Απολύουν τους γονείς και προσλαμβάνουν με τα μισά λεφτά τα παιδιά τους

Το φαινόμενο να απολύονται εργαζόμενοι ηλικίας 55-64 ετών για να γίνονται προσλήψεις με τον κατώτατο μισθό, καταγράφουν τα νέα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής για την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Στη ηλικιακή ομάδα 55-64 ετών η ανεργία αυξάνεται σταθερά (19,3% το 2016 έναντι 16,5% το 2015), καθώς απολύονται εργαζόμενοι με κατά το πλείστον υψηλές αποδοχές για να προσληφθούν νέοι με τον κατώτατο μισθό.

Αλλά τι σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις απολύουν μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους για να προσλάβουν μικρότερους και κατά κύριο λόγο φθηνότερους;

Σημαίνει, με λίγα λόγια, ότι απολύονται οι γονείς που στοιχίζουν «ακριβά» και προσλαμβάνονται τα παιδιά τους με το μισό μισθό.

Σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία της «Εργάνη» για το 2016, ενώ έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, με το υπουργείο Εργασίας να κομπορρημονεί για «θετικό ισοζύγιο προσλήψεων κατά 136.260 νέες θέσεις εργασίας», την ίδια περίοδο έγιναν 2.006.714 απολύσεις!

Από τα τελευταία δεδομένα που περιλαμβάνονται στην καταγραφή για το μήνα Δεκέμβρη, προκύπτει ότι στις νέες συμβάσεις μισθωτής εργασίας που υπεγράφησαν μέσα στο 2016, το 60% ήταν προσλήψεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας και μόλις το 40% ήταν προσλήψεις πλήρους απασχόλησης.

Μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, με δεδομένο ότι και από τις προσλήψεις με πλήρη απασχόληση, ένα μεγάλο μέρος τους είναι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δηλαδή εργασία με «ημερομηνία λήξης».

Ειδικότερα, μέσα στον περασμένο χρόνο έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, εκ των οποίων μόνο οι 969.965 (40,11%) ήταν πλήρους απασχόλησης, 859.439 (45,26%) ήταν μερικής απασχόλησης και 313.570 (14,63%) ήταν εκ περιτροπής εργασία.

Εφιαλτικό παρόν και μέλλον

Τα κατασκευασμένα κριτήρια που χρησιμοποιούν, πολλά χρόνια τώρα, οι μηχανισμοί του κράτους και της Ε.Ε. για τη στατιστική καταγραφή της ανεργίας, μαζί με τις θέσεις μερικής απασχόλησης κυρίως μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ – ΟΑΕΔ (5μηνα, Voucher, ωφελούμενοι, «επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας», κλπ) και τις διακυμάνσεις στην απασχόληση, εξαιτίας κυρίως της εποχικότητας που παρουσιάζουν ορισμένοι κλάδοι, όπως ο Τουρισμός, δίνουν την ευκαιρία στις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και στη σημερινή να δημιουργήσουν εντυπώσεις για την αποτελεσματικότητα τάχα της πολιτικής της στην αύξηση της απασχόλησης.

Ωστόσο, η πραγματικότητα στην αγορά εργασίας και τα «υπόγεια ρεύματα» που έχουν διαμορφωθεί, αποτυπώνεται ανάγλυφα, στα τελευταία στοιχεία από το σύστημα «Εργάνη» που αποτυπώνει την κατίσχυση των προσλήψεων με προσωρινή, ελαστική και υποαμειβόμενη απασχόληση.

Σύμφωνα με το Eurofound (οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1975 και ασχολείται κυρίως με μελέτες των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας), «οι συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης προσφέρουν στις επιχειρήσεις το πλεονέκτημα του χαμηλότερου κόστους» καθώς «όταν μια προσωρινή σύμβαση δεν ανανεωθεί, το κόστος είναι πρακτικά μηδενικό, ενώ οι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου συνήθως έχουν σημαντικό κόστος λόγω της αποζημίωσης απόλυσης».

Μισή δουλειά, μισή ζωή για χιλιάδες νέους

«Η Ε.Ε. δεν καθορίζει δικαίωμα σε μόνιμες συμβάσεις». Αυτό απάντησε κυνικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ερώτηση Έλληνα ευρωβουλευτή για τους εργαζόμενους στα «πεντάμηνα», που αναδείκνυε τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, τα προβλήματά τους και το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Την τελευταία εξαετία νομιμοποιήθηκαν και γενικεύθηκαν, μέσα από το μνημονιακό νομοθετικό οπλοστάσιο, οι μορφές ευέλικτης, ανειδίκευτης και ανασφάλιστης εργασίας, οι οποίες υλοποιούνται μέσω δήθεν πρακτικής εκπαίδευσης ή μαθητείας.

Τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας στο Δημόσιο, τα βάουτσερ στον ιδιωτικό τομέα, ήρθαν να ανακυκλώσουν την ανεργία υποκαθιστώντας ουσιαστικά τα επιδόματα, αλλά και τις παλαιές παροχές ενός υπό κατάρρευση κοινωνικού κράτους.

Παράλληλα, διευκολύνθηκαν τα καθεστώτα υπενοικίασης-δανεισμού-εργολαβικής παραχώρησης, ενώ η περιστασιακή και προσωρινού χαρακτήρα απασχόληση αποτελεί κανόνα για τα πιο παραγωγικά τμήματα του νεολαιίστικου δυναμικού.

Από τις «μίνι-δουλειές» στη Γερμανία, τα «συμβόλαια μηδενικών ωρών» στη Βρετανία ή τις λεγόμενες «εφημερίες» (on-call θέσεις, όπου κάποιος καλείται σε δουλειά μόνο όταν υπάρχει ανάγκη) στην Ολλανδία, οι νέοι σε όλη την Ευρώπη είναι αυτοί που χτυπιούνται περισσότερο από την επισφάλεια, εγκλωβισμένοι σε έναν κυκεώνα ελαστικής απασχόλησης, ανασφάλιστης εργασίας, φθηνών απολύσεων, αλλά και διαφοροποιημένων μισθών.

Η τάση μείωσης των μισθών και η επέκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης στην αγορά εργασίας κάνουν ακόμα πιο επώδυνες για τους μελλοντικούς συνταξιούχους τις ανατροπές που γίνονται κάθε λίγο στο Ασφαλιστικό.

Και είναι φανερό ότι αν η μείωση των μισθών και η αύξηση της ευελιξίας οδηγούν μεγάλα τμήματα νέων να κατατάσσονται σήμερα στους φτωχούς, παρά το γεγονός ότι έχουν εργασία, αυτό σημαίνει ότι με τις νέες «προβλέψεις» του ασφαλιστικού, εκατοντάδες χιλιάδες, όταν τελειώνουν τον εργασιακό τους βίο, θα κατατάσσονται στους εξαθλιωμένους.

Προγράμματα ΟΑΕΔ καταπολέμησης… της εργασίας!

Προγράμματα ΟΑΕΔ, «επιταγές εισόδου» ή «voucher», «ωφελούμενοι», προγράμματα Απόκτησης Εργασιακής Εμπειρίας και «κοινωφελής εργασία», προσφέρουν ολιγόμηνη απασχόληση, με αντάλλαγμα εργασία χωρίς κανένα δικαίωμα, μισθούς κάτω από 500 ευρώ και μηδενικό κόστος για τον εργοδότη.

Ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με θύματα τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, που επιδιώκει να εμπεδώσει σταδιακά, την ολοκληρωτική αποσύνθεση των εργασιακών σχέσεων.

Άμεσα ωφελούμενοι, για αρχή, ήταν οι επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα που προσλάμβαναν αθρόα, αφού πρώτα έκαναν εκκαθαρίσεις, απολύοντας και οδηγώντας σε «εθελούσια» έξοδο, τους “καλά” αμειβόμενους υπαλλήλους.

Στη συνέχεια, οι «προσλήψεις» με αυτά τα χαρακτηριστικά, επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς του κράτους.

Σε δήμους, υπηρεσίες μέχρι και στην εκπαίδευση, έχουν κάνει εδώ και αρκετό καιρό την εμφάνισή τους εργαζόμενοι 5μηνης απασχόλησης μετατρέποντας το πολυπόθητο ΕΣΠΑ, σε πολιορκητικό κριό για την αντικατάσταση της μονιμότητας με την απόλυτη ευελιξία.

Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων αυτών είναι από το ΕΣΠΑ. Εισάγεται επισήμως ο όρος «ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟΙ» και όχι εργαζόμενοι.

Οι ωφελούμενοι λοιπόν, «κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας», έχουν καθαρές ανώτατες αμοιβές «όχι μεγαλύτερες» από 490 ευρώ ή 19,6 ευρώ καθαρά την ημέρα όσοι είναι άνω των 25 ετών και 427 ευρώ μηνιαία ή 17 ευρώ την ημέρα για όσους είναι κάτω των 25 ετών.

Για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του, τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα της Ε.Ε. («Πρωτοβουλία για την ανεργία των νέων», «Εγγύηση για τη νεολαία», «Συμμαχία για τη μαθητεία» κλπ) που προωθούνται δήθεν για την καταπολέμηση της ανεργίας, πέρα από το γεγονός ότι απαλλάσσουν εργοδότες και κράτος από οποιοδήποτε κόστος, οικοδομούν κομμάτι κομμάτι, το νέο μοντέλο εργαζομένου, της ελαστικής και υποαμειβόμενης απασχόλησης η οποία θα εναλλάσσεται με περιόδους ανεργίας.

Στόχοι; Η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης.

Χρήστος Κάτσικας – http://www.alfavita.gr/arthron/koinonia/apolyoyn-toys-goneis-kai-proslamvanoyn-me-ta-misa-lefta-ta-paidia-toys

Advertisements

Τουρίστες ή κατακτητές

Μια Ελλάδα χωρίς εθνική κυριαρχία, παραδομένη στο έλεος των δανειστών της, με διαλυμένη οικονομία και αναξιόπιστες τράπεζες με capital controls, με παγκόσμιο ρεκόρ στην ανεργία και την εξαθλίωση, αλλά με σταθερή αύξηση των τουριστών σε κάθε μνημονιακό έτος που περνάει

Από τη μισθωτή στην… αμισθί σκλαβιά

«Η απελπισία δεν διαθέτει φτερά, δεν κάθεται απαραιτήτως σε ένα ξεστρωμένο τραπέζι, σε μια βεράντα, στην ακροθαλασσιά […] Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία με μακριές λεπτές εκπλήξεις, την απελπισία της υπερηφάνειας, την απελπισία της οργής […] Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει καμία σημασία. Είναι μια αγγαρεία από δέντρα που πάνε πάλι να σχηματίσουν ένα δάσος, είναι μια αγγαρεία από αστέρια που πάνε πάλι να δημιουργήσουν μια μέρα λιγότερη, είναι μια αγγαρεία από όλο και λιγότερες μέρες που πάνε πάλι να αποτελέσουν τη ζωή μου».
Αντρέ Μπρετόν, «Γαιόφως και άλλα ποιήματα»

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού.

Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό.

Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέα κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

«Μουγκή» δύναμη

Στην Ελλάδα των Μνημονίων μιλάμε πολύ για την ανάπτυξη, λιγότερο για την ανεργία και καθόλου για την απλήρωτη εργασία.

Εχουμε γίνει η πολιτεία που περιγράφει ο Αζίζ Νεσίν: «Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε τον σύλλογο του “σώπα” και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!».

Οχι μόνο πια δεν εξεγειρόμαστε για την ανεργία, αλλά και θεωρούμε κανονικό το να μην πληρωνόμαστε, όταν εργαζόμαστε.

Το νούμερο είναι εξωπραγματικό: ένα εκατομμύριο (1.000.000) είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, στους 1.200.000 τούς ανεβάζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Τα 2/3 όσων έχουν ακόμα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστέρηση.

Τα αφεντικά έχουν προσχωρήσει μαζικά στο κίνημα «δεν πληρώνω»: περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα έχουν προχωρήσει σε στάση πληρωμών.

Ετσι, ο ένας μήνας χωρίς αμοιβή δεν θεωρείται πια καν καθυστέρηση, ο μέσος χρόνος απληρωσιάς είναι οι πέντε μήνες, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα αφεντικά μπορεί και να μην πληρώνουν ακόμα και επί δύο χρόνια.

Μια απλή αναζήτηση στο google με τον όρο «απλήρωτοι εργαζόμενοι» δίνει 396.000 αποτελέσματα σε 0,40 δευτερόλεπτα και μια ατελείωτη λίστα: από τον «Αγγελιοφόρο» μέχρι το ΙΓΜΕ, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι μεγάλα ξενοδοχεία, από το Πάρκο Τρίτση μέχρι τους εργαζομένους σε πτηνοτροφεία, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι το μπακάλικο της γειτονιάς σου.

Ακόμη και τα κόμματα, που δηλώνουν πως θέλουν να σώσουν τον τόπο από τη μάστιγα της ανεργίας, έχουν καθυστερήσει κατά περιόδους την πληρωμή των εργαζομένων τους –κι αυτό ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και οι εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της ΓΣΕΕ, βρέθηκαν απλήρωτοι από 3 έως 6 μήνες!

«Πρόκειται για επιδημία τα τελευταία πέντε χρόνια», μας λέει η Μαργετίνα Στεφανάτου, μάχιμη δικηγόρος κι εξαιρετικά έμπειρη στα εργατικά. «Το ‘’φαινόμενο’’ εμφανίστηκε αρχικά με τη μορφή της πολύμηνης καθυστέρησης μισθοδοσίας. Σταδιακά -και δη τα τελευταία 2-3 χρόνια- υπάρχουν εργαζόμενοι που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται καθόλου πάνω από 5-6 μήνες, μέχρι και 10-12 μήνες.

»Το ‘’φαινόμενο’’ δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, αλλά εμφανίζεται συχνά και σε επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και σε αναπτυξιακές εταιρείες δήμων ή εταιρείες που δουλεύουν με προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ. Το ‘’φαινόμενο’’ πολλές φορές αιτιολογείται και δικαιολογείται λόγω της υστέρησης και εν τέλει της στάσης πληρωμών εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου, γεγονός πραγματικό που έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα».

Υπάρχουν κι άλλες κατηγορίες στη στρατιά των απλήρωτων, όπως μας εξηγεί η νομικός Μαρίλη Ζαλαώρα, που εργάζεται στη ΓΣΕΕ:

«Υπάρχουν εργαζόμενοι, θύματα μιας συχνά προσχηματικής κι ανειλικρινούς εργοδοτικής συμπεριφοράς που έχουν να πληρωθούν κανονικά ακόμα και περισσότερο από τρία χρόνια, ζώντας με τα “έναντι”. Παράλληλα με αυτούς συμπορεύεται μια ακόμα κατηγορία απλήρωτων εργαζομένων, εκείνη των “δοκιμαστικών” υπαλλήλων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα από τον εργοδότη κι αντικαθίστανται αμέσως μετά τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου, χωρίς να λάβουν την παραμικρή αμοιβή.

»Πρόκειται επομένως για κατ’ όνομα εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα για κατ’ ουσία ανέργους. Καμιά στατιστική δεν ασχολείται μαζί τους ενώ εκείνοι, συνεχώς αυξανόμενοι, εξακολουθούν να ακροβατούν στωικά στο τεντωμένο σκοινί μιας ιδιότυπης ομηρίας».

Μια κατηγορία μόνοι τους

«Σύγχρονη δουλεία» χαρακτηρίζει την απλήρωτη εργασία η νομικός Σοφία Παπαοικονόμου στη μελέτη της «Η απλήρωτη εργασία στα χρόνια των Μνημονίων και της κρίσης»:

«Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποτελούν “sui generis” κατηγορία: ενώ αναγκάζονται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τους ίδιους ή και σκληρότερους όρους, δεν απολαμβάνουν το αυτονόητο αντίτιμο της εργασίας τους. Ενώ δεν είναι τυπικώς άνεργοι, βρίσκονται όμηροι σε επιχειρήσεις και διαβιούν χειρότερα από τους ανέργους, αφού δεν δικαιούνται ούτε κι αυτό το γλίσχρο επίδομα ανεργίας.

»Είναι οι σύγχρονοι δούλοι, που υπομένουν στωικά ως αναγκαία κατάσταση τα έναντι-ψίχουλα, που “βάζουν πλάτη” για τη “διάσωση” της επιχείρησης, για να μη χαθούν ολότελα οι θέσεις εργασίας. Κι έτσι “επιχορηγούν” τις επιχειρήσεις, στις οποίες εργάζονται, με τους “βερεσέ” μισθούς τους.

»Με τη συνέργεια του κράτους, μέσω των συνεχών μειώσεων του μισθολογικού και συνταξιοδοτικού κόστους, των κοινωνικών παροχών και της συστηματικής καθιέρωσης της απλήρωτης εργασίας, πραγματοποιείται μια γιγαντιαία μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζομένους και τα ασφαλιστικά ταμεία προς τις επιχειρήσεις, σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου».

Εργασιακές γαλέρες στα ΜΜΕ

Ο κλάδος των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, προκειμένου να αντιληφθεί κανείς τι έχει συμβεί στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Σε… κρίση πολύ πριν από την κρίση, οι εργαζόμενοι του Τύπου ήταν τα πρώτα θύματα της «ευελιξίας» που έφερε ο Κώστας Σημίτης, όταν έχτιζε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας και κατεδάφιζε, ακολουθώντας τα βήματα Σρέντερ, τα εργασιακά δικαιώματα.

Αργότερα, όταν η χώρα μπήκε (και επισήμως) σε κρίση, οι βαρονίες του Τύπου άρχισαν να κλυδωνίζονται: η αρχή έγινε με το λουκέτο που έβαλε εν μιά νυκτί η Γιάννα Αγγελοπούλου στον «Ελεύθερο Τύπο».

Στη συνέχεια βυθίστηκε αύτανδρο το «Αλτερ» κι ακολούθησε το ναυάγιο της «Ελευθεροτυπίας». Ακολούθησαν μαζικές απολύσεις, ατομικές συμβάσεις και ο χώρος του Τύπου γέμισε γαλέρες.

Ο μισθός στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ κατάντησε μαγική εικόνα ή -αλλιώς- «μια πονεμένη ιστορία», όπως μας λέει συνάδελφος που εργάζεται στον «Ελεύθερο Τύπο», απλήρωτος εδώ κι 9 μήνες: «Από το 2012 μέχρι σήμερα οι εκδότες έχουν κάνει τρεις… εθελούσιες και δύο μειώσεις μισθών.

Ηδη ετοιμάζονται για την τρίτη. Κάθε φορά μάς έλεγαν τα ίδια πράγματα: “Δεν θα υπάρξουν άλλες μειώσεις. Ετσι κατοχυρώνετε τις θέσεις εργασίας και δεν θα κάνουμε απολύσεις. Θα πληρώνεστε κανονικά”. Το 2013 είχαμε μπει ήδη δυόμισι μήνες μέσα. Το 2014 νέα μείωση μισθών με τα ίδια επιχειρήματα. Τη μια φταίει η πολιτική κατάσταση, την άλλη η διαπραγμάτευση, την τρίτη τα capital controls. Φτάσαμε να πληρωνόμαστε, όποτε οι εργοδότες θυμούνται.

»Κι όταν γίνεται αυτό το… θαύμα, ο μισθός δεν ξεπερνάει τα 400 ευρώ. Υπάρχουν συνάδελφοι που δεν έχουν στο πορτοφόλι τους ούτε ένα ευρώ για βενζίνη. Οι περισσότεροι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, σε όσους τέλος πάντων χρωστάνε. Τώρα οι εκδότες ετοιμάζουν… καινούργιες μειώσεις μισθών, φαντάζομαι με τα ίδια επιχειρήματα. Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από τότε που πήραμε για τελευταία φορά ολόκληρο μισθό. Μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Εκτός αν τα 400 ευρώ τα λες ολόκληρο μισθό»… διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ: http://www.efsyn.gr/arthro/apo-ti-misthoti-stin-amisthi-sklavia

V for Voucher-ades : η κατάντια του ανέργου

V for Voucherades attack     Τελικά τι ρόλο παίζουντα ΚΕΚ ;

Τα ΚΕΚ είναι οι μεσάζοντες ευρέσεως εργασίας. Διαχειρίζονται τα προσωπικά στοιχεία που τους δίνουμε εμείς οι «ωφελούμενοι» όπως θέλουν, στέλνοντας κατά συρροή τα βιογραφικά, ανεξαρτήτως των επαγγελματικών αντικειμένων των ενδιαφερομένων μήπως και τσιμπήσουν καμιά παραπάνω σύμβαση εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη που υπάρχει. Επιχορηγούνται με πάνω από 1000 € αφορολόγητα το«κεφάλι» και δρουν εν τέλει ως ενοικιαστές ανθρώπων.
 
Σημείωσε ότι αυτές οι εταιρίες ενοικίασης πληρώνονται πολύ νωρίτερα από εμάς τους «ωφελούμενους» και αποδεσμεύουν τα χρήματα όποτε τους συμφέρει.Όπως ξέρεις, εάν ένας ωφελούμενος διακόψει τη σύμβαση σταματά αυτομάτως και το δικαίωμα είσπραξης των δεδουλευμένων. Με λίγα λόγια, εμείς οι voucher-άδες είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης.
 
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι όταν τα ΚΕΚ παρέλαβαν τη σκυτάλη. Στα ΚΕΚ, πιστοποιημένα από τις«αδιάβλητες» κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, έχει ανατεθεί να μας διακινήσουν στην αγορά, λαμβάνοντας πάνω από 1.000 ευρώ για τον καθένα από εμάς ως μερίδιο μεσάζοντα-δουλεμπόρου από τα κονδύλια του ΕΣΠΑ. Εκμεταλλευόμενα την ανάγκη μας για δουλειά και μισθό, μας προωθούν σ’ επιχειρήσεις όχι όμως σε συναφή πεδία και τομείς που να πληρούν τα κριτήρια των ωφελουμένων, αλλά όπου βολεύει για να μη χαθούν το πρόγραμμα και τα λεφτά!

vforvoucherades.blogspot.gr

Σαν το φίδι που δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους…

του Θόδωρου Ντρίνια

Έτσι παρομοίαζε τη Δικαιοσύνη ένα σύνθημα που διάβασα κάποτε σε έναν τοίχο. Το προσπερνούσα συνήθως μουρμουρίζοντας για την εφηβική δραματικότητα του ύφους του νεαρού αντεξουσιαστή που το ανέγραψε. Μετά τη χτεσινή απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου της Πάτρας, που ουσιαστικά αθώωσε τους δουλέμπορους της Μανωλάδας και επέβαλε κάποιες ποινές-χάδι στους τραμπούκους τους που πυροβόλησαν στο ψαχνό δεκάδες αλλοδαπούς εργάτες γης όταν εκείνοι ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους, για ένα είμαι σίγουρος: «το φίδι σίγουρα δεν δαγκώνει όσους φοράνε μοκασίνια»…

Δεν είναι μόνο η απίστευτη διάσταση της απόφασης με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ούτε το γεγονός ότι η αγόρευση-καταπέλτης της εισαγγελέως πετάχτηκε στην κυριολεξία στο καλάθι των αχρήστων από δικαστές και ενόρκους πετυχαίνοντας ένα δικονομικό αποτέλεσμα όπου «αποδεικνύει» ότι τα έμμισθα εκτελεστικά όργανα του τσιφλικά έδρασαν αυτοβούλως (!) και μάλιστα στέλνοντας 40 ανθρώπους στο νοσοκομείο (τους τέσσερις σοβαρά) χωρίς να έχουν, τάχα, πρόθεση να σκοτώσουν! Χειρότερο απ’ όλα είναι αυτό το καταραμένο 7-0 της απόφασης (που σημαίνει ότι δεν εφεσιβάλλεται) στο οποίο συναίνεσαν και οι «λαϊκοί» δικαστές, οι ένορκοι, αποδεικνύοντας πόσο βαθιά έχει φτάσει το δηλητήριο της δουλοκτησίας στο λαϊκό σώμα. Μια κοινωνία που ανέχτηκε, αν δεν επικρότησε, το κρατικά και παρακρατικά οργανωμένο δουλεμπόριο, ήδη από την εποχή του Σημίτη και των Ολυμπιακών έργων, μέχρι σήμερα στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, αρνείται εν τέλει στα θύματα τη στοιχειώδη δικαιοσύνη. Και μάλιστα τη στιγμή που η ίδια κοινωνία εδώ και τέσσερα χρόνια στενάζει κάτω από το ζυγό των Μνημονίων και της Μέρκελ μετατρεπόμενη σε κοινωνία του 1/3 (βολεμένων) και 2/3 (αποκλεισμένων).

Με την απόφαση αυτή δεν νομιμοποιείται απλά η βάναυση συμπεριφορά των εκάστοτε αφεντικών στους εργαζόμενούς τους, όπως διατείνονται κάποιοι υπερασπιστές των εργατών γης – δεν είναι χαζοί να εκτεθούν ξανά με πυροβολισμούς και παρόμοια, πήραν το μάθημα. Κυρίως, στέλνεται ένα βροντερό μήνυμα σε όλη την κοινωνία ότι την εποχή του Μνημονίου και της μαζικής ανεργίας νόμος γίνεται το «σκάσε και σκύψε το κεφάλι» μπροστά στο πιο μικρό έως το πιο μεγάλο αφεντικό που σου δίνει ένα 15άρι ή 20άρι για τον μόχθο σου (…έτσι όπως ακριβώς σκύβουν το κεφάλι τους οι κυβερνώντες μας μπροστά στο ΔΝΤ και τη Γερμανία για να παίρνουν το επόμενο μεροκάματο – δόση δανείου). Και αυτό το μήνυμα αφορά σε όλους όσους δεν ανήκουν στο τυχερό 1/3, Έλληνες και ξένους. Φαίνεται, λοιπόν, ότι σαν κοινωνία δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα να αντιληφθούμε την ουσία του μηνύματος και αυταπατόμαστε ότι αφορά σε κάποιους άλλους, παρά τα όσα έχουμε τραβήξει τα τελευταία χρόνια. Όταν δεν μπορούμε να προσφέρουμε ούτε καν την αυτονόητη και σύμφωνη με την κοινή λογική και αξιοπρέπεια δικαιοσύνη, τότε έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για την δική μας απελευθέρωση.

http://ardin-rixi.gr/archives/18364

Γκαρσόνια στον ευρωπαϊκό εργασιακό Μεσαίωνα

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε προβλέψει από τη δεκαετία του 1970 ότι θα καταντήσουμε σερβιτόροι της Ευρώπης. Και πράγματι, τα συγκεκριμένα επαγγέλματα βρίσκονται πρώτα στη λίστα της ζήτησης. Μόνο που οι εργαζόμενοι βιώνουν απαράδεκτες συνθήκες. bar-garsonia-345x230

Των Διαλεκτής Αγγελή, Αφροδίτης Τζιαντζή

 «Ετσι όπως πάμε, θα καταντήσουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» φέρεται να έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις ήδη από τη δεκαετία του 1970. H φράση «Δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης» αποδίδεται συνήθως στον Ανδρέα Παπανδρέου της πρώιμης περιόδου, δείγμα πατριωτικής ρητορείας ενάντια στην εξάρτηση. Υστερα ήρθαν οι επιδοτήσεις και τα πακέτα Ντελόρ, και αντί γκαρσόνια της Ευρώπης οι Ελληνες έγιναν για ένα διάστημα οι επιδοτούμενοι της Ευρώπης, έστω κι αν αυτό υπονόμευε μακροπρόθεσμα την αγροτική οικονομία και τον παραγωγικό ιστό. «Δεν πρέπει να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης, αλλά οι οικοδεσπότες της Ευρώπης», αντέστρεφε την παπανδρεϊκή ρήση ο Αντώνης Σαμαράς, σε διακαναλική συνέντευξη πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012.

 

Η πραγματικότητα διαψεύδει τους πολιτικούς και δικαιώνει τους φόβους του καλλιτέχνη. Στην κορυφή της λίστας με τα επαγγέλματα που έχουν ζήτηση στην Ελλάδα είναι οι μπάρμεν και οι σερβιτόροι, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Παρατηρητηρίου Κενών Θέσεων Εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ακολουθούν με σημαντικά λιγότερες θέσεις εργασίας τα υγειονομικά επαγγέλματα (νοσοκόμοι-ες, μαίες) και οι ανειδίκευτοι εργάτες. Οι μπάρμεν και οι σερβιτόροι είναι επίσης πρώτοι στη λίστα με τις προσλήψεις για νέους έως 29 ετών σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο, μαζί με τις εποχικές εργασίες. Στην Ελλάδα της νεανικής ανεργίας του 60% και του ρεκόρ αφίξεων στον τουρισμό, οι δουλειές σε εστιατόρια, μπαρ και ξενοδοχεία, προσωρινές και μη, δεν είναι απλώς μια κάποια λύση, αλλά συχνά η μοναδική εργασιακή διέξοδος για τους νέους. Ανασφάλιστη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, χρωστούμενα μεροκάματα, εξοντωτικά ωράρια που αλλάζουν απροειδοποίητα την τελευταία στιγμή, πάνε πακέτο με το πιο περιζήτητο επάγγελμα της Ελλάδας.

  Continue reading “Γκαρσόνια στον ευρωπαϊκό εργασιακό Μεσαίωνα”

Εσένα ο Κύκλωπας θα σε φάει τελευταίο. Και με “ομαλότητα”…

Υπενθυμίζουμε ότι αυτή η κυβέρνηση εξελέγη με το δίλλημα «ομαλότητα ή δεν θα έχετε ευρώ». Και έκτοτε ο ένας στους δυο Έλληνες ψάχνει στην τσέπη του και δεν βρίσκει ούτε φραγκοδίφραγκο. Εξελέγη με δίλλημα «ομαλότητα ή δεν θα έχετε καύσιμα». Και έκτοτε σε ημερήσια βάση σε 1.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις κόβεται το ρεύμα και 9 στους 10 Έλληνες δεν έχουν πετρέλαιο θέρμανσης. Εξελέγη με δίλλημα «ομαλότητα ή δεν θα έχετε φάρμακα». Και έκτοτε ένας στους τρεις παππούδες στερείται τα φάρμακά του γιατί δεν μπορεί να τα πληρώσει….mpog

 Τώρα,  λοιπόν,που η Δημοκρατία των επιστρατεύσεων επανέφερε την… ομαλότητα, ας έχουμε το θάρρος να το ομολογήσουμε. Ναι, κύριοι της κυβέρνησης: Ο στόχος κάθε λαϊκής κινητοποίησης, ο στόχος κάθε απεργίας, είναι να αμφισβητήσει την «ομαλότητά σας».

   Που σημαίνει ότι επιδιώκει  – πράγματι – να προκαλέσει πρόβλημα. Αλλά σε ποιους; Στην «κοινωνία», απαντά η κυρία Βούλτεψη ομού μετά του «κοινωνικά ευαίσθητου» Γεωργιάδη. Όποιος διαμαρτύρεται, όποιος απεργεί, τότε επιτίθεται στην «κοινωνία». Έτσι έλεγε πριν από τον Γεωργιάδη και ο Κεδίκογλου. Όποιος αρνείται την εξόντωσή του είναι «αντικοινωνικός». Έτσι έλεγε πριν από τον Κεδίκογλου και ο Πεταλωτής και πριν από τον Πεταλωτή ο Πρωτόπαππας…

   Όμως, ποιος, τελικά, είναι η κοινωνία; Κοινωνία είναι αυτοί που την απαρτίζουν, δηλαδή ο λαός, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι βιοπαλαιστές, οι άνεργοι, η νεολαία, ή μήπως είναι οι «Κεδίκογλου», οι «Πρωτόπαππες», οι «Γεωργιάδηδες» και όλοι οι κυβερνητικοί προύχοντες εκείνων των κυβερνήσεων που μας κατάντησαν εδώ που μας κατάντησαν;

   Κοινωνία είναι αυτοί που έκοψαν τους μισθούς, που διέλυσαν τα Ταμεία και τα νοσοκομεία, που ξεπούλησαν τον ΟΤΕ, τον ΟΠΑΠ, την Ολυμπιακή, τις εθνικές οδούς, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τώρα θέλουν να ξεπουλήσουν από την ΔΕΗ και τους αιγιαλούς μέχρι τις Θερμοπύλες; Η’ μήπως κοινωνία είναι αυτοί που υφίστανται τις συνέπειες του ξεπουλήματος και της διάλυσης;

   Δείτε ποιοι και με πόσο θράσος, αλήθεια, μιλούν για λογαριασμό της «κοινωνίας»: Αυτοί που μετέτρεψαν το λαό σε πένητα. Τον εργάτη σε άνεργο. Τον νεολαίο σε μετανάστη. Την Ελλάδα σε ένα απέραντο «πωλητήριο». Και την κοινωνία σε ερείπια!

   Στόχος της κάθε κοινωνικής ομάδας που κινητοποιείται (και κινητοποιείται επειδή βάλλεται, επειδή αδικείται, επειδή καταπιέζεται) δεν είναι να προκαλέσει πρόβλημα στην κοινωνία. Κάθε καταπιεζόμενο κοινωνικό στρώμα αποτελεί κομμάτι και τμήμα όλης της βαλλόμενης κοινωνίας. Επομένως, ποτέ κανένα κοινωνικό στρώμα που κινητοποιείται δεν το κάνει για να προκαλέσει πρόβλημα στον ίδιο τον εαυτό του.

   Στόχος, αντίθετα, είναι να προκαλέσει πρόβλημα σε σας, κύριοι της κυβέρνησης. Και θέτει αυτόν τον υπέροχο, τον δίκαιο, τον νόμιμο και δημοκρατικό στόχο, παλεύει και αγωνίζεται να σας προκαλέσει πρόβλημα, επειδή εσείς, οι καταπιεστές της κοινωνίας, του πίνετε το αίμα και του καταρρακώνεται την πατρίδα.

   Θέλει να προκαλέσει πρόβλημα σε όλους εσάς που ενώ του πίνετε το αίμα, την ίδια ώρα έχετε το θράσος να πιάνετε στο στόμα σας την «κοινωνία» – μια κοινωνία που τη φτάσατε στα όρια του εξανδραποδισμού – παριστάνοντας τους «σωματοφύλακές της»!

Κινητοποιείται, διαμαρτύρεται και απεργεί, διότι απέναντι στο φίμωτρο και στην αφωνία του κοινωνικού νεκροταφείου της «ομαλότητάς σας», υπάρχει η υπέροχη αρμονία της σύγκρουσης με την «ομαλότητα σας»! 

   Μια απεργία, μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία, στοχεύει να προκαλέσει πρόβλημα στους εκπροσώπους της πολιτικής που συκοφαντεί τους αγρότες σαν «μπαταξήδες». Που συκοφαντεί τους δασκάλους σαν «κοπρίτες». Που συκοφαντεί τους λιμενεργάτες σαν «αριστοκράτες». Που έφτασε να  συκοφαντεί και να αποκαλεί τους συνταξιούχους «τραμπούκους»! Που συκοφαντεί τους μαθητές σαν «ταραξίες». Που συκοφαντεί τους μικροεπαγγελματίες σαν «φοροκλέφτες». Που συκοφαντεί τους υπερασπιστές του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ σαν «σαμποτέρ»! Που συκοφαντεί τους βιομηχανικούς εργάτες σαν «ανεύθυνους». Που συκοφαντεί τους άνεργους σαν «τεμπελχανάδες». Και που συκοφαντεί, τελικά, όλο το λαό, με το ιταμό «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

   Μια κινητοποίηση, μια διαμαρτυρία, μια απεργία, μια οποιαδήποτε μορφή διεκδίκησης αιτημάτων, με τρόπο οργανωμένο και μαζικό, έχει ακριβώς αυτή τη σημασία: Ότι προκαλεί αναστάτωση (πώς αλλιώς θα γινόταν;) στην «ομαλή» λειτουργία της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής, όπως εσείς – οι κυβερνώντες – θέλετε να την επιβάλλετε.

   Όμως, προσοχή: Τι είναι εκείνο που ορίζεται ως «ομαλότητα» από τους κυβερνώντες και τα φερέφωνά τους; «Ομαλότητα» γι’ αυτούς είναι ότι όσοι διαμαρτύρονται, ακόμα κι αν έχουν δίκιο, θα πρέπει να μη διαμαρτύρονται, αλλά να συνεχίσουν να «πεθαίνουν στα μουγκά»… «Ομαλότητα» γι’ αυτούς είναι ότι όσοι εξαθλιώνονται θα πρέπει να συνεχίσουν να εξαθλιώνονται αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την εξαθλίωσή τους… «Ομαλότητα» γι’ αυτούς είναι η επιβολή κοινωνικού σιγαστήρα όπου τίποτα δεν θα διαταράσσει το «απαρχάιντ» της τρόικας και το μεσιτικό ντελίριο των εκποιητών…

   Για τη διασφάλιση αυτής της «ομαλότητας» είναι που οι κυβερνώντες επιστρατεύουν κάθε φορά την ιδεολογική τρομοκρατία και τα «πιτ μπουλ» της ενσωματωμένης «δημοσιογραφίας». Για τη διασφάλιση αυτής της «ομαλότητας» επιστρατεύουν το ασύστολο ψεύδος παρουσιάζοντας την καθαρίστρια με τα 500 ευρώ καθαρά το μήνα, να αμείβεται τάχα με το μισθό των τεχνοκρατών του… ΔΝΤ! Για την διασφάλιση αυτής της «ομαλότητας» είναι που βαφτίζουν «απελευθέρωση» την εκποίηση της ΔΕΗ, όταν πρόκειται για επιστροφή στην «αποικιοκρατία του ρεύματος» – η ρήση ανήκει στον γεννήτορά τους, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή!

   Αυτή την «ομαλότητα», την «ομαλότητα» της φτωχοποίησης και της καταστροφής, που περνάει μέσα από το ψεύδος, τη συκοφαντία και την καταστολή, είναι που θέλουν να διαιωνίσουν, εφαρμόζοντας κάθε τρεις και λίγο τη συνταγή της επιστράτευσης και την επιβολή «του νόμου και της τάξης».

   Ναι, λοιπόν: Αυτή ακριβώς η «ομαλότητα» πρέπει να διασαλευτεί. Και να σπάσει. Γιατί όταν σπάει η «ομαλότητά τους», τότε μόνο – και μόνο δι’ αυτού του τρόπου – ασκείται πίεση στην εξουσία, η οποία εξαναγκάζεται να έρθει αντιμέτωπη με το κόστος της αναλγησίας της. Πρόκειται, συνεπώς, για μια πίεση θεμιτή και αναγκαία, για δύο λόγους:

   Πρώτον, γιατί η «διατάραξη της ομαλότητας» στρέφεται ενάντια στην εκάστοτε αντιλαϊκή κυβέρνηση και όχι ενάντια «στην κοινωνία που ταλαιπωρείται», όπως λένε, ποιοι; Αυτοί που κατέστησαν «ταλαίπωρη» την κοινωνία και μετά παριστάνουν κι από πάνω τους «κοινωνικά ευαισθητοποιημένους» με την «ταλαιπωρία της κοινωνίας»!

 

   Δεύτερον, γιατί ο αγώνας, η αντίσταση, η διεκδίκηση του κάθε λαϊκού στρώματος ξεχωριστά, είναι, ταυτόχρονα, ένα καμπανάκι αλληλεγγύης. Μια πίεση αφύπνισης προς τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα. Που η συμπαράστασή τους στον απεργό συνιστά ταυτόχρονα και ακύρωση του δικού τους κατατεμαχισμού. Του δικού τους κατακερματισμού. Της δικής τους διαρκούς συκοφάντησης από την κυβέρνηση, που είναι με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο ότι θα την υποστούν, όταν θα έρθει η ώρα των δικών τους διεκδικήσεων, των δικών τους αγώνων, του δικού τους «ως εδώ».

Όσο περισσότερο διαταραχτεί αυτός ο «ομαλός» τρόπος με τον οποίο οι κυβερνώντες, η τρόικα, η ΕΕ, το ΔΝΤ, λεηλατούν τον λαό και τον τόπο, τόσο πιο ευάλωτη θα γίνεται η πολιτική του κανιβαλισμού που έχουν επιβάλει στην κοινωνία. Κι ο πιο ομαλός, τελικά, τρόπος για την αποτίναξη αυτής της κοινωνικής ανωμαλίας, που στηρίζεται στην πολιτική των επιστρατεύσεων, είναι:

   Τα 9/10 της κοινωνίας, που τα δικαιώματά τους στο μισθό, στη σύνταξη, στην Υγεία, στην Παιδεία, στην εργασία, έχουν μπει – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – στον «γύψο», να αρνηθούν την «ομαλότητα» του αφανισμού τους. Να σκίσουν τα «φύλλα πορείας» προς τη χαμοζωή. Να προσπεράσουν τη συνδικαλιστική «πέμπτη φάλαγγα». Και να πάρουν θέση σε έναν αγώνα που, εφόσον επιστρατεύσουν και τα τελευταία αποθέματα της μεταξύ τους αλληλεγγύης, θα είναι νικηφόρος. Ειδάλλως, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, το μόνο που έχουμε να ελπίζουμε είναι ότι εμάς ο Κύκλωπας θα μας φάει… τελευταίους. Και με ομαλότητα…

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/248816,Esena_o_Kyklwpas_8a_se_faei_teleytaio_K.html

ΔΕΗ: Οι Πινόκιο και οι μπαρμπάδες τους…

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ αφήσει χωρίς ρεύμα τους πολίτες, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στη ΔΕΗ να κόβει το ρεύμα σε 1.000 νοικοκυριά και επιχειρήσεις κάθε μέρα.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ δυσκολέψει τη ζωή των Ελλήνων, είναι αυτοί που έχουν δώσει εντολή στην ΔΕΗ να εισπράττει χαράτσια. Είναι αυτοί που οδηγούν ανθρώπους στα μαγκάλια εν έτη 2014.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει οικονομική ζημιά στα μαγαζιά, είναι αυτοί που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει την αγορά και τα μαγαζιά, οδηγώντας 600.000 επαγγελματίες στο «λουκέτο».

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει την «πρόοδο» που θα τη φέρουν – όπως είπε χτες ο πρωθυπουργός – οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αποκρατικοποιήσεις, είναι αυτοί που ξεπούλησαν από τον ΟΤΕ μέχρι την ΑΓΕΤ, από τις τράπεζες μέχρι τους δρόμους και από τα λιμάνια μέχρι τα αεροδρόμια, αλλά οι ιδιωτικοποιήσεις τους δεν έφεραν «πρόοδο», έφεραν τη χρεωκοπία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και ξαναθυμήθηκαν τα «ρετιρέ» του δημόσιου τομέα, είναι αυτοί που τα έχουν τάτσι μήτσι κότσι με τα «ρετιρέ» και είναι οι ίδιοι που με την πολιτική τους έχουν ρημάξει 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στέλνοντάς τους στην ανεργία.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων και καλούν τους ιδιωτικούς υπάλληλους να στραφούν εναντίον των υπαλλήλων της ΔΕΗ, είναι εκείνοι που έριξαν τους 30χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στο μισθό των 500 ευρώ και τους 20χρονους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στον μισθό των 300 ευρώ.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ προκαλέσει «σαμποτάζ» (!) στην οικονομία, είναι οι ίδιοι που τινάξει στον αέρα το 40% του ΑΕΠ της χώρας σε μια τριετία! Τέτοιο «σαμποτάζ» είχε να ζήσει η Ελλάδα από την περίοδο της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ πλήξει τον τουρισμό, είναι αυτοί που απαγορεύουν με την πολιτική τους το δικαίωμα έστω για λίγες μέρες διακοπών σε 9 από τους 10 Έλληνες και τροφοδοτούν τις πολυεθνικές του κλάδου με εργαζόμενους των 300 ευρώ μέσω δουλεμπορικών που έχουν έδρα τη Βουλγαρία!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» μήπως η απεργία στη ΔΕΗ στερήσει την πρόσβαση των πολιτών στο αγαθό του ρεύματος, είναι αυτοί που – σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών – έχουν οδηγήσει πάνω από το 60% του πληθυσμού σε κατάσταση «ενεργειακής φτώχειας», φέρνοντας τα νοικοκυριά στην απόγνωση να δαπανούν περισσότερο από το 10% του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματός τους για τις δαπάνες των ενεργειακών αναγκών τους, πράγμα αδύνατο.

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για την κοινωνία που «βάλλεται» από την απεργία στη ΔΕΗ, είναι αυτοί που μέσω του «κοινωνικού αυτοματισμού», του «διαίρει και βασίλευε», με το κομμάτιασμα της κοινωνίας, τη διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται, με το ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας, προωθούν τον εξανδραποδισμό όλου, τελικά, του λαού. Χρόνια τώρα βάζουν τον έναν να «φάει» τον άλλον, ο ιδιωτικός υπάλληλος τον δημόσιο υπάλληλο, ο φορτηγατζής τον αγρότη, ο αγρότης τον λιμενεργάτη, ο εργάτης τον συμβασιούχο, για να μπορούν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» ότι οι απεργίες θα διαταράξουν τον «κοινωνικό ιστό» είναι αυτοί που προκαλούν τις απεργίες. Να σταματήσουν το ξεπούλημα για να μην γίνει απεργία. Η απεργία είναι όπλο όλου του λαού απέναντι στην πολιτική που τον «σκοτώνει». Αν καταθέσει αυτό το όπλο, αν δεν το στηρίξει, αν το καταθέσει, αν το παραδώσει, τότε θα πάει «άκλαυτος».

Η αποτροπή του ξεπουλήματος της ΔΕΗ δεν είναι υπόθεση των εργαζόμενων σε αυτήν. Είναι – θα έπρεπε να είναι – υπόθεση όλης της κοινωνίας. Πρώτον, διότι η ΔΕΗ και το δικαίωμα στο αγαθό της ενέργειας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία και τσιφλίκι κανενός ολιγάρχη, όπως θέλει η ΕΕ και τα κόμματά της. Δεύτερο, γιατί το ψεύδος ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει «ανάπτυξη» και «φτηνό ρεύμα» (!) στον πολίτη είναι από εκείνα τα ψεύδη που ούτε ο Πινόκιο δεν θα καταδεχόταν να ξεστομίσει. Υπενθυμίζουμε:

Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%.
Η ήδη μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%.

Στο Βερολίνο και το Αμβούργο οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του ρεύματος.
Στη Βουλγαρία πέρσι η κυβέρνηση Μπορίσοφ ανατράπηκε με λαικό αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%.
Η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης «αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)

Και κάτι ακόμα:

Οι κυβερνώντες, αυτοί που «αγωνιούν» για τη ΔΕΗ, λένε ότι «η ΔΕΗ δεν ανήκει στους απεργούς». Σωστά. Αλλά όπως λέει και ο φίλος Νίκος Σίμος, αυτοί οι κύριοι – οι κυβερνώντες – πότε θα μας φέρουν τα συμβόλαια που διαθέτει η κυβέρνηση για να δούμε: Πότε την αγόρασαν ή πότε την πήραν κληρονομιά απ’ τους μπαρμπάδες τους, για να μπορούν σήμερα να την ξεπουλάνε…

Υστερόγραφο:

Από ανθρώπους που νοιάζονται, λάβαμε το παρακάτω μήνυμα που αφορά στο «ΠΡΟΤΥΠΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΗΠΙΟΤΡΟΦΕΙΟ-ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ-ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ» που εδρεύει στην Καλλιθέα. Σας το παρουσιάζουμε:

Το Ίδρυμα ιδρύθηκε το 1912 για να φιλοξενεί τα παιδιά των θυμάτων του πολέμου. Είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου. Σήμερα, φιλοξενεί αγόρια και κορίτσια δύο έως πεντέμισι χρόνων από όλη την Ελλάδα με σκοπό, όχι μόνον την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, αλλά και τη διαπαιδαγώγησή τους και τη στήριξη των οικογενειών τους (εφόσον αυτές υπάρχουν…).

Τα παιδιά – τα περισσότερα – είναι στο Ίδρυμα με εντολή εισαγγελέα (κακοποιημένα παιδιά, παιδιά με γονείς ναρκομανείς, ορφανά κλπ). Υπάρχουν, όμως, και παιδιά που οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Πρόκειται για «τα παιδιά της κρίσης»… Υπάρχει το τμήμα Κλειστής Προστασίας (με παιδιά που ζουν μέσα στο Ίδρυμα) και παιδιά Ανοικτής Προστασίας (που πηγαίνουν το πρωΐ στις 7πμ και φεύγουν το βράδυ στις 8μμ). Το Ίδρυμα και στις δύο περιπτώσεις παρέχει τα πάντα. Αρκετά από τα παιδάκια της Κλειστής Προστασίας, των οποίων η επανένταξη στο φυσικό οικογενειακό περιβάλλον δεν είναι εφικτή, προωθούνται σε Εθελόντριες Οικογένειες. Αυτήν τη στιγμή, φιλοξενούνται στο Ίδρυμα 80 παιδιά. Τα χρόνια των μνημονίων, έχει μειωθεί – όπως σε όλα τα επιχορηγούμενα ιδρύματα – η επιχορήγηση στο 30%. Οι άνθρωποι του Ιδρύματος ζουν από τις χορηγίες και την ελεημοσύνη. Ακόμη και οι στέγες στάζουν. Το Ίδρυμα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε μισθοδοσίες, σε προμηθευτές, σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, σε φόρους και τέλη που το έχουν γονατίσει. Και τώρα έρχεται και η ΔΕΗ, αυτή ου η κυβέρνηση θέλει να την ιδιωτικοποιήσει πλήρως για να «εξυπηρετεί» τον καταναλωτή… καλύτερα, η οποία απειλεί να κόψει στο Ίδρυμα και το ρεύμα! Ακούει κανείς;

Νίκος Μπογιόπουλοςhttp://www.enikos.gr/mpogiopoulos/247583,DEH:_Oi_Pinokio_kai_oi_mparmpades_toys_.html

Γοητευμένοι οι Έλληνες εργοδότες με την ανοχή του εργατικού δυναμικού

klouvi

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, το ένα τρίτο του μισθού των υπαλλήλων σε πολλές επιχειρήσεις πληρώνεται με κουπόνια αγοράς τροφίμων ή σε είδος. Παράλληλα, πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζομένων πληρώνονται τα δεδουλευμένα τους με καθυστέρηση που φτάνει  μέχρι και τους δώδεκα μήνες. Ποιος εργοδότης θα μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία που απορρέει από ένα τέτοιο εργατικό δυναμικό;

Ο έρωτας βέβαια μπορεί να είναι τυφλός, αλλά οι Έλληνες εργοδότες δεν είναι.

Σύμφωνα με τις απαντήσεις που έδωσαν 750 από αυτούς σε έρευνα της Manpower, δυσκολεύονται να βρουν υποψηφίους για τη σωστή λειτουργία των επιχειρήσεων τους.

Είναι λογικό να δυσκολεύονται οι Έλληνες εργοδότες όταν μαθαίνουν πως μόνο τα τελευταία χρόνια εγκατέλειψαν την Ελλάδα 150.000 πολίτες. Και μάλιστα μορφωμένοι πολίτες, αριθμός που αποτελεί περίπου το 10% των Ελλήνων επιστημόνων.

Πρόσφατα, οι εννιά στους δέκα εργαζόμενους, απάντησαν σε σχετική έρευνα πως οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα έχουν χειροτερέψει τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Κάτι τέτοια βλέπουν οι Έλληνες εργοδότες και στεναχωριόνται. Ενώ φαρμάκι ποτίζονται και οι ξένοι και δεν έρχονται να επενδύσουν στη χώρα.

Πολλοί από αυτούς πάντως πιστεύουν πως η λύση είναι πολύ απλή.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η κυβέρνηση να κλείσει τα σύνορα σε όσους μεταναστεύουν για να βρουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, εργασιακά δικαιώματα, επιδόματα, ασφάλεια, φερεγγυότητα και ποιότητα ζωής. Όλα όσα δηλαδή αδυνατούν να βρουν στην Ελλάδα, και τα ψάχνουν στη Σουηδία, στη Γερμανία, στη Δανία, στη Νορβηγία και στον Πειραιά, ή στην Κορέα όπως ο φίλος μου ο Μαρίνος. Εσείς στο Βέλγιο πάντως, νομίζω τον έχετε βρει τον παράδεισο σας.

Τότε, όπως λένε πολλοί εργοδότες που επιλέγουν την ανωνυμία τους και τη Χρυσή Αυγή, θα βλέπαμε πόσοι από αυτούς έχουν απαιτήσεις περισσότερες από τα κουπόνια για το σούπερ μάρκετ.

“Ε ρε τζάμπα που τους χρειάζεται” σημειώνουν με νόημα.

Κατά τους Έλληνες εργοδότες, πολλοί από τους οποίους είναι αυτοί που στα μαγαζιά τους κρεμάνε ελληνικές σημαίες και αυτοκόλλητα συνθήματα “μόνο για Έλληνες”, το ελληνικό εργατικό δυναμικό είναι για τα μπάζα.

Συγκεκριμένα, σημειώνουν σημαντικό έλλειμμα απαιτούμενης εμπειρίας σχεδόν οι μισοί, τεχνικών δεξιοτήτων ο ένας στους τρεις, επαγγελματικών δεξιοτήτων ο ένας στους πέντε, ενώ άλλος ένας στους πέντε δεν βρίσκει τον κατάλληλο υποψήφιο για το παράρτημα της NASA που θέλει να στήσει στο Κερατσίνι.

Το επίπεδο των Ελλήνων εργοδοτών είναι εξαιρετικά υψηλό, τόσο που οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν φτάνουν ούτε στις μύτες των παπουτσιών τους.

Συνολικά οι μισοί εργοδότες αδυνατούν να βρουν κατάλληλους επαγγελματίες για να στελεχώσουν την επιχείρησή τους, για την αποτυχία της οποίας μάλιστα, σημειώνουν πως φταίνε και πάλι οι εργαζόμενοι. Αυτοί που λείπουν.

Μερικές από τις θέσεις που αδυνατούν να καλύψουν οι εργοδότες είναι αυτές των επαγγελματιών πωλητών, των υψηλόβαθμων στελεχών, των εξειδικευμένων πωλητών, καθώς και εργατών και χειριστών μηχανημάτων.

Πάντως, αποτελεί ευτύχημα το γεγονός πως οι εργοδότες δεν σημειώνουν έλλειμμα στα αφεντικά.

Ή που οι Έλληνες εργοδότες θεωρούν την αφεντιά τους την πλέον κατάλληλη για να διαχειριστεί εργατικό δυναμικό, ή που και οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά πως αν οι εργαζόμενοι σηκώσουν κεφάλι και τους πάρουν φαλάγγι θα γίνουν τα καλύτερα αφεντικά του εαυτού τους.

Προς το παρόν πάντως, όσα κι αν του σούρνει, η ελληνική εργοδοσία λατρεύει το εργατικό της δυναμικό.

Σε ποια χώρα οι εργαζόμενοι θα δούλευαν ανασφάλιστοι, με απλήρωτες υπερωρίες, με δικαιώματα που συνεχώς αποκαθηλώνονται, επιφορτισμένοι με δουλειά δύο και τριών υπαλλήλων, με φαληρισμένα ασφαλιστικά ταμεία, χωρίς καμία εγγύηση για κατώτατο σταθερό εισόδημα και σύνταξη, και ταυτόχρονα θα κάθονταν στα αυγά τους και μόνο στην αναφορά του ενάμιση εκατομμυρίου ανέργων “που περιμένει στην ουρά”;

Αλλά είπαμε, στην Ελλάδα του πανευρωπαϊκού ρεκόρ ανθρώπων που στερούνται του δικαιώματος της εργασίας, της ασφάλισης, της υγειονομικής κάλυψης και της κάλυψης των βασικών αναγκών για αξιοπρεπή διαβίωση,Η ανεργία απελευθερώνει“.

Αποσταθεροποιήστε τους!

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ προέβη σε δήλωση προς τους ιθαγενείς (συγγνώμη: τους πολίτες) της εθνικά και πολιτικά ανεξάρτητης Ελλάδας, με την οποία τους επέστησε την προσοχή να ψηφίσουν «σωστά» στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να μην διασαλευτεί η… «σταθερότητα».

Η Μέρκελ, ο Μπαρόζο, ο «Σαρκολάντ», ο Ρομπάι και όλοι αυτοί οι δημοκράτες εταίροι που –αδιαμφισβήτητα πλέον και σε συνεργασία με τα ντόπια ανδρείκελα και τις εγχώριες «ρόμπες»- επέβαλαν από τις Κάννες ως δοτό πρωθυπουργό της χώρας τον Παπαδήμο, αγωνιούν μη και διασαλευτεί στην Ελλάδα η … «σταθερότητα».

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κ.Σαμαράς, τόνισε με έμφαση ότι το εκλογικό αποτέλεσμα που θα προκύψει από την κάλπη αφενός θα είναι εγκεκριμένο από τους εγχώριους και διεθνείς «σταθεροποιητές», αφετέρου θα είναι το επιθυμητό για το κόμμα του και την κυβέρνησή του αποτέλεσμα, και ως εκ τούτου διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να πληγεί η… «σταθερότητα» στην Ελλάδα.

Ο κ.Βενιζέλος, σχεδόν καθημερινά πλέον, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι οι ψηφοφόροι «πρέπει» να ψηφίσουν τον ίδιο και την «Ελιά» του στις εκλογές, ειδάλλως η… «σταθερότητα» θα πάει πάπαλα.

Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης θέλει κι αυτός να τον ψηφίσετε ώστε να συμβάλει κι εκείνος με τον δικό του τρόπο στην διασφάλιση της… «σταθερότητας» στη χώρα.

Επειδή, συνεπώς, επιβεβαιώνεται για μια ακόμα ο στίχος του ποιητή ότι «Δεν αντέχουν οι λέξεις σ’ όλα τα χείλη», και επειδή, εν ολίγοις, δεν υπάρχει MEGAφωνο ανασκολόπισης των εννοιών από το οποίο να μην έχουν ξεφτιλίσει το νόημα των λέξεων (σσ: από «σωτηρία» μέχρι «ανάπτυξη» και από «ανάκαμψη» μέχρι «σταθερότητα») θεωρούμε αναγκαίο να πάρουμε μια γεύση της «σταθερότητάς τους».

Δεδομένου ότι τα στοιχεία που ακολουθούν αφορούν σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε – στα παιδιά μας – η γεύση είναι τόσο πικρή, είναι τόσο οδυνηρή που μόνο κάποιος εντελώς «χαλασμένος» θα αρνιόταν ότι η καταγραφή τους συνιστά το προφανές: Την πιο χαρακτηριστική απεικόνιση της «σταθερότητας» για την οποία μας μιλούν και με την απώλεια της οποίας μας… απειλούν! Ιδού:

O αριθμός των παιδιών που βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας στην Ελλάδα για το έτος 2012, ανήλθε στις 686.000 παιδιά! Ναι! Σχεδόν 700.000 παιδιά βιώνουν από πρώτο χέρι τη «σταθερότητα» στην Ελλάδα του κ.Βενιζέλου και του κ.Σαμαρά, τη «σταθερότητα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τη «σταθερότητα» της «Ελιάς» και του ΔΝΤ, τη «σταθερότητα» της ΕΕ, της ΟΝΕ, του ευρώ και όλης της γκάμας των θιασωτών του «ευρωμονόδρομου».

Στα συμπεράσματα της έκθεσης, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρονται και τα εξής:

Στην Ελλάδα που τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχονταν σε 686.000 ή στο 35,4% το 2012, από 30,4% το 2011, τα πιο ευάλωτα είναι τα μονογονεϊκά (74,7%) και τα τρίτεκνα/πολύτεκνα (43,7%) νοικοκυριά.
Στα νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά κάτω των 14 ετών ο κίνδυνος φτώχειας έφθασε το 28,1% το 2012 από 23,2% το 2011. Δύο στα τρία μονογονεϊκά νοικοκυριά (ποσοστό 66%) απειλείται από τη φτώχεια, σημειώνοντας αύξηση κατά 22,8 μονάδες από το 2011.
Τα πιο φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά σε κίνδυνο φτώχειας ανέρχονταν το 2012 σε 276.000 ή 14,2% σημειώνοντας αύξηση 47,6% σε σχέση με το 2011.
Τα παιδιά αυτά ζουν σε νοικοκυριά που το μηνιαίο εισόδημα για μια τετραμελή οικογένεια με δυο παιδιά κάτω των 14 ετών κυμαινόταν (για το 2012) κάτω από τα 670€.
Τα παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που κανένας ενήλικας δεν εργάζεται, ανέρχονταν σε 292.000 ή 13,2% το 2012, έχοντας αυξηθεί κατά 204.000 από το 2008.
Τα φτωχά παιδιά που ζουν σε νοικοκυριά που επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης, δηλαδή οι συγκεκριμένες δαπάνες υπερβαίνουν το 40% του εισοδήματός τους, ανέρχονται στο 92,2% (2012).

Αυτή είναι η «σταθερότητα» του κ.Βενιζέλου. Του κ.Σαμαρά. Του ΔΝΤ. Του «αναγκαίου (κατά το «Ποτάμι») Μνημονίου». Αυτή είναι η «σταθερότητα» της ΕΕ και όλης της «ευρωπαρέας», όλων των αποχρώσεων. Αυτή είναι η «σταθερότητα» από την οποία ξεπήδησαν και πάνω στην οποία βρωμίζουν τον τόπο τα φίδια του ναζισμού.

Τι πιο αναγκαίο, λοιπόν, ο ψηφοφόρος να αμφισβητήσει την «σταθερότητά τους»; Πόσο πολύτιμη εγγραφή για το σήμερα και το αύριο μια ψήφος που αντιπολιτεύεται αυτή την «σταθερότητα», με τρόπο τόσο ισχυρό και τόσο ξεκάθαρο, που κανείς δεν θα μπορεί να θολώσει το λαϊκό μήνυμα υπέρ της αποσταθεροποίησης – ναι, της αποσταθεροποίησης – της «σταθερότητάς τους». Και τι είναι πιο ευγενές και σταθερό; Ψήφος υπέρ των παιδιών μας ή ψήφος κυβερνητικής αναπαραγωγής μιας «σταθερότητας» που μετατρέπει το λαό και τα παιδιά του σε «ευρήματα» των στατιστικών της εξαθλίωσης;

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/234568,Aposta8eropoihste_toys!_.html

Ένα φτηνό στοκατζίδικο

Το τέλος της αγοράς – Μαριάννα Τζιαντζή

Σε μια τοπική εφημερίδα δημοσιεύθηκε πριν από λίγες μέρες η ακόλουθη αγγελία: “Νέος 23 ετών αναζητά οποιαδήποτε θέση εργασίας στην Καλαμάτα άμεσα. Γνώστης μαγειρικής, ζαχαροπλαστικής. Εμπειρία πρατηρίου υγρών καυσίμων, χειρονακτικές εργασίες. Έμπειρος στο τραγούδι και τα μουσικά όργανα. Γνώστης Η/Υ, Αγγλικά με πτυχίο και Γερμανικά. Δίπλωμα οδήγησης ΙΧ και μοτοσικλέτας. Έχω κι άλλες γνώσεις στον επαγγελματικό τομέα”. Πληροφορίες στο τάδε τηλέφωνο. Κάτι από δω, κάτι από εκέι.

Ο νέος αυτός δεν ανήκει στην κατηγορία των παιδιών που σπούδασαν στο πανεπιστήμιο, έκαναν μεταπτυχιακά, μάζεψαν πτυχία με το τσουβάλι, παρακολούθησαν σεμινάρια κ.λπ. Είναι κάποιος με όρεξη για δουλειά, πρόθυμος για όλα. Είναι η φτηνή και σχετικά μορφωμένη εργατική δύναμη που βγάζει το μυαλό και τα χέρια της στο σφυρί. Είναι το τέκνο ενός εκπαιδευτικού συστήματος που παράγει εξαρτήματα με ημερομηνία εργασιακής λήξης: τετραωρίτες, διμηνίτες, συμβασιούχους, ενοικιαζόμενους, ευέλικτους και διαθέσιμους. “Οποιαδήποτε θέση”. Ο νέος αυτός της αγγελίας θα μπορούσε να παίξει σε τηλεοπτικό ριάλιτι, να γίνει βοηθός υδραυλικού, μάγειρας ή εργάτης σε τυροπιτάδικο, ντελιβεράς, σεκιουριτάς, υπάλληλος σε βενζινάδικο, τραγουδιστής σε νυχτερινό κέντρο, εμποροϋπάλληλος, διανομέας φυλλαδίων, θυρωρός, νυκτοφύλακας ή συνοδός σκύλων ή να χορεύει συρτάκι με τις τουρίστριες. Μια δουλειά να’ναι βρε παιδιά κι ότι νάναι.

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πολλές μέρες κοσκινίζει, έλεγαν παλιά. Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι θέλουν να ζυμώσουν, αλλά δεν έχουν αλέυρι, ούτε καν κόσκινο για να κοσκινίσουν έστω το τίποτε. Το σαξές στόρυ του Σαμαρά δεν έχει ούτε μια τόση δα θεσούλα για τους νέους, για τους φτωχούς που το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπάρχουν, ότι είναι ακόμα ζωντανοί και θέλουν να ζήσουν.

Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν και σώθηκαν ….
… διαβάστε τη συνέχεια στο ΠΡΙΝprin

Φοβού τους πεινασμένους

Τους περιφρονούν τους πεινασμένους, εκείνους που στοιβάχτηκαν παραμονή της Πρωτομαγιάς κατά χιλιάδες στις λαϊκές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, για να πάρουν δωρεάν λίγα λαχανικά, λίγα φρούτα, άντε το πολύ- πολύ και λίγα ψάρια. Μπορεί να τους μισούν κιόλας. Τους χαλάνε τη μόστρα και μαζί με τη μόστρα τους χαλάνε και τις δουλειές. Δεν γίνεται να σκίζομαι εγώ, για να πάρω τα συχαρίκια της Μέρκελ, του Ντράγκι, της Γκόλντμαν Σαξ, και οι ξένες τηλεοράσεις να δείχνουν τα μιλιούνια που στριμώχνονται για μια σακούλα με πορτοκάλια. Σαν το γιοφύρι της Άρτας έχει γίνει το σαξές μου, ολημερίς το χτίζω, το βράδυ γκρεμίζεται και δεν έχω και κόρη πρωτομάστορα να εντοιχίσω στα θεμέλια, εκτός αν προσφερθεί οικειοθελώς η Άννα Μισέλ.

Τους απεχθάνονται τους πεινασμένους, τους θεωρούν ζήτουλες και τζαμπατζήδες. Δεν τολμούν να το πουν ξεκάθαρα, το αφήνουν όμως να διακινείται σαν βρομερό υπονοούμενο από τα καθαρματάκια τους στο Διαδίκτυο, γεμάτο από καθαρματάκια – μουρουτάκια είναι το ρημάδι το Διαδίκτυο. Δεν μπορούν να τα βάλουν με τους πεινασμένους, γι’ αυτό τα βάζουν με τους απεργούς της λαϊκής, που μοίρασαν δωρεάν τα προϊόντα τους, για να μην σαπίσουν και πεταχτούν στη χωματερή. Φταίνε οι απεργοί της λαϊκής για την εικόνα της φρίκης, σαν να λέμε δηλαδή ότι φταίει εκείνος που τράβηξε τον επίδεσμο και φάνηκε η πληγή και όχι εκείνος που προκάλεσε την πληγή.

Βλέπουν τα πλήθη των απελπισμένων και το μόνο που σκέφτονται είναι πώς θα βρουν τρόπο να τα χειραγωγήσουν. Πώς θα πετάξουν, δέκα μέρες πριν από τις εκλογές, ένα ξεροκόμματο σε λίγους εξ αυτών -λίγοι θα το πάρουν το πεντακοσάρικο, ούτε το 25% από εκείνους που το έχουν πραγματικά ανάγκη-, μπας και αρπάξουν καμιά ψήφο της τελευταίας στιγμής. Και μετά την ελεημοσύνη ακολουθεί ο φόβος, προσέξτε τι θα ψηφίσετε, γιατί θα χάσετε και τα λιγοστά που έχετε, ο Αρμαγεδδών βρίσκεται προ των πυλών.

Μα τι άλλο έχει να χάσει εκείνος που περιμένει στην ουρά για να πάρει ένα μαρούλι; Τις καταθέσεις του, τα ρέπος του, τα δομημένα ομόλογά του; Έχει να χάσει πολύ περισσότερα από αυτά, τη Θράκη μας, τη Μακεδονία μας, την Ορθοδοξία μας, το Άγιο Φώς μας. Προσπαθούν να παραπλανήσουν τους απελπισμένους, για να τους παρασύρουν στην κάλπη τους. Κι αν δεν πάνε στη δική τους κάλπη, να μην πάνε σε καμία, να κλειστούν στο σπίτι τους και να κοιτάζουν τους τέσσερις τοίχους, μέχρι να επέλθει το μοιραίο.

Τους φοβούνται τους πεινασμένους. Γιατί αν οι πεινασμένοι σηκωθούν από την καρέκλα, βγουν από το σπίτι και φτάσουν μέχρι το εκλογικό τμήμα, θα τους πάρει και θα τους σηκώσει τους ερίφηδες. Αν.
Ανανδρανιστάκης Γιώργος – http://www.avgi.gr/article/2471399/fobou-tous-peinasmenous

Αυτοαξιολόγηση, ένας όρος που έχει εφευρεθεί από τις εταιρείες

Αλήθεια ξέρετε πως ονομάζουν στη γλώσσα των οικονομικών τη διαδικασία που μια εταιρεία πηγαίνει προς πώληση και πρέπει να γίνει πιο ελκυστική στους υποψήφιους αγοραστές και ταυτόχρονα πιο ¨ελαφριά¨ σε έξοδα και σε εργατικό δυναμικό ; Αυτό-αξιολόγηση την ονομάζουν. Ουσιαστικά δηλαδή ζητάνε από τους ίδιους τους εργαζόμενους να υποδείξουν εκείνοι ποιοι κατά τη γνώμη τους τομείς της εταιρείας πρέπει να κοπούν, γιατί είναι ζημιογόνοι , και μαζί με αυτούς να απολυθούν και οι εργαζόμενοι των τομέων αυτών. Επιζητούν δηλαδή τη συνενοχή των εργαζομένων στον σφαγιασμό των συναδέλφων τους. Κατά τα άλλα η αυτό-αξιολόγηση είναι μια αθώα διαδικασία που θα βελτιώσει τη παρεχόμενη εκπαίδευση. Αν η αξιολόγηση είναι επαγγελματική σφαγή τότε η αυτό-αξιολόγηση είναι αυτοκτονία.
πηγή

Αισθάνομαι δέος απέναντι στους απεργούς

Ο Πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης δήλωσε πως «Δεν ξέρω αν ποτέ ξανά ήταν τόσο γεμάτη η αίθουσα του πανεπιστημίου μας» ενώ πρόσθεσε πως «Αισθάνομαι δέος απέναντι στους απεργούς που δίνουν το αίμα τους για να σώσουν τη σάρκα τους »
Συνεχίζοντας για τον Υπουργό Παιδείας «Κατηγορώ το υπουργείο Παιδείας για αυταρχισμό και σειρά λαθών, τα οποία προσπαθεί να διορθώσει διαπράττοντας νέα λάθη.

Προτιμώ ένα πανεπιστήμιο με ζωντανούς φοιτητές, που προσπαθώ να τους πείσω με επιχειρήματα ακόμη κι αν με προπηλακίζουν παρά ένα πανεπιστήμιο που θα έχει παρεισφρήσει η Χρυσή Αυγή και ο φασισμός. Είμαστε το μοναδικό κομμάτι της χώρας που δεν έχει μπει η Χρυσή Αυγή όπως σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία»

Ράπισμα της Συγκλήτου σε Αρβανιτόπουλο: Δεν προκύπτει λόγος παραπομπής στο Πειθαρχικό

Άδειασμα στον υπουργό Παιδείας αποτελεί η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου της Αθήνας να μην παραπέμψει τον Θεοδόση Πελεγρίνη στο πειθαρχικό συμβούλιο.

Όπως είπε μετά το τέλος της συνεδρίασης ο προεδρεύων της Συγκλήτου, Κοσμήτορας Μιχάλης Τσινισιζέλης, η απόφαση της Συγκλήτου να μην θέσει, ουσιαστικά, σε αργία τον πρύτανη του Ιδρύματος ήταν ομόφωνη.

«Με βάση το παραπεμπτήριο έγγραφο του υπουργού δεν προκύπτει κανένας απολύτως λόγος ούτε από πράξεις ή παραλείψεις του κυρίου πρύτανη που να δικαιολογούν την παραπομπή του στην πειθαρχική διαδικασία. Ως εκ τούτου η Σύγκλητος θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να παυθεί ή τεθεί σε αργία από τα καθήκοντά του», τόνισε σε δήλωσή του.

Ο θάνατος του 50άρη

* Συζητούν γενίκευση της μερικής απασχόλησης ακόμη και στις επιχειρήσεις που θα κάνουν χρήση του νέου καθεστώτος ομαδικών απολύσεων

* Προς μαζική αντικατάσταση των “παλαιών” και “ακριβών” εργαζομένων από νέους χωρίς δικαιώματα

Την πλήρη αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας, με τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων που δημιουργήθηκαν επί δεκαετίες και την εκμηδένιση του εργασιακού κόστους, μεθοδεύουν κυβέρνηση και τρόικα με πρόσχημα την ανάγκη “επιβίωσης” των προβληματικών -λόγω κρίσης- επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση διατείνεται ότι η τρόικα αξιώνει “ξαφνικά” η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα και τις ΔΕΚΟ να συνοδεύεται από την άρση των περιορισμών για τη μερική απασχόληση τόσο ως προς το ποσοστό απασχόλησης όσο και ως προς την ανανέωση των συμβάσεων. Δηλαδή να γενικευτεί και να γίνει μόνιμη ακόμη και στις επιχειρήσεις που θα έχουν προχωρήσει σε ομαδικές απολύσεις. Κάτι τέτοιο αποτελεί ισχυρότατο κίνητρο για την αντικατάσταση των εργαζομένων με τα πολλά “κεκτημένα” από νέους χωρίς δικαιώματα.
http://www.avgi.gr/article/1417589/o-thanatos-tou-50ari

Οι πενηντάρηδες στο απόσπασμα…

Με το πακέτο μέτρων που δεσμεύεται η κυβέρνηση να εφαρμόσει, το αδιέξοδο πρόγραμμα του Μνημονίου περνάει από τη σκληρή δημοσιονομική λιτότητα στην ακόμη σκληρότερη εφαρμογή των περιβόητων διαρθρωτικών μέτρων. Οι ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και οι χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα, καθώς και η απελευθέρωση των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων για δάνεια πρώτης κατοικίας, αποτελούν νέα βήματα στη μακρά πορεία εσωτερικής υποτίμησης. Συντόμως θα ‘ρθει και το ασφαλιστικό, με την περικοπή συντάξεων και τη μετατροπή τους σε προνοιακά επιδόματα.

Η τρόικα πλήττει τη ραχοκοκαλιά του πληθυσμού, τους πενηντάρηδες. Με την απελευθέρωση των απολύσεων μετατρέπει τις σταθερές θέσεις απασχόλησης σε περιστασιακές. Με part time εργασία και μικρότερες αποδοχές… Δεν πρόκειται για προσωρινή, αλλά για διαρθρωτικού τύπου αλλαγή, που επικάθηται πάνω στην ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Εκμεταλλεύεται τον εφεδρικό στρατό εργασίας που συγκροτούν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι.

Η νέα “αρχιτεκτονική” εργασίας απαξιώνει ακόμη περισσότερο κάθε μορφή συλλογικότητας, καθώς καθιστά τον καθένα εργαζόμενο απομονωμένο απέναντι στον εργοδότη. Τα συνδικάτα διαλύονται, η όποια νομιμότητα απομακρύνεται από τους χώρους δουλειάς, ενώ ενισχύεται η αυθαιρεσία του εργοδότη. Η κρίση μετατρέπεται σε ευκαιρία για τους ισχυρότερους… Ο μεσογειακός Νότος, το υπό τροϊκανή εποπτεία τμήμα της Ευρωζώνης, απομακρύνεται πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά από την ήπειρο… Το φάσμα της αφρικανοποίησης…
http://www.alfavita.gr/arthron/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BF-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-50%CE%AC%CF%81%CE%B7#ixzz2mOhxhFEA

Guardian: Πως εξευτελίζουν μαθητευόμενους που εργάζονται χωρίς μισθό

Νέοι άνθρωποι δουλεύουν 12 ώρες χωρίς αντικείμενο

«Σε εξευτελίζουν, σε κοροϊδεύουν, περιμένουν από εσένα να δουλεύεις 12 ώρες την ημέρα πολύ συχνά για το τίποτα- ένας μαθητευόμενος είναι σπάνια ένας χαρούμενος άνθρωπος. Τώρα θα δούμε πως είναι να μην έχει καμία θέση στην εργασία σου και θα αποκαλύψουμε γιατί η εταιρείες μπορεί σύντομα να σταματήσουν να προσλαμβάνουν νέους για πρακτική εργασία».

Με αυτά τα λόγια ξεκινά την επίθεση του ο βρετανικός Guardian κατά του θεσμού της πρακτικής εργασίας, τονίζοντας ότι πολλοί νεαροί αναγκάζονται να δουλεύουν πραγματικές ώρες εργασίας χωρίς χρήματα, απλήρωτοι, ωστόσο είναι μια κατάσταση η οποία θα αλλάξει σύντομα, σύμφωνα με το βρετανικό έντυπο.

«Ενα τμήμα του προβλήματος, είναι πως σε πολλές εταιρείες ο ρόλος του μαθητευόμενος δεν είναι ξεκάθαρος σου όλους, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που τους επιβλέπουν. Ετσι, οι μαθητευόμενοι καταλήγουν να κάνουν κάτι απλά για να ”τους κρατά απασχολημένους”, ή για να τους δώσει ”λίγη εμπειρία”. Από εκεί, είναι εύκολο για έναν ”καλό” μαθητευόμενο να δημιουργήσει έναν ολόκληρο άμισθο ρόλο ο οποίος δεν υπήρχε παλιά, πρώτα για τους εαυτούς τους και μετά για τον επόμενο μαθητευόμενο ο οποίος τους αντικαθιστά όταν δεν μπορούν να κάνουν άλλο αυτή την δουλειά. Οι κακόμοιροι συνάδελφοι τους, μπορεί να μην καταλάβουν καν ότι δεν πληρώνονται. ‘Η μπορεί να βλέπουν τις απλήρωτες πρακτικές εργασίες σαν ένα μονοπάτι, ξεχνώντας πως στις μέρες τους κρατούσε μόνο μερικές εβδομάδες, ενώ τώρα οι πρακτικές διαρκούν μήνες ή ακόμη και χρόνια».

Συνεχίζοντας, ο Guardian τονίζει ότι αυτή η μορφή εργασίας, δεν έχει να κάνει με τα πλούσια και τα φτωχά παιδιά. «Αυτό το σύστημα δεν δουλεύει για κανέναν άλλο, εκτός από τους τσιγκούνηδες εργοδότες που έχουν συμφέρον. Το ποσοστό των γονέων που μπορούν να χρηματοδοτούν τα παιδιά τους είναι μικρό. Η περίπτωση είναι εναντίον των απλήρωτων εργαζόμενων και αυτό είναι φανερό, ενώ η πρακτική εργασία κρατά τόσο πολύ, ώστε πολύ παραδέχονται ότι σχεδόν χρεοκόπησαν μέχρι να βγουν από την πρακτική και να ”μπουν” μέσα στη δουλειά».

Το κείμενο της βρετανικής εφημερίδας, κλείνει λέγοντας πως λόγω των σφοδρών αντιδράσεων τείνει να αλλάξει αυτή η κατάσταση και οι εργοδότες «έχουν σωπάσει. Μεγαλοστελέχη διαφημιστικών επιχειρήσεων, εκδοτικών οίκων και εταιρειών δημοσίων σχέσεων, έχουν υπερηφανευθεί για τις δουλειές που ανέθεταν στους μαθητευόμενους, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν τον καθαρισμό των ψυγείων και το μάζεμα των ακαθαρσιών των σκύλων. Αλλά τα αφεντικά δεν περηφανεύονται πλέον. Εάν έχουν άμισθους μαθητευόμενους σιωπούν και δεν περηφανεύονται πλέον».

http://www.iefimerida.gr/node/131703#ixzz2lNb6nQCp

Η «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Μαθητεία» επιδιώκει να διευρύνει τη φθηνή και χωρίς δικαιώματα δουλειά για τους νέους

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΘΗΤΕΙΑ
Προωθούν τη μαθητεία με τις επιχειρήσεις να δίνουν τον τόνο

Σχετική πρωτοβουλία ανακοίνωσε χτες η πολυεθνική «NΕSTLE»

Από την Αθήνα ανακοίνωσε χτες η ευρωπαϊκή πολυεθνική «NΕSTLE» την έναρξη πρωτοβουλίας με τίτλο «Η “NΕSTLE” χρειάζεται τη νεολαία», στα πλαίσια της οποίας παρουσιάστηκε σχέδιο για 20.000 θέσεις (οι 500 περίπου αφορούν την Ελλάδα) για εργασία, μαθητεία και πρακτική άσκηση για νέους έως 30 ετών, στις επιχειρήσεις της «NESTLE» σε όλη την Ευρώπη.

Η ανακοίνωση των παραπάνω ήρθε λίγες μέρες μετά τη δεύτερη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για την ανεργία των νέων και συνδέονται με τα σχετικά προγράμματα της λυκοσυμμαχίας για την ανακύκλωση της ανεργίας, την εκτόνωση της δυσαρέσκειας και την παραπέρα εξυπηρέτηση των μεγάλων ομίλων. Ειδικότερα, το πρόγραμμα της «NESTLE» αποτελεί μέρος της «Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για τις θέσεις μαθητείας» που υλοποιεί η Κομισιόν από τον Ιούλη.

Στα πλαίσια της χτεσινής εκδήλωσης χαιρετισμό απέστειλε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χ. Βαν Ρομπάι, ενώ μίλησαν η Επίτροπος Εκπαίδευσης της ΕΕ, Α. Βασιλείου και ο υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης.

«Η αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας και η εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Δράσης “Εγγύηση για την Νεολαία” θα είναι από τους κεντρικούς άξονες των παρεμβάσεών μας σε ευρωπαϊκό επίπεδο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας» σημείωσε ο Γ. Βρούτσης. Χαρακτήρισε ακόμα την πρωτοβουλία της πολυεθνικής «δείγμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» και επιχείρησε να την εμφανίσει ως «ψήφο εμπιστοσύνης» στην Ελλάδα, να τη συνδέσει με τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας που θα δώσουν υποτίθεται λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. «Οι θέσεις εργασίας δε δημιουργούνται ούτε με νομοθετήματα, ούτε με υπουργικές αποφάσεις. Η αλήθεια είναι ότι αποτελεσματική και γρήγορη αντιμετώπιση της ανεργίας επιτυγχάνεται μόνο όταν υπάρχει έκρηξη των επενδύσεων και της επιχειρηματικότητας», είπε χαρακτηριστικά.

Η «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τη Μαθητεία», αξιοποιώντας την τεράστια ανεργία των νέων, επιδιώκει να διευρύνει τη μαθητεία, δηλαδή τη φθηνή και χωρίς δικαιώματα δουλειά για τους νέους, να δρομολογήσει αλλαγές στα συστήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης των χωρών στα πρότυπα της «μάθησης στο χώρο εργασίας», αλλά και να αναβαθμίσει το ρόλο των ίδιων των επιχειρήσεων στο σχεδιασμό και την εφαρμογή προγραμμάτων μαθητείας.

Στα πλαίσια της προώθησης της μαθητείας εντάσσεται και η δανειοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων επιχειρήσεων με κριτήριο τη δημιουργία θέσεων μαθητείας και πρακτικής άσκησης. Μάλιστα και στην Ελλάδα πριν λίγες μέρες δόθηκαν 50 εκατομμύρια ευρώ στην Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα, θέτοντας σε εφαρμογή πιλοτικό σχήμα δανειοδότησης επιχειρήσεων στους κλάδους της βιομηχανίας, του εμπορίου και του τουρισμού. Κριτήριο για τη χρηματοδότηση θα είναι η προσφορά επαγγελματικής εκπαίδευσης σε νέους ή η συνεργασία των επιχειρήσεων με επαγγελματικές σχολές ώστε να απασχολούν σπουδαστές στα πλαίσια της πρακτικής τους άσκησης.

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7703757&publDate=16/11/2013

Λίγο λιγότεροι από 300

της Μαριάννας Τζιαντζή

Η επιχείρηση αυτο-απογραφής των διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστηµίων «πέτυχε», αφού 1.700 από τους 1.969 συµπλήρωσαν ηλεκτρονικά τη σχετική φόρµα. Οι 268 που δεν το έκαναν τέθηκαν αυτόµατα σε αργία.

Λίγο λιγότεροι από τους 300 του Λεωνίδα ήταν αυτοί που είπαν όχι (ποσοστό 13,5%). Καµία διάθεση δεν έχω να κρίνω, να τραβήξω διαχωριστικές γραµµές, από εδώ οι ήρωες, από εκεί οι συµβιβασµένοι. Αυτό που έκαναν οι περισσότεροι δεν είναι προδοσία.

Κανείς δεν ξέρει κάτω από ποιες συνθήκες έστειλαν τα στοιχεία τους, που άλλωστε θα µπορούσε εύκολα να τα µάθει το υπουργείο. Εξάλλου, η πολυήµερη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων έδειξε ότι ο κλάδος µπορεί ενωµένος να δώσει δύσκολες µάχες. Ωστόσο, αυτό το όχι το µικρό λέει πολλά, πολύ περισσότερα από ό,τι ο αριθµός που τον αντιπροσωπεύει.

Κάποτε η εξουσία ζητούσε από τους αγωνιστές να υπογράψουν δήλωση, να αποκηρύξουν τις ιδέες τους.

Θρυλικό έχει µείνει το «δε δουλώνω, δεν απογράφω», η απάντηση που έδωσε η Μπλαζάκαινα στους βασανιστές της εκείνη την άγρια νύχτα του Γενάρη του ’50 στη Μακρόνησο. Όπως γράφει η Ναταλία Αποστολοπούλου στο πολύτιµο βιβλίο της (Δε δουλώνω, δεν απογράφω), η γυναίκα αυτή, µητέρα του αντάρτη Γιώργη Μπλαζάκη που έµεινε 30 χρόνια απροσκύνητος στα κρητικά βουνά, είπε ακόµα: «Ντα, τσε Τούρκους δεν εδούλωσα, σε σας θα δουλώσω;».

Τι σηµασία έχει αν κάποιοι πάρουν πίσω το «όχι» τους; Σηµασία έχει ότι πολλά «ναι» πληκτρολογήθηκαν µε συντριβή και δάκρυα, µετά από άγριο ψυχολογικό εκβιασµό. Αυτοί λοιπόν που είπαν «όχι» είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Δεν έρχονται από το παρελθόν, αλλά από το κοντινό µέλλον. Το πολιτικό, το ηθικό βάρος αυτής της φαινοµενικής αποκοτιάς υπερβαίνει τα φοβισµένα «ναι», τα αποσπασµένα µε δόλο και απειλές.

Κανένας από εµάς τους απέξω δεν ξέρει τι θα έκανε σε παρόµοια περίπτωση, αν αντιµετώπιζε τον κίνδυνο της απόλυσης, όταν από το µισθό του εξαρτάται η επιβίωση µικρών παιδιών, ίσως και ανήµπορων γονέων.

Δεν ξέρει αν θα ταλαντευόταν, αν θα λύγιζε. Αυτό όµως δεν µας εµποδίζει να αντλούµε δύναµη από αυτούς τους λίγο λιγότερους από 300, που τράβηξαν στη µάχη και χωρίς Λεωνίδα.
http://prin.gr/?p=2288

Θέλουν κι άλλους ανέργους!

Υπάρχει ο κίνδυνος οι εργοδότες, αφού θα έχουν διαβουλευτεί με τους εργαζομένους, μετά να απολύουν ελεύθερα και… νόμιμα

Του Χάρη Ιωάννου
Στη χώρα όπου έχουν χάσει τη δουλειά τους λόγω της οικονομικής κρίσης πάνω από 1.000.000 άνθρωποι μέσα σε τρία χρόνια, η κυβέρνηση προαναγγέλλει απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, χαρακτηρίζοντας μάλιστα, διά στόματος του υφυπουργού Εργασίας Β. Κεγκέρογλου, το υπάρχον σύστημα… ξεπερασμένο.

Κι ενώ η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την αύξηση του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων από 5% σε 10% ανά μήνα για τις επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερα από 150 άτομα, η παγίδα για τους εργαζόμενους «κρύβεται» αλλού.

Πιέσεις

Ειδικότερα, ασκούνται πιέσεις -από εργοδοτικούς φορείς και τρόικα- για την κατάργηση της πρόβλεψης του νόμου να εγκρίνεται από τον περιφερειάρχη και από τον υπουργό Εργασίας το «σχέδιο βιωσιμότητας» της επιχείρησης, αν αυτό έχει απορριφθεί από τους εργαζόμενους. Η… μνημονιακή πρόταση αλλαγής του πλαισίου θα… υποχρεώνει τον εργοδότη απλώς να διαβουλεύεται το «σχέδιο» με τους εργαζόμενους ώστε να μπορεί να απολύει «νομίμως» και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της διαβούλευσης με τους εργαζόμενους.

Απαντώντας χθες στη Βουλή σε επίκαιρη ερώτηση της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ, Μαρίας Μπόλαρη, ο κ. Κεγκέρογλου τόνισε ότι «η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το θεσμικό πλαίσιο», ενώ παραδέχτηκε την ανικανότητα του κράτους να πραγματοποιήσει ελέγχους, περιγράφοντας μια –υπαρκτή ωστόσο– κατάσταση όπου «ο άλφα ή ο βήτα επιχειρηματίας αποφασίζει αυθαίρετα να σταματήσει τη δραστηριότητα της επιχείρησης».

Ο υφυπουργός σημείωσε ακόμη ότι η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να μελετήσει τη διαδικασία των ομαδικών απολύσεων και αποκάλυψε ότι υπάρχει και σχετική… «επίκληση που έχουν κάνει οι εργοδότες και οι μεγάλες επιχειρήσεις για την οικονομική βιωσιμότητά τους».

Η σχετική μελέτη έχει ανατεθεί στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας, το οποίο θα την παραδώσει στην ελληνική κυβέρνηση μέσα στον Νοέμβριο, και, όπως είπε ο κ. Κεγκέρογλου, «θα την εξετάσουμε και θα δούμε τι μεταβολές πρέπει και αν πρέπει να γίνουν».

Από την πλευρά της η κ. Μπόλαρη κατήγγειλε ότι «γίνεται ένα όργιο με τη χρήση του άρθρου 99 και την πτώχευση επιχειρήσεων από πολλούς και συγκεκριμένους επιχειρηματίες αυτή τη στιγμή», με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν ούτε τις αποζημιώσεις τους να διεκδικήσουν ούτε το επίδομα ανεργίας να πάρουν.

Οι πραγματικές προθέσεις…

Ο υφυπουργός στη συνέχεια προσπάθησε να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα της ρύθμισης, σημειώνοντας ότι «δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και να λέμε στους εργαζόμενους που έχουν οδηγηθεί στην ανεργία με τις αποφάσεις των εργοδοτών ότι καλά είστε ως όμηροι». Πρόσθεσε ακόμη, φανερώνοντας και τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης, ότι «θα πρέπει να εξετάζονται οι πραγματικές συνθήκες όταν μια επιχείρηση κάνει αίτημα ομαδικών απολύσεων με ένα σχέδιο βιωσιμότητας και ζητά μείωση προσωπικού που να υπερβαίνει το όριο του 5%».

Για τον λόγο αυτό, επισήμανε ότι πρέπει να εμπλακούν και τα υπουργεία Ανάπτυξης και Οικονομικών στη «διαδικασία εξέτασης των πραγματικών δεδομένων της επιχείρησης».

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ προέβλεψε πάντως ότι οι απελευθερωμένες ομαδικές απολύσεις θα είναι στοχευμένες και σε συγκεκριμένους κλάδους, π.χ. τις τράπεζες.

Η κ. Μπόλαρη υπενθύμισε ακόμη τη σχετική «νεφελώδη» απάντηση του Ευρωπαίου επιτρόπου Ολι Ρεν στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Χουντή, όπου άφηνε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τις αλλαγές στο καθεστώς των ομαδικών απολύσεων.
http://www.efsyn.gr/?p=138572

Στουρνάρας

Εντελώς εκτός τόπου και χρόνου

Ο Στουρνάρας (υπουργός οικονομικών !!!!) κατηγορεί φτωχούς γονείς που έκαναν έκτρωση λόγω ανεργίας

Ο άντρας και η γυναίκα αναγκάστηκαν να “ρίξουν” το παιδί επειδή απολύθηκαν και δεν είχαν χρήματα.

Και ο Υπουργός Οικονομικών τους χαρακτηρίζει αστείους.

Δείτε το βίντεο

Έλλειψη δικαιοσύνης και ανεργία οι κύριοι φόβοι των Ελλήνων

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας της Κάπα Research, η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων (91,7%) εξέφρασε φόβο για την έλλειψη δικαιοσύνης.
Ακολουθούν η ανεργία (84,4%), η φτώχεια (83,6%) η εγκληματικότητα (82,6%) και η αρρώστια (81,4%)…. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=389868

Σπάει ρεκόρ η ανάπτυξη: Πάει για 34% η ανεργία!

Στο 34% εκτιμά ότι θα ανέλθει το ποσοστό της ανεργίας έως το 2016, το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, με έρευνα που εκπόνησε.

Στην ίδια έρευνα αναφέρεται, ότι από τον Οκτώβριο του 2008(*) έως σήμερα έχουν χαθεί περίπου 1.000.000 θέσεις απασχόλησης, ενώ το 27,4% (Ιούνιος 27,9%) που καταγράφηκε ως ποσοστό ανεργίας τον περασμένο Μάρτιο από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), είναι το υψηλότερο που έχει υπάρξει τα τελευταία 30χρόνια σε χώρα του δυτικού κόσμου.

Δεδομένου ότι η συνέχιση της ασκούμενης πολιτικής από Νέα Δημοκρατία – ΠΑΣΟΚ θα αυξάνει εκθετικά τον αριθμό των ανέργων και εξαθλιωμένων, η κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας θα είναι μονόδρομος.

(*) η έρευνα ξεκινά από τον Οκτώβριο του 2008 για να αποκρύψει το γεγονός πως η κατάρρευση άρχισε από τον Δεκέμβριο του 2009, με τον παγκόσμιο διασυρμό των Ελλήνων εργαζόμενων, ως τεμπέληδων, διεφθαρμένων και κορπιτών από ΓΑΠ, Παπακωνσταντίνου, Πάγκαλο κλπ

Προφανώς ο τελικός στόχος είναι η κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας

Επιδόματα ανεργίας με νέα κριτήρια

Αυστηρότερα γίνονται από τη νέα χρονιά τα κριτήρια για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας, με τις αλλαγές να επηρεάζουν, κατά κύριο λόγο, τους εποχικά εργαζόμενους.

Οι πρώτες παρεμβάσεις έγιναν στην αρχή της φετινής χρονιάς και με βάση τη νομοθεσία, το δεύτερο «κύμα» αλλαγών θα τεθεί σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 2014.

Συγκεκριμένα, από την επόμενη χρονιά, τα ημερήσια επιδόματα ανεργίας, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεν είναι δυνατόν να είναι περισσότερα των 400. Δηλαδή, θα προστίθενται οι ημέρες επιδότησης που έχουν πραγματοποιηθεί, τα τέσσερα χρόνια που προηγήθηκαν από την αίτηση.

Σε περίπτωση που μέσα στην τετραετία, ο άνεργος έχει επιδοτηθεί για χρονικό διάστημα μικρότερο των 400 ημερήσιων επιδομάτων, θα μπορέσει να επιδοτηθεί.

Η επιδότηση θα είναι ανάλογη με τις ημέρες που απομένουν μέχρι τη συμπλήρωση των 400.

Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η επιδότηση αρχίζει από τις 3 Ιανουαρίου 2014 και βάσει των ημερών ασφάλισης που συγκεντρώνει ο άνεργος, το συγκεκριμένο διάστημα, δικαιούνταν 12μηνη επιδότηση (300 ημερήσια επιδόματα ανεργίας).

Για το συγκεκριμένο ασφαλισμένο, ελέγχεται πόσα ημερήσια επιδόματα ανεργίας χορηγήθηκαν από 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι 3 Ιανουαρίου 2014.

Σε περίπτωση που έχει πάρει 350 ημερήσια επιδόματα, ο αριθμός αυτός αφαιρείται από το 400 που είναι το νέο όριο. Δηλαδή, θα περιοριστεί σε 50 ημ. επιδόματα ανεργίας (αντί για 300).

Φέτος, δεν δικαιούται επίδομα ένας άνεργος που είχε πάνω από 450 ημέρες επιδότησης, την τελευταία τετραετία. Οι αλλαγές αυτές αγγίζουν τους εποχικά εργαζόμενους, που χάνουν το δικαίωμα επιδότησης, αν ξεπεράσουν το «πλαφόν» που έχει τεθεί.

Πηγή: Έθνος

Πέντε χρόνια στον πέμπτο

Είδα να απολύονται εκατοντάδες συνάδελφοι κι εμείς να επιστρέφουμε με κατεβασμένο κεφάλι στη δουλειά, πιο φοβισμένοι από πριν ξέροντας ότι αύριο ίσως ήταν η σειρά μας. Είδα τον εκπρόσωπο τον εργαζομένων να τραμπουκίζεται από μπράβους του εργοδότη αλλά και πειθήνιους στο αφεντικό εργαζόμενους. Είδα την αστυνομία να στήνεται μπροστά στην είσοδο της εταιρείας για να διασφαλίσει την απρόσκοπτη διέλευση των απεργοσπαστών που ήθελαν τόσο πολύ να δείξουν την αγάπη για τη δουλειά τους. Είδα κι άλλους που υπερασπίζονται μια κάποια αριστερή ιδεολογία να παρακαλούν ψοφοδεείς να τους αφήσουμε να ανέβουν στο γραφείο τους παρά την απεργία. Την ίδια ώρα έβλεπα να περνούν από δίπλα οι κουστουμαρισμένοι μάνατζερ των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ καθισμένοι αναπαυτικά στο κάθισμα του τζιπ. Είδα το βλοσυρό τους ύφος μέσα από τα φιμέ τζάμια. Προφανώς έβλεπαν κι εκείνοι την οργή στα δικά μας μάτια.
Άκουσα άλλη φορά τον διευθυντή να λέει στη συνάδελφο να σκάσει «διότι δεν συνεμορφώθη προς τα υποδείξεις». Δυστυχώς δεν άκουσα κανέναν να την υπερασπίζεται. Άκουσα σε κάποια συνέλευση έναν από τους πολλούς διευθυντές της εφημερίδας – που περιφέρουν την ταυτότητα του πρώην κομμουνιστή κι απολαμβάνουν κάποιες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση το μήνα – να με επαναφέρει στην τάξη βρίζοντας επειδή τόλμησα να εκφράσω αντίθετη από αυτόν άποψη. Άκουσα κι άλλον να μου λέει ότι κάτι τύποι με απόψεις σαν τις δικές μου θα κλείσουν την εφημερίδα. Στην ίδια αίθουσα άκουσα να καταδικάζεται από τους περισσότερους συναδέλφους το δικαίωμα να εκφράζεις «αιρετικές απόψεις» και να προχωράς σε πράξεις που αντιβαίνουν στο συμφέρον του εργοδότη σου. Άκουσα τον προϊστάμενό μου να λέει ότι δεν μπορώ να ειρωνεύομαι την τρόικα ή να αμφισβητώ την αποτελεσματικότητα της λιτότητας, παρόλο που το άρθρο μου αναφερόταν στην Πορτογαλία. Άλλωστε δυο χρόνια πριν είχα ακούσει τον ίδιο να μου επιβάλει να απαλείψω από την παρουσίαση της πρώτης έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα, την προοπτική λήψης νέων μέτρων στο μέλλον, αφού έτσι είχε συμφωνηθεί με τον διευθυντή.

Διάβασα πολλά άρθρα στα κυριακάτικα φύλλα της εφημερίδας που δεν ήταν τίποτε άλλο από πληρωμένες καταχωρήσεις πολυεθνικών. Διάβασα «ρεπορτάζ» για τα οποία οι συντάκτες τους ανταμείφθηκαν με ένα κασόνι μπύρες, μια τσάντα σαμπουάν ή ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την ιστορία της τράπεζας… Διάβασα μακροσκελή άρθρα για το «πόσο κοντά είναι η ανάπτυξη» και δεν την βλέπουμε και για το πόσο κακό κάνουν στην πολιτική σταθερότητα «τα άκρα». Παραμονές των εκλογών διάβαζα τρομοκρατικά σενάρια για το ενδεχόμενο «εκτροπής» ή άλλοτε διθυράμβους για τα επιτεύγματα της κυβέρνησης των τεχνοκρατών. Διάβασα ότι ο Καρατζαφέρης δεν είναι φασίστας κι ότι ο Βορίδης είναι ένας αξιοπρεπής πολιτικός χαμηλών τόνων. Διάβασα κάποια μέρα ότι ένας νεαρός κατηγορείται για συνέργεια σε τρομοκρατικές πράξεις. Στην πραγματικότητα είχα διαβάσει το δελτίο τύπου της αστυνομίας καμουφλαρισμένο ως είδηση που βασίζεται σε «έγκυρες πηγές».

Πέντε χρόνια στον πέμπτο όροφο του κτηρίου που στεγάζει τον ΔΟΛ, συνάντησα ανθρώπους που αν και είχαν βρεθεί σε θέση αρχισυντάκτη δεν ξεπουλήθηκαν για να αρέσουν στους από πάνω ή για να σώσουν το τομάρι τους. Γνώρισα συναδέλφους που διεκδικούσαν να γράφουν την είδηση έτσι όπως εκείνοι την αντιλαμβάνονταν κι όχι καθ’υπαγόρευση. Μίλησα με εκείνους που δεν δίσταζαν να σταθούν για ώρα μπροστά στον εκδότη της εφημερίδας διεκδικώντας την επαναπρόσληψη των απολυμένων χωρίς κρυφές συμφωνίες και «πολιτικά» ανταλλάγματα. Διάβασα πολλά άρθρα παλιών δημοσιογράφων, που μ’εκαναν να νιώσω περήφανος που με λογάριαζαν για συνάδελφό τους. Αν με κάποιο τρόπο είμαι ευνοημένος είναι που έμαθα τη δουλειά δίπλα σε αυτούς τους σπάνιους στο επάγγελμα ανθρώπους. Όμως ένιωσα αποστροφή και μοναξιά όταν είδα τέτοιους δημοσιογράφους να θεωρούνται γραφικοί, κολλημένοι, αντιπαραγωγικοί, περιττοί και ασύμφοροι για την επιχείρηση. Κι έτσι πέρασα οριστικά την έξοδο της Μιχαλακοπούλου χωρίς νοσταλγία για το χθες, αμφιθυμία για το σήμερα ή φόβο για το αύριο. Κάποιοι με φόρτωσαν με όση αυτοπεποίθηση χρειάζεσαι την κρίσιμη στιγμή για να διεκδικήσεις την αξιοπρέπειά σου.

Κ.Μ. (ένας αποχωρήσας από το “Βήμα”)

Εφημερίδα των Συντακτών 5 – 9 – 2013

Ξενοδοχοϋπάλληλοι καταδικασμένοι στην εξαθλίωση …

… ενώ ταυτόχρονα χαρίζονται εκατομμύρια ευρώ σε ξενοδόχους (π.χ. διαβάστε ΕΔΩ: 20 εκατ. ευρώ χαρίζονται στους ξενοδόχους της Ρόδου)

Πάνω από το 80% των εποχιακά απασχολούμενων ξενοδοχοϋπαλλήλων, δηλαδή αρκετές δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, θα μείνουν φέτος χωρίς επίδομα ανεργίας τους μήνες του χειμώνα, εξαιτίας της εφαρμογής του νόμου 3986/11 που, με πρόσχημα το νοικοκύρεμα των οικονομικών, εξαθλιώνει μαζικά εργαζόμενους για να έχουν στη διάθεσή τους περισσότερο κρατικό χρήμα οι καπιταλιστές (κόβει επιδόματα ανεργίας, προσφέρει τζάμπα εργάτες στους καπιταλιστές τους οποίους ενισχύει και οικονομικά στο όνομα της «ενεργητικής πολιτικής απασχόλησης»).

Σύμφωνα με το νόμο, όσοι από τους εποχιακά εργαζόμενους έχουν συμπληρώσει 450 ημέρες (18 μήνες) επιδότησης από τον ΟΑΕΔ τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια δε θα δικαιούνται επίδομα ανεργίας. Ο νόμος αυτός δεν αφορά μόνο τους ξενοδοχοϋπάλληλους ή τους εργαζόμενους στον τουρισμό, αλλά το σύνολο των εποχιακά εργαζόμενων. Μάλιστα, το καθεστώς θα γίνει ακόμη πιο αυστηρό από 1/1/2014, όταν και το αντίστοιχο «όριο» θα μειωθεί σε 400 ημέρες για την 4ετία.

Με αυτόν τον τρόπο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι οδηγούνται στην εξαθλίωση. Την ώρα που οι μισθοί στους εποχιακούς εργάτες, έχουν ήδη μετατραπεί σε… επιδόματα, έρχεται η κυβέρνηση να αφαιρέσει και το – έτσι κι αλλιώς – πενιχρό επίδομα ανεργίας. Εκείνοι, μάλιστα, που κινδυνεύουν περισσότερο να χάσουν το επίδομα ανεργίας, είναι οι παλιοί ασφαλισμένοι.

Οι εποχιακά εργαζόμενοι πρέπει να αντιδράσουν άμεσα σε αυτή την εξέλιξη. Το επίδομα ανεργίας δεν τους το «χάρισε» κανείς. Είναι δικαίωμα, που κατακτήθηκε μέσα από αγώνες για να μπορούν να επιβιώσουν, διότι ο μισθός που έπαιρναν κατά τη διάρκεια της εποχιακής απασχόλησης δεν έφτανε για να συντηρηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους όλο το χρόνο. Και πρέπει να αγωνιστούν για να αποτρέψουν την εξαθλίωσή τους.

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7599819&publDate=6/9/2013

Κόλαση για τους εργαζόµενους, παράδεισος για το αφεντικό τους

Κόλαση…
… για τους εργαζόµενους. Παράδεισος για το αφεντικό τους. Τα πολυκαταστήµατα Γουόλ-Μαρτ είναι το όνειρο κάθε εργοδότη. Την πικρή εµπειρία του σε αυτά διηγείται ένας απολυµένος δάσκαλος που έπιασε δουλειά εκεί.
Η δουλειά…
… στα Γουόλ-Μαρτ δεν τον γεµίζει βέβαια όσο το δασκαλίκι. Οπως εκατοµµύρια άλλοι Αµερικανοί, είναι κι αυτός υποαπασχολούµενος. Ανύπαρκτος στη ζωή, ανύπαρκτος και στις στατιστικές που καταγράφουν την ανεργία. Αυτός και οι συνάδελφοί του αµείβονται τόσο χαµηλά, που εξασφαλίζουν σταθερά στη Γουόλ-Μαρτ την κορυφή στον κατάλογο του περιοδικού «Φόρτσουν» µε τις 500 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις. Χωρίς παιδιά και υποχρεώσεις, αρκείται στον άθλιο µισθό του. Οι συνάδελφοί του είναι µετανάστες που γνωρίζουν ελάχιστα τη γλώσσα, πτυχιούχοι που κατέληξαν εκεί όταν βούλιαξε η οικονοµία και άνθρωποι συνταξιούχοι που σέρνονται στους διαδρόµους στηριγµένοι σε µπαστούνια. Και όµως, ακόµη και γι’ αυτούς η διεύθυνση έχει βρει µια θέση, τοποθετώντας τους σαν σκιάχτρα στους διαδρόµους για να αποτρέπουν τις κλοπές από τους πελάτες. «∆εν έχω προφτάσει να ρωτήσω αυτούς τους εξηντάρηδες και βάλε γιατί δουλεύουν ακόµη», λέει ο πρώην δάσκαλος. «Σίγουρα δεν το κάνουν επειδή τους αρέσουν οι στολές.
Μάλλον είναι κι αυτοί από εκείνους τους πολλούς υπερήλικες που έχασαν όσα είχαν και δεν είχαν στην άκρη για τα γεράµατά τους. Η φτώχεια τούς ανάγκασε να ξαναπιάσουν δουλειά».
Οι εργαζόµενοι…
… στα Γουόλ-Μαρτ έχουν τουλάχιστον ένα πράγµα κοινό: δεν έχουν φωνή. Ενα εκατοµµύριο εργαζόµενοι στον µεγαλύτερο εργοδότη της Αµερικής δεν έχουν κανέναδικαίωµα να διαπραγµατευτούν συλλογικά τον µισθό τους και τις συνθήκες της εργασίας τους. Σε δύο παραρτήµατα που τα κατάφεραν να φτιάξουν σωµατείο, στον Καναδά, η επιχείρηση έβαλε αµέσως λουκέτο. «Είναι ταπεινωτικό να ξέρεις πως, όταν δουλεύεις σε µια τέτοια επιχείρηση, είναι σαν να πλαγιάζεις µε τον εχθρό», συνεχίζει ο δασκαλάκος. «Πουλάµε ρούχα που είναι ραµµένα σε τριτοκοσµικά κάτεργα όπου οι εργάτες πληρώνονται µε πενταροδεκάρες. Πουλάµε παιχνίδια από παράγωγα πετρελαίου που αργά ή γρήγορα θα καταλήξουν σε χωµατερές. Και στο ΜακΝτόναλντς που έχουµε εδώ, πεινασµένοι πελάτες χορταίνουν µε ζάχαρα και λιπαρά. Τίποτα από όσα έχουµε δεν κάνει τον κόσµο µας καλύτερο.Η επιχείρηση δεν παύει να µας πιπιλίζει το µυαλό πως βρισκόµαστε εδώ για να εξυπηρετούµε τους πελάτες µας.
Τρίχες. Βρίσκοµαι εδώ για να γκρινιάζω για τον άθλιο µισθό µου και για να τα βάζω µε το εαυτό µου και µε όσους άλλους φταίνε για το κατάντηµά µου».
Τα Γουόλ-Μαρτ…
… είναι ο καθρέφτης της σύγχρονης Αµερικής. Αλλά όχι µόνο. Είναι το πρότυπο κάθε φιλόδοξου επιχειρηµατία στον δυτικό κόσµο, όπου, µε πρόσχηµα την οικονοµική κρίση, καταλύεται µεθοδικά κάθε προστασία της εργασίας. Σε έναν αχαλίνωτο παγκόσµιο ανταγωνισµό προς τα κάτω, ξεπροβάλλει ήδη µπροστά στα µάτια µας η εικόνα της ιδανικής επιχείρησης του µέλλοντος, µε κακοπληρωµένους εργαζόµενους που θα σέρνονται ανάµεσα σε υποσιτιζόµενους πελάτες οι οποίοι θα αγοράζουν φθηνά προϊόντα φτιαγµένα σε κινέζικα κάτεργα.

Ρούσσος Βρανάς – εφημερίδα τα Νέα 3/12/2010:

Ρουσφέτια και κουμπαριές

Από τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟ

Ευτυχώς που υπάρχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης! Και ευτυχώς που τον έστειλε ο Σαμαράς στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης για να βάλει στο κάδρο των αντιλαϊκών μέτρων την πασίγνωστη πολιτική οικογένεια. Γιατί μόνο αυτός μπορεί να τα λέει έτσι που να σκάει ένα χαμόγελο στα χείλη μας αυτές τις δύσκολες μέρες.

Οι κυβερνήσεις -όπως δήλωσε ο γόνος της οικογένειας στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης»- χρησιμοποιούσαν τα υπουργεία τάζοντας θέσεις στο Δημόσιο, αλλά, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν κονδύλια, το μοντέλο αυτό δεν μπορεί να στηριχθεί και δεν υπάρχει άλλη λύση από το να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα!

Τι ωραία που τα έχουν στο μυαλό τους τα πράγματα οι πολιτικοί, ιδίως εάν είναι γόνοι. Οι κυβερνήσεις, λέει, και ξεμπερδεύει. Ετσι, γενικά και αόριστα, οι κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις δηλαδή του πατέρα του, οι κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχε σε πρωτοκλασάτες θέσεις η αδελφή του, οι κυβερνήσεις με τις ιδέες και τη σημαία των οποίων και ο ίδιος εξελέγη. Αλλά αυτό δεν το λέει. Ετσι όμως, με μισές αλήθειες και ψέματα, πορεύονται οι πολιτικοί και κάπως έτσι τα μέλη οικογενειών προστατεύουν την ιστορία και τις πρακτικές τής φαμίλιας.

Rousfeti, που έγραψαν και οι «Τάιμς». Και κουμπαριές, όπως λέμε συχνά στην Ελλάδα. Αλλά αυτό το άτιμο το ρουσφέτι από τις εφημερίδες το έμαθε ο πολιτικός μας; Και για τα ρουσφέτια και τις κουμπαριές, αυτός ο νέος στις καρέκλες του υπουργικού συμβουλίου δεν έχει ακούσει τίποτε; Πώς μπορεί να θεωρεί ότι είναι άμοιρος ευθυνών; Ναι, σε κάθε περίπτωση, ακόμη και στις επιβαρημένες, οικογενειακή ευθύνη δεν υπάρχει, αλλά η στοιχειώδης γνώση προσώπων και καταστάσεων που ταλάνισαν τη νεοελληνική ιστορία είναι βασική υποχρέωση όλων μας, πολύ περισσότερο των πολιτικών.

Αλλά των πολιτικών το αυτί δεν ιδρώνει. Γι’ αυτό και οι πολιτικοί σαν τον κ. Μητσοτάκη μπορούν να ισχυρίζονται στις συνεντεύξεις τους ότι όλα, κινητικότητα, διαθεσιμότητα, απολύσεις, γίνονται για λόγους δικαιοσύνης! Ή, όπως ακριβώς το διατύπωσε στους «Τάιμς», γιατί «ο ιδιωτικός τομέας επιβαρύνθηκε με 1,3 εκατ. ανέργους από το ξέσπασμα της κρίσης και ο δημόσιος τομέας ουσιαστικά με μηδέν». Με μια ποδοσφαιρική δηλαδή λογική, τώρα πρέπει, γιατί έτσι λένε οι Μητσοτάκηδες και οι συνοδοιπόροι τους, να πληρώσουν και οι «άλλοι», με τη συνολική «επιβάρυνση» -άλλη μια λέξη που επιτηδείως χρησιμοποιούν οι νεοφιλελεύθεροι- να φτάνει τουλάχιστον το 1,4 εκατ.

Το πώς θα σταματήσει η… επιβάρυνση, το πώς θα βρουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι δουλειά, το πού πάει η χώρα, με ποιο σχέδιο, ποια τακτική και ποια στρατηγική, αυτό, ολοφάνερα, δεν απασχολεί όσους κολλάνε ένσημα στην πολιτική. Ιδίως όσους μπήκαν σε αυτό το επάγγελμα με ρουσφέτι, ή μάλλον πατώντας πάνω στα ρουσφέτια που τώρα καμώνονται ότι αγνοούν.
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=379011

Αυτά που μας εξοργίζουν περισσότερο

Οι πολίτες αυτής της χώρας, όσο κι αν δεν συμπαθούν αρκετά συχνά τους δημοσιογράφους, όταν βρίσκονται «ενώπιος ενωπίω» μαζί τους, θέλουν να μάθουν αυτά που πιστεύουν ότι ξέρουμε, αλλά είναι σίγουροι ότι δεν μπορούμε να γράψουμε –στα ΜΜΕ όπου ισχύει η λογοκρισία ή η αυτολογοκρισία. Αυτό γινόταν πάντα, κυρίως για λόγους… φιλομάθειας.

Από το 2010 και μετά τα κίνητρα άλλαξαν. Οσο πιο πολύ βαθαίνει η κρίση και το «ραντεβού με την ανάπτυξη» καθυστερεί, τόσο περισσότερες είναι οι ερωτήσεις, αλλά το κίνητρο δεν είναι η… φιλομάθεια, η περιέργεια.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρας θέλουν να μάθουν πότε θα τελειώσει η ύφεση, αν θα χρεοκοπήσουμε και αν θα βγούμε από το ευρώ, για να αποφασίσουν αν θα παντρευτούν, αν θα χωρίσουν, αν θα τεκνοποιήσουν, αν θα στείλουν το παιδί τους στον παιδικό σταθμό, αν θα πάνε στο σουπερμάρκετ, ποια σχολή θα δηλώσουν στο μηχανογραφικό.

Ο προγραμματισμός μιας ολόκληρης ζωής, της καθημερινότητάς μας, εξαρτάται από τα κέφια της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ και του Ντράγκι.

«Δεν με πειράζει τόσο που υποαμείβομαι για τη δουλειά που κάνω, την οποία πριν από μερικά χρόνια την έκαναν τρεις άνθρωποι. Πιο πολύ με πειράζει, με εξοργίζει, που κάθε μέρα το αφεντικό μου μού υπενθυμίζει με νόημα ότι έξω υπάρχουν 1,3 εκατομμύρια άνεργοι που θα περιμένουν πώς και πώς να μου φάνε τη θέση. Ετσι λοιπόν, οφείλω να ευγνωμονώ και να δηλώνω την πλήρη υποταγή μου στο καλό αφεντικό, που απαιτεί να είμαι στις επάλξεις 16 ώρες τη μέρα, Σάββατα, Κυριακές, αργίες. Και με τον τρόπο αυτό το… κάθε αφεντικό ελέγχει απόλυτα τη ζωή μου. Είμαι τόσο ράκος, ψυχικά και σωματικά, που δεν αντέχω να ακούω ούτε καν τη φωνή μου, να παίξω με το παιδί μου».

Αυτά εξομολογούνται άνθρωποι που «απολαμβάνουν» ακόμα το δικαίωμα στην εργασία. Μόνο που η δουλειά έγινε δουλεία και πλέον, για να εξασφαλίσεις 700 και 1.000 ευρώ, αναγκάζεσαι να ζεις για να δουλεύεις και όχι να δουλεύεις για να ζεις.

Πριν από μερικά χρόνια, οι συνταξιούχοι έφτιαχναν «κομπόδεμα» για να βοηθήσουν τα παιδιά τους, να πάρουν ένα δωράκι παραπάνω στα εγγόνια τους. Σήμερα, ντρέπονται αν αρρωστήσουν, τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να πέσουν στην ανάγκη των παιδιών τους.

Και την ίδια στιγμή, μας παρουσιάζουν τους ανέργους ως στρατιά αιμοσταγών που καιροφυλακτούν για τις θεσούλες αυτών που ήδη εργάζονται, τους συνταξιούχους των 900 ευρώ ως προνομιούχους. Και όλοι όσοι έχουμε ένα σπιτάκι νιώθουμε ένοχοι στη θέα ενός άστεγου.

Ολα αυτά τελικά είναι που μας εξοργίζουν περισσότερο…
http://www.efsyn.gr/?p=79672

Σε μια κόλλα χαρτί

Δεν μπορούν να κοιτάξουν σαν ίσοι προς ίσους ούτε καν τους υπαλλήλους της τρόικας, που μπαινοβγαίνουν στα γραφεία τους με ύφος χιλίων καρδιναλίων και τους κάνουν υποδείξεις για ό,τι κάθε φορά τους κατεβαίνει.

Δεν μπορούν να διαπραγματευτούν για το παραμικρό, ούτε όταν οι Γερμανοί ζορίζονται στο δρόμο για τις κάλπες τους, χάνοντας χωρίς μία, μικρή έστω, προσπάθεια και αυτήν την ευκαιρία. Δεν μπορούν να πουν ούτε ένα «όχι», ακόμα και όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι και ο κόσμος γύρω τους θρυμματίζεται.

Αλλά μπορούν πολύ εύκολα, χωρίς περίσκεψη και δίχως αιδώ, με δύο, τρεις αράδες σε ένα… πολυνομοσχέδιο να καταργούν σε μια στιγμή ολόκληρους κλάδους και να δηλώνουν αποφασισμένοι να καταργήσουν και άλλους σε δυο-τρεις μήνες, όταν τα μέτρα για πολλοστή φορά δεν θα βγαίνουν και οι δανειστές θα ζητούν και άλλο αίμα.

Ετσι, με πέντε-δέκα λέξεις έγιναν παρελθόν οι σχολικοί φύλακες και 46 ειδικότητες εκπαιδευτικών στην τεχνική εκπαίδευση, καθώς, προφανώς, οι πολιτικοί μας φωστήρες εκτίμησαν ότι καλοκαιριάτικα, με κλειστά τα σχολεία, είναι ο αδύναμος κρίκος αυτού του μήνα. Ετσι, γίνεται παρελθόν η Δημοτική Αστυνομία, που οι ίδιοι με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες συγκρότησαν. Ετσι θα γίνουν παρελθόν, σε τρεις ή έξι μήνες, ο ένας μετά τον άλλον, αμέτρητοι οργανισμοί του Δημοσίου, έτσι θα καταργηθούν και άλλες ειδικότητες γιατί -και τότε όπως τώρα- οι αριθμοί δεν θα βγαίνουν, η ανάπτυξη δεν θα έρχεται και οι διεθνείς τοκογλύφοι θα «διψάνε» και άλλο!

Απλή, πολύ απλή η λογική τους. Στη «νέα Ελλάδα» που οικοδομούν τα Μνημόνια, οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι, είμαστε όλοι αναλώσιμοι. Εκτός εάν αντί για συντάξεις παίρνουμε επιδόματα, αντί για κανονικούς μισθούς, κάτι «έναντι» πότε πότε, και αντί να γκρινιάζουμε και να αντιδρούμε, πηγαινοερχόμαστε χαζογελώντας, σαν κι αυτούς τους περίεργους στα πρωινάδικα.

Στη «νέα Ελλάδα» τους όλοι είμαστε χωρίς δικαιώματα και δίχως μέλλον. Εκτός από τους παράγοντες των αγορών, τους εθνικούς εργολάβους και προμηθευτές, τους μεσάζοντες και τους κάθε λογής διαπλεκόμενους. Ολους αυτούς, δηλαδή, που τα έφαγαν μαζί, αλλά έστειλαν σ’ εμάς το λογαριασμό. Ολους αυτούς που ακόμα και τώρα τρώνε και πίνουν στην υγεία των κορόιδων.

Γιατί, με τέτοιους πολιτικούς και τέτοια πολιτική, αυτοί που πήραν όλες τις δουλειές δεν χρειάζεται να ανησυχούν μήπως στερέψει η κάνουλα. Η Ελλάδα μπορεί να γίνεται «ειδική οικονομική ζώνη», αλλά πάντα θα υπάρχουν «προγράμματα» γι’ αυτούς που έχουν… άκρες.

Φύλαξη σχολείων; Μια χαρά είναι οι ιδιωτικές εταιρείες που θα την αναλάβουν. «Λουκέτο» στα τεχνικά Λύκεια; Δυο χαρές τα ιδιωτικά, που θα κάνουν πάρτι. Αποκομιδή απορριμμάτων; Τρεις χαρές οι ιδιωτικές εταιρείες, που θα κάνουν παιχνίδι. Διάθεση για… μεταρρυθμίσεις να υπάρχει και η χώρα γίνεται λουκούμι για τους «επενδυτές». Αφού βέβαια, πρώτα, με πολλή επιμέλεια, την κάνουν ρημαδιό απ’ άκρη σ’ άκρη.
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=373929

Καταργούν κάθε έννοια μόνιμης και σταθερής δουλειάς

Σε θέσεις ωρομισθίων, με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα στέλνονται, σύμφωνα με τις διατάξεις του πολυνομοσχεδίου όσοι εκπαιδευτικοί θα περάσουν από τον προθάλαμο της διαθεσιμότητας στην απόλυση. «Μπορούν», λέει, να προσλαμβάνονται κατά προτεραιότητα έναντι των άλλων εκπαιδευτικών ως ωρομίσθιο εκπαιδευτικό προσωπικό, για την κάλυψη αναγκών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Η συγκυβέρνηση, με κυνισμό, δείχνει πως θέλει να σβήσει από παντού την έννοια της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, να την αντικαταστήσει στην πράξη και στις συνειδήσεις με τη «διαθεσιμότητα», την «απασχολησιμότητα», τη δουλειά με την ώρα και με τους όρους που επιβάλλουν παντού τα μονοπώλια. Απευθύνονται σε ανθρώπους που δούλεψαν δεκαετίες στην εκπαίδευση και τώρα τους πετούν στο δρόμο μετακυλίοντας τις συνέπειες της κρίσης του δικού τους συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων.
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7528046&publDate=11/7/2013

Το Μητσοτακέικο μας στοιχίζει ένα εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο

Ποιο είναι το άριστο μέγεθος του κράτους; Σελίδες επί σελίδων έχουν γραφτεί για το θέμα, εκατοντάδες μελέτες έχουνε γίνει απ’ άκρου εις άκρον της Γης και όλες έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: Το κράτος πρέπει να είναι τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να πληρώνει τρεις μισθούς και τρεις συντάξεις στην Οικογένεια Μητσοτάκη. Έτσι απλά, έτσι όμορφα.

Πάρτε μολύβι και γράψτε. Ο παππούς Κωνσταντίνος Μητσοτάκης λαμβάνει, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, τρεις συντάξεις, μία ως πρώην βουλευτής, μία ως πρώην δικηγόρος και μία που δεν ξέρουμε τι είναι. Μάλλον θα την λαμβάνει ως πρώην ζωντανός. Η κόρη του Κ. Μητσοτάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη, λαμβάνει μισθό βουλευτού, ο γιός του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λαμβάνει μισθό υπουργού και ο εγγονός του, ο Κώστας Μπακογιάννης, λαμβάνει μισθό Δημάρχου. Βάλε μισθούς, βάλε συντάξεις, βάλε ασφάλιστρα, βάλε έξοδα γραφείων και ταξιδίων, βάλε τους υπαλλήλους που τους βοηθούν και τους αστυνομικούς που τους φυλάνε, ένα εκατομμύριο τον χρόνο μας στοιχίζει η Οικογένεια, ζωή να έχει. Που σιγά μη δεν έχει, δηλαδή.

Λαϊκισμός, ξεπεσμός, αυριανισμός. Στο κάτω- κάτω, η Ντόρα, ο Κυριάκος και ο εγγονός Κώστας έχουν εκλεγεί από το λαό και ο παππούς Κώστας έχει φτύσει αίμα, για να πάρει τις τρεις συντάξεις. Το δικό μας αίμα, αλλά μην είμεθα και σχολαστικοί. Δεν ξέρω αν είναι λαϊκισμός, αλλά ακόμη κι αν είναι, το τραβάει ο οργανισμός τους. Το τραβάει ο οργανισμός του υπουργού Κυριάκου, όταν ερωτάται από το πρωινό του ΜΕΓΚΑ «δεν είναι άδικο να πετάς στο δρόμο έναν σχολικό φύλακα των 700 ευρώ;» και απαντάει «όχι δεν είναι άδικο, γιατί το ίδιο συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα».

Το τραβάει ο οργανισμός του Κυριάκου, όταν αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους ως αριθμούς, όταν τους αποκαλεί «δεξαμενή». Τι δεξαμενή είναι αυτή, ποιανού χωράφια θα ποτίσει; Του αξίζει το κράξιμο του Κυριάκου, ακόμη κι όταν δηλώνει με ύφος περίλυπο ότι όλα τούτα που συμβαίνουν τον στεναχωρούν και δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος τα βράδια. Αν έχετε αϋπνίες, υπουργέ μου, μπορείτε, αντί για προβατάκια να μετράτε απολυμένους: Δύο χιλιάδες από την ΕΡΤ, τρεις χιλιάδες από τα σχολεία, τέσσερις χιλιάδες από την Δημοτική Αστυνομία, θα κοιμηθείτε σαν πουλάκι. Μαύρο πουλάκι με νύχια γαμψά.

Υπάρχουν πολλοί αστικοί μύθοι, ο μεγαλύτερος εξ αυτών είναι ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει το κράτος. Λάθος τρισμέγιστο. Ο νεοφιλελευθερισμός θέλει και παραθέλει το κράτος, αρκεί να είναι στα μέτρα του. Δεν θέλει δασκάλους και γιατρούς, θέλει αστυνομικούς και στρατιωτικούς, για να τον φυλάνε από τους δασκάλους και τους γιατρούς που λιμοκτονούν. Δεν θέλει «Βοήθεια στο σπίτι», θέλει χιλιάδες καλοπληρωμένους τεχνοκράτες να του κρατάνε το δικό του σπίτι καθαρό. Δεν θέλει δημόσια τηλεόραση, θέλει μυστικά κονδύλια για να τα μοιράζει στα ιδιωτικά κανάλια, ώστε να λειτουργούν ως τηλεοράσεις κρατικές. Οι παλαιότεροι και οι παλαιότερες θα θυμόσαστε τις χαρτοσακούλες του Σαμαρά, όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών επί Μητσοτάκη. Ωραίαι εποχαί.

Ο νεοφιλελευθερισμός θέλει Μητσοτάκηδες με έξι μισθούς, για να κάνουνε τις βρώμικες δουλειές.
https://www.avgi.gr/article/585769/to-mitsotakeiko-mas-stoixizei-ena-ekatommurio-euro-ton-xrono

Μόνο καθηγητές θα απολυθούν τελικά !

Εργασιακή και κομματική τοποθέτηση, λίγη σημασία έχουν, έρχεται πραγματικός εμφύλιος, όσο διάγουμε κατακερματισμένοι το μίζερο βίο μας. Θα μπει στην ημερήσια διάταξη ο τραμπουκισμός, η ασέλγεια, το ποταπό θράσος, η ωμοφαγία, η δολιότητα, ο οπορτουνισμός, η κολακεία, το ψέμα, η δουλοπρέπεια, η κουκούλα, το βασανιστήριο, η απεργία πείνας (ως έσχατο μέσο άμυνας και αξιοπρέπειας), η διαπόμπευση, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. ΗΘΙΚΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΨΥΧΙΚΟΣ ΥΣΤΕΡΑ , ΟΡΓΑΝΙΚΟΣ – ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ.

ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Η απογοήτευση έρχεται από τους εκπαιδευτικούς και δη, τους προς απόλυση, τους επόμενους μήνες. Δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι τέλος Ιουλίου και τέλος Σεπτεμβρίου θα κλαίνε μαύρο δάκρυ; Έχουν σχηματιστεί κατάλογοι με ονοματεπώνυμα, έχουν προγραφεί. Ακόμα και τα ΑΤΜ έχουν ενημερωθεί για το 75% του μισθού τους (= διαθεσιμότητα) και αυτοί τρέχουν στις παραλίες!!!

Η ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!

Είχα προβλέψει, για όσους με διαβάζουν προσεκτικά, ότι οι εργαζόμενοι στους δήμους θα είναι τα πρώτα και πολλά θύματα στο βωμό της πολιτικής της επαιτείας των δόσεων των κυβερνώντων.Επίσης είχα προφητέψει την καρατόμηση των σχολικών φυλάκων.

Όμως προέβαλλαν σθεναρή αντίσταση, φόβισαν και το δήμαρχο Αθηναίων, απεργούν μαζικά, ενωμένοι σα γροθιά.
Μπορούν να αντιστρέψουν την κατάσταση.

Από την άλλη οι καθηγητές , φοβισμένα ανθρωπάρια, σκιές του εαυτού τους, ανδρείκελα της μικροαστικής τους μικροπρέπειας. Άφαντοι , απόντες αν και άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Τώρα θα επιστήσω την προσοχή όλων σε αυτό που ακούστηκε το απόγευμα από υπουργικά χείλη. Η φράση ειπώθηκε ως εξής: “Με αυτούς των ΟΤΑ θα τα βρούμε σκούρα, έχουν και τους χρυσαυγίτες μαζί τους , ας απολύσουμε καθηγητές που τους ελέγχουμε πλήρως και είναι και οι ίδιοι στην κοσμάρα τους

Τόσο στην ξεφτίλα τους έχουν….

Υστερόγραφο: Αυτοί οι αδαείς, ανόητοι, εξοργιστικοί της παραλίας και της σίγουρης οργανικής, πότε θα καταλάβουν ότι θα είναι τα γρήγορα ,επόμενα θύματα τους , ως απελπιστικά μόνοι και έχοντας συγκεντρώσει όλη την αντιπάθεια, το μένος και γιατί όχι και το μίσος των για χρόνια συναδέλφων τους, που θα έχουν απολυθεί;

http://www.alfavita.gr

Διαθεσιμότητα

Σύμφωνα με το πρόγραμμα της κυβέρνησης, στα τέλη Ιουλίου θα βγουν σε διαθεσιμότητα οι σχολικοί φύλακες και στα τέλη Σεπτεμβρίου οι δημοτικοί αστυνομικοί. Μετά τους σχολικούς φύλακες και τους δημοτικούς αστυνομικούς, σειρά για διαθεσιμότητα παίρνουν οι καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων.

Διαθεσιμότητα για τους φύλακες των δημόσιων σχολείων, διαθεσιμότητα για τις καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων, διαθεσιμότητα για τους εκπαιδευτικούς των δημόσιων σχολείων, οπότε φαντάζομαι πως δεν θα αργήσει η μέρα που θα υπάρξει διαθεσιμότητα και για τους μαθητές των δημόσιων σχολείων.

Δεν ξέρω τι θα συμβεί με την διαθεσιμότητα, δηλαδή τις απολύσεις, στην οποία οδηγούνται οι σχολικοί φύλακες και οι δημοτικοί αστυνομικοί -αυτό θα εξαρτηθεί από την διάθεση για αγώνα και την ενότητα που θα επιδείξουν οι δημόσιοι υπάλληλοι- αλλά η διαθεσιμότητα για τις καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων δεν είναι απαραίτητα αρνητική.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα σχολεία έχουν καθαρίστριες και δεν τα καθαρίζουν οι μαθητές, όπως συμβαίνει σε αρκετές χώρες του κόσμου.

Βρίσκω εξαιρετικά παιδαγωγικό να καθαρίζουν οι μαθητές το σχολείο στο οποίο πηγαίνουν.

Θεωρώ πως το μάζεμα των σκουπιδιών και το καθάρισμα της τουαλέτας θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικά μαθήματα για όλους τους Έλληνες μαθητές.

Άλλωστε, στους περισσότερους από αυτούς θα φανεί πολύ χρήσιμο να μάθουν να σκουπίζουν, να ξεσκονίζουν και να σφουγγαρίζουν, ώστε να έχουν την απαραίτητη προϋπηρεσία, όταν θα μεταναστεύσουν για να κάνουν καριέρα στη λάτρα, καθαρίζοντας σπίτια, γραφεία και πεζοδρόμια στην Γερμανία, την Ελβετία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
http://pitsirikos.net/2013/07/

Η λογιστική της επιβίωσης

Του Γιάννη Σχίζα

Η ναζιστική Γερμανία έφτιαχνε «υποβρύχια τσέπης», η σύγχρονη Γερμανία επινοεί mini jobs (μικροεργασίες) -που συνιστούν κάτι μερικότερο και από αυτήν τη «μερική απασχόληση»-, ενώ επίσης πρωτοστατεί στο καθεστώς εργασίας «1 ευρώ την ώρα»… Σε σχετικό άρθρο της Βάλιας Μπαζού, διαβάζω ακόμη και πιο τρομερά πράγματα, όπως λ.χ. για την απασχόληση με 0 (ολογράφως: μηδέν!) ευρώ την ώρα, που αφορά τους απασχολούμενους στην τοποθέτηση προϊόντων σε σακούλες με αντίτιμο το φιλοδώρημα των πελατών! Κι αυτό με κάνει να σκέφτομαι το άκρον άωτο της μισθωτής εργασίας εν καπιταλισμώ, που είναι η μισθοδοσία τού εργοδότη από τον εργαζόμενο… Continue reading “Η λογιστική της επιβίωσης”

Tα ψέματα των φραουλαδων της Ηλείας και των εθνοπατέρων μας

Από το ημερολόγιο ενός ανέργου
Μανωλάδα: Το νέο ψέμα
Στέλνω αυτή την επιστολή με αφορμή τα ψέματα των φραουλαδων της Ηλείας και των εθνοπατέρων μας.

Λίγο μετά τα επεισόδια με τους Πακιστανούς στη Mανωλάδα, βγήκαν 125 παραγωγοί φράουλας στις 7/6/2013 και δήλωσαν σε διάφορα ΜΜΕ και σάιτ πως θα κάνουν αίτηση στον ΟΑΕΔ για να προσλάβουν 4.400 Έλληνες εργάτες με μεροκάματο 25€ συν 3€ το εργόσημο.

Είμαι άνεργος εδώ και δυο χρόνια και τυχαίνει να έχω σπίτι στη Μανωλάδα, οπότε ενδιαφέρθηκα αμέσως, πήρα τηλέφωνο στον ΟΑΕΔ και μου είπαν να πάρω στον ΟΑΕΔ Αμαλιάδας. Έπαιρνα συχνά πυκνά τηλέφωνο αν έκαναν αίτηση οι φράουλαδες για εργάτες, δεν υπήρχε τίποτα. Κάποια φορά μου είπαν να μην παίρνω συνέχεια τηλέφωνο, αν γίνει αίτηση εμείς θα τη στείλουμε και στα κεντρικά της Αθήνας και θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα…. Continue reading “Tα ψέματα των φραουλαδων της Ηλείας και των εθνοπατέρων μας”

Υπάλληλοι

Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους που πέρασαν στην ανεργία, ήρθε και η ώρα των δημοσίων υπαλλήλων. Ο καθένας με την σειρά του. Όχι όλοι μαζί.

Από την στιγμή που η Ελλάδα χρεοκόπησε εξαιτίας του δημοσίου χρέους, το λογικό θα ήταν να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι το 2010.

ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία δεν ήταν δυνατόν να στενοχωρήσουν τους πελάτες-ψηφοφόρους τους, οπότε δεν έγινε μέχρι τις τελευταίες ημέρες ούτε μια απόλυση δημοσίου υπαλλήλου.

Ο ιδιωτικός τομέας ξεσκίστηκε αυτά τα χρόνια, χιλιάδες επιχειρήσεις γονάτισαν από τους φόρους και έκλεισαν, εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας εξαφανίστηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, με αποτέλεσμα η ανεργία να πλησιάζει επικίνδυνα το 30%.

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του απέλυαν δημοσίους υπαλλήλους, θα υπήρχαν τεράστιες αντιδράσεις και το Μνημόνιο θα ακυρωνόταν στους δρόμους.

Προτίμησαν λοιπόν να ξεσκίσουν τον ιδιωτικό τομέα.

Κακά τα ψέματα, οι δημόσιοι υπάλληλοι -στη συντριπτική πλειοψηφία τους- δεν επέδειξαν ιδιαίτερη αλληλεγγύη στους ιδιωτικούς υπαλλήλους που έχαναν τις δουλειές τους.

Αυτό μπορούσε να το διαπιστώσει όποιος βρισκόταν στους δρόμους της Αθήνας τα τρία τελευταία χρόνια.

Ήταν σαν να μην τους αφορούσε. Ήταν σαν να πίστευαν πως αυτούς δεν θα τους αγγίξει ποτέ κανείς. Κάποιες μειώσεις μισθών, κάποια κομμένα προνόμια αλλά μέχρι εκεί. Πίστευαν πως οι θέσεις τους δεν κινδυνεύουν.

Το καλοκαίρι του 2010, το τέλος του καλοκαιριού του 2011 -μετά το Σύνταγμα-, και το καλοκαίρι του 2012, γύρισα αρκετά στα νησιά, για να απαλλοτριώσω τις βίλες των πλουτοκρατών.

Συνηθίζω να ακούω τι λένε οι άνθρωποι γύρω μου στα καφέ και τα μπαρ. Για να παίρνω ιδέες.

Γύρω μου ήταν, κυρίως, δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί μπορούσαν να κάνουν διακοπές. Ακόμα.

Αφού εξοντώθηκαν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, ήρθε η σειρά των δημοσίων υπαλλήλων.

Ποιος να φωνάξει τώρα; Ποιος να διαμαρτυρηθεί;

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Μα οι περισσότεροι από αυτούς έχουν φτύσει το γάλα της μάνας τους τα τελευταία χρόνια.

Οι άνεργοι; Δυστυχώς, η ανεργία μπορεί να βγάλει τα χειρότερα ένστικτα σε έναν άνθρωπο. Να θέλει να υποφέρουν και οι άλλοι όπως αυτός. Ή να μην τον νοιάζει καθόλου. Για τίποτα.

Όταν ακόμα και το ΚΚΕ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε απολύσεις στις επιχειρήσεις του -και το θέμα ήταν ταμπού για τους αριστερούς δημοσιογράφους-, είναι ολοφάνερο πως οι εργαζόμενοι είχαν ηττηθεί.

Από την πλευρά των κυβερνήσεων, ήταν έξυπνο -τουλάχιστον ως προς την επιβίωσή τους- να εξοντωθεί πρώτα ο ιδιωτικός τομέας, προβλέποντας πως οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα αντιδράσουν ιδιαίτερα.

Ταυτόχρονα, οι μη απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, αν και η χρεοκοπία οφειλόταν στο δημόσιο χρέος, δημιούργησε αρνητικά αισθήματα για τους δημοσίους υπαλλήλους σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού -ήδη προϋπήρχε αρνητικό κλίμα- που θεώρησε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους προνομιούχους, τεμπέληδες, βολεμένους και διεφθαρμένους.

Θα έπρεπε να έχει δημιουργήσει υποψίες το γεγονός πως επί τρία χρόνια δεν απολύθηκε ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος.

Αντί να δημιουργήσει υποψίες, αποκοίμισε και διαίρεσε.

Δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι βρέθηκαν απέναντι οι μεν στους δε, με τη βοήθεια της κυβερνητικής προπαγάνδας των καθεστωτικών ΜΜΕ, και ηττήθηκαν. Όλοι. Διαίρει και βασίλευε.

Τώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι -η αρχή έγινε με τους υπαλλήλους της ΕΡΤ- ξεκινούν να βιώνουν αυτό που βίωσαν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Αν το είχαν βιώσει παράλληλα, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι θα είχαν ενωθεί και θα ήταν επικίνδυνοι για το καθεστώς. Γι’ αυτό δεν απολύονταν δημόσιοι υπάλληλοι επί τρία χρόνια.

Βέβαια, οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων θα ανεβάσουν τον αριθμό των ανέργων και, από την στιγμή που διαλύθηκε ο ιδιωτικός τομέας, δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για τους απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους.

Μπορεί μικρομματικά να ήταν έξυπνο να εξολοθρεύσουν πρώτα τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και μετά τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά για την κοινωνία και την οικονομία ήταν καταστροφικό.

Ο μόνος δρόμος πια για δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους είναι η συμμαχία και η ανατροπή.

Βέβαια, το πιο πιθανό είναι να συνεχίσουν να σκοτώνονται μεταξύ τους μέχρι την οριστική εξαθλίωση.

Αλλά η μεγάλη ώρα πλησιάζει.

Και θα μιλήσει η ανάγκη.

Για να ακουστεί μια φορά και η αλήθεια.

http://pitsirikos.net/2013/06/

Το αγαπημένο μου της ΕΡΤ

Η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση 2.600 υπαλλήλων με Πράξη Πραξικοπηματικού Περιεχομένου. Το λουκέτο στην ΕΡΤ αποτελεί ένα ακόμα κεφάλαιο στο success story του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο θα ολοκληρωθεί με τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης.

Η ανακοίνωση του λουκέτου στην ΕΡΤ ενεργοποίησε τους δημοσιογράφους της, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε έκπληκτοι το καλύτερο και πιο ζωντανό πρόγραμμα που έχει παρουσιάσει ποτέ η ΕΡΤ.

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί περίμεναν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ την ανακοίνωση των απολύσεών τους, για να εκφραστούν ελεύθερα και να απευθυνθούν στην κοινωνία.

Η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα για τους καλύτερους, και η ΕΡΤ διαθέτει -μεταξύ άλλων- και κάποιους εξαιρετικούς δημοσιογράφους.

Είναι θλιβερή η στάση της πολλών δημοσιογράφων των άλλων ΜΜΕ απέναντι στους συναδέλφους τους της ΕΡΤ που απολύονται. Ξεχνούν πως υπάρχει και αύριο.

Η κυβέρνηση, δια του απίθανου Σίμου Κεδίκογλου, κατηγορεί την ΕΡΤ για αδιαφάνεια και δημόσια σπατάλη -λες και η ΕΡΤ δεν είναι υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης και ο Αιμίλιος Λιάτσος ήταν μια αξιοκρατική ή λαϊκή επιλογή-, και αναγγέλλει τη λειτουργία νέου φορέα ραδιοτηλεόρασης που θα είναι δημόσιος και όχι κρατικός ούτε κομματικός, αλλά πρέπει να είναι κάποιος εντελώς καθυστερημένος για να πιστέψει πως αυτό μπορεί να γίνει με τον Αντώνη Σαμαρά και όλα αυτά τα άθλια, λούμπεν και αδίστακτα υποκείμενα που έχει μαζέψει γύρω του.

Η αναγγελία του λουκέτου στην ΕΡΤ -και ειδικά ο τρόπος που έγινε- προκάλεσε αντιδράσεις και θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ΕΡΤ -όπως και η Ολυμπιακή- ήταν σήμα κατατεθέν για την Ελλάδα, και περηφάνια για πολλούς Έλληνες στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Η απόφαση για λουκέτο στην ΕΡΤ είναι αντισυνταγματική -δεν είναι η πρώτη, βέβαια- και ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δηλώνουν πως δεν πρόκειται να την ψηφίσουν, επειδή ξέρουν πως τα ποσοστά τους θα πέσουν ακόμα περισσότερο και μπορεί να βρεθούν ακόμα και εκτός Βουλής.

Δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται με όλα τα υπόλοιπα κόμματα απέναντί του, εκτός από την Χρυσή Αυγή που συμφωνεί με το λουκέτο στην ΕΡΤ γιατί είναι πολύ αντισυστημική και γουστάρει μόνο τα κανάλια του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη και του Αλαφούζου.

Δεν μπορεί, όμως, ο Σαμαράς και το επιτελείο του να είναι τόσο ηλίθιοι που να ρίχνουν τους πομπούς και το σήμα της ΕΡΤ πριν καν ολοκληρωθεί το πρόγραμμά της -ενώ ξέρουν πως την παρακολουθεί εκείνη την στιγμή όλη η Ελλάδα-, και να μετατρέπουν ακόμα κι αυτούς που αντιπαθούν την ΕΡΤ σε υποστηρικτές της.

Τα πράγματα είναι απλά: Δεν υπάρχει κανένα success story, οι επενδυτές δεν θα έρθουν ποτέ, οι φόροι είναι αδύνατον να εισπραχτούν γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, τα 17 εκατομμύρια τουρίστες δεν υπάρχουν, η κυβέρνηση τρέμει τις αποκαλύψεις από εξωτερικό και εσωτερικό που αφορούν τα στελέχη της, τον Σαμαρά τον έχουν δεμένο από παντού, η χώρα έχει βουλιάξει, και ο Σαμαράς -δια του λουκέτου στην ΕΡΤ- αναζητεί μια ηρωική έξοδο.

Να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά.
http://pitsirikos.net/2013/06/

Π. Καμμένος: Έρχεται η σειρά κάθε Έλληνα αν δεν έχει ήδη έλθει

«2500 οικογένειες και η δημόσια τηλεόραση στο βωμό του φιάσκου ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ-ΟΠΑΠ. Έρχεται η σειρά κάθε Έλληνα αν δεν έχει ήδη έλθει. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ». Αυτό ήταν το σχόλιο του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνου Καμμένου στο twitter, αναφορικά με την… απόφαση της κυβέρνησης για το κλείσιμο, και την εν συνεχεία επαναλειτουργία δημόσιου οργανισμού ραδιοτηλεόρασης. http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2186.html

Τι δήλωνε για την ΕΡΤ ο Σίμος Κεδίκογλου όταν ήταν αντιπολίτευση

Για απαξίωση της ΕΡΤ και ακατανόητες πράξεις κλεισίματος κρατικών καναλιών μιλούσε ο σημερινός κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου με αφορμή τότε το σχέδιο Μόσιαλου για «αναδιάρθρωση» της ΕΡΤ».

Ο τότε βουλευτής της ΝΔ έλεγε πως «τα σχέδια συρρίκνωσης της και η παύση των συχνοτήτων της ΕΡΤ εξυπηρετούν ξένα και εγχώρια ιδιωτικά συμφέροντα»

Δείτε τις δηλώσεις του Σ. Κεδίκογλου μετά από το σημείο 1:52

http://www.topontiki.gr/article/54216/Ti-dilone-o-Simos-Kedikoglou-otan-itan-antipoliteusi-gia-tin-ERT-video

ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΝΕΡΓΟΥ για 831 ευρώ από την ΕΥΔΑΠ

Στο σφυρί βγάζει η ΕΥΔΑΠ σπίτι ανέργου μεταλλεργάτη της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης για οφειλή 831 ευρώ. Ο άνεργος εδώ και τρία χρόνια, πατέρας δύο παιδιών, κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να χάσει το σπίτι του, τον κόπο μιας ζωής, που έχτισε «φτύνοντας αίμα» μέσα στη Ζώνη. Χτες, έγινε η πρώτη παρέμβαση από αντιπροσωπεία του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά μαζί με τον άνεργο στα γραφεία της ΕΥΔΑΠ στον Πειραιά, απαιτώντας να σταματήσει η διαδικασία. Καπιταλιστές, κυβέρνηση, ΕΕ, αφού έχουν καταδικάσει τους εργαζόμενους στην ανεργία, στη φτώχεια και την εξαθλίωση, στην αδυναμία να ικανοποιούν στοιχειώδεις ανάγκες των οικογενειών τους, τώρα προχωρούν και σε κατασχέσεις, αναγκάζοντάς τους να μείνουν άστεγοι. Είναι αδίστακτοι.

Να σημάνει συναγερμός. Οργάνωση αλληλεγγύης και πάλης κόντρα στις κατασχέσεις και στην αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική. Κανένας μόνος του. Ολοι για έναν και ένας για όλους.
http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7466546

Επικοινωνιακή επιδότηση της…. ανεργίας

Του Τζώρτζη Ρούσσου

Tο φιάσκο του… μεγαλόπνοου προγράμματος που θα έδινε εργασία σε 400.000 ανέργους οι οποίοι ζουν σε οικογένειες χωρίς κανέναν εργαζόμενο ήγειρε τα επικοινωνιακά αντανακλαστικά του υπουργού Εργασίας Γ. Βρούτση, που πλέον μιλά για προγράμματα που θα δώσουν ευκαιρίες απασχόλησης σε 45.000 ανέργους το 2013 και σε 75.000 ανέργους το 2014…

Ωστόσο, στελέχη που γνωρίζουν άριστα την αγορά εργασίας ήδη μιλούν για προγράμματα-φιάσκο που στο μόνο που θα στοχεύσουν είναι να μειώσουν στατιστικά τον δείκτη ανεργίας, χωρίς επί της ουσίας να προσφέρουν τίποτε στην αύξηση και κυρίως διατήρηση θέσεων εργασίας.

Θέσεις στον τουρισμό και στον πρωτογενή τομέα

Στις στοχεύσεις του υπουργείου είναι για το 2014 να αυξηθούν από 10.000 σε 15.000 οι επιδοτούμενες θέσεις απασχόλησης στον τουρισμό και άλλες 10.000 θέσεις να διατεθούν στον τομέα που παρουσιάζει ιδιαίτερη δυναμική αυτή την περίοδο, δηλαδή στον πρωτογενή και αγροτοδιατροφικό τομέα. Σ’ αυτές βέβαια ρέπει να προστεθούν οι φετινές δράσεις για την ανάσχεση της ανεργίας που ευελπιστούν να δώσουν επιδοτούμενη εργασία σε 45.000 νέους ανέργους.

Στην πράξη, βέβαια, πρόκειται για προγράμματα που δίνουν πρόσκαιρη εργασία 4-6 μηνών σε νέους ανέργους έως 29 ετών. Αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται στα προγράμματα χωρίς ασφάλιση και ουσιαστικά είναι υποαμειβόμενοι, αφού ουσιαστικά λαμβάνουν από 400 έως 480 ευρώ για κάθε μήνα (δηλαδή από 16 έως 19 ευρώ την ημέρα).

Πρέπει δε να επισημανθεί ότι σήμερα αυτά τα προγράμματα δεν δίνουν τίποτα στη χειμαζόμενη αγορά εργασίας, αφού δεν παράγουν θέσεις απασχόλησης, αλλά απλώς συντελούν, ανακυκλώνοντας ανέργους, στη στατιστική και μόνο συγκράτηση του ποσοστού ανεργίας.

Από τα προγράμματα αυτά τα οποία έχουν κοινό προγραμματισμό (κατάρτιση, πρόσκαιρη απασχόληση-εργασιακή εμπειρία) δεν ενισχύεται ουσιαστικά η αγορά εργασίας, αφού το πρόβλημα της αγοράς εργασίας δεν έγκειται στην έλλειψη προσόντων ή δεξιοτήτων, αλλά στη μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων λόγω της μείωσης της αγοραστικής δύναμης συνταξιούχων, εργαζομένων και ανέργων.

Ωστόσο, και προκειμένου να πετύχει μόνο τη στατιστική συγκράτηση του ποσοστού ανεργίας, η κυβέρνηση έχει θέσει σε λειτουργία και μια παγίδα για τους ανέργους που θα ενταχθούν στα προγράμματα αφού θα χάσουν την ιδιότητα του ανέργου, με αποτέλεσμα, μόλις ολοκληρωθούν, όχι μόνο θα βρεθούν ξανά χωρίς θέση απασχόλησης, αλλά θα χάσουν και το δικαίωμα λήψης επιδόματος ανεργίας από τον ΟΑΕΔ!!!

Κέρδος 2,5 ποσοστιαίες μονάδες ανεργίας

Με τα προγράμματα αυτά λοιπόν στα οποία θα «απασχοληθούν» 120.000 άνεργοι το 2013 και το 2014 η τρικομματική κυβέρνηση θα «κρύψει» 2,5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες ανεργίας, φτάνοντας στο σημείο να… επιδοτήσει την επιβίωσή της με επικοινωνιακά παιχνίδια, τα οποία ενδέχεται να δημιουργήσουν νέες μεσομακροπρόθεσμες αρνητικές τάσεις στην αγορά εργασίας, αφού πολύτιμοι πόροι κατευθύνονται χωρίς αντίκρισμα σε θέσεις απασχόλησης. Πρόκειται για μέτρα που βολεύουν μόνο τις επικοινωνιακές στρατηγικές.
…………………………………………………..

ΤΟ «ΚΟΛΠΟ»

Πρόκειται για προγράμματα που δίνουν πρόσκαιρη εργασία 4-6 μηνών σε νέους ανέργους έως 29 ετών. Αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται στα προγράμματα χωρίς ασφάλιση και ουσιαστικά είναι υποαμειβόμενοι, αφού λαμβάνουν από 400 έως 480 ευρώ για κάθε μήνα. Δεν παράγουν
θέσεις απασχόλησης, αλλά ανακυκλώνοντας ανέργους συντελούν στη στατιστική συγκράτηση της
ανεργίας
……………………………………………….

Η ΠΑΓΙΔΑ

Προκειμένου να πετύχει μόνο τη στατιστική συγκράτηση της ανεργίας, η κυβέρνηση έχει θέσει σε λειτουργία και μια παγίδα για τους ανέργους που θα ενταχθούν στα προγράμματα αφού θα χάσουν την ιδιότητα του ανέργου, με αποτέλεσμα, μόλις ολοκληρωθούν, όχι μόνο θα βρεθούν ξανά χωρίς θέση απασχόλησης, αλλά θα χάσουν και το δικαίωμα λήψης επιδόματος ανεργίας από τον ΟΑΕΔ!!!
http://www.efsyn.gr/?p=54427

Μιας μέρας δουλειά (ενός τρολ;)

14 μήνες άνεργος… με μια εξαίρεση: αυτής της μίας και μοναδικής ημέρας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το εργοστάσιο όπου δούλευα έκλεισε, μεταφέροντας όλο τον εξοπλισμό του στην Κίνα. Πτώχευση είπαν, όμως η αλήθεια είναι ότι σάλπαραν γι’ αλλού. Φθηνότερα μεροκάματα, βλέπεις. Όσο για τους εργαζόμενους; Αναλώσιμο κρέας, όπως αυτό που οι καραβανάδες έχουν για τις οβίδες τους και ονομάζουν στρατιώτες.

Έμεινα άνεργος. 14 δύσκολοι μήνες. Αποζημίωση για τα 4 χρόνια που δούλευα δεν πήρα ποτέ. Ίσως την πάρω μετά θάνατον, όπως τα παράσημα ανδρείας στους μεγάλους άνδρες….
(….)
… Κάποια μέρα, στα μέσα του Απρίλη, φαίνεται πως κάποια χριστοπαναγία συγκινήθηκε στέλνοντας έναν καλό κύριο της εκκλησίας στο δρόμο της γυναίκας μου, ο οποίος υποσχέθηκε να συμβάλει με τις γνωριμίες του ώστε να μου εξασφαλίσει το πολυπόθητο μεροκάματο. Φύλακας σε κάποιο μεγάλο εργοστάσιο υποδημάτων. Τίποτα το δύσκολο, το μεροκάματο μικρό (ποιος παίρνει μεγάλο, θα μου πεις), άλλα μια μεγάλη ανάσα.

Είναι Πέμπτη 25 Απρίλη, πρώτη μέρα στη δουλειά, βάρδια 4-12, κι εγώ σκέφτομαι δύο πράγματα: Το ένα ότι θέλω να πετάξω εκδικητικά στη φωτιά το δελτίο ανεργίας και να στήσω χορό όπως οι Ινδιάνοι και το άλλο πως θα χάσω τον Παναθηναϊκό, που παίζει με την Μπαρτσελόνα αγώνα ζωής και θανάτου. Ευχαριστώ Θεέ μου που μ’ έκανες Παναθηναϊκό, δόξαζα πάντα, άλλα σήμερα, γιατί Θεέ μου ωράριο 4-12; Μήπως είσαι γαύρος και μου κάνεις σπάσιμο;

Μετά τις πρώτες συστάσεις, μου δείξανε το πόστο μου. Κατά τις 6 είχαν φύγει όλοι. Ήμασταν όλοι κι όλοι 4 φύλακες, σε πόστα όμως που δεν είχαμε καμία επαφή μεταξύ μας. Χάθηκε ο κόσμος να υπήρχε μια τηλεόραση στο μικρό μου φυλάκιο; Η ώρα πήγε 8.30 και μέσα μου έβραζα. Δεν άντεξα. Κάπου στα γραφεία θα υπάρχει το κουτί της ευτυχίας, είπα.

Το ξέρω ότι ρίσκαρα με το ν’ αφήσω το πόστο μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ανέβηκα στο 2ο όροφο και μέσα από τα στόρια τζαμιού ενός κλειδωμένου γραφείου βλέπω μια TV. Το ότι ήταν κλειδωμένο δεν στάθηκε εμπόδιο μπροστά στο πάθος μου για την πορτοκαλί μπάλα. Αναπαύτηκα, έβαλα διακριτικά κι ένα ποτηράκι ουίσκι από ένα ανοιγμένο μπουκάλι και χαλάρωσα. Ξέχασα ότι ήμουν εργαζόμενος και ένιωθα αφεντικό……..
…. διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ: imerologioanergou.gr/details.php?aid=643

Αποχαιρέτα το περίπτερο που χάνεις

Συνηθίσαμε τα ρημαγμένα καταστήματα, τις σκονισμένες βιτρίνες, τα αζήτητα «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται». Τώρα θα συνηθίσουμε και τα εγκαταλειμμένα περίπτερα, αφού με τις νέες ρυθμίσεις τα προϊόντα καπνού θα πωλούνται και στα σούπερ μάρκετ. Στους επόμενους δύο μήνες, θα τοποθετηθούν ειδικά σταντ με τσιγάρα σε 250 καταστήματα μιας γνωστής αλυσίδας, ενώ σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες. Αυτή η «απελευθέρωση» της αγοράς θα είναι η χαριστική βολή για χιλιάδες μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που ήδη φυτοζωούν.
periptero
της Μαριάννας Τζιαντζή http://prin.gr/?p=1275
Όχι όσα ξέρει ο κουρέας, αλλά όσα ξέρει ο περιπτεράς δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Ο περιπτεράς της γειτονιάς δεν ενδιαφέρεται πια για τα «φρονήματα» των πελατών του, για το τι εφημερίδα αγοράζουμε (άρα και για το τι ψηφίζουμε) αφού οι περισσότεροι έχουν πάψει να αγοράζουν εφημερίδα. Ξέρει όμως ποιοι μαθητές έχουν πάψει να αγοράζουν κρουασάν, τσίχλες και άλλα μικροπράγματα γιατί έχει κοπεί το χαρτζιλίκι τους (και όχι γιατί ξαφνικά αγάπησαν τις υγιεινές τροφές). Ξέρει ποιος γονέας, επιστρέφοντας από τη δουλειά (εφόσον ανήκει στο σπάνιο είδος που εξακολουθεί να δουλεύει), αγοράζει μια κόκα κόλα ή μια μπίρα για το σπίτι, ξέρει ποιος μάταια εκλιπαρεί για να ψωνίσει επί πιστώσει.

Στις καλές ή μάλλον στις κανονικές εποχές, το περίπτερο ήταν ο μικρός καταναλωτικός παράδεισος των φτωχών. Περιοδικά, φτηνά παιχνιδάκια, συσκευασμένες λιχουδιές, γαριδάκια, τσιπς. Τώρα όλα αυτά έχουν γίνει απαγορευμένοι καρποί και οι περισσότεροι περιπτεράδες βαράνε μύγες. Επιπλέον, το περίπτερο ήταν ένα ισχυρό τοπόσημο, ένας κόμβος κοινωνικής ζωής, ένα μίνι καφενείο όπου αρκετοί γείτονες κοντοστέκονταν και συζητούσαν. Το φωταγωγημένο περίπτερο τη νύχτα ήταν ένας φάρος ζωής, κάτι διαφορετικό από τα αδιάφορα φανάρια των αυτοκινήτων. Εδώ συνήθως ρωτούσαμε για το πού πέφτει το νοσοκομείο, το διανυκτερεύον φαρμακείο ή ένας άγνωστός μας δρόμος ή ταβέρνα. Πέντε χιλιάδες λουκέτα έχουν μπει την τελευταία τριετία σε περίπτερα και καταστήματα ψιλικών. Υπολογίζεται ότι από τα 12.000 που έχουν απομείνει, δεν θ’ αντέξει ούτε το ένα στα πέντε.

Έτσι, θα περπατάμε μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζουμε κανέναν και θα σιγομουρμουρίζουμε «κι ούτε κανένας με γνώριζε». Ούτε καν ο περιπτεράς της γειτονιάς μας.

Δουλικές δουλειές

Περίπου 1.600.000 άνεργοι φυτοζωούν στη χώρα. Στην πραγματικότητα είναι πολλοί περισσότεροι. Αυτοί που τους έφεραν σε αυτήν την κατάσταση, οι εντολοδόχοι της Τρόικας, έχουν στα χέρια τους ένα

«πρόγραμμα» όπου, μέσω του ΟΑΕΔ, μπορούν να «εξασφαλίσουν απασχόληση» σε 400.000 ψυχές, με δουλειές εποχιακές, δουλειές του ποδαριού, δουλειές ενοικιαζόμενων μέσω ΜΚΟ, «ευέλικτων και «απασχολήσιμων», με έναν λόγο δουλειές για σκλάβους μιας ή πολλαπλών χρήσεων. Αυτή

είναι η υπόθεση Κικίλια. Ποιoς θα ελέγξει τους ψευτοδιορισμούς, τους διορισμούς και τα ρουσφέτια. Και σε τι ποσοστό θα πιστωθεί η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ ή η ΔΗΜΑΡ τον έλεγχο του πελατειακού συστήματος, ποιος θα λειτουργήσει με μεγαλύτερη παλαιοκομματική φαυλότητα.

Eτσι κυβερνάται αυτή η χώρα. Και τίποτα δεν άλλαξε. Διότι η κρίση είναι εργαλείο για τη μετατροπή της χώρας σε Ειδική (και Εγκληματική) Οικονομική Ζώνη. Ουδεμία σχέση έχει η κρίση με τη λύση δομικών προβλημάτων της δημόσιας διοίκησης, πόσω μάλλον της διευθυνόμενης από

βαμπίρ ελεύθερης οικονομίας. Αντιθέτως, με τρόπο τρισχειρότερο του προηγούμενου φαύλου θα κυβερνάται η χώρα. Με την δημοκρατία στο λυκόφως της και την τυραννίδα στο λυκαυγές της…… Continue reading “Δουλικές δουλειές”

Με στοργή… δήμιου!

Το «διαίρει και βασίλευε» σε όλο του το αποκρουστικό μεγαλείο. Η τακτική του εγχώριου τρικομματικού ΔουΝουΤιστάν να ξεμοναχιάζει κοινωνικές κατηγορίες και στρώματα, να «θωπεύει» το προηγούμενο θύμα του, τη στιγμή που εγκληματεί εναντίον του επόμενου θύματος, σε πλήρη εφαρμογή. Το κυβερνητικό παραμύθι των «σωτήριων μέτρων» σε νέα σφαγιαστική επανέκδοση.

Ενα παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο στην όλη αυτή κωμωδία. Το θράσος, η αναίδεια, η αναισχυντία και η ταξική παλιανθρωπιά των «παραμυθάδων». Αυτοί που οδήγησαν 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους στην ανεργία, έφτασαν, με στοργή… δήμιου, να επικαλούνται τα ίδια τα θύματά τους (!) για να δικαιολογήσουν και να «νομιμοποιήσουν» τους επόμενους «αποκεφαλισμούς»!

*

Εχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους, με τους 15 χιλιάδες που θα απολυθούν από το Δημόσιο θα ασχολούμαστε τώρα!

Αυτή είναι η «γραμμή» της ανελέητης προπαγάνδας του κυβερνητικού επιτελείου σε όλες του τις εκφάνσεις. Με αυτό το ύφος και σε αυτό το πνεύμα ήταν τα λόγια του Βενιζέλου βγαίνοντας την Κυριακή από το Μαξίμου. Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και το νόημα του πρωθυπουργικού διαγγέλματος:

Ελα μωρέ, εδώ ο ιδιωτικός τομέας «φλέγεται», μας μαράνανε οι 15 χιλιάδες απολύσεις στο Δημόσιο!

Αυτά λένε!

Και ποιοι τα λένε; Οι ίδιοι που αφήσανε απένταρους τους εργαζόμενους και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα.

Αυτοί που «ληστέψανε» μισθούς και συντάξεις και από τον ιδιωτικό και από το δημόσιο τομέα.

Αυτοί που το όραμά τους (σ.σ.: «ένας εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια») εφαρμόζεται σύμφωνα με το πλάνο τους: Κανένας εργαζόμενος ανά οικογένεια και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα!

*

Φυσικά, «καρφί» δεν τους καίγεται για το 1,5 εκατ. ανέργους του ιδιωτικού τομέα. Αν τους ενδιέφεραν οι άνεργοι, πολύ απλά, δε θα τους μετέτρεπαν σε άνεργους. Αυτό που τους ενδιαφέρει, με τις περίφημες «αναδιαρθρώσεις», τις «βελτιώσεις», τις «αξιολογήσεις», τις «εφεδρείες», την «κινητικότητα» και τελικά με τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα, είναι ένα και μόνο:

Στο έδαφος των εργασιακών Νταχάου που έχουν ήδη επιβάλει, να επιφέρουν ένα ακόμα πλήγμα, με ισχυρό, με ισχυρότατο συμβολισμό, ενάντια και στην ιδέα, πια, ενάντια και στην έννοια, πλέον, αυτού που λέγεται «μόνιμη και σταθερή δουλειά» για όλους!

Ο λόγος που κάνουν ό,τι κάνουν με τους εργαζόμενους στο Δημόσιο δεν είναι για να απαλλάξουν τον – δημιουργημένο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους – δημόσιο τομέα από «επίορκους», από «κοπανατζήδες», ή από «ανεπαρκείς» δημόσιους υπαλλήλους. Αυτό θα μπορούσε να γίνει σε μια «νύχτα». Ομολογούν ότι δεν το κάνουν ούτε για την επίτευξη «δημοσιονομικών», τάχα, στόχων.

Αλλος είναι ο λόγος της χρόνιας προπαγάνδας τους ενάντια στους… «κοπρίτες». Θέλουν να πατάξουν στη συνείδηση του λαού κάθε σκέψη ότι η δουλειά με ασφάλεια, με ικανοποιητικό εισόδημα, με προστασία, είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

«Δικαίωμα», γι’ αυτούς, δεν είναι να έχει δουλειά ο εργαζόμενος, «δικαίωμα» είναι – γι’ αυτούς – να στύβουν τον εργαζόμενο, να τον πληρώνουν άμα θέλουν, όποτε θέλουν κι όσο θέλουν, «δικαίωμα» είναι να τον βάζουν να δουλεύει όσο θέλουν, «δικαίωμα» είναι να τον πετούν στην ανεργία όποτε θέλουν και με τους όρους που θέλουν.

*

Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν όλες τις παλιές και νέες μεθόδους αποπροσανατολισμού. Εχουν άλλωστε χρόνια εμπειρία τέτοιων μεθόδων.

Οταν το ΠΑΣΟΚ ήθελε να χτυπήσει τα δίκαια αιτήματα και τους αγώνες των εργαζομένων έβαζε σε λειτουργία την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», προσπαθούσε να στρέψει τη μια κατηγορία εργαζομένων ενάντια στην άλλη, επιχειρούσε να οδηγήσει το ένα κοινωνικό στρώμα ενάντια στο άλλο. Μάλιστα, τότε δόθηκε και ονομασία σε αυτή την άθλια τακτική κοινωνικού κατατεμαχισμού: «Κοινωνικός αυτοματισμός». Αντίστοιχα η ΝΔ εφάρμοζε ανάλογες μεθόδους, ανάλογες πρακτικές, ανάλογη επιχειρηματολογία, ανάλογη κοινωνική αναλγησία.

Ο,τι για δεκαετίες έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μόνες τους, τώρα τα κόμματα της πλουτοκρατίας το διαπράττουν από κοινού (μαζί με την «αριστερή» χορηγία της ΔΗΜΑΡ).

Οπως τότε έτσι και τώρα, έχουν στο πλευρό τους στα ΜΜΕ τους ίδιους ακριβώς «παπαγάλους» που βγαίνουν στα χρυσοπληρωμένα τους τηλεπαράθυρα για να πουλήσουν «κοινωνική ευαισθησία»

άλλοτε στους αγρότες (όταν απεργούν οι ναυτεργάτες),

άλλοτε στους ναυτεργάτες (όταν κινητοποιούνται οι αγρότες),

άλλοτε στους νταλικέρηδες (όταν απεργούν όλοι οι άλλοι),

άλλοτε στους επιβάτες (όταν απεργούν οι εργαζόμενοι στο Μετρό),

άλλοτε στους εργαζόμενους στο Μετρό (όταν «δεν πληρώνουν οι τζαμπατζήδες» επιβάτες),

άλλοτε στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (όταν χτυπιούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι),

άλλοτε στους δημόσιους υπαλλήλους (όταν χτυπιούνται οι ιδιωτικοί υπάλληλοι),

άλλοτε στους ανέργους (όταν χτυπιούνται οι εργαζόμενοι),

άλλοτε στους εργαζόμενους (όταν χτυπιούνται οι «τεμπέληδες» άνεργοι) κ.ο.κ.

*

Για να επιβληθεί ολοκληρωτικά το «κοινωνικό και εργασιακό απαρτχάιντ», για να επέλθει η «τελική λύση» που σχεδιάζουν τα μονοπώλια όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων, η κυβερνητική «γραμμή» έχει αποτινάξει κάθε πρόσχημα:

«Κοινωνικός αυτοματισμός», υποκρισία, «διαίρει και βασίλευε», κομμάτιασμα της κοινωνίας, διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που βάλλεται, ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας,

εξανδραποδισμός, τελικά, όλου του λαού!

Για να επιτελέσουν το έργο που τους ανατέθηκε, χρησιμοποιούν κάθε λογής πολιτική παλιανθρωπιά και ιταμότητα:

Καταστολή, λάσπη, ύβρεις, ψεύδος, διάλυση των κοινωνικών αρμών, με πρώτους εκείνους της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας.

*

Θέλουν να βάλουν τον έναν να «φάει» τον άλλον.

ο ιδιωτικός υπάλληλος τον δημόσιο υπάλληλο, ο φορτηγατζής τον αγρότη, ο αγρότης τον λιμενεργάτη, ο εργάτης τον συμβασιούχο,

για να μπορέσουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

Θέλουν να κάνουν τον έναν να αδιαφορεί για τα βάσανα του άλλου, για τη διαπόμπευση του άλλου, να μη μιλά, να μην αντιδρά για τη δυστυχία του άλλου, μήπως και διασωθεί ο ίδιος.

Τέτοιοι είναι και έτσι μας κυβερνούν!

Και απέναντι σε κάτι τέτοιους, ή θα ορθωθεί η Λαϊκή Συμμαχία και θα υπερισχύσει το

«ένας για όλους και όλοι για έναν», ή δε θα μείνει όρθιος κανένας!

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7394321&publDate=17/4/2013

Η «Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών»

Οι άνεργοι στην «Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών» ξεπέρασαν τα 26 εκατομμύρια.

Πάνω από 19 εκατομμύρια είναι οι άνεργοι μέσα στο «απάνεμο λιμάνι» της Ευρωζώνης.

Πρωταθλήτρια της ανεργίας στην «Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών» σε επίπεδο γενικού πληθυσμού, για το μήνα Δεκέμβρη του 2012, είναι η Ελλάδα με ποσοστό 26,4%. Ακολουθούν η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Πρωταθλήτρια της ανεργίας στην «Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών» στους νέους μέχρι 25 ετών είναι η Ελλάδα με ποσοστό 58,4%. Ακολουθούν πάλι η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Στην «Ευρωπαϊκή Ενωση των λαών» οι άνεργοι

– οι επίσημα καταγεγραμμένοι, αφού η πραγματική ανεργία είναι πολύ μεγαλύτερη –

αντιστοιχούν στον πληθυσμό της Σουηδίας, της Δανίας, της Φινλανδίας και της μισής Ελλάδας, μαζί…

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7374674&publDate=5/4/2013

Ο εκ περιτροπής εργαζόμενος είναι ήδη λειψός πολίτης, πολίτης που άγεται και φέρεται από τις ανάγκες του

Στον αστερισμό της ευελιξίας

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ
Ανάμεσα στα γεγονότα κάθε βδομάδας υπάρχουν εκείνα που τραβούν σχεδόν όλη την προσοχή της δημοσιότητας και άλλα που αποκτούν μια κάποια θεσούλα στις ειδήσεις δίχως τον ανάλογο θόρυβο. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκει και η τελευταία έκθεση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε) για την επέκταση των μορφών «ευέλικτης και εκ περιτροπής απασχόλησης». Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα στοιχεία που μαθαίνουμε δεν είναι απλώς ύλη για το ρεπορτάζ του υπουργείου Εργασίας ή για ένα ακόμα πρόχειρο σχόλιο των οικονομικών του Μνημονίου: τα στοιχεία μαρτυρούν την πιο βαθιά πλευρά μιας ανώμαλης μετάβασης, μιας εκ βάθρων αλλαγής στους όρους της καθημερινότητας και στη δομή των κοινωνικών σχέσεων. Αν τούτες τις μέρες η παντομίμα με τις «αντιδράσεις» της τρόικας καταπίνει τον βασικό χρόνο της ενημέρωσης, η έκθεση του ΣΕΠΕ δεν προσφέρεται ούτε για θεατρικές διασκευές ούτε για έξυπνες κουβεντούλες στο tweeter.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη την οποία καταγράφει η έκθεση εξηγεί, ώς ένα βαθμό, τους αποπροσανατολισμούς και τις αδράνειες που επικρατούν. Και αυτό γιατί πίσω από τις επίσημες ονομασίες, πίσω από τη φράση «ευέλικτες ή εκ περιτροπής συμβάσεις», προβάλλει πια το φάντασμα της μη σύμβασης, της αποθεσμοποίησης της εργασίας. Με πολύ γρήγορους ρυθμούς, η εργασία χάνει τη νομική της προστασία αφού ήδη έχει αποσυνδεθεί από την έννοια του αξιοπρεπούς εισοδήματος. Έχουμε έτσι τη σκληρή διάψευση μιας ιδεολογίας και της συναφούς ρητορικής: το τσαλάκωμα της ιδεολογίας των ελεύθερων επιλογών που υποτίθεται ότι βρίσκονται στη βάση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Οι ατομικές επιλογές γίνονται, εκ νέου, προνόμιο της τύχης ή, όπως το θέλει η γλώσσα της εποχής, μια πολυτέλεια. Για όσους προσέρχονται στην αγορά εργασίας ως ικέτες, ο «αστικός ατομικισμός» δεν έχει κανένα νόημα. Με αυτό τον τρόπο και η κληρονομημένη ελληνική ιδεολογία της ανεξάρτητης ή δίχως αφεντικό εργασίας συναντά σήμερα την ακραία, την πιο βάναυση ακύρωσή της: μια κοινωνική πραγματικότητα όπου τα αποθέματα ανεξαρτησίας και η διαπραγματευτική ισχύς των πιο αδύναμων συρρικνώνονται αν δεν εξαφανίζονται πλήρως…. Continue reading “Ο εκ περιτροπής εργαζόμενος είναι ήδη λειψός πολίτης, πολίτης που άγεται και φέρεται από τις ανάγκες του”