίγο καιρό πριν ο Φαλτσιανί υποκλέψει τα στοιχεία από την HSBC. Η εν λόγω λίστα απεικόνιζε τα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας για την περίοδο από το Φεβρουάριο του 1997 έως το Δεκέμβριο του 2007. Στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα πολλοί εκ των καταθετών της HSBC έχοντας ενημερωθεί για τον καθαρτήριο νόμο του Γ. Αλογοσκούφη απέσυραν τα χρήματά τους από τις ασφαλείς και εχέμυθες τράπεζες της Ελβετίας και τα επέστρεψαν – πεντακάθαρα και νομιμοποιημένα- στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν καταρρέει και το επιχείρημα κάποιων από αυτούς που βρίσκονται στη λίστα ότι δηαλδή οι λογαριασμοί τους είναι κλειστοί και άνοιξαν και έκλεισαν χωρίς να έχει διακινηθεί χρήμα, άρα δεν έχουν καμία ευθύνη. Από ότι φαίνεται πολλοί από αυτούς αξιοποίησαν την τροπολογία του Γ. Αλογοσκούφη για να νομιμοποιήσουν το μαύρο χρήμα με 3%, όταν η μικρότερη ελληνική επιχείρηση φορολογείται το νόμιμο χρήμα με συντελεστές 20-45%.

Εκτός της λίστας Λαγκάρντ, μία ανασκόπηση των υπόλοιπων υποθέσεων που είχαν απασχολήσει τα προηγούμενα χρόνια την επικαιρότητα μπορεί να δώσει σημαντικές απαντήσεις. Η επίμαχη τροπολογία ήρθε αμέσως μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων, των οποίων το συνολικό κόστος τελικά ουδείς έχει μπορέσει να προσδιορίσει επακριβώς, ενώ αποτελεί κοινά αποδεκτή παραδοχή ότι συντελέστηκε το μεγαλύτερο «πάρτι» των τελευταίων δεκαετιών. Την ίδια μάλιστα περίοδο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το σκάνδαλο των εξοπλιστικών προγραμμάτων, του οποίου το κουβάρι ξετυλίγεται στις ημέρες μας και σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής απολογίες, αφήνονται υπόνοιες για τον τρόπο νομιμοποίησης των παράνομων προμηθειών. Κάπου στο ενδιάμεσο συντελέστηκε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, όταν το 1999 μέχρι βοσκοί και κτηνοτρόφοι πείστηκαν από την ίδια την πολιτική ηγεσία μέσα από δηλώσεις της αλλά και από τα ΜΜΕ ότι μπορούν να θησαυρίσούν παίζοντας το βιος τους στη Σοφοκλέους.

Το μέγεθος των σκανδάλων, αλλά και η τροπολογία – κολυμβήθρα του Σιλωάμ του Γιώργου Αλογοσκούφη χρίζουν ενδελεχούς διερεύνησης από τις αρμόδιες αρχές. Τα πλήρη στοιχεία αυτών που έφεραν χρήμα στην Ελλάδα τα έχει στη διάθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδας και η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητό ποιοι και πως εξηπηρετήθηκαν.
http://www.koutipandoras.gr/article/105370/pos-xeplynan-me-nomo-ta-skandala-hrimatistirioy-olympiakon-agonon-kai-listas-lagkarnt

Ο Μαργέλλος, ο Κοντομηνάς, ο Παπανδρέου και τα CDS του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Τώρα ξέρετε.

manol1Μία παρέα από τα παλιά, που λειτουργεί με όρους συμμορίας.
Οι αλλαλάζοντες που μιλούσαν για “συνωμοσιολογία”

Τώρα με την αποκάλυψη της μεγάλης ληστείας, συμπληρώνεται το παζλ.

Ο Κοντομηνάς και ο Μαργέλλος ήταν στενοί φίλοι του Παπανδρέου.

Ο Μαργελλος (IJ Partners) είχε εμπλακεί σε άλλο ένα καταστροφικό σκάνδαλο για την Ελλάδα. Η δικαιοσύνη πλέον δεν έχει παρά να πιέσει τον κύριο Φιλιππίδη να του αποκαλύψει ποιός τον πίεσε για την πώληση των CDS. Ο Κοντομηνάς που τον κρατούσε δεμένο χειροπόδαρα ή ο Παπανδρέου.

Το σχέδιο για την καταστροφή είχε προδιαγραφεί από αυτούς που πάντα τα έτρωγαν μαζί.

Το αποκαλυπτικό άρθρο της Βασιλικής Σιούτη πλέον έχει ιστορική αξία:
Τα δύο χρόνια που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας, απέδειξε ότι παραμένει σταθερός σε κάποιες αξίες και φιλίες του ιδίου και της οικογένειας του. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας, επανεμφα- νίστηκαν στο πολιτικό σκηνικό δύο ξεχασμένα από τη δεκαετία του ’80 πρόσωπα, που τα ονόματα τους είχαν εμπλακεί σε δύο μεγάλα σκάνδαλα: στην περιβόητη «αγορά του αιώνα» το 1985 και στο «σκάνδαλο του καλαμποκιού» το «βρώμικο» ’89. Πρόκειται για τους Νίκο Μουρκογιάννη και Θεόδωρο (για τους φίλους του και τους κοσμικούς κύκλους, Ντόρη) Μαργέλλο. Ο πρώτος είχε εμπλακεί ως μεσάζοντας στην αγορά των αμερικανικών F16 και ο άλλος στο σκάνδαλο της ελληνοποίησης του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, προκειμένου να εισπράττονται από επιτήδειους ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Σήμερα ο πρώην ελληνοαμερικανός διευθυντής της General Dynamics (η οποία προμήθευσε τη χώρα με τα F16 της αγοράς του αιώνα), Νίκος Μουρκογιάννης, έχει τοποθετηθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου ως πρόεδρος της Λυρικής Σκηνής, ενώ παράλληλα ασκεί μερικές ακόμα πολύ ενδιαφέρουσες επιχειρηματικές δραστηριότητες με πλούσιο παρασκήνιο.

Ο Θεόδωρος Μαργέλλος, που εξακολουθεί να είναι στενός φίλος της οικογένειας, (δεν είναι λίγοι όσοι τον έχουν δει να συντρώγει με τον αδερφό του Γ. Παπανδρέου, αλλά και με τον ίδιο, όπως έχει γραφτεί και στον Τύπο) έχει δημιουργήσει εδώ και δύο χρόνια μία εταιρεία διαχείρισης ιδιωτικών κεφαλαίων στην Ελβετία, στην οποία, μεταξύ άλλων, συμμετέχει και στενός συνεργάτης του Αντρίκου Παπανδρέου.

Θεόδωρος Μαργέλλος

manol2
Τότε

Θ. Μαργέλλος: Το όνομά του ξανακούστηκε όταν ο Γ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και διάφοροι τον είδαν να συντρώγει με τον αδερφό του στο Ψυχικό.
Ο Θ. Μαργέλλος είναι από τους επιχειρηματίες που ανήκαν στα περίφημα «νέα τζάκια» του Γ. Παπανδρέου. Μια ομάδα νέων -τότε- επιχειρηματιών, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ‘80, ως προσπάθεια του Γ. Παπανδρέου να δημιουργήσει ένα φορέα νέων επιχειρηματιών. Στην ομάδα αυτή, που το 1987 συναντιόταν στο κτήριο της «Ιντεραμέρικαν», το οποίο ανήκε στον Δ. Κοντομηνά -συμμετείχαν επίσης οι επιχειρηματίες Θ.Λαβίδας, που διατηρεί επίσης και σήμερα πολύ στενές σχέσεις με τους Παπανδρέου, ο Χ. Κυριαζής, επικεφαλής της PriceWaterhouse Hellas, με την οποία συνεργάστηκε στενά η κυβέρνηση Παπανδρέου, καθώς και οι Δ. Καλλιτσάντσης, Βαρβάρα Βερνίκου, Ο. Κυριακόπουλος, Κ.Μπουτάρης, Π. Κανελλόπουλος, Δ. Δασκαλόπουλος κ.ά.

Το 1989 το όνομα του Θ. Μαργέλλου ενεπλάκη στο σκάνδαλο της ελληνοποίησης του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, το οποίο κάποιοι «βάφτιζαν» ελληνικό για να παίρνουν τις επιδοτήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών από την τότε ΕΟΚ. Η υπόθεση είχε αποκαλυφθεί από την Κομισιόν, η οποία παρέπεμψε τότε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ζητώντας επιστροφές ύψους 400 εκατομμυρίων δραχμών. Τον Σεπτέμβριο του 1991 βρέθηκε να δικάζεται για την υπόθεση αυτή, επικαλέστηκε όμως ασθένεια, ζητώντας αναβολή. Αναφέρει σχετικά η Ελευθεροτυπία στις 9/10/1990 για το θέμα: «Αναβλήθηκε για τις 28 Ιανουαρίου ’91, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, η δίκη για την υπόθεση του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, λόγω ασθενείας του κατηγορούμενου Θ.Μαργέλου, πρώην εκπροσώπου της εταιρίας «Γκρανομάρ» (με έδρα τη Γενεύη) που μεσολάβησε για την πώληση του καλαμποκιού».

Είναι γνωστό ότι όταν η Βουλή ασχολήθηκε με το σκάνδαλο του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο το πρώην στέλεχος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Νίκο Αθανασόπουλο, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός που καταδικάσθηκε το 1990 «σε φυλάκιση τριών ετών και έξι μηνών για ηθική αυτουργία σε έκδοση ψευδών βεβαιώσεων, χρήση πλαστού εγγράφου και απλή συνέργεια σε νόθευση βιβλίων απόπλου-κατάπλου λιμεναρχείου Καβάλας» (το 1994, ωστόσο, όταν το ΠΑΣΟΚ ξαναήρθε στην εξουσία, η Βουλή αποφάσισε την άρση των εννόμων συνεπειών της καταδίκης του Νίκου Αθανασόπουλου για την υπόθεση του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού).
Όσο για τον Θ. Μαργέλλο απαλλάχθηκε τελικά για την υπόθεση του καλαμποκιού με βούλευμα. Την ίδια περίοδο (του «βρώμικου ’89») η εφημερίδα Απογευματινή τον ενέπλεκε και με τον Κοσκωτά, υποστηρίζοντας ότι στις 10.9.1986 ο Θ. Μαργέλλος είχε στείλει επιστολή στον τότε υφυπουργό Ν.Γενιάς Γ.Παπανδρέου και του ζητούσε προσωπική κάλυψη γιατί ήταν άνθρωπος της ομάδας του και διότι τα λεφτά των επενδύσεων που θα έκανε θα τα έφερνε μέσω της Τράπεζας του Κοσκωτά, όπως του είχε ζητήσει ο ίδιος. Την ύπαρξη της επιστολής αυτής όμως, είχε διαψεύσει τόσο ο Γ.Παπανδρέου, όσο και ο ίδιος. Από τότε και μέχρι το 2007 το όνομά του είχε ξεχαστεί. Ο ίδιος φέρονταν να ζει κυρίως στην Ελβετία, αν και η παρουσία του στους ελληνικούς κοσμικούς κύκλους ήταν αισθητή. Κάποια στιγμή μάλι- στα δημιούργησε στην Αθήνα και ένα εστιατόριο, το «48» στην οδό Αρματολών και Κλεφτών, πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, και λέγεται ότι υπήρξε και χρηματοδότης γνωστής Free Press εφημερίδας.

Σήμερα
Το όνομά του ξανακούστηκε όταν ο Γ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και διάφοροι τον είδαν να συντρώγει με τον αδερφό του στο Ψυχικό. Ο Θ. Μαργέλλος πριν από δύο χρόνια (2009) ίδρυσε το επενδυτικό fund IJ Partners, που διαχειρίζεται ιδιωτικά κεφάλαια μαζί με τον πρώην πρόεδρο της Κόστα Ρίκα, Χοσέ Μαρία Φιγκουέρες, ο οποίος συμμετέχει και στη συμβουλευτική επιτροπή της ΜΚΟ του Αντρίκου Παπανδρέου, «i4cense». Το όνομα του πρώην προέδρου της Κόστα Ρίκα, έχει επίσης εμπλακεί σε σκάνδαλο στη χώρα του (υπόθεση δωροδοκίας από την Αλκατέλ), εξαιτίας του οποίου αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του, όταν κατηγορήθηκε για αυτό. Μέχρι πρότινος μάλιστα, ζούσε, στην Ευρώπη, απ’ όπου επέστρεψε στην Κόστα Ρίκα, μόλις τον περασμένο μήνα. (Ο βουλευτής Π. Καμμένος άφηνε σαφή υπονοούμενα την προηγούμενη εβδομάδα, συσχετίζοντας τον με το ταξίδι του Γ. Παπανδρέου ως προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στην Κόστα Ρίκα, η οποία επελέγη για τις εργασίες του Συμβούλιου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς). Την IJ Partners, μεταξύ άλλων, στελεχώνουν η Μιράντα Ξαφά, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, ο Χάρης Μάκκας, πρώην στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς και της Bank of America και ο Δημήτρης Τσουπίδης, γιος του πρώην προέδρου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Παναγιώτη Τσουπίδη, που εργαζόταν στην JP Morgan.

Πριν από λίγους μήνες ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Πάνος Καμμένος κατηγόρησε τον ίδιο και την IJ Partners ότι στοιχημάτισαν στην πτώχευση της Ελλάδας αγοράζοντας CDS από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, έχοντας την πληροφόρηση (προφανώς λόγω της σχέσης με τον πρωθυπουργό και τα αδέρφια του) ότι η Ελλάδα θα προσφύγει στο ΔΝΤ και η τιμή των CDS θα ανέβει. Είναι αλήθεια ότι όσοι είχαν εγκαίρως την πληροφορία αυτή θα μπορούσαν να είχαν πλουτίσει, αξιοποιώντας την. Ο Θ. Μαργέλλος όμως, το αρνείται, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος έχει ζητήσει να απαγορευτούν τα CDS που εκδίδονται μόνο για κερδοσκοπικό σκοπό (τα λεγόμενα «γυμνά» CDS). Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν κρύβει την ανησυχία του, πάντως, για την εμπλοκή του ονόματός του αλλά και των αδερφών του στην υπόθεση αυτή. Το εξομολογήθηκε και στις πρόσφατες συνεδριάσεις του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, εκπλήσσοντας τους πάντες, καθώς δεν υπήρξε κάποια σχετική συζήτηση με το θέμα. Και φυσικά το χαρακτήρισε ως «πόλεμο των συμφερόντων» εναντίον του.

Πριν από λίγο καιρό αίσθηση έκανε κι ένα σχόλιο στην εφημερίδα Το ΒΗΜΑ, το οποίο από πολλούς δεν θεωρείται άσχετο με τον φίλο του Γ.Παπανδρέου: «Είναι φυσικά μια φάρσα – αυτό συμβαίνει όταν με σάπια καλαμπόκια μαγειρεύεις σε ιδιωτικά αεροπλάνα και χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα. Τέλος πάντων…». Η συνέχεια ενδεχομένως να δοθεί από τη δικαιοσύνη, στην οποία έχουν καταφύγει όλες οι ενδιαφερόμενες πλευρές.

Νίκος Μουρκογιάννης

manol3Τότε
Ο Ν. Μουρκογιάννης το 1991 βρέθηκε ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης για «ηθική αυτουργία σε απιστία» σχετικά με το σκάνδαλο της αγοράς του αιώνα, για το οποίο όμως δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς. Σήμερα Ο Νίκος Μουρκογιάννης επέστρεψε στην Ελλάδα, με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου πριν από δύο χρόνια για να αναλάβει πρόεδρος της Λυρικής Σκηνής, με απόφαση του Παύλου Γερουλάνου.

Οι παλαιοί συμφοιτητές του από τη Νομική Σχολή Αθηνών, στην οποία φοίτησε στα χρόνια της χούντας, τον θυμούνται ως αντικομμουνιστή, πράγμα για το οποίο και ο ίδιος επαίρεται, προτιμώντας όμως για τον εαυτό του τον χαρακτηρισμό «αντισοβιετικός» που θεωρεί ακριβέστερο. ΌΌπως έχει δηλώσει, ο εξυπνότερος άνθρωπος που έχει γνωρίσει είναι ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και δηλώνει περήφανος που έχει συμβάλλει στον «πόλεμο» των ΗΠΑ εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. «Είχα από μικρός πειστεί ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ανθρωπότητα ήταν η Σοβιετική ΈΈνωση. Υπήρξα μαχητής του Ψυχρού Πολέμου» έχει πει σε συνέντευξή του στην Καθημερινή. Έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στην Αμερική, μεταξύ άλλων και ως διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας εξοπλισμών, General Dynamics, η οποία προμήθευσε την Ελλάδα με αεροσκάφη F16 το 1985. Για την προμήθεια των αμερικανικών F16 (μέρος της «αγοράς του αιώνα») στην Ελλάδα με τη μεσολάβησή του, δήλωνε (στην ίδια εφημερίδα): «νιώθω ότι έβαλα ένα λιθαράκι στην ενίσχυση της εθνικής άμυνας και στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης».

Δεν έχουν όλοι όμως την ίδια γνώμη για την αγορά αυτή, η οποία στοίχισε πανάκριβα στην Ελλάδα φουσκώνοντας από τότε το χρέος της και έφτασε να διερευνάται από τη δικαιοσύνη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ μέχρι τότε οι αγορές εξοπλιστικών με τις ΗΠΑ γινόταν state to state, αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγιναν state to company. Δηλαδή, αντί η ελληνική κυβέρνηση να προμηθευτεί τα F16 από την αμερικανική κυβέρνηση, όπως συνήθιζε και της στοίχιζαν φθηνότερα, τα προμηθεύτηκε απευθείας από την General Dynamics με τη διαμεσολάβηση του Νίκου Μουρκογιάννη που ήταν διευθυντικό στέλεχος της. Η δικαιολογία για να στηριχθεί η απόφαση αυτή στην Ελλάδα, σύμφωνα με άνθρωπο κλειδί –στέλεχος του υπουργείου Εθνικής Άμυνας τότε- ήταν ότι «η εταιρεία θα μας έδινε καλύτερη τεχνική υποστήριξη από ότι η Αμερικανική Αεροπορία, σε περίπτωση εμπάργκο των ΗΠΑ προς την Ελλάδα». Και συμπληρώνει: «Λες και υπήρχε περίπτωση εάν οι ΗΠΑ έκαναν εμπάργκο στην Ελλάδα, μία αμερικανική εταιρεία εξοπλιστικών να το σπάσει». Οι τιμές state to company, όμως, ήταν ακριβότερες από τις τιμές state to state. Για τις state to state αγορές «υπήρχε ελληνοαμερικανική συμφωνία η οποία καθόριζε ότι κάθε στρατιωτικός εξοπλισμός που πήγαινε στην Ελλάδα θα αγοραζόταν στην ίδια τιμή που ίσχυε και για τον αμερικανικό στρατό», λέει το πρώην στέλεχος του ΥΕΘΑ και επισημαίνει ότι «όλα τα υπόλοιπα F16 αγοράστηκαν με την μέθοδο αυτή» (state to state). Ο ίδιος άνθρωπος εξηγεί ότι από την «αγορά του αιώνα» καθιερώθηκαν τα λεγόμενα «αντισταθμιστικά οφέλη» ως ένα ακόμα επιχείρημα για την αποφυγή διακρατικής συμφωνίας και υπογραφή συμβάσεων απευθείας με τις εταιρείες. «Ελάχιστο ποσοστό όμως πραγματοποιήθηκε και ουδείς ενδιαφέρθηκε να απαιτήσει την ικανοποίησή τους.

Η αγορά του αιώνα υπήρξε η απαρχή της μεγάλης απάτης των αντισταθμιστικών που ζημίωσε αφάνταστα τη χώρα, και δημιούργησε μία νέα γενιά νεόπλουτων (σ.σ με τα «αντισταθμιστικά οφέλη» κάθε συμφωνίας συνήθως δικαιολογείται ένα πανάκριβο τίμημα. Στη συνέχεια όμως, αυτά είτε αναλαμβάνονται από «οικείους», είτε δεν υλοποιούνται ποτέ). Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από το βιβλίο του στρατηγού Κωνσταντίνου Φράγκου (που υπηρέτησε δίπλα στον πρώην υπουργό ΆΆμυνας Γιάννη Χαραλαμπόπουλο) «Αμύνεσθαι περί πάρτης» (εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα, 2008): «Αν και όλα τα συντριπτικά στοιχεία και οι παράμετροι υπεδείκνυαν προμήθεια ενός τύπου και δια- κρατικές συμφωνίες για την αγορά, ο Μεγάλος Αντιφατικός (δανείζομαι τον επιτυχή χαρακτηρισμό από τη γραφίδα του Γιάννη Τριάντη) –σ.σ. εννοεί τον Ανδρέα Παπανδρέου- επέβαλλε την διτυπία και τις εμπορικές συμβάσεις με πολύ ασθενή και ευάλωτη τεκμηρίωση, επιτρέποντας έτσι, ιστορίες με σημεία και τέρατα».

Ο Ν. Μουρκογιάννης το 1991 βρέθηκε ενώπιον της ελληνικής δικαιοσύνης για «ηθική αυτουργία σε απιστία» σχετικά με το σκάνδαλο της αγοράς του αιώνα και ειδικά το τίμημα των F-16, για το οποίο όμως δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς.

Σήμερα
Ο Νίκος Μουρκογιάννης επέστρεψε στην Ελλάδα, με την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου πριν από δύο χρόνια για να αναλάβει πρόεδρος της Λυρικής Σκηνής, με απόφαση του Παύλου Γερουλάνου. Ταυτόχρονα με τις υποχρεώσεις του στη Λυρική, στις 31 Αυγούστου, ανακοίνωσε μέσω της προσωπικής του ιστοσελίδας (http://www.nikosonline.com/) ότι αναλαμβάνει καθήκοντα διευθυντή Στρατηγικών Ανασυγκροτήσεων της γερμανικής εταιρείας Roland Berger Strategy Consultants GmbH, με έδρα το Βερολίνο και την Αθήνα. Η Roland Berger είναι η εταιρία που παρέχει υπηρεσίες στη γερμανική κυβέρνηση και απασχόλησε έντονα την επικαιρότητα πριν από μερικούς μήνες με το περιβόητο σχέδιο «Εύρηκα», που είχε δημοσιευθεί στα ΜΜΕ και το οποίο προέβλεπε τη συγκέντρωση και την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία θα εκχωρούνταν με αντάλλαγμα τη μείωση του χρέους. Στο ενδιάμεσο, ο Νίκος Μουρκογιάννης πρόλαβε να γίνει για ένα μικρό διάστημα και διευθύνων σύμβουλος στην Alapis, που δημιούργησε ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος και εμπλέκεται άμεσα στο σκάνδαλο της Proton Bank.

Εντωμεταξύ η Roland Berger ανέλαβε ήδη κρατικές δουλειές, με πρώτη τα καθήκοντα τεχνικού συμβούλου για τα κρατικά λαχεία και το Ξυστό, στο πλαίσιο του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων. ΌΌσο για το σχέδιο «Εύρηκα» κάθε άλλο παρά έχει εγκαταλειφθεί. Παρ’ ότι επισήμως δεν λέγεται τίποτα, εξακολουθεί να συζητείται εντόνως στο παρασκήνιο. Τον περασμένο Νοέμβριο πραγματοποιήθηκε το «Banking Money Conference 2011» με θέμα «Ελληνικό τραπεζικό σύστημα: Αναζητώντας την έξοδο από το μάτι του κυκλώνα» όπου παρουσιάστηκε εκτενώς το πρόγραμμα «Eureca», από τον εμπνευστή του, Markus Krall, Senior Partner της Roland Berger.

Το συγκεκριμένο συνέδριο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής ΈΈνωσης Τραπεζών (E.E.T.), της ΈΈνωσης Εισηγμένων Εταιρειών (ΕΝ.ΕΙΣ.ΕΤ) και της ΈΈνωσης Θεσμικών Επενδυτών (Ε.Θ.Ε). και με την υποστήριξη των: Silver Sponsor: Εθνική Τράπεζα, Corporate Participation: Attica Bank, Academic Partner: ALBA Graduate Business School, Communication Partner: V+O Communication, Supporter: Innews, Communication Sponsor: ΣΚΑΪ, ΣΚΑΪ 100,3, Κέρδος, Χρήμα, Insurance world, Insuranceworld.gr, Ασφαλίζομαι, euro2day.gr, palo.gr.

Οι εικονογραφήσεις που συνοδεύουν το άρθρο είναι του Μανόλο (Μανώλης Ζουλάκης)
http://olympia.gr/2014/01/11/

Άναψε το τσιγάρο, δώσ’ μου λεφτά

Παγκόσμια πρωτοτυπία αποτελεί πλέον το ελληνικό σύστημα δημόσιας υγείας καθώς γίνεται το πρώτο στον κόσμο που εναποθέτει τις τελευταίες ελπίδες επιβίωσής του στην νικοτίνη.

Όσο υπάρχουν καπνιστές θα διατηρείται ζωντανή η ελπίδα να έχουμε ανοιχτά νοσοκομεία και γιατρούς στη θέση τους, είναι το πνεύμα των σοφών της κυβέρνησης. Όσο υπάρχουν πολίτες που πάνε ακόμα στο περίπτερο για ένα πακέτο τσιγάρα θα υπάρχουν χρήματα για φάρμακα, ασθενοφόρα και χειρουργεία. Διότι αν μειωθεί το κάπνισμα δεν πρόκειται να εισπραχθούν τα προϋπολογισθέντα έσοδα από την αύξηση του φόρου στα τσιγάρα ως ισοδύναμου στην κατάργηση του εισιτηρίου των 25 ευρώ στα νοσοκομεία.

Ας υποθέσουμε πως ξαφνικά οι Έλληνες συνειδητοποιούν τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος και αποφασίζουν να μειώσουν – αν όχι να κόψουν μαχαίρι – την ανθυγιεινή αυτή τους συνήθεια μειώνοντας με τον τρόπο αυτό κατακόρυφα τα δημόσια έσοδα από την φορολόγηση των προϊόντων καπνού. Ας υποθέσουμε πως ένας μεγάλος αριθμός καπνιστών μειώνει την κατανάλωση τσιγάρων υπό το βάρος των νέων τιμών. Στα υποθετικά αυτά σενάρια ο προϋπολογισμός του υπουργείου Υγείας απλά καταρρέει εις βάρος των πολιτών. Εάν αυτό δεν αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία τότε διεκδικεί σίγουρα το ρεκόρ πολιτικής γελοιότητας.

Σε μια χώρα που δεν κατάφερε να εφαρμοσθεί ούτε στοιχειωδώς ο περιορισμός του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, σε μια χώρα που η αντικαπνιστική πολιτική περιορίζεται στο να γίνονται «στάχτη» διάφορα κοινοτικά κονδύλια μέσω αμφιβόλου αποτελεσματικότητας διαφημιστικές καμπάνιες φτάσαμε στο άκρον άωτον του παραλογισμού. Ενός ισοδύναμου παραλογισμού που λέει «καπνίστε και πληρώστε για να σωθεί η δημόσια υγεία».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά η λογική του Άδωνι Γεωργιάδη όσο κοινωνικά ανάλγητη και αν ήταν τουλάχιστον δεν ήταν παράλογη και γελοία όπως η λογική του ισοδύναμου έμμεσου φόρου που προκρίθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου. Αυτοί είναι ικανοί σε περίπτωση μείωσης των εσόδων να επιβάλλουν και πρόστιμο σε όσους δεν καπνίζουν.
http://left.gr/news/anapse-tsigaro-dos-moy-lefta#sthash.4HwAl8UB.dpuf

Κώστας Σημίτης: Συνένοχος ή βλαξ; *

SHMITHSΤα περισσότερα από τα σκάνδαλα που βλέπουν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας συνέβησαν επί των ημερών του Κώστα Σημίτη. Ήταν, βλέπετε, οι μέρες του μεγάλου ξοδέματος, εξοπλισμοί, Siemens, Ολυμπιάδες, χρηματιστήρια, δρόμοι, αεροδρόμια, κοιλαδογέφυρες- το είδατε το μακέτο, το είδατε το μακέτο; Φαγοπότι επικών διαστάσεων, το οποίο εξέθρεψε και χρέος επικών διαστάσεων, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο- το ξαναείδατε το μακέτο;- για την καταστροφή που ακολούθησε από το 2009 και μετά.

Επικό το φαγοπότι, επικοί και οι φαγάδες. Πολλοί φαγάδες, βρε παιδί μου, πολλά τα ονόματα. Ο Άκης, ο Γιάννος, ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης, ο Σμπώκος, ο Κάντας, οι στρατηγοί, οι υποστράτηγοι, οι αναπληρωτές, οι παρατρεχάμενοι. Στα φόρα όλα τα ονόματα, εκτός από το όνομα του Σημίτη, που αν το πιάσεις στο στόμα σου, παθαίνεις ό, τι πάθαιναν οι αρχαίοι ισραηλίτες κάθε φορά που έπιαναν στο στόμα τους το όνομα του Γιαχβέ: Εκτελείσαι, φιλαράκο μου, και μάλιστα δια λιθοβολισμού. Ε λοιπόν, εμείς θα το πιάσουμε στο στόμα μας το απαγορευμένο όνομα κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Συνένοχος ή βλαξ, αυτές είναι οι δύο εκδοχές για τον Κώστα Σημίτη, παντός τρίτου αποκλειομένου. Ας εξετάσουμε πρώτα την εκδοχή της συνενοχής: Συνενοχή στη διαφθορά δεν σημαίνει απαραίτητα να βάζεις χρήματα στην τσέπη σου, να αγοράζεις ακίνητα σε όλο τον πλανήτη και να έχεις εβδομήντα οφ σορ, όπως ο Άκης. Συνενοχή είναι να γνωρίζεις ότι ένα ποσοστό από τα κέρδη της διαφθοράς πηγαίνει στα ταμεία του κόμματός σου και ότι έτσι το κόμμα σου γίνεται πανίσχυρο, αγοράζει τηλεοπτικό χρόνο, αγοράζει συνειδήσεις, αγοράζει ψήφους. Το πλούσιο κόμμα σου αποκτά συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων κομμάτων κι εσύ, ο Κώστας Σημίτης, παραμένεις στην εξουσία για δέκα ολόκληρα χρόνια, χάρη και στο σύστημα της λοβιτούρας που έχει στηθεί στην αυλή σου. Εξαγορά εξουσίας, ενοχή χειρότερη κι από την εξαγορά εκατό ακινήτων στο Μαλιμπού, εσκεμμένη αλλοίωση των κανόνων λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, μπροστά σου ο Άκης είναι ταπεινός κλεφτοκοτάς.

Η δεύτερη εκδοχή είναι εκείνη του βλακός: Από κάτω γινόταν του Κουτρούλη ο γάμος κι ο Σημίτης δεν έπαιρνε χαμπάρι, η οσμή του χρήματος δεν έφτασε ποτέ στα νεκρωμένα ρουθούνια του. Ακόμη κι έτσι η ευθύνη του είναι τεράστια, δεν ήξερε τι γινόταν γύρω του, επειδή δεν ήθελε να μάθει τι γινόταν γύρω του, δεν έκανε τίποτα για να μάθει. Άφηνε τα πράγματα να κυλούν κι όταν έφταναν σωρηδόν οι καταγγελίες για τα σκάνδαλα , απαντούσε στερεοτυπικά: «Όποιος έχει κάτι, να το πάει στον Εισαγγελέα». Τώρα που οι εισαγγελείς αποδεικνύουν ότι υπήρχε κάτι- το οποίον «κάτι» ήτανε η Άρτα ομού μετά των Ιωαννίνων- η εθελοτυφλία του Σημίτη μετατρέπεται αυτομάτως σε βαριά πολιτική ενοχή.

Αν ο Σημίτης είναι συνένοχος στη διαφθορά, πρέπει να του αποδοθούν ποινικές ευθύνες κι ας γαβγίζουν τα κανίς του καθεστώτος, ας αλυχτούν οι Πρετεντέρηδες και οι Μπίστηδες. Αν είναι βλαξ, δεν έχει μεν ποινικές ευθύνες, έχει όμως βαρύτατες πολιτικές και ηθικές. Πρέπει να ζητήσει συγγνώμη για τα δεινά που επισώρευσε ή έστω να σιωπήσει αιδημόνως. Τουλάχιστον να μην κάνει τον τιμητή, δείχνοντας με το δάκτυλο όποιον δεν αναγνωρίζει την απέραντη σοφία του και προπαντός να μην το παίζει σωτήρας, που εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα επί των 58 δορυφόρων του.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξεχωρίζουν από μακριά και τους ψευδομεσσίες και τους πώλους των όνων.

(*) Πρόκειται για το δίλημμα που είχαν θέσει στον Ανδρέα Παπανδρέου οι μεγαλοεκδότες της εποχής του σκανδάλου Κοσκωτά. Ο Τεγόπουλος, ο Λαμπράκης, ο Μπόμπολας, ο Βαρδινογιάννης.

Ανανδρανιστάκης Γιώργοςwww.avgi.gr

Ουδεμία αντίσταση υπάρχει πλέον στη μαζική ανθρω-ποφαγία

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα είναι εδώ

Του ΘΑΝΑΣΗ ΔΡΙΤΣΑ καρδιολόγου (Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο), συνθέτη και συγγραφέα

Η αισιοδοξία που έφερε η πρώιμη μεταπολεμική εποχή (1950-1960), μετά τη φρίκη του ναζισμού, είχε οδηγήσει αρκετούς ιστορικούς να αποφανθούν τότε ότι είναι απίθανο να συμβεί στο μέλλον ένας τόσο καταστροφικός πόλεμος, όσο ο Δεύτερος Παγκόσμιος, σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Φαίνεται ότι τελικά βιάστηκαν να οδηγηθούν σε αυτά τα συμπεράσματα εφ’ όσον, με βάση αυτά που συμβαίνουν σήμερα, η Ενωμένη Ευρώπη του 2013 έχει μάλλον εισέλθει στην πλέον ξεδιάντροπα απάνθρωπη περίοδο από αρχής της Ιστορίας.

Ο οικονομικός πόλεμος που βιώνει σήμερα ο ευρωπαϊκός Νότος, χωρίς να ακούγονται κλαγγές των όπλων, έχει καταργήσει κάθε μορφή ηθικής και έχει εισάγει πρωτοποριακές τεχνικές ανθρωποφαγίας. Πλέον ο αδύναμος, ο άπορος, ο ασθενής, ο ηλικιωμένος, το παιδί, όχι μόνον δεν υποστηρίζονται από την κρατική μέριμνα, αλλά αντιθέτως διώκονται και εξοντώνονται οριστικά. Ετσι τίποτε πλέον δεν θα θυμίζει στον ευκατάστατο, νομοταγή και ευυπόληπτο Ευρωπαίο πολίτη ότι υπάρχουν σήμερα αναξιοπαθούντες.

Οι παρακάτω ειδήσεις είναι απόλυτα αληθινές και συμβαίνουν στην Ευρώπη του 21ου αιώνα: «Με πρόστιμο που θα αγγίζει τα 750 ευρώ, θα τιμωρούνται οι άστεγοι στη Μαδρίτη. Στην Ισπανία, οι περιφέρειες είναι ελεύθερες να νομοθετούν κατά το δοκούν για την επαιτεία. Η Ana Botella, δήμαρχος της Μαδρίτης, αποφάσισε να ποινικοποιήσει τη φτώχεια και να επιβάλει “νόμιμο σαδισμό” σε χιλιάδες ανθρώπους που δεν έχουν εισόδημα. Ετοιμάζει επίσης σχέδιο νόμου, που θα επιφέρει κυρώσεις στους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να ζουν στο δρόμο, να ζητιανεύουν ή να πλένουν παρμπρίζ αυτοκινήτων για να επιβιώσουν.

»Ακόμη, προβλέπεται η επιβολή κυρώσεων και πρόστιμο 750 ευρώ για όσους ζητιανεύουν στις εισόδους εμπορικών κέντρων, γραφείων, σχολείων και νοσοκομείων, κοιμούνται σε παγκάκι ή πωλούν χαρτομάντιλα στα φανάρια, για να εξασφαλίσουν ένα γεύμα».

Ολα αυτά συμβαίνουν τώρα στην Ισπανία, αφού έχουν προηγηθεί εξώσεις ανθρώπων από τα σπίτια τους, αλλά και από το Δημόσιο Στεγαστικό Φορέα της χώρας, όπου μπορούσαν να φιλοξενούνται όσοι το είχαν ανάγκη.

Σύμφωνα με την Ισπανική Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, 1 στους 5 ζει σε συνθήκες φτώχειας, πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά δεν σιτίζονται κανονικά και περίπου το 30% των νοικοκυριών είναι υποθηκευμένα λόγω απλήρωτων στεγαστικών δανείων, για τα οποία οι ιδιοκτήτες τους απειλούνται με πλειστηριασμό ακινήτου. Γρηγορείτε λοιπόν και προσεύχεσθε διότι αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Ισπανία έρχονται με ταχύτατους ρυθμούς και στη νυν στενάζουσα Ψωροκώσταινα. Με τις ευλογίες του δικομματισμού και τις πιέσεις της τρόικας χιλιάδες Ελληνες θα χάσουν τα σπίτια τους εντός του 2014.

Οι βαθιά άρρωστες ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν οδηγηθεί σε πλήρη απάθεια, έτσι ουδεμία αντίσταση υπάρχει πλέον στη μαζική αυτή ανθρωποφαγία. Στην Ισπανία τοποθετούν μάλιστα καρφιά στα πλατύσκαλα της εισόδου των κατοικιών για να μην μπορούν να ξαπλώσουν πάνω τους οι άστεγοι, οι φωτογραφίες στο Διαδίκτυο είναι απίστευτες και συγκλονιστικές. Εδώ θυμήθηκα το χριστουγεννιάτικο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Μια άπορη και άστεγη μικρούλα, χωρίς κανέναν στον κόσμο, που πουλούσε σπίρτα στο δρόμο.

Κανείς δεν αγόραζε σπίρτα και εκείνη άρχισε να καίει ένα ένα τα σπίρτα για να ζεσταθεί μέσα στην παγωνιά. Αποκαμωμένη και θλιμμένη, κούρνιασε κάποια στιγμή στο πλατύσκαλο της πόρτας ενός πλούσιου σπιτιού. Κάποια στιγμή άνοιξε η πόρτα και οι νοικοκυραίοι βρήκαν το κορίτσι να κοιμάται πάνω στο χιονισμένο πλατύσκαλο, παγωμένη και τριγυρισμένη από αναρίθμητα σπίρτα. Συγκινήθηκαν και πήραν στην αγκαλιά τους τη δύστυχη μικρή, την έβαλαν στο σπίτι τους.

Ο κόσμος άλλαξε πολύ από τότε, το κοριτσάκι με τα σπίρτα δεν θα μπορούσε σήμερα να ξαπλώσει στο παγωμένο πλατύσκαλο γιατί εκεί οι νοικοκυραίοι θα είχαν τοποθετήσει καρφιά, έτσι κανείς άστεγος δεν θα μπορούσε να σταθεί. Το πολύ πολύ να «την έβγαζε» σε κάποιο κρατητήριο, αναγκαστικά, γιατί δεν θα μπορούσε βέβαια να πληρώσει το πρόστιμο για τους άστεγους. Καημένε, Αντερσεν, τι είδους παραμύθια θα έγραφες άραγε σήμερα με αυτά που θα έβλεπες; Πιθανά να είχες γίνει αυτόχειρας.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=406501

Τάδε έφη Τζήμερος

aggeliaΣχετικά με αγγελία ξενοδοχείου που προσφέρει τροφή και στέγη με αντάλλαγμα εθελοντική εργασία γράφει ο Θάνος Τζήμερος στο facebook:

ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ!
Έχει μαλλιάσει το στόμα μου να λέω ότι στην αγορά υπάρχουν όλες οι αμοιβές. Ακόμα και την καλή εποχή υπήρχαν εργαζόμενοι (παράνομοι μετανάστες) που δούλευαν (παρανόμως φυσικά) με αμοιβή τροφή και στέγη. Όταν κάποιος έρχεται λαθραία, μετά απο μύριες ταλαιπωρίες στην Ελλάδα, από μια χώρα που λιμοκτονούν ή σκοτώνονται στον πόλεμο και αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της σύλληψης και της απέλασης, παρακαλάει να βρει τροφή και στέγη. Όταν τη βρει τού φαίνεται παράδεισος.
Στην αγορά υπάρχουν δύο πλευρές. Αυτός που προσφέρει εργασία και αυτός που τη δέχεται ή την απορρίπτει. Κανένας δεν γεννήθηκε με τη στάμπα “εργοδότης” ή “υπάλληλος”. Αν θες μπορείς να γίνεις είτε το ένα είτε το άλλο.
Υπήρξε λοιπόν προχθές κάποια αγγελία ενός ξενοδόχου ο οποίος προσφέρει τροφή και στέγη με αντάλλαγμα “εθελοντική εργασία”. Την ονομάζει εθελοντική για να μην τον κυνηγήσει το ΙΚΑ. Στην πραγματικότητα όλες οι εργασίες εθελοντικές ή ακριβέστερα εθελούσιες είναι. Δεν δουλεύει κανένας με την απειλή του όπλου.Το ότι έφτασε αυτή η αγγελία να γραφτεί έτσι όπως γράφτηκε δείχνει ότι τα σκουπίδια που κρύβαμε κάτω απ΄το χαλί παράγιναν πολλά για να μη φαίνονται. Ο συγκεκριμένος ξενοδόχος προφανώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει τίποτε περισσότερο από τροφή και στέγη. Δεν μπορεί να πληρώσει μισθούς, δώρα, εργοδοτικές εισφορές, φόρο μισθωτών υπηρεσιών όταν δεν ξέρει αν θα νοικιάσει τα δωμάτια ή θα τα κοιτάει κλειστά. Αν υπάρχει κάποιος πεινασμένος και άστεγος ο οποίος δέχεται να εργαστεί με αντάλλαγμα φαγητό και ύπνο, γιατί το κράτος πρέπει να εμποδίσει την συμφωνία αυτών των δύο; Αν τους εμποδίσει, ο ένας θα συνεχίσει να είναι πεινασμένος και άστεγος και ο άλλος δεν θα έχει ένα χέρι βοήθειας στα ενοικιαζόμενα και θα το κλείσει το μαγαζί. Είναι καλύτερο αυτό για την οικονομία; Είναι πιο ανθρωπιστικό;
Όταν κατέρρευσε το σοβιετικό καθεστώς και οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν, σε κάποιες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες επιτράπηκε να ασκείς οικονομική δραστηριότητα μικρού μεγέθους χωρίς χαρτιά. Σου λέει, εδώ πεθαίνει ο άλλος στην πείνα. Κάνε ό,τι μπορείς για να ζήσεις. Προέχει να ζήσεις. Άσε την άδεια έναρξης επαγγέλματος, το ΑΦΜ και το μητρώο. Κάνε μια δουλίτσα μαύρη, να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί κι όταν ορθοποδήσει η οικονομία το ξαναβλέπουμε. Νομίζετε ότι είμαστε σε καλύτερη κατάσταση με διαλυμένη την παραγωγική μας βάση; Αλλά εδώ προτιμάμε να το παίζουμε ανθρωπιστές στα χαρτιά και ανάλγητοι στη ζωή.

Έτσι μίλησε ο Τζήμερος. Σε ένα μόνο σημείο θα διαφωνήσουμε, εκεί που ισχυρίζεται ότι: “δεν δουλεύει κανένας με την απειλή του όπλου“. Δεν έχεις δίκιο αγαπητέ Τζήμερε. Δουλεύει και δουλεύει αποδοτικότερα!

Δεν είναι προτιμότερο ο εργοδότης να ρίχνει μερικές κλωτσιές και σφαλιάρες στον εργαζόμενο ώστε να δουλεύει όλο το 24ωρο και να μη ζητάει κάθε μέρα φαγητό, από το να κλείσει το ξενοδοχείο και να πεθάνουν από την πείνα και οι δύο;

Και μην ακούσω να διαμαρτύρονται κάποιοι ανθρωπιστές ότι το να δέρνεις τους εργαζόμενους είναι βαρβαρότητα. Το ζητούμενο είναι η ανάκαμψη της οικονομίας. Άσε που αφού “κανένας δεν γεννήθηκε με τη στάμπα εργοδότης ή υπάλληλος” και αν θες μπορείς να γίνεις είτε το ένα είτε το άλλο”, οι ρόλοι θα εναλλάσσονται και στο μέλλον ο εργαζόμενος (που έτρωγε το ξύλο) θα μπορούσε να γίνει εργοδότης και ο εργοδότης (που έριχνε το ξύλο) εργαζόμενος.

Άντε, φάε τώρα και καμιά σφαλιάρα, για “να βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί κι όταν ορθοποδήσει η οικονομία το ξαναβλέπουμε”. Έτσι θα έρθει η ανάπτυξη.