Ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι πάντα δίπλα στα λαϊκά στρώματα

στρωματα

Advertisements

Το μυρμήγκι και το business plan

Κάθε μέρα, ένα μικρό μυρμήγκι πήγαινε στη δουλειά του πολύ νωρίς και ξεκίναγε αμέσως να δουλεύει. Ήταν πολύ παραγωγικό και χαρούμενο.

Το αφεντικό του όμως το λιοντάρι, παραξενευόταν που το μυρμήγκι δούλευε χωρίς εποπτεία, και σκέφτηκε: «Αν το μυρμήγκι είναι τόσο παραγωγικό χωρίς εποπτεία, δεν θα ήταν ακόμη πιο παραγωγικό αν είχε κάποιον να τον επιβλέπει;»

Έτσι προσέλαβε μια κατσαρίδα, η οποία είχε μεγάλη πείρα σ’ αυτή τη θέση και μάλιστα έγραφε καταπληκτικές αναφορές.

Η πρώτη απόφαση που πήρε η κατσαρίδα ήταν η δημιουργία ενός συστήματος ελέγχου της προσέλευσης των εργαζομένων.

Επίσης χρειαζόταν έναν υπάλληλο για να τη βοηθάει στη συγγραφή και δακτυλογράφηση των αναφορών της. Γι’ αυτό προσέλαβε μια αράχνη για να τη βοηθάει με τις αναφορές και για να απαντάει στα τηλεφωνήματα.

Το λιοντάρι ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένο από τις αναφορές της κατσαρίδας και της ζήτησε να δημιουργήσει γραφήματα που να δείχνουν το ρυθμό και τις τάσεις παραγωγής, ώστε να τα τις χρησιμοποιήσει στις συναντήσεις του Διοικητικού Συμβουλίου.

Έτσι η κατσαρίδα έπρεπε να αγοράσει έναν νέο ηλεκτρονικό υπολογιστή, ένα laser εκτυπωτή και γι’ αυτό προσέλαβε μια μύγα για να διευθύνει το τμήμα της τεχνολογίας.

Το μυρμήγκι που ήταν τόσο παραγωγικό και ήρεμο άρχισε να μισεί την πληθώρα της γραφειοκρατίας και των συναντήσεων που έτρωγαν τον περισσότερο από το χρόνο του και διαμαρτυρήθηκε. Μαθαίνοντας τις διαμαρτυρίες αυτές, το λιοντάρι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να ορίσει κάποιον υπεύθυνο στο τμήμα που εργαζόταν το μυρμήγκι.

Η θέση του υπευθύνου δόθηκε στον τζίτζικα, η πρώτη απόφαση του οποίου ήταν να αγοράσει καινούργια μοκέτα και καινούργια εργονομική πολυθρόνα για το γραφείο του.

Ο νέος υπεύθυνος του τμήματος, χρειάζονταν επίσης έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και έναν βοηθό, τον οποίο έφερε από την προηγούμενη θέση του, για να τον βοηθήσει να δημιουργήσει ένα πλάνο εργασίας, στρατηγικού ελέγχου του προϋπολογισμού και βελτιστοποίησης του τμήματος.

Το τμήμα στο οποίο δούλευε το μυρμήγκι ήταν τώρα ένα θλιμμένο μέρος, όπου κανένας δεν γελούσε πια και όλοι ήταν αναστατωμένοι.

Τότε ο τζίτζικας έπεισε το αφεντικό (το λιοντάρι), ότι ήταν απολύτως απαραίτητο να γίνει μια έρευνα για το εργασιακό περιβάλλον του τμήματος

Κάνοντας μια επισκόπηση των αναφορών σχετικά με το τμήμα στο οποίο δούλευε το μυρμήγκι, το λιοντάρι παρατήρησε ότι η παραγωγικότητα είχε πέσει σε σχέση με παλιότερα.

Έτσι προσέλαβε την κουκουβάγια, μια επιφανή και πεφωτισμένη σύμβουλο, για να κάνει ένα λογιστικό έλεγχο και να προτείνει λύσεις

Η κουκουβάγια πέρασε τρεις μήνες στο τμήμα και κατέληξε με μια αναφορά πολλών τόμων που κατέληγε στο εξής: το τμήμα έχει υπερβολικό αριθμό προσωπικού!

Μαντέψτε ποιον απέλυσε πρώτο το λιοντάρι.

Το μυρμήγκι φυσικά, γιατί «παρουσίαζε έλλειψη κινήτρων και είχε αρνητική συμπεριφορά».
https://www.linkedin.com/pulse/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%BC%CE%AE%CE%B3%CE%BA%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-business-plan-petros-dasopoulos

Eλλάς Ελλήνων Εισπρακτόρων

Κάποτε λέγαμε ότι το επάγγελμα του μέλλοντος είναι πυρηνικός φυσικός, αεροναυπηγός, προγραμματιστής Η/Υ κ.λπ. Ομως τα πράγματα άλλαξαν. Σεκιουριτάς, κούριερ, διανομέας φυλλαδίων, τηλεπωλητής, υπάλληλος εισπρακτικής εταιρείας: αυτές είναι σήμερα οι πιο ρεαλιστικές επαγγελματικές επιλογές για νέους και νέες με όρεξη για εργασία.

Ιδίως για τις εισπρακτικές εταιρείες, το μέλλον προοιωνίζεται λαμπρό. Αυτό φανερώνει και η πρόσφατη ομιλία του προέδρου της ΔΕΗ στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, ο οποίος ανέφερε: «Θα προσλάβουμε εταιρεία η οποία έχει μεγαλύτερη εξειδίκευση στο θέμα της συλλογής οφειλομένων και με διεθνή εμπειρία, που έχουν συστήματα δικά τους, που αναλύουν την πελατεία με βάση ιστορικά στοιχεία, έχουν λογισμικά με τα οποία αναλύουν την κατάσταση του κάθε πελάτη, με πολύ πιο σοφιστικέ μεθόδους».

Μετά τον σάλο που προκλήθηκε, ακολούθησαν καθησυχαστικές διευκρινίσεις: όχι, δεν πρόκειται να αναθέσουμε σε εισπρακτικές εταιρείες την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών, είπαν «πηγές της ΔΕΗ», απλώς οι ειδικοί θα βοηθήσουν την επιχείρηση στη διαδικασία είσπραξης.

Πήγε η καρδιά μας στη θέση της; Οχι ακριβώς, μια που αυτό το ζωτικό όργανο έχει μετατοπιστεί από τη θέση του εδώ και χρόνια. Πάντως, αφού οι μέθοδοι είσπραξης θα είναι «σοφιστικέ», δεν πρέπει ο νους μας να πάει στις αμερικανικές γκανγκστερικές ταινίες που μας δείχνουν τι παθαίνει όποιος δεν πληρώσει το εβδομαδιαίο τέλος προστασίας στη μαφία της γειτονιάς του.

Γι’ αρκετές δεκαετίες οι περισσότεροι πελάτες της ΔΕΗ πλήρωναν κανονικά τους λογαριασμούς τους. Το γεγονός ότι μέσα σε έναν μόνο χρόνο, το 2016, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές σε ΔΕΗ, τράπεζες και Εφορία εξακοντίστηκαν στα ύψη δεν οφείλεται στη νοοτροπία του μπαταχτσή που ξαφνικά απέκτησαν οι Ελληνες. Η αλήθεια είναι πικρή και ευνόητη: ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Μια σύγχρονη εισπρακτική εταιρεία δεν θυμίζει τους γραφικούς δοσατζήδες που γνωρίσαμε από τις ελληνικές κωμωδίες του ’60. «Η είσπραξη των ληξιπρόθεσμων είναι ένας διαρκής αγώνας» είπε ο κ. πρόεδρος. Επομένως εξίσου διαρκής θα είναι και η ζήτηση για χαμηλόμισθους τηλεφωνικούς ειδοποιητές που με κάθε νόμιμο μέσο θα πιέζουν τους κακοπληρωτές, θα τους ανακρίνουν, θα τους τρομοκρατούν με διαρκείς τηλεφωνικές οχλήσεις, οι οποίες αναιρούν το στερεότυπο «ο χρόνος είναι χρήμα».

Είναι πια καιρός να ιδρυθεί ένα πανεπιστημιακό τμήμα Ανωτάτης Εισπρακτικής όπου θα διδάσκεται η τέχνη όχι των πωλήσεων, αλλά των εισπράξεων.

Μαριάννα Τζιαντζή – https://www.efsyn.gr/arthro/ellas-ellinon-eispraktoron

Απολύουν τους γονείς και προσλαμβάνουν με τα μισά λεφτά τα παιδιά τους

Το φαινόμενο να απολύονται εργαζόμενοι ηλικίας 55-64 ετών για να γίνονται προσλήψεις με τον κατώτατο μισθό, καταγράφουν τα νέα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής για την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

Στη ηλικιακή ομάδα 55-64 ετών η ανεργία αυξάνεται σταθερά (19,3% το 2016 έναντι 16,5% το 2015), καθώς απολύονται εργαζόμενοι με κατά το πλείστον υψηλές αποδοχές για να προσληφθούν νέοι με τον κατώτατο μισθό.

Αλλά τι σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις απολύουν μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους για να προσλάβουν μικρότερους και κατά κύριο λόγο φθηνότερους;

Σημαίνει, με λίγα λόγια, ότι απολύονται οι γονείς που στοιχίζουν «ακριβά» και προσλαμβάνονται τα παιδιά τους με το μισό μισθό.

Σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία της «Εργάνη» για το 2016, ενώ έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, με το υπουργείο Εργασίας να κομπορρημονεί για «θετικό ισοζύγιο προσλήψεων κατά 136.260 νέες θέσεις εργασίας», την ίδια περίοδο έγιναν 2.006.714 απολύσεις!

Από τα τελευταία δεδομένα που περιλαμβάνονται στην καταγραφή για το μήνα Δεκέμβρη, προκύπτει ότι στις νέες συμβάσεις μισθωτής εργασίας που υπεγράφησαν μέσα στο 2016, το 60% ήταν προσλήψεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας και μόλις το 40% ήταν προσλήψεις πλήρους απασχόλησης.

Μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, με δεδομένο ότι και από τις προσλήψεις με πλήρη απασχόληση, ένα μεγάλο μέρος τους είναι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δηλαδή εργασία με «ημερομηνία λήξης».

Ειδικότερα, μέσα στον περασμένο χρόνο έγιναν 2.142.974 προσλήψεις, εκ των οποίων μόνο οι 969.965 (40,11%) ήταν πλήρους απασχόλησης, 859.439 (45,26%) ήταν μερικής απασχόλησης και 313.570 (14,63%) ήταν εκ περιτροπής εργασία.

Εφιαλτικό παρόν και μέλλον

Τα κατασκευασμένα κριτήρια που χρησιμοποιούν, πολλά χρόνια τώρα, οι μηχανισμοί του κράτους και της Ε.Ε. για τη στατιστική καταγραφή της ανεργίας, μαζί με τις θέσεις μερικής απασχόλησης κυρίως μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ – ΟΑΕΔ (5μηνα, Voucher, ωφελούμενοι, «επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας», κλπ) και τις διακυμάνσεις στην απασχόληση, εξαιτίας κυρίως της εποχικότητας που παρουσιάζουν ορισμένοι κλάδοι, όπως ο Τουρισμός, δίνουν την ευκαιρία στις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και στη σημερινή να δημιουργήσουν εντυπώσεις για την αποτελεσματικότητα τάχα της πολιτικής της στην αύξηση της απασχόλησης.

Ωστόσο, η πραγματικότητα στην αγορά εργασίας και τα «υπόγεια ρεύματα» που έχουν διαμορφωθεί, αποτυπώνεται ανάγλυφα, στα τελευταία στοιχεία από το σύστημα «Εργάνη» που αποτυπώνει την κατίσχυση των προσλήψεων με προσωρινή, ελαστική και υποαμειβόμενη απασχόληση.

Σύμφωνα με το Eurofound (οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1975 και ασχολείται κυρίως με μελέτες των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας), «οι συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης προσφέρουν στις επιχειρήσεις το πλεονέκτημα του χαμηλότερου κόστους» καθώς «όταν μια προσωρινή σύμβαση δεν ανανεωθεί, το κόστος είναι πρακτικά μηδενικό, ενώ οι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου συνήθως έχουν σημαντικό κόστος λόγω της αποζημίωσης απόλυσης».

Μισή δουλειά, μισή ζωή για χιλιάδες νέους

«Η Ε.Ε. δεν καθορίζει δικαίωμα σε μόνιμες συμβάσεις». Αυτό απάντησε κυνικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ερώτηση Έλληνα ευρωβουλευτή για τους εργαζόμενους στα «πεντάμηνα», που αναδείκνυε τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, τα προβλήματά τους και το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Την τελευταία εξαετία νομιμοποιήθηκαν και γενικεύθηκαν, μέσα από το μνημονιακό νομοθετικό οπλοστάσιο, οι μορφές ευέλικτης, ανειδίκευτης και ανασφάλιστης εργασίας, οι οποίες υλοποιούνται μέσω δήθεν πρακτικής εκπαίδευσης ή μαθητείας.

Τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας στο Δημόσιο, τα βάουτσερ στον ιδιωτικό τομέα, ήρθαν να ανακυκλώσουν την ανεργία υποκαθιστώντας ουσιαστικά τα επιδόματα, αλλά και τις παλαιές παροχές ενός υπό κατάρρευση κοινωνικού κράτους.

Παράλληλα, διευκολύνθηκαν τα καθεστώτα υπενοικίασης-δανεισμού-εργολαβικής παραχώρησης, ενώ η περιστασιακή και προσωρινού χαρακτήρα απασχόληση αποτελεί κανόνα για τα πιο παραγωγικά τμήματα του νεολαιίστικου δυναμικού.

Από τις «μίνι-δουλειές» στη Γερμανία, τα «συμβόλαια μηδενικών ωρών» στη Βρετανία ή τις λεγόμενες «εφημερίες» (on-call θέσεις, όπου κάποιος καλείται σε δουλειά μόνο όταν υπάρχει ανάγκη) στην Ολλανδία, οι νέοι σε όλη την Ευρώπη είναι αυτοί που χτυπιούνται περισσότερο από την επισφάλεια, εγκλωβισμένοι σε έναν κυκεώνα ελαστικής απασχόλησης, ανασφάλιστης εργασίας, φθηνών απολύσεων, αλλά και διαφοροποιημένων μισθών.

Η τάση μείωσης των μισθών και η επέκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης στην αγορά εργασίας κάνουν ακόμα πιο επώδυνες για τους μελλοντικούς συνταξιούχους τις ανατροπές που γίνονται κάθε λίγο στο Ασφαλιστικό.

Και είναι φανερό ότι αν η μείωση των μισθών και η αύξηση της ευελιξίας οδηγούν μεγάλα τμήματα νέων να κατατάσσονται σήμερα στους φτωχούς, παρά το γεγονός ότι έχουν εργασία, αυτό σημαίνει ότι με τις νέες «προβλέψεις» του ασφαλιστικού, εκατοντάδες χιλιάδες, όταν τελειώνουν τον εργασιακό τους βίο, θα κατατάσσονται στους εξαθλιωμένους.

Προγράμματα ΟΑΕΔ καταπολέμησης… της εργασίας!

Προγράμματα ΟΑΕΔ, «επιταγές εισόδου» ή «voucher», «ωφελούμενοι», προγράμματα Απόκτησης Εργασιακής Εμπειρίας και «κοινωφελής εργασία», προσφέρουν ολιγόμηνη απασχόληση, με αντάλλαγμα εργασία χωρίς κανένα δικαίωμα, μισθούς κάτω από 500 ευρώ και μηδενικό κόστος για τον εργοδότη.

Ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, με θύματα τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, που επιδιώκει να εμπεδώσει σταδιακά, την ολοκληρωτική αποσύνθεση των εργασιακών σχέσεων.

Άμεσα ωφελούμενοι, για αρχή, ήταν οι επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα που προσλάμβαναν αθρόα, αφού πρώτα έκαναν εκκαθαρίσεις, απολύοντας και οδηγώντας σε «εθελούσια» έξοδο, τους “καλά” αμειβόμενους υπαλλήλους.

Στη συνέχεια, οι «προσλήψεις» με αυτά τα χαρακτηριστικά, επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς του κράτους.

Σε δήμους, υπηρεσίες μέχρι και στην εκπαίδευση, έχουν κάνει εδώ και αρκετό καιρό την εμφάνισή τους εργαζόμενοι 5μηνης απασχόλησης μετατρέποντας το πολυπόθητο ΕΣΠΑ, σε πολιορκητικό κριό για την αντικατάσταση της μονιμότητας με την απόλυτη ευελιξία.

Η χρηματοδότηση των προγραμμάτων αυτών είναι από το ΕΣΠΑ. Εισάγεται επισήμως ο όρος «ΩΦΕΛΟΥΜΕΝΟΙ» και όχι εργαζόμενοι.

Οι ωφελούμενοι λοιπόν, «κατά παρέκκλιση της ισχύουσας νομοθεσίας», έχουν καθαρές ανώτατες αμοιβές «όχι μεγαλύτερες» από 490 ευρώ ή 19,6 ευρώ καθαρά την ημέρα όσοι είναι άνω των 25 ετών και 427 ευρώ μηνιαία ή 17 ευρώ την ημέρα για όσους είναι κάτω των 25 ετών.

Για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του, τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα της Ε.Ε. («Πρωτοβουλία για την ανεργία των νέων», «Εγγύηση για τη νεολαία», «Συμμαχία για τη μαθητεία» κλπ) που προωθούνται δήθεν για την καταπολέμηση της ανεργίας, πέρα από το γεγονός ότι απαλλάσσουν εργοδότες και κράτος από οποιοδήποτε κόστος, οικοδομούν κομμάτι κομμάτι, το νέο μοντέλο εργαζομένου, της ελαστικής και υποαμειβόμενης απασχόλησης η οποία θα εναλλάσσεται με περιόδους ανεργίας.

Στόχοι; Η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης.

Χρήστος Κάτσικας – http://www.alfavita.gr/arthron/koinonia/apolyoyn-toys-goneis-kai-proslamvanoyn-me-ta-misa-lefta-ta-paidia-toys

Πώς πραγματικά γεννήθηκε η κρίση; Οι έξι μήνες που άλλαξαν τη ζωή μας

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο προάγγελο του ντοκιμαντέρ «Εργαστήριο Ελλάδα»* για το ρόλο της κυβέρνησης Παπανδρέου, της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας και των Ευρωπαϊκών Αρχών.

του Γιάκομπο Μπρότζι–United Photo Press
(Άρθρο που εκδόθηκε στην Ιταλία από την scenarieconomici.it το Νοέμβριο του 2016 και από άλλες ανεξάρτητες ιστοσελίδες)

Η 4η Οκτωβρίου 2009, φαίνεται μια μέρα όπως όλες οι άλλες, μία νίκη όπως πολλές άλλες: ο νιοστός Παπανδρέου, διαδέχεται τον νιοστό Καραμανλή. Δύο οικογένειες, πολλαπλές δεκαετίες ενός έθνους: Ελλάδα. Και η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης, δε θα είναι ποτέ πια η ίδια: Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα, αγαπημένη και λατρεμένη από τον Δία.

Πάνω από 2.555 μέρες «κρίσης», από το «κρίνω». «Διαχωρίζοντας» την ήρα από το στάρι.«Διαλέγοντας», «αποφασίζοντας». Και στις 8 Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Παπανδρέου καταγγέλλει ότι ο προϋπολογισμός έχει παραποιηθεί: το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι, στην πραγματικότητα, το διπλάσιο από αυτό που είχε προβλεφθεί από την κυβέρνηση Καραμανλή: το 12,7% ως ποσοστό του ΑΕΠ, όταν το Ευρωπαϊκό όριο είναι στο 3%. Στο τέλος του έτους, αναθεωρείται προς τα πάνω: 15,7% βρίσκοντας την εθνική οικονομία ήδη σε ύφεση. Η βόμβα έχει πυροδοτηθεί. Το λίκνο της Σκέψης, της Γλώσσας και της Δημοκρατίας και καθρέφτης της Δύσης καταλήγει στο στόχαστρο των οίκων αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, πλέον όμηρος των μεγάλων διεθνών τραπεζών.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 2010, τα δεκαετή ομόλογα απογειώνονται και ξεπερνούν το 12%, τα συμβόλαια ασφάλειας πιστωτικού κινδύνου εκτοξεύονται πάνω από τις 1000 μονάδες. Ο λόγος χρέος /ΑΕΠ, αναθεωρείται προς τα πάνω (115,1%) και το spread ξεπερνάει το κατώφλι των 800.

Το Ελληνικό κράτος είναι μια σχεδία σε ταραγμένη θάλασσα, μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο όλο και πιο υψηλών επιτοκίων, που το σπρώχνουν σε ένα χρηματοοικονομικό γκρεμό. Η Ελλάδα ζητάει βοήθεια.

23 Απριλίου 2010, λίγες μέρες μετά το πάγωμα των συντάξεων και την περικοπή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, ο Γεώργιος Παπανδρέου αναγγέλλει, από το λιμάνι της Μεγίστης το αίτημα για διεθνή βοήθεια. Με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου θα καταφθάσουν 110 δισεκατομμύρια ευρώ (80 δις από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης , 30 δις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) για τρία χρόνια. «Διαλέξαμε να σώσουμε τη χώρα», δηλώνει ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Θα φροντίσει η Τρόικα, όχι φυσικά ο Ερυθρός Σταυρός. Μια κινητή δομή, η οποία θα επαληθεύει σε περιοδικές ανά τον χρόνο αποστολές, την ουσιαστική διεκπεραίωση των συμφωνημένων προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής. [1]

Για την επιβίωσή του το κράτος θα λαμβάνει ένα χαρτζιλίκι κάθε τρεις μήνες, αλλά μόνο και εφόσον έχει ελεγχθεί η εργασία κατ’οίκον.

«Τις οριστικές αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοοικονομική βοήθεια και τις αιρεσιμότητες παίρνει η Ευρωομάδα (Ομάδα Συντονισμού των Υπουργών Οικονομικών των κρατών-μέλων της Ευροζώνης), η οποία αναλαμβάνει και την πολιτική ευθύνη των προγραμμάτων». [2]

Η Ελλάδα διοικείται και πλέον κινείται στο τούνελ της λιτότητας. Η μετάδοση επεκτείνεται γρήγορα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία: άλλα προγράμματα στήριξης. Μετά, η κερδοσκοπία θα παρασύρει την Ισπανία και την Ιταλία. Η Κύπρος θα παραδοθεί το 2013.

Η επιδημία που ξέσπασε στην Ελλάδα θα φθάσει στο νησί, μαζί με τους «γιατρούς» της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Οι θυσίες, η θεραπευτική αγωγή που δόθηκε στους λαούς της Ευρώπης σαν αποτελεσματική κατά του ιού της κρίσης, κόστισε τουλάχιστον 21 εκατομμύρια ανέργους. [3]

Αλλά τι συνέβη, πραγματικά τo διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου 2009 και Απριλίου 2010;

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους [4], την οποία θέλησε σθεναρά η Ζωή Κωνσταντοπούλου και αποτελείται από οικονομολόγους , νομικούς σύμβουλους, δημοσιογράφους ,πραγματογνώμονες και επαγγελματίες εθνικού και διεθνούς κύρους , το εξηγεί στην προκαταρκτική έκθεση, η οποία ήρθε στην δημοσιότητα τον Ιούνιο του 2015, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα: «Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αναθεώρησε προς τα πάνω, με τρόπο παράνομο, τόσο το δημοσιονομικό έλλειμμα όσο και το δημόσιο χρέος». [5]

Λίγο πριν τις εκλογές, στις 2 Οκτωβρίου 2009, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία έστειλε στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat,τους προβλεπόμενους πίνακες κοινοποίησης χρέους και ελλείμματος, οι οποίοι περιείχαν τις νοσοκομειακές υποχρεώσεις: 2,3 δις ευρώ. Με τρόπο μαγικό, στις 21 Οκτωβρίου δημοσιεύεται ένα ποσό φουσκωμένο κατά 2,5 δις. Να που το σύνολο ανεβαίνει στα 4,8 δις με ρητή εντολή του τότε υπουργού Οικονομίας της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τον Απρίλιο του 2010, με βάση την «Τεχνική Έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων», που κοινοποιήθηκε από την κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία συμπεριλαμβάνει άλλο ένα ποσό ύψους 1,8 δις ευρώ. Απίστευτο: το αρχικό δημοσιονομικό έλλειμμα πριν τις εκλογές φτάνει τα 6,6 δις, αν και το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε εγκρίνει μόνο ένα μέρος του (1,2 δις). «Τα 5,4 δις ευρώ των υποτιθέμενων αλλά αναπόδεικτων εξόδων, εκτίναξαν στα ύψη το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 και το έλλειμμα των προηγούμενων ετών» [6]  σημειώνει η Επιτροπή.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ: κυριολεκτικά σε μια μόνο νύχτα, το δημόσιο χρέος ανεβαίνει άλλα 18,2 δις ευρώ. Εκείνες τις ώρες διαλύεται το διοικητικό συμβούλιο της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, έτσι ο πρόεδρός του είναι ελεύθερος να αναταξινομήσει με την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, τις 17 ΔΕΚΟ (δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί ) και να μεταφέρει τις υποχρεώσεις τους από τον τομέα των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης «παραβιάζοντας τα θεσμοθετικά κριτήρια για την ταξινόμηση των οικονομικών μονάδων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης». [7]

Σύμφωνα με την επιτροπή των ειδικών, χάρη στα σύμφωνα ανταλλαγής swap, τα οποία είχαν συναφθεί με την αμερικανική χρηματοπιστωτική εταιρεία Goldman Sacks,η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 21 δις ευρώ κατανεμημένα την περίοδο 2006 ως 2009. Να πως το δημόσιο χρέος μεγενθύνθηκε αναδρομικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκτιμάται ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2009 εκτινάχθηκε, συνολικά, από τις 6 ως τις 8 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος ανέβηκε στα 28 δις ευρώ.

Η Επιτροπή ολοκληρώνει: «η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων συνδεόταν άμεσα με την δραματοποίηση του προϋπολογισμού και του δημοσίου χρέους, με τρόπο ώστε η ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνής κοινή γνώμη, να πειστεί να υποστηρίξει τα λεγόμενα «μέτρα διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας του 2010, με όλους τους αυστηρούς όρους (αιρεσιμότητες) για τον πληθυσμό της χώρας.

Tα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια ψήφισαν υπέρ της «διάσωσης» της Ελλάδας, βασιζόμενα σε παραποιημένα στατιστικά στοιχεία. Οι συχνές δηλώσεις για επιδείνωση της κατάστασης , ευνόησαν την κερδοσκοπία στα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου του ελληνικού κράτους και, κατά συνέπεια μεγένθυναν κατά τρόπο υπερδιάστατο και μη διαχειρίσιμο, τα επιτόκια που ζητούνταν για την ανανέωση των ελληνικών ομόλογων τα οποία βρίσκονταν κοντά στην ημερομηνία λήξης».[8]

«Η Τράπεζα της Ελλάδας είχε επίγνωση της αρνητικής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, γιατί διευκόλυνε την κερδοσκοπία;» [9] ρωτάει η Ελληνίδα βουλευτής Βάσω Παπανδρέου και πρώην Ευρωπαία Επίτροπος, πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων κατά τη διάρκεια εξεταστικής επιτροπής, η οποία δημοσιεύθηκε στο Financial Times.

Είναι η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος (ανεξάρτητη από την κυβέρνηση -όπως ορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ- μέρος του Ευρωσυστήματος, η οποία λογοδοτεί στην Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης) υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Προβόπουλου από το 2008 ως το 2014, η οποία ηγείται της δευτερογενούς αγοράς τίτλων ΗΔΑΤ, εκεί που διαπραγματεύονται οι τίτλοι και εκεί όπου καθορίζονται οι τιμές των επιτοκίων και, κατά συνέπεια, το κόστος του καθαρού δανεισμού του κράτους. Είναι η Ελληνική Κεντρική Τράπεζα που θέτει τους όρους του παιχνιδιού.

Και αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 τους αλλάζει, «τροποποιεί την περίοδο της ρύθμισης των συναλλαγών από τις 3 στις 10 μέρες, εξαλείφοντας κάθε ποινή. Μια χαρακτηριστική παρέμβαση της χρηματιστηριακής αγοράς, έτσι ώστε να δοθεί η μέγιστη ελευθερία στους επενδυτές, παραχωρώντας τους τη δυνατότητα πώλησης με έκπτωση, για μια χρονική περίοδο πολύ παρατεταμένη στο χρόνο. Είναι μία στάση κερδοσκοπίας και γι’ αυτό το λόγο, συνήθως απαγορευμένη», εξηγεί ο Μανφρέντι Ντι Λέο, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου 3 της Ρώμης, συγγραφέας μιας μελέτης, σχετικής με το θέμα. [10]

Και προσθέτει:«Η κρίση εκδηλώνεται σαν μια κατάρρευση των τιμών των ελληνικών χρεωστικών τίτλων: μέσα σε λίγους μήνες το επιτόκιο ανεβαίνει στον ουρανό με πρωτόγνωρους ρυθμούς, στην ουσία σαν αποτέλεσμα μιας κερδοσκοπικής ενέργειας χωρίς φρένα, η οποία δεν θα ήταν ποτέ εφικτή σε μία οργανωμένη αγορά αλλά που έγινε πραγματοποιήσιμη με την ιδιαίτερη παρέμβαση της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας». [11]

Μετά την εξεταστική επιτροπή της Βάσως Παπανδρέου, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, παραδέχεται την εισαγωγή αλλαγών στη δομή της αγοράς αλλά τις δικαιολογεί σαν απλά τεχνικά ζητήματα, το Financial Times τις παρουσιάζει αμυδρά, ως «τυχαία συνδρομή» στην κερδοσκοπία. [12]

Τον Απρίλιο του 2010, η Τράπεζα της Ελλάδας επαναφέρει τους αρχικούς κανόνες της ΗΔΑΤ, εισάγει την απαγόρευση της ανοικτής πώλησης τίτλων και ποινές για όποιον πραγματοποιήσει πράξεις πώλησης. [13] Η Ελλάδα έχει μπει, πλέον, στο μηχανισμό στήριξης [14], δεσμευμένη στους διεθνείς θεσμούς.Το πρώτο μνημόνιο έρχεται τον Μάιο. Τότε μόνο η Τράπεζα της Ελλάδας, αφοπλίζει την κερδοσκοπία. [15]

Ο Ντε Λέο, σημειώνει: «Μετά την υπογραφή του μνημονίου από την κυβέρνηση Παπανδρέου, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μοναδική εκδότης του ευρώ, δέχεται πράξεις κύριας αναχρηματοδότησης ελληνικών τίτλων, ανεξαρτήτως από την αξιολόγηση που τους χαρακτηρίζουν . Αν το είχε κάνει πριν, θα είχε σπρώξει τις τράπεζες στην αναδοχή χρεωστικών τίτλων και αυτό θα είχε φτιάξει ένα ανάχωμα για την πτώση των τιμών που σημειωνόταν. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα αποδεικνύει ότι έχει την εξουσία να κάνει τέτοια πράγματα, γιατί τα κάνει. Μετά το Μάιο του 2010, δημοσιεύει ένα πρόγραμμα αγοράς τίτλων του δημοσίου χρέους στην δευτερογενή αγορά και καταφέρνει να παγώσει το τρέξιμο των spread στην Ευρώπη αγοράζοντας, κυρίως ελληνικούς, ιρλανδικούς και πορτογαλικούς τίτλους.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης με τις αγορές της, ορίζει το επιτόκιο του ελληνικού δημοσίου χρέους ως αντιδραστικό στοιχείο στα πολιτικά γεγονότα: ένα τελευταίο παράδειγμα; Οι τράπεζες που αναγκάστηκαν να κλείσουν με τους Έλληνες να κάνουν ουρές στις αυτόματες ταμειακές μηχανές λίγο πριν το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015. [16]

Οκτώβριος 2009 -Απρίλιος 2010, έξι σημαντικοί μήνες: Η καινούργια κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου παραποιεί προς τα πάνω τον προϋπολογισμό, στέλνοντας σε παραλήρημα τις αγορές και ευνοώντας τη διεθνή κερδοσκοπία στους χρεωστικούς τίτλους του ελληνικού δημοσίου και η Tράπεζα της Ελλάδας, με διοικητή το Γεώργιο Προβόπουλο, την κάνει εφικτή με το να την καθιστά ενεργή και προσωρινά συστηματική, καταργώντας τις ρυθμίσεις στην αγορά των ελληνικών δημοσίων τίτλων.

Ιδού πώς κατέφθασε η Τρόικα, ιδού πώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποβιβάστηκε στην Ευρώπη για πρώτη φορά.Τώρα, πιθανώς να είναι πιο ξεκάθαρο εκείνο το οικονομικό, πολιτικό και γεωπολιτικό πλάνο, το οποίο προώθησαν ορισμένες ατλαντικές ελίτ σε αρμονία με τους Ευρωπαίους ομόλογους. Παγκοσμιοποίηση της αγοράς σύμφωνα με τo Washington Consensus. [17]

Στην ήπειρο στα βόρεια της Κρήτης, το σχέδιο Διεθνή Επιχείρηση, έχει στο τιμόνι την Γερμανία, η οποία έχει στην κατοχή της όλα τα προνόμια αλλά όχι και το copyright.

Το πειραματόζωο, ο ελληνικός λαός, δεν είχε ποτέ διαφυγή: ήταν το προεπιλεγμένο θύμα για να σταλεί στο εργαστήριο και να πυροδοτήσει το ντόμινο και να χαράξει τον δρόμο. Αυξανόμενοι φόροι, ελεύθερη πτώση των μισθών, περικοπές στις συντάξεις και στις δημόσιες παροχές.

Στην γη του Σωκράτη, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, σήμερα η ανεργία έφτασε το 28% και το 44% για τους νέους [18].Τα αγαθά και οι δημόσιες υπηρεσίες ξεπουλιούνται στις δημοπρασίες. Με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς, όπως ξεπουλιούνται τα σπίτια των πολιτών που δεν μπορούν να πληρώσουν, πια, τις οφειλές τους. [19]

Και ελάχιστοι κερδίζουν χρήματα και εξουσία: οι μεγάλες τράπεζες και οι πολυεθνικές.

2009-2016 : Επτά χρόνια, επτά αργά χρόνια και τρία μνημόνια. Συμφωνίες, που σύμφωνα με το μεγάλο συνταγματολόγο Γεώργιο Κασιμάτη, μέλος της Επιτροπής Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους, δεν είναι έγκυρες. «Όχι μόνο επειδή δεν τήρησαν το Ελληνικό Σύνταγμα αλλά ούτε το Διεθνές Δίκαιο και, κατά συνέπεια,το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι μία συμφωνία έχει ισχύ μόνο και εφόσον είναι επικυρωμένη, άρα και αναγνωρισμένη από το διεθνές δίκαιο. Αυτό δε συνέβη».

Η δανειακή συμφωνία του 2012, πέρασε από τη Βουλή σαν ένα απλό σχέδιο νόμου, άρα και αυτό είναι εκτός των κανόνων, δεν είναι μια επικύρωση. Για αυτόν το λόγο όλες οι δανειακές συμβάσεις που υπογράφτηκαν και όλοι οι κανόνες που δόθηκαν, δεν έχουν νομική ισχύ. Αυτές οι συμφωνίες έχουν και άλλη μία ουσιαστική ανικανότητα. Επιβάλλουν περιορισμούς οι οποίοι παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, γιατί μηδενίζουν την κυριαρχία μας. Η Ελλάδα, με αντάλλαγμα τα δάνεια, παραχωρεί το σύνολο της εθνικής της περιουσίας.

Τα μνημόνια αναγκάζουν τη χώρα σε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που γίνεται η μοναδική εφαρμόσιμη οικονομική πολιτική. Ένα πρόγραμμα το οποίο, εκ των πραγμάτων , αλλάζει τις υπάρχουσες σχέσεις της κοινωνίας.

Για να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση, η Ελλάδα έχει ανάγκη την άδεια των Βρυξελών. [20]

Ο ιός της κρίσης που εμβλήθηκε στην Ελλάδα το 2009, εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης αλλάζοντας όλο και κάποιο θεσμικό πλαίσιο του κοινού μας οίκου, της Ευρώπης.

Ο Μανφρέντι Ντι Λέο ισχυρίζεται: «Οι γνωστές «αγορές» είναι στην πραγματικότητα οι τράπεζες και πίσω από τον τρόπο συμπεριφοράς των τραπεζών βρίσκονται οι κεντρικές τράπεζες. Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι μια χρηματοοικονομική κρίση αυτού του μεγέθους και βαρύτητας , θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τον ενεργό ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας της Ευρώπης».

Κράτη, τα οποία έχουν επίπεδα δημοσίου χρέους, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, Ελλάδα, Πορτογαλία , Ιρλανδία , Ιταλία και Ισπανία [21] συνάντησαν ακριβώς τον ίδιο τύπο προβλήματος: μια ξαφνική αύξηση του επιτοκίου του δημοσίου χρέους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τόσο σημαντικό το επίπεδο του χρέους που έχει συσσωρευτεί, όσο οι όροι υπό τους οποίους το χρέος συντάχτηκε και αυτοί οι όροι εξαρτώνται από τη στάση της Νομισματικής Αρχής. Η Κεντρική Τράπεζα έχει πλέον εισάγει μία αρχή: η οικονομική της στήριξη (η οποία διασφαλίζει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα όλων των κρατών της Ευρωζώνης) υφίσταται σε πολιτικές οδηγίες. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Αρχή είναι ρητά διαθέσιμη να υποστηρίξει το δημόσιο χρέος ενός οποιουδήποτε κράτους , με τον όρο, όμως, ότι το συγκεκριμένο κράτος θα δεχθεί να ακολουθήσει οδηγίες οικονομικής πολιτικής που η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα του υποδείξει. Και η βοήθεια προσφέρθηκε μονάχα μετά την υπογραφή ενός μνημονίου.

Ήταν πολύ ξεκάθαρος ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ -μέχρι σήμερα ο βασικός πιστωτής της Ελλάδας [22]) Κλάους Ρέγκλινγκ, όσον αφορά στο βαθμό βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. «Εξαρτάται από τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνει η Ελλάδα. Αν κάνει μεταρρυθμίσεις, το δημόσιο χρέος της, θα είναι βιώσιμο. Αν δεν κάνει μεταρρυθμίσεις, δε θα είναι πλέον βιώσιμο». [23]

Το 2009 είναι, πλέον, μακρινό, ενώ ο πρώην αρχηγός της κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου, δίνει κερδοφόρες διαλέξεις ανά τον κόσμο κάνοντας μαθήματα «δημοκρατίας»[24] και ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γεώργιος Προβόπουλος, είναι στην διοίκηση της Eurobank Βουλγαρίας [25], ο ελληνικός λαός υποφέρει στον έβδομο χρόνο λιτότητας , προδομένος, πάλι, από νέους εμπόρους ελπίδας.

Σε αυτό το μικρό, μεγάλο κράτος των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, τέσσερα εκατομμύρια ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, τρία εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη [26] αφού είναι αλληλένδετη με την εργασία που, πλέον, δεν έχουν. Ένας Έλληνας στους έξι έχει εισόδημα της τάξης των 180 ευρώ το μήνα. 1.647,703 άνθρωποι ζουν υπό το κατώτατο όριο φτώχειας (το 15% του πληθυσμού) [27].

Και όμως, το 1% των Ελλήνων κατέχει το 56,1% του πλούτου [28]. Όχι μόνο κρίση, τη λένε και παγκοσμιοποίηση.

Είναι ένας ιός που σκοτώνει σιωπηλά. Τυχαία συναντάμε τον Παναγιώτη, είναι πολύ ταραγμένος και θέλει να ξεσπάσει. «Σήμερα έχασα έναν παιδικό μου φίλο, μια καρδιακή προσβολή τον πήρε μακριά μας. Δεν κάπνιζε, δεν έπινε, δεν ήταν υπέρβαρος. Το άγχος που δεν εκδηλώνεται είναι το χειρότερο. Μας σκοτώνει σιγά σιγά.

Εμείς, οι σαραντάχρονοι, είμαστε οι πιο εκτεθειμένοι. Είμαστε η γενιά στο μέγιστο βαθμό εμπειρίας σε συνδυασμό με την απαραίτητη ενέργεια για να δουλεύουμε πολύ. Όμως , αισθανόμαστε πολύ μεγάλοι και άχρηστοι μόνο και μόνο επειδή η κοινωνία μας, μας κάνει να αισθανόμαστε έτσι. Αλλά υπάρχουν ακόμα μερικοί από εμάς που δεν τους κάνουμε την χάρη και προσπαθούμε να αντιδράσουμε». Κατά τη γνώμη του Παναγιώτη , καθηγητή Ιταλικών σε φροντιστήριο της Αθήνας, οι Έλληνες που θέλουν να μάθουν Ιταλικά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: «η πρώτη κατηγορία είναι οι ενήλικες που θέλουν ένα εφόδιο παραπάνω για να αντιμετωπίσουν την αγορά εργασίας, γιατί το να μάθουν μία τρίτη γλώσσα θα μπορούσε να τους είναι πολύ χρήσιμο. Θα μπορούσε. Μερικοί από αυτούς φεύγουν για σεζόν στα νησιά. Για έξι, επτά μήνες ή λιγότερο, δουλεύουν υπό συνθήκες όχι πάντα ιδανικές, χωρίς ρεπό για όλη την σεζόν και σε ανταγωνισμό με νέους από την Ανατολική Ευρώπη.

Η δεύτερη κατηγορία ενήλικων μαθητών είναι η κατηγορία που απλά έχει όρεξη μάθησης. Για τον εαυτό τους, για να αισθανθούν λιγότερο χαζοί, λιγότερο άχρηστοι, για να «τεστάρουν» τον εαυτό τους και τα όρια τους. Όλοι, πραγματικά όλοι, αισθάνονται βλάκες και μου το λένε ξεκάθαρα, μειώνοντας έτσι και άλλο τον εαυτό τους. Αλλά δεν είναι καθόλου βλάκες στην πραγματικότητα». [29]

Ενώ παραπάνω από το 95% των πόρων που προορίζονταν για τη διάσωση της Ελλάδας , κατέληξαν στις τσέπες μεγάλων εθνικών και διεθνών τραπεζών [30], η ήπειρος στα Βόρεια της Κρήτης , είναι, πλέον, μια γιγαντιαία αγορά κατοικημένη από εκατομμύρια αριθμούς , κάποτε Άνθρωποι. Η Ευρώπη, η Φοινίκη πριγκίπισσα που αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από το Δία, κατάντησε μια ολογραφική λωρίδα, ενός ιδιωτικού χαρτονομίσματος.

«Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα: αυτό που αποφάσισε και εφάρμοσε, είναι το καλύτερο σήμα, ότι το ευρώ, ως μέσο διαρθρωτικής μεταρρύθμισης, λειτουργεί »γράφει ο Μάριο Μόντι, πρώην διεθνής σύμβουλος της Goldman Sacks, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος και πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας στο Financial Times [31].

Να γιατί το «Εργαστήριο Ελλάδα», να γιατί η κρίση μας. Οι λαοί της Ευρώπης είναι θύματα ενός συστήματος.

Για να βρούμε ομαδική λύτρωση πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε.

Και να σκεφτούμε ότι, όταν ένα κράτος εκδίδει, ελέγχει και ξοδεύει το δικό του νόμισμα, έχοντας χρέος μόνο με τη δημόσια κεντρική τράπεζά του, δηλαδή με τον εαυτό του και με το εθνικό του νόμισμα, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Θα είναι ένα κράτος εμβολιασμένο κατά του φιλελευθερικού ιού της κρίσης, ικανό να κάνει ανεξάρτητες, δημοκρατικές και εθνικές επιλογές, ανάλογα με τις ανάγκες του και τη θέληση του λαού.
«Στην Αθήνα πράττουμε έτσι. Εδώ η κυβέρνησή μας ευνοεί τους πολλούς και όχι τους λίγους και για αυτό ονομάζεται δημοκρατία» – Θουκυδίδης. [32]


* Το «Εργαστήριο Ελλάδα» είναι ένα ντοκιμαντέρ ανεξάρτητης παραγωγής , που θα προβληθεί την Άνοιξη του 2017. Ένα ταξίδι που διανύει τη μακρινή και κοντινή Ελληνική ιστορία :από τον Ψυχρό Πόλεμο και την διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης, ως τη σημερινή οικονομική κρίση.
Ένα ντοκιμαντέρ Ιστορίας και πολλών ιστοριών. Η καθημερινή ζωή στο επίκεντρο του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού, το πρώτο δυτικό κράτος όπου η φτώχεια επιβλήθηκε χάρη στον εξωτερικό δεσμό.

Ένα οδοιπορικό γενεών, για να εγκαταλειφθεί το αιώνιο Παρόν και να επινοηθεί ένα Μέλλον σε ανθρώπινα μέτρα.

Το έργο είναι ολοκληρωτικά αυτοχρηματοδοτούμενο. Το συντακτικό προσωπικό του Voxpopuli.xyz , αποτελείται εξ ολοκλήρου από εθελοντές. Το «Εργαστήριο Ελλάδα» θα δημοσιευθεί και θα διατεθεί δωρεάν, αρχικά στο διαδίκτυο.

[1] http://eur-lex.europa.eu/legal-content/IT/TXT/PDF/?uri=CELEX:32013R0472&from=IT
[2] http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+REPORT+A7-2014-0149+0+DOC+XML+V0//IT
[3] Eurostat –  Febbraio 2016
[4]  http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/f3c70a23-7696-49db-9148-f24dce6a27c8/Report_web.pdf
[5] όπως πιο πάνω
[6] όπως πιο πάνω
[7] όπως πιο πάνω
[8] όπως πιο πάνω
[9] https://www.ft.com/content/78990cbc-634a-11df-99a5-00144feab49a
[10] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[11] Συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[12] http://ftalphaville.ft.com//2010/07/19/289111/frozen-in-the-greek-repo-markets/
[13] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[14] http://www.primeminister.gov.gr/english/2010/04/14/eurogroups-decision-prime-ministers-statement/
[15] Manfredi De Leo, LA CRISI DEL DEBITO PUBBLICO: IL CASO GRECO NEL CONTESTO EUROPEO
[16]  Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα , Απρίλιος 2016
[17] https://en.wikipedia.org/wiki/Washington_Consensus
[18]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-10-10/un-paese-che-si-sente-svendita-080842.shtml?uuid=ADaLnvVB – http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[19] http://www.rainews.it/dl/rainews/media/Crisi-greca-prime-case-pignorate-e-vendute-all-asta-2dc9b15a-bae4-41f8-ae74-0493a0144e30.html
[20] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Μάρτιος 2015
[21] https://it.wikipedia.org/wiki/Dati_macroeconomici_dei_Paesi_dell%27UEM
[22]http://www.ilsole24ore.com/art/mondo/2016-05-25/grecia-accordo-eurogruppo-fmi-riduzione-debito-via-libera-103-miliardi-aiuti-072136.shtml?uuid=ADyvc1O&refresh_ce=1 [Από τον Ιούλιο του 2012, το European Stability Mechanism (ESM)αντικατέστησε το European Financial Stability Facility (EFSF)].
[23] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Απρίλιος 2016
[24] https://www.ted.com/talks/george_papandreou_imagine_a_european_democracy_without_borders?language=it
[25] http://www.grreporter.info/en/former_governor_greek_central_bank_becomes_head_bulgarian_postbank/13393
[26]  http://www.dire.it/09-07-2016/64151-in-grecia-i-poveri-aumentano-anche-nel-ceto-medio/
[27]  http://www.ilfattoquotidiano.it/2016/06/09/grecia-il-15-della-popolazione-sotto-la-soglia-di-poverta-in-5-anni-perso-un-terzo-del-potere-dacquisto/2813373/
[28]  http://www.grreporter.info/en/1_greeks_hold_561_greece%E2%80%99s_wealth/11833
[29] Συνέντευξη για το Εργαστήριο Ελλάδα, Νοέμβριος 2016
[30]  https://www.thepressproject.gr/details_en.php?aid=94043
[31] https://www.ft.com/content/41e92410-ea24-11e0-b997-00144feab49a
[32] Μονόλογος του Περικλή.

http://info-war.gr/pos-pragmatika-gennithike-i-krisi-i-exi-mines-pou-allaxan-ti-zoi-mas/

10 χρόνια Wikileaks

Το Wikileaks δημοσίευσε μέσα σε 10 χρόνια περισσότερα απόρρητα έγγραφα από ότι όλα τα άλλα ΜΜΕ μαζί από την ίδρυση της ερευνητικής δημοσιογραφίας μέχρι σήμερα. Πάνω από 10 εκατομμύρια έγγραφα, πάνω από δέκα δισεκατομμύρια λέξεις άκρως εμπιστευτικών ντοκουμέντων.

Η ίδρυσή του και το μοντέλο λειτουργίας του προκάλεσε στην αρχή τον θαυμασμό των διεθνών ΜΜΕ -που το είδαν ως ουσιαστική πηγή ρεπορτάζ- αλλά σύντομα το αντιμετώπισαν ως εχθρικό μέσο. Ο Julian Assange, ο ιδρυτής τους και εμβληματικός του ηγέτης, πολεμήθηκε όχι μόνο από τις κυβερνήσεις που εξέθετε αλλά και τα διεθνή συστημικά ΜΜΕ που είχαν, έχουν και θα έχουν σχέσεις με αυτές τις κυβερνήεις. Σήμερα βρίσκεται επί 4 χρόνια έγκλειστος στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο, σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς τη δυνατότητα να δει το φως του ήλιου.

Μέχρι το 2012 το Wikileaks συνεργαζόταν με ΜΜΕ από όλο τον κόσμο που αναλάμβαναν την δημοσιογραφική επεξεργασία των ντοκουμέντων και τον τρόπο δημοσίευσής τους. Από το ’12 και μετά όμως -και μετά από μια σύγκρουση του Wikileaks με τους New York Times και τη Guardian- αυτό άλλαξε και πλέον το δημοσιογραφικό του δόγμα είναι «όλα στο φώς». Πλέον οι συνεργάτες του Wikileaks έχουν πρόσβαση στο υλικό αλλά δεν έχουν αποκλειστικότητες και δημοσιεύουν τα ρεπορτάζ τους όταν ο πλήρης φάκελος δίνεται στη δημοσιότητα….
… η συνέχεια ΕΔΩ

«Ο επαναστάτης»: μια ιστορία ανυπακοής

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που υιοθετεί το βλέμμα των «κάτω», των φτωχών και καταπιεσμένων.

Ξέραμε την ταινία «Ο Μισισιπής καίγεται»· τώρα γνωρίζουμε τον Μισισιπή που αντιστέκεται.

H ταινία Free State of Jones (παίζέται στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο: «Ο επαναστάτης») αφηγείται την πραγματική ιστορία του Νιούτον Νάιτ, ενός φτωχού λευκού αγρότη του Μισισιπή, που λιποτάκτησε από το στρατό των Νοτίων το 1862, στον δεύτερο χρόνο του Εμφύλιου Πολέμου. Στη συνέχεια ο Νάιτ κήρυξε αντάρτικο ενάντια στην ίδια τη χώρα του συμμαχώντας με φτωχούς λευκούς αγρότες και με δραπέτες δούλους. Πρόκειται για μια από τις άγνωστες σελίδες της αμερικανικής ιστορίας, αφού την εποχή που γραφόταν το σενάριο μόνο τέσσερα βιβλία είχαν εκδοθεί για τον Νάιτ (σήμερα έχουν γίνει έξι).

Εξαρχής διευκρινίζεται ότι oι Νότιοι δεν πολεμούσαν για «της πατρίδας της τιμής» αλλά για να παραμείνουν οι πλούσιοι του Νότου πλούσιοι. Ήταν ο «πόλεμος για το βαμβάκι». Σύμφωνα με το «Νόμο των Είκοσι Νέγρων» (Τwenty Negro Law), οι γαιοκτήμονες που είχαν 20 δούλους απαλάσσονταν από την υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας, το ίδιο και οι γιοι τους. Αυτό σήμαινε ότι στο στρατό υπηρετούσαν οι πιο φτωχοί, ενώ ο στρατός είχε δικαίωμα να παίρνει το 10% της παραγωγής των «ελεύθερων» αγροτών (στην πραγματικότητα, τους άφηνε το 10%): ζώα, δημητριακά, ακόμα και το ύφασμα που είχαν υφάνει οι γυναίκες στον αργαλειό. Ο Νάιτ γίνεται ένα είδος Ρομπέν των Δασών για τους φτωχούς λευκούς της επαρχίας Τζόουνς και οργανώνει έναν ένοπλο αγώνα ενάντια στο δικό του κράτος. Το καταφύγιό του είναι οι βάλτοι του Μισισιπή που είναι απροσπέλαστοι από το ιππικό των Νοτίων.

Μέσα σε δυο-τρία χρόνια, ο «στρατός» του Νάιτ αριθμεί περίπου 1.000 άντρες, λευκούς και μαύρους, ενώ στο πλευρό τους πολεμούν γυναίκες και παιδιά. Οι δυνάμεις του ελέγχουν τρεις επαρχίες, δηλαδή τον μισό Μισισιπή και υψώνουν τη σημαία της Ένωσης, των Βορείων, στο δικαστήριο της πρωτεύουσας της επαρχίας και ιδρύουν την «Ελεύθερη Πολιτεία της Τζόουνς». Ο στρατός του Νότου στέλνει εναντίον τους μια μεραρχία, ενώ οι Βόρειοι, από τους οποίους ο Νάιτ έχει ζητήσει βοήθεια σε οπλισμό, δεν τους υπολογίζουν σαν κανονικό στράτευμα. «Δεν έχουμε καμία πατρίδα», είναι το συμπέρασμα του Νάιτ. Μπροστά στον κίνδυνο της σφαγής, οι αντάρτες του Νάιτ σκορπίζονται κι επιστρέφουν στους βάλτους.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι η λιποταξία του Νάιτ και το δεύτερο είναι η συγκρότηση του στρατού του. Το τρίτο μέρος δείχνει πώς η δουλεία ναι μεν καταργήθηκε στα χαρτιά, όμως η εκμετάλλευση της εργασίας συνεχίστηκε, ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις βάθυναν και η πολιτική εξουσία άφησε να γεννηθεί το τέρας της Κου-Κλουξ-Κλαν.

Η ταινία καταγράφει και την προσωπική ζωή του Νάιτ που μετά τον Εμφύλιο απέκτησε πέντε παιδιά με τη Ρέιτσελ, μια μαύρη σκλάβα και συντρόφισσά του στο αντάρτικο, ενώ είχε άλλα εννέα παιδιά από τη λευκή σύζυγό του. Και οι δύο οικογένειες ζούσαν στο ίδιο αγρόκτημα των 16.000 στρεμμάτων το οποίο ο Νάιτ κληροδότησε στη Ρέιτσελ, καθώς ο νόμος δεν του επέτρεπε να την παντρευτεί, κι έτσι εκείνη έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα γαιοκτήμονας στο Νότο. Το 1948 ένας δισέγγονος του Νάιτ καταδικάστηκε στην πολιτεία του Μισισιπή επειδή παραβίασε τη νομοθεσία περί «μεικτών γάμων» καθώς το ένα όγδοο του αίματός του ήταν μαύρο. Η ταινία προβάλλει με διακριτικότητα τη σχέση του Νάιτ με τη Ρέιτσελ, αποφεύγοντας τη συναισθηματική εκμετάλλευση μιας αβανταδόρικης ιστορίας.

Όπως διαβάζουμε στο έγκριτο περιοδικό Σμιθσόνιαν, πολλοί συμπατριώτες του Νάιτ τον μίσησαν (κι εξακολουθούν να τον μισούν) όχι γιατί πρόδωσε την πατρίδα του, αλλά επειδή έκανε παιδιά με μια μαύρη. Μάλιστα, οι σημερινοί απόγονοί του ανήκουν σε τρία διαφορετικά σόγια που σχεδόν δεν μιλούν μεταξύ τους: οι «Λευκοί Νάιτ», οι «Μαύροι Νάιτ» και οι «Λευκοί Νέγροι»!

Η ταινία δεν εξετάζει τα πολιτικά και οικονομικά αίτια του αμερικανικού Εμφυλίου, αλλά το πώς βίωσαν αυτόν τον πόλεμο οι πιο φτωχοί του Νότου και πώς κάποιοι πρωτοπόροι από αυτούς αντιστάθηκαν στη σφαγή και την εκμετάλλευση. Σκηνοθέτης είναι ο Γκάρι Ρος, δημουργός των επιτυχημένων ταινιών Αγώνες Πείνας (Hunger Games), ενώ πειστικός στο ρόλο του Νάιτ είναι ο Μάθιου Μακόναχι. Ίσως αν ο Κόπολα ή ο Σκορσέζε σκηνοθετούσαν την «Ελεύθερη Πολιτεία της Τζόουνς», να προέκυπτε ένα αριστούργημα, όμως και πάλι ο Επαναστάτης είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία όχι μόνο γιατί φωτίζει μια άγνωστη για τους πολλούς πτυχή της Ιστορίας, αλλά και γιατί υιοθετεί το βλέμμα των «κάτω», των φτωχών και καταπιεσμένων.
Απορεί κανείς που η ταινία αγνοήθηκε ή υποτιμήθηκε από τους Έλληνες κινηματογραφικούς κριτικούς ή μάλλον την παρουσίασαν εντελώς διεκπεραιωτικά ενώ πρόκειται για μια άρτια παραγωγή την οποία σφραγίζει η παρουσία ενός από τους πιο ταλαντούχους Αμερικανούς ηθοποιούς (του Μάθιου Μακόναχι).

http://mao.gr/epanastatis/

Γιατί η “μεταρρύθμιση” των πνευματικών δικαιωμάτων, τελικά θα τα σκοτώσει

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: P2P Foundation, “Why ‘Reforming’ Copyright Will Kill It(link is external)”, Kevin Carson(link is external), September 6, 2016, Tags: Building the Open Source Circular Economy(link is external), Copyright/IP(link is external), Culture & Ideas(link is external), Open Content(link is external), P2P Art and Culture(link is external), P2P Culture and Politics(link is external))

Το Electronic Frontier Foundation υπέβαλε πρόσφατα μήνυση(link is external) εναντίον του Section 1201 [17 U.S. Code § 1201 – Circumvention of copyright protection systems(link is external)] του νόμου Digital Millennial Copyright Act (DMCA)(link is external) με βάση λόγους που αφορούν την συνταγματικότητα του [βλ. όλο το κείμενο της μήνυσης(link is external), pdf αρχείο 32 σελίδες στα αγγλικά και βλ. επίσης και την ιστοσελίδα του EFF που είναι αφιερωμένη σχετικά με το θέμα του DRM στο “Digital Rights Management and Copy Protection Schemes(link is external)” (Η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων και τα Συστήματα Προστασίας από την Αντιγραφή)]. Σύμφωνα με την μήνυση, το Section αυτό -το οποίο ποινικοποιεί όχι μόνο την καταστρατήγηση του Digital Rights Management (DRM), αλλά ποινικοποιεί και την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει αυτή- είναι μια παραβίαση της ελευθερίας του λόγου σύμφωνα με την Πρώτη Τροπολογία (First Amendment to the United States Constitution(link is external)). Στον ιστότοπο Defective By Design στο άρθρο “This lawsuit could be the beginning of the end for DRM” (Αυτή η δίκη θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για το DRM, 17 Αυγούστου 2016), ο Zag Rogoff υποστηρίζει ότι η ανατροπή του Section 1201 μπορεί κάλλιστα να καταστρέψει συνολικά όλο το οικοδόμημα του DRM. “Ας ελπίσουμε ότι, όταν το 1201 θα έχει φύγει, τα εργαλεία καταστρατήγησης θα εξαπλωθούν ευρύτερα και θα είναι τόσο δύσκολο να περιοριστούν οι χρήστες από το DRM που οι εταιρείες θα σταματήσουν να προσπαθούν να το επιβάλουν”.

Αυτό θα ισοδυναμούσε με απόλυτη κατάργηση του μοντέλου “DRM Curtain” του καπιταλισμού στον τομέα των πληροφοριών -ένα σύστημα οικονομικής εξόρυξης και ταξικής κυριαρχίας συγκρίσιμο με το σύστημα των γραφειοκρατικών προνομίων στην παλιά Σοβιετική Ένωση, στην εξάρτησή που είχε πάνω στην καταστολή της ελεύθερης ροής των πληροφοριών. Θα βάλει ένα τέλος στον κεντρικό πυρήνα της σημερινής επιβολής των πνευματικών δικαιωμάτων -και σε όλα τα παρελκόμενα από αυτόν εργαλεία, τα DMCA takedowns(link is external), τους νόμους “three strikes(link is external)” που κόβουν τις υπηρεσίες των ISP στους “παράνομους” downloaders και στις κατασχέσεις domain names(link is external) από τους ιστότοπους ελεύθερου διαμοιρασμού αρχείων.

Αλλά, όπως επισημαίνει και ο Cory Doctorow(link is external) (βλ. Courtney Nash, “Cory Doctorow on legally disabling DRM (for good)(link is external)”, O’Reilly Media, 17 Αυγούστου 2016), αυτό όχι μόνο θα καταστρέψει το δρακόντειο νομικό καθεστώς που έχουν επιβάλει αυτές που θεωρούνται ως οι βιομηχανίες πληροφοριών -της μουσικής, των ταινιών, του λογισμικού, κλπ.- αλλά όλο και περισσότερο θα καταλύσει την διαδεδομένη χρήση του λογισμικού πνευματικών δικαιωμάτων για την επιβολή των ιδιόκτητων σχεδίων και επιχειρηματικών μοντέλων πάνω στα φυσικά αγαθά. Αυτό περιλαμβάνει τον περιορισμό των συσκευών με ιδιόκτητα ανταλλακτικά και αξεσουάρ (όπως είναι οι κασέτες εκτυπωτών), όπου γίνεται χρήση του DRM στις συσκευές, για να απορρίπτονται από αυτές τα ανταλλακτικά εκείνα που δεν περνούν από έναν “έλεγχο ακεραιότητας” που επιβεβαιώνει ότι προέρχονται από τον αρχικό κατασκευαστή.

Αυτό είναι ένα φλέγον και ζωντανό θέμα σε πολλούς κλάδους. Είναι ένα θέμα σχετικά με τις αντλίες ινσουλίνης, είναι ένα θέμα με τα μηχανήματα ψηφοφορίας, είναι ένα θέμα με τα τρακτέρ…. Αρκετοί ερευνητές ασφάλειας κατέθεσαν μια σύνοψη λέγοντας ότι είχαν ανακαλύψει επικίνδυνα ελαττώματα σε προϊόντα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όπως πχ. είναι τα μηχανήματα ψηφοφορίας, οι αντλίες ινσουλίνης και τα αυτοκίνητα, όμως οι δικηγόροι τους είπαν ότι δεν μπορούν να τα αποκαλύψουν, γιατί, με το να κάνουν έτσι, ακολουθώντας δηλαδή τον τρόπο της δημόσιας αποκάλυψης, θα αποκάλυπταν πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιους να παρακάμψουν το DRM στις συσκευές και έτσι θα μπορούσε να βρεθούν να αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη για κακούργημα και αστικές αγωγές, για υποβοήθηση της καταστρατήγησης του”.

Με λίγα λόγια, εξαλείφοντας τη νομική εφαρμογή του DRM -από την ποινική εφαρμογή, το μυαλό και όχι από το αστικό δίκαιο- αυτό θα καταστρέψει αποτελεσματικά όλα τα επιχειρηματικά μοντέλα που βασίζονται πάνω σε ιδιόκτητες (κλειστές) ψηφιακές πληροφορίες, τόσο στις “βιομηχανίες πληροφοριών” όσο και σε αυτές, τις αντίστοιχες βιομηχανίες, στον τομέα της μεταποίησης. Και αυτά τα μοντέλα είναι, η κύρια πηγή κέρδους στην/για την σημερινή παγκόσμια εταιρική οικονομία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, στοχαστές όπως ο Doctorow και ο Lawrence Lessig(link is external) (ένας από τους ιδρυτές των Creative Commons(link is external)) λένε ότι δεν είναι εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων -το μόνο που θέλουν είναι να τα μεταρρυθμίσουν και να τα καταστήσουν πιο λογικά και πιο σύγχρονα. Αλλά από ότι έχουμε δει παραπάνω, τα πνευματικά δικαιώματα είναι απολύτως εξαρτώμενα από τα μέτρα πολιτειακής αστυνόμευσης, όπως ο νόμος DMCA και οι διατάξεις για την λεγόμενη “πνευματική ιδιοκτησία” στις συμφωνίες “ελεύθερου εμπορίου” όπως η TPP (βλ. “TPP’s Copyright Trap(link is external)”/Η Παγίδα με τα Πνευματικά Δικαιώματα στην TPP, από το EFF), εξαρτώμενα για την όποια επιβίωσή τους σε οποιαδήποτε απόμακρη αναγνωρίσιμη μορφή.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε πως τα πνευματικά δικαιώματα θα έπαυαν να υπάρχουν ή να είναι εκτελεστέα εφαρμόσιμα σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά το τι θα απομείνουν από αυτά, έτσι και απουσιάσουν τα takedowns του νόμου DMCA και παύσουν οι ποινικές διώξεις για τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων (file-sharing); Θα απομείνει να είναι ένας γραφικός κόσμος πνευματικών δικαιωμάτων, όπως ήταν πίσω στην δεκαετία του 1970. Το κύριο αποτέλεσμα των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων θα ήταν για να αποφευχθεί η μαζική εκτύπωση/αναπαραγωγή μη εξουσιοδοτημένων εκδόσεων βιβλίων που βρίσκονται κάτω από πνευματικά δικαιώματα ή τα φυσικά αντίγραφα δίσκων για πώληση σε καταστήματα. Και αυτό θα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό για τους αναγνώστες και τους ακροατές από ότι ήταν πίσω στη δεκαετία του ’70, όταν η ενοχλητική ή κακή ποιότητα των φωτοτυπικών μηχανημάτων και των συσκευών εγγραφής σε κασέτες, ήταν η κύρια απειλή για την εκδοτική βιομηχανία και τις δισκογραφικές εταιρίες. Πίσω σε εκείνες τις ημέρες, η σχετική σημασία των πνευματικών δικαιωμάτων ως μηχανισμός για την μείωση της ενοικίασης ήταν περιθωριακή, σε σύγκριση με άλλες πηγές κέρδους του καπιταλισμού.

Το μοντέλο του ιδιόκτητου ψηφιακού καπιταλισμού με τον οποίο είμαστε εξοικειωμένοι σήμερα -το κεντρικό μοντέλο της παγκόσμιας αποτροπής για την εταιρική ενοικίαση- απολύτως εξαρτάται από την επιβολή μέτρων από ένα κράτος αστυνόμευσης, όπως είναι με την ποινικοποίηση της καταστρατήγησης του DRM, τα takedowns (χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία οποιουδήποτε είδους) περιεχομένου που βρίσκεται σε απευθείας σύνδεση (online) και που φέρεται ότι δεν τηρεί τα πνευματικά δικαιώματα και την κυβερνητική κατάσχεση των domain names στο διαδίκτυο και των web hosting servers, πάλι, χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία. Χωρίς όλα αυτά τα μέτρα, όλο το σημερινό οικοδόμημα των πνευματικών δικαιωμάτων, απλώς θα καταρρεύσει.

Αλλά ευτυχώς, το μοντέλο του καπιταλισμού είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένο, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση στην εκδίκαση της μήνυσης από το EFF (και εύχομαι να είναι καλό!). Ακόμα και αν μείνει η κατάσταση ως έχει, οι τεχνολογίες καταστρατήγησης προχωρούν τόσο γρήγορα, ώστε οι νέες εκδόσεις με τα σπασμένα DRM για τις νέες ταινίες και τα τραγούδια, συνήθως εμφανίζονται σε ιστοσελίδες torrent την ίδια σχεδόν μέρα που αυτά κυκλοφορούν και οι Millennials αποδέχονται πλέον τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων ως ένα απλό γεγονός της ζωής. Αυτή η κουλτούρα της καταστρατήγησης εξαπλώνεται τώρα και στις ακαδημαϊκές εκδόσεις με το SciHub(link is external). Πόσο καιρό λες να χρειασθεί μέχρι αυτή να επεκταθεί και στα ιδιόκτητα ανταλλακτικά και στο διαγνωστικό λογισμικό;

Όπως πάντα, όπως λέει ο σύντροφος στο Center for a Stateless Society(link is external), ο Charles Johnson(link is external) (“Counter-Economic optimism(link is external)”, Rad Geek People’s Daily, 7 Φεβρουαρίου 2009), μια ουγγιά καταστρατήγησης αξίζει όσο μια λίβρα λόμπυ.

Αρθρογράφος: Kevin Carson
Ο Kevin Carson είναι ένας ανώτερος συνεργάτης του Center for a Stateless Society (c4ss.org(link is external)) και κατέχει την έδρα Center’s Karl Hess Chair στην Social Theory(link is external). Αυτός είναι ένας mutualist και individualist αναρχικός, του οποίου η γραπτή εργασία περιλαμβάνει τα Studies in Mutualist Political Economy(link is external) [pdf αρχείο, 409 σελίδες στα αγγλικά], Organization Theory: A Libertarian Perspective(link is external) [pdf αρχείο, 655 σελίδες στα αγγλικά] και The Homebrew Industrial Revolution: A Low-Overhead Manifesto(link is external) [pdf αρχείο, 399 σελίδες στα αγγλικά], τα οποία είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο. Ο Carson έχει γράψει επίσης σε έντυπες εκδόσεις, όπως το The Freeman: Ideas on Liberty και σε μια ποικιλία από περιοδικά και blogs στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των Just Things, The Art of the Possible, P2P Foundation(link is external) και το δικό του Mutualist Blog(link is external).

διαβάστε περισσότερα εδώ:http://waves.pirateparty.gr/node/1203

…μετΕΝΦΙΑίσεις

Σύμφωνα με την κυρία Γεροβασίλη, η κυβέρνηση τήρησε τις προεκλογικές υποσχέσεις της!

Επομένως θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ήδη έχει αποκατασταθεί η 13η σύνταξη. Πιθανώς  να είμαστε στο δρόμο για την αποκατάσταση και της 14ης

Όσο για τον κ.Φλαμπουράρη, αυτός το έθεσε πιο… φιλοσοφικά. Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα όσον αφορά την πολιτική του κόμματός του και της κυβέρνησης, ισχυρίστηκε:  Αλλάξαμε θέσεις, για να μην αλλάξουμε αξίες!

Τώρα, βέβαια, «υπάρχει και μια μερίς που αντιστέκεται» (που έλεγε και ο αείμνηστος Λογοθετίδης), η οποία επιμένει:

Η κυβίστηση, η κωλοτούμπα, το άλλα λέω κι άλλα κάνω, η ασυνέπεια, η αναξιοπιστία, η κοροϊδία, το πολιτικό ψέμα και η πολιτική υποκρισία δεν συνιστούν «πολιτική αρχών». Συνιστούν πολιτική απάτη. Που, μάλιστα, όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο δυσκολότερο γίνεται να την ξεχωρίσεις ή να την διαχωρίσεις από την πολιτική βρωμιά.

Ορισμένοι, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι είναι ξεπερασμένο και σε μεγάλο βαθμό ανώφελο να καταγράφει κανείς την πολιτική απάτη. Ότι εν πάση περιπτώσει «έτσι είναι η πολιτική, όλοι ψέματα λένε», κι ως εκ τούτου έτσι θα (πρέπει να) μάθουμε να πορευόμαστε. Αναζητώντας τον λιγότερο ψεύτη ανάμεσα στους ψεύτες…

Η στήλη, αντιθέτως, δεν παραιτείται να πιστεύει ότι υπάρχει κάτι που είναι ακόμα χειρότερο, ακόμα πιο επικίνδυνο, πιο καταστροφικό, ειδεχθέστερο ακόμα κι από την πολιτική απάτη: Ο εθισμός στην απάτη. Το να συνηθίσεις την απάτη. Να την θεωρήσεις σαν κάτι «φυσικό». Σαν μια «κανονικότητα».

Όχι! Ο εθισμός στην απάτη είναι ειδεχθέστερος ακόμα κι από την ίδια την εξαπάτηση. Γιατί σε κάνει δούλο. Σε κάνει ραγιά. Σε βυθίζει στην αποδοχή της σαπίλας. Σε σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο που μπορεί να σκοτώσει κάτι: Σε πεθαίνει από μέσα σου.

    Είναι αυτό που έλεγε ο Καμύ: Πιο τραγικό κι από τη δυστυχία είναι να συνηθίσεις τη δυστυχία.

Το πολιτικό ψεύδος, λοιπόν, παρότι με αυτό έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές Ελλήνων, δεν είναι  η «κανονικότητά μας». Ούτε είναι δείγμα «σοφίας» να αποδεχόμαστε τα συγχωροχάρτια που μοιράζουν στους εαυτούς τους οι ψεύτες, συγκρίνοντας τα δικά τους («μικρότερα») ψέματα με τα («μεγαλύτερα») ψέματα των άλλων ψευτών.

Το πολιτικό ψεύδος είναι η πρώτη – και απολύτως επαρκής – απόδειξη όχι μόνο της πολιτικής αναξιοπρέπειας εκείνου που το μεταχειρίζεται, μα και της ιδιοτέλειας των συμφερόντων που εξυπηρετεί υπέρ της ολιγαρχίας, παρότι καμώνεται – πάντα – ότι η πολιτική του ασκείται στο όνομα του «Έθνους».

Και, μάλιστα, ποιού έθνους; Εκείνου που ο εθνικός του ποιητής εδώ και διακόσια χρόνια φωνάζει: «Εθνικόν είναι το αληθές»!

Γι’ αυτό επιμένουμε: Όπου συναντάς την πολιτική εξαπάτηση, όποια μεταμφίεση κι αν χρησιμοποιεί, πρέπει να καθίσταται το έγκλημά της όσο πιο ατιμωτικό γίνεται. Πως; Δια της δημοσιοποίησής του! Ξανά, ξανά και ξανά!

Επομένως, μιας και τούτες τις ώρες αρχίζουν να αποστέλλονται τα νέα ραβασάκια του (και αντισυνταγματικού κατά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) ΕΝΦΙΑ, ας πάρουμε μια… ξεγυρισμένη γεύση πολιτικής απατεωνιάς.

Δόση πρώτη: 

Δόση δεύτερη:

Υστερόγραφο: Γνωρίζουμε ότι κάποιοι – το έχουν ξανακάνει – θα πουν: «Μμμμ, ωραίος κομμουνιστής ο Μπογιόπουλος, πήρε ένα βίντεο που έφτιαξε η ομάδα Μουρούτη για να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ»…
Απάντηση:
α) Μας είναι αδιάφορο ποιος έφτιαξε αυτό κι όλα τα βίντεο που καταγράφουν την απάτη και το ψεύδος του ενός και του άλλου. Μάλιστα τους προτρέπουμε να βγάζουν ο ένας στη φόρα τις βρωμιές του άλλου, ώστε να μας τροφοδοτούν με υλικό για τα άπλυτά τους.
β) Δεν μας είναι καθόλου (μα καθόλου) αδιάφορο που ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του και την προπαγάνδα του – και μάλιστα διασύροντας την έννοια «Αριστερά» – πάει να «ξεπλύνει» τόσο την καταστροφική πολιτική και την πολιτική ψευτιά των Ζαππείων, όσο και την πολιτική απάτη της «μονταζιέρας» των προηγούμενων.
γ) Εμείς, την πολιτική απάτη, μαζί με το ξεπούλημα, με την πολιτική των Μνημονίων, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των χαρατσιών κοκ, τόσο των γαλαζοπράσινων όσο και των τωρινών, δεν τα συμψηφίζουμε. Σε κάτι τέτοια κόλπα αρέσκονται οι φίλοι της Κουμουνδούρου, της Χαρ.Τρικούπη και της Συγγρού. Για να βγάζουν «καθαρούς» τους μεν ή τους δε. Δια του συμψηφισμού. Λες και η βρωμιά της πολιτικής απάτης… συμψηφίζεται. Εμείς, αντιθέτως, όλα αυτά, και τις μεταμφιέσεις των πρώην και τις μεταμφιέσεις των νυν, τα προσθέτουμε. Γιατί, πολύ απλά, είναι σκάρτοι και «βλάπτουν τη Συρία» όλοι τους, το ίδιο.

Νίκος Μπογιόπουλος – http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/406094,metENFIAiseis.html

2016: στη νεοφιλελεύθερη Βουλγαρία 92χρόνη πουλάει πίνακες για να ζήσει

… αυτη, η κόρη της κι ο εγγονός!

babaΗ γιαγιά Κοσταντίνκα, 92 ετών πουλάει τα έργα της στους δρόμους της αγοράς Τσατάλτζα.   Δεν διαμαρτύρεται για τίποτα, αλλά τα πόδια της δεν αντέχουν. Μου χαμογέλασε και ήσυχα ζήτησε συγγνώμη που δεν μπορούσε να σταθεί …. novavarna.net

Socialism is a great product. When will the left give it the hard sell?

Rutger Bregman

It’s not enough to have your heart in the right place. The arguments will only be won with energy and uplifting ideas

It’s a perplexing question: why has so little changed since 2008? If your recall is a little hazy, 2008 was the year the world woke up to a banking crisis of epic proportions, a crisis borne of blind faith in market wisdom and an utter lack of public oversight. But in a bizarre twist, the parties who benefited from the bust were the conservatives (the people who glibly told voters it was all the government’s fault) and the xenophobes (who blamed it all on terrorists and immigrants, who steal our jobs yet are too lazy to work).

So why isn’t the left coming up with some real alternatives? There are volumes to be written about this conundrum, but I’d like to venture one simple explanation: the eternal return of underdog socialism.

It’s an international phenomenon, observable among legions of leftwing thinkers and movements, from trade unions to political parties, from columnists to professors. The world view of the underdog socialist is encapsulated in the notion that the establishment has mastered the game of reason, judgment and statistics, leaving the left with emotion. Its heart is in the right place. The underdog socialist always has his or her back against the wall. Warily they watch the neoliberals, the multinationals and the Eurocrats advance, but can’t bring themselves to do much more than whimper: “Come on guys, do we have to?”

An MP from the Flemish Green party recently asked me: “Yes, but isn’t the government deficit too high?” She stared in disbelief when I answered that the deficit was actually too low. Jeremy Corbyn still hasn’t offered any convincing vision that resonates beyond his most devoted fans.

Meanwhile, the Socialist party in France and Germany’s Social Democratic party are moving farther towards the middle of the road. In my own country, the Netherlands, the vacuous governing social democrat party seems to believe it will be able to inch its way up the polls if only economy shows some limited growth. “The left has failed to come up with ideas that are economically sound and politically popular beyond ameliorative policies such as income transfers,” the economist Dani Rodrik recently wrote.

The underdog socialist has a surfeit of compassion and finds prevailing policies deeply unfair – seeing the achievements of the 20th century crumbling to dust, and rushing in to salvage what he can. But when push comes to shove, the underdog socialist caves in to the arguments of the opposition, always accepting the premise upon which the debate takes place. “National debt is out of control, but we can make more programmes income-dependent … Fighting poverty is terribly expensive, but it’s part of being a civilised nation … Taxes are high – but each according to his ability.”

Reining in and restraining, that’s the sole remaining mission of the underdog socialists. Anti-austerity, anti-privatisation, anti-establishment: one is left to wonder, what are underdog socialists actually for? Time and again, they side with society’s unfortunates: poor people, dropouts, asylum seekers, disabled people and the discriminated. They decry Islamophobia, homophobia and racism. Meanwhile, they obsess over the proliferation of “rifts” dividing the world into blue-collar and white-collar, poverty and wealth, ordinary people and the 1%, and vainly seek to “reconnect” with a constituency that has long since packed its bags.

But the underdog socialists’ biggest problem isn’t that they are wrong. They are not. Their biggest problem is that they’re dull. Dull as a doorknob. They’ve got no story to tell; nor even the language to convey it in. Having arrived at the conclusion that politics is a mere matter of identity, they have chosen an arena in which they will lose every time.

And too often, it seems as if leftists actually like losing. As if all the failure, doom and atrocities mainly serve to prove they were right all along. “There’s a kind of activism,” Rebecca Solnit remarks in her book Hope in the Dark, “that’s more about bolstering identity than achieving results.”

One thing Donald Trump understands very well is that most people prefer to be on the winning side (“We’re going to win so much. You’re going to get tired of winning.”) They resent the pity and paternalism of the good Samaritan. The always-impending apocalypse – whether the next financial crash or unavoidable climate disaster – is not a great motivator.

What the underdog socialist has forgotten is that the story of the left ought to be a narrative of hope and progress. By that I don’t mean a narrative that only excites a few hipsters who get their kicks philosophising about “postcapitalism” after reading some deadly dull tome. The greatest sin of the academic left is that it has become fundamentally aristocratic, writing in bizarre jargon that makes cliches seem abstruse. If you can’t explain your ideal to a fairly intelligent 12-year-old, it’s probably your own fault. What we need is a narrative that speaks to millions of ordinary people. It all starts with reclaiming the language of progress.

Reforms? Hell, yes. Let’s give the financial sector a real overhaul: hike those buffers, carve up those banks, and give those tax paradises a run for their money. And after that, let’s reinvent the welfare state and eradicate poverty for good – now that’s an investment that will pay for itself.

Meritocracy? Bring it on. Let’s finally pay people according to their real contributions. Waste collectors, nurses and teachers would get a substantial raise, obviously, while quite a few lobbyists, lawyers and bankers would see their salaries dive into the negatives. If you want to do a job that hurts the public, go right ahead. But you’ll have to pay for the privilege.

Innovation? Totally. And who better to get us started than history’s biggest venture capitalist: government. Almost every groundbreaking innovation is financed by taxpayers, after all: every sliver of fundamental technology in your iPhone (capacitive sensors, solid-state memory, the click wheel, GPS, internet, cellular communications, Siri, microchips, and the touchscreen) was invented by researchers on the government payroll.

Efficiency? That’s the whole point. Think about it: every pound invested in a homeless person returns triple or more in savings on care, police and court costs. Just imagine what the eradication of child poverty might achieve. Solving these kinds of problems is a whole lot more efficient than “managing” them.

Cut the nanny state? Spot on. Let’s axe those senseless reemployment courses for the out of work, quit drilling and degrading benefit recipients, and put paid to the biggest paperwork proliferator in the western hemisphere: the unleashing of “market forces” in health care.

Freedom? It’s what the left has dreamed of all along. As we speak, 37% of Brits are stuck in “bullshit jobs” that even the people doing them consider meaningless. It’s high time we all got the freedom to strive for our full potential. How? Universal basic income.

But first, the underdog socialists will have to stop wallowing in their moral superiority. Everyone who reckons themselves progressive should be a beacon of not just energy but ideas, not only indignation but hope, and equal parts ethics and hard sell. Ultimately, what the underdog socialist lacks is the most vital ingredient for political change: the conviction that there truly is a better way.

Rutger Bregman is the author of Utopia for Realists: The Case for a Universal Basic Income, Open Borders and a 15-hour Workweek

https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/aug/19/socialism-left-hard-well-morally-superior-right?CMP=twt_gu

Ολυμπιακοί Αγώνες: Γιορτή μάσας, ντόπας, μίζας…

Η ίδια η μυθολογία γύρω από τη γέννηση των Αγώνων πιστοποιεί ότι η ύστερη εξιδανίκευσή τους, λίγη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οι Αγώνες δεν ήταν μόνο στέφανοι και κότινοι, δεν ήταν μόνο κλέη και αρετή ψυχής μέσα σε ρωμαλέα σώματα. Ηταν και εξαγορές, ήταν και δολιοφθορές, ήταν και απάτες, ήταν και δωροδοκίες, ήταν και ντόπινγκ…

Από τη γέννησή τους, κιόλας, οι Ολυμπιακοί Αγώνες εμφανίζονται συνυφασμένοι με το δόλο. Οι αξεπέραστοι «παραμυθάδες» Ελληνες φρόντισαν να ενσωματώσουν στο μύθο για τη γέννηση των Αγώνων τη δολιότητα. Ετσι ο Πέλοπας, ο ιδρυτής των Αγώνων, αναδείχτηκε μέγας ηγεμόνας της Πελοποννήσου, αφού πρώτα εξόντωσε τον Οινόμαο με όχι και τόσο έντιμο τρόπο: Δωροδόκησε τον ιπποκόμο του Οινόμαου, τον Μυρτίλο και ο τελευταίος αφαίρεσε τους ήλους από τους τροχούς του άρματος του Οινόμαου. Στην αρματοδρομία ο Οινόμαος σκοτώθηκε και ο νικητής πια Πέλοπας, αφού νυμφεύτηκε την κόρη του Οινόμαου, την Ιπποδάμεια, αναδιοργάνωσε τους Αγώνες προς …τιμήν του πεθερού του. Προηγουμένως, όπως είπαμε, τον είχε δολοφονήσει…

Δύσκολα θα βρει κανείς στους Ολυμπιακούς Αγώνες νικητές «ταπεινούς το γένος». Ο Κόροιβος, πρώτος Ολυμπιονίκης στο στίβο, ένας απλός μάγειρος από την Ηλεία, είναι μάλλον η εξαίρεση, αφού οι Ολυμπιακοί Αγώνες των πρώτων αιώνων της κλασικής Ελλάδας ήταν περισσότερο υπόθεση των αριστοκρατών. Επρεπε να είσαι εύπορος, για να μπορείς να επωμιστείς την πολυήμερη μετάβαση στην Ολυμπία, να προπονηθείς και να επιστρέψεις στην πόλη σου, αν δεν είχες εξασφαλίσει τα προς το ζην. Λίγοι είχαν αυτή τη δυνατότητα και όχι φυσικά οι φτωχοί. Ο Κόροιβος ήταν τυχερός λόγω εντοπιότητας…

Η νίκη στην Ολυμπία δεν παρείχε μόνο δόξα. Ηταν και το εφαλτήριο για «άγη». Οπως το «Κυλώνειον άγος», από το όνομα του Ολυμπιονίκη Κύλωνα, που ξιπασμένος από τη νίκη του στην Ολυμπία, θα επιχειρήσει να καταλάβει την Αθήνα και να αναδειχτεί τύραννος. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δε, δεν προσέδιδαν μόνο τιμή και αναγνώριση. Προσέδιδαν και περιφρόνηση. Η συμμετοχή στους Αγώνες δεν ήταν πάντα το παν. Ο Πίνδαρος καταγράφει ότι οι ηττημένοι απέφευγαν κατά την επιστροφή τους στις πόλεις τους τις δημόσιες εμφανίσεις, καθώς οι ειρωνείες των συντοπιτών τους ήταν αβάσταχτες.

Οσο για το «ευ αγωνίζεσθαι» είναι πολύ ωραίο, για να είναι αληθινό. Κατ’ αρχήν, στις αρματοδρομίες νικητές αναδεικνύονταν οι ιδιοκτήτες των αλόγων και όχι οι αναβάτες – δούλοι. Επίσης, έδιναν και έπαιρναν οι εξαγορές διακεκριμένων αθλητών, για να αποσκιρτήσουν από την πατρίδα τους και να αγωνιστούν ως εκπρόσωποι άλλων πόλεων. Ούτε οι δωροδοκίες έλειπαν, όπως του Κάλλιππου, που πλήρωσε τους αντιπάλους του και αναδείχτηκε νικητής. Και φυσικά τα περί «εκεχειρίας», για αγώνες που ουσιαστικά συνιστούσαν προπαρασκευή στρατιωτών, δεν αναιρούν τις αγριότητες που συντελούνταν. Σε σημείο που μέχρι και νόμο αναγκάστηκαν να εισαγάγουν οι Αθηναίοι, για να μη διώκονται όσοι αθλητές φόνευαν αντιπάλους τους στην πάλη ή στο παγκράτιο.

Στους Ολυμπιακούς της αρχαιότητας συνυπήρχε, λοιπόν, το «ωραίο» και «αγαθό» με το «ευτελές» και την «ύβρι». Ο κανόνας «κλέψε αρκεί να μη σε δουν» ίσχυε και κει. Εκεί είναι και η μέγιστη διαφορά τους με το σήμερα. Οτι σήμερα οι σφετεριστές του περίφημου ολυμπιακού πνεύματος δεν ενδιαφέρονται, πια, ακόμα και να τους βλέπουν να «κλέβουν».

«Σοφά» έπρατταν οι ελλανοδίκες που απέφευγαν να ρωτήσουν την καταγωγή των αθλητών που έπαιρναν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας. Περιορίζονταν να καταγράφουν το όνομά τους. Βλέπετε, είχαν λόγους…

Οταν το 488 π.Χ. ο Αστυλος ο Κροτωνιάτης στέφθηκε Ολυμπιονίκης στο δίαυλο, ο τύραννος των Συρακουσών, ο Ιέρων, σκέφτηκε ένα ωραίο «κόλπο» για να αποκτήσει φήμη και ακτινοβολία. Δωροδόκησε τον Αστυλο ώστε στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες να εμφανιστεί στο στάδιο σαν… Συρακούσιος. Οπερ και εγένετο, ο Αστυλος νίκησε και στους επόμενους Αγώνες, αλλά οι συντοπίτες του, οι Κροτωνιάτες – παρά τους ύμνους που γράφτηκαν για τον αθλητή αλλά και για τον… «ανάδοχό του», τον τύραννο των Συρακουσών – μάλλον εκνευρίστηκαν. Αυτό τουλάχιστον μας πληροφορεί ο Παυσανίας (και καταγράφει ο Κ. Σιμόπουλος στο βιβλίο του «Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες», εκδόσεις «Στάχυ»), που αναφέρει ότι οι Κροτωνιάτες, αφ’ ενός, αποκαθήλωσαν τον ανδριάντα που είχαν στήσει προς τιμήν του Αστυλου, αφ’ ετέρου, μετέτρεψαν το σπίτι του σε φυλακή…

Οσο για τον τύραννο Ιέρωνα, τόσο Ολυμπιακό ήταν το «ιδεώδες» (από τότε ακόμα) που συνέχισε την ενασχόλησή του με τους Ολυμπιακούς, και μάλιστα το 472 π.Χ. στέφθηκε και ο ίδιος Ολυμπιονίκης, δωροδοκώντας τους ελλανοδίκες και εξαγοράζοντας τους αντιπάλους του. Βλέπετε, οι «χορηγοί» είχαν ανέκαθεν μια άλλου είδους αντιμετώπιση…

Το… «άθλημα» της εξαγοράς, των δωροδοκιών και των… «υιοθεσιών» αθλητών – όπως μας πληροφορούν οι ίδιες πηγές – ήταν πολύ ανεπτυγμένο και τότε. Πολλούς αιώνες πριν ακόμα ο Αργεντινός Χουάν Ραμόν Ρότσα βαφτιστεί σαν «Μπουμπλής» από το… Αιγάλεω, ο τύραννος των Συρακουσών, ο Διονύσιος, είχε εξαγοράσει τον πυγμάχο Αντίπατρο από τη Μυτιλήνη, για να εμφανιστεί στους Αγώνες σαν Συρακούσιος.

Πολλούς αιώνες πριν ο Λατινοαμερικανός Εδουάρδος Ρικάνε βαφτιστεί σαν «Κοντογεωργάκης» από τη… Χίο, και πριν ο Πάστερνακ μετονομαστεί σε… «Παστερνάκης», η Εφεσος είχε κι αυτή «υιοθετήσει» τον Ολυμπιονίκη Σωτάδη για να παρουσιαστεί στους επόμενους Αγώνες σαν Εφέσιος, παρότι ήταν από την Κρήτη. Στους Κρητικούς, όμως, δεν άρεσαν αυτά τα πράγματα, γι’ αυτό και εξόρισαν τον Σωτάδη.

Εν κατακλείδι: Μπράβο στα παιδιά που στους προηγούμενους Ολυμπιακούς διακρίθηκαν με το ελληνικό εθνόσημο, από τον Τζαρτζίλ Ζβιανταουρί, τον Κάχι Καχιασβίλι, τον Καλλίνικο Κρεάνκα, στον Ασλανασβίλι, ανεξάρτητα αν κατάγονταν από τη Γεωργία, από την Αιθιοπία, ή από την Αμφιλοχία.

Αλλά, ντροπή και αίσχος σε όλους αυτούς τους αθλίους που μας τους σύστηναν με ελληνομεταμφιεσμένα ονόματα, που τους έκαναν να κρύβουν την (πραγματική) γλώσσα τους και την (πραγματική) καταγωγή τους, που για τις ανάγκες της αθλιότητάς τους άλλαζαν εκτός από το όνομα και τους… γονείς τους, και μετά άρχιζαν κι από πάνω τα γνωστά τους καραγκιοζιλίκια περί «ελληνικής ψυχής»…

Πιερ ντε Κουμπερτέν. Γάλλος βαρόνος. Αριστοκράτης. Και «αναμορφωτής». Των Ολυμπιακών Αγώνων. «Δόξα και τιμή στον Κουμπερτέν», αναφωνούν οι εξωνημένοι «Πίνδαροι» του σύγχρονου ολυμπιακού «ιδεώδους». Πράγματι. Ενας ρατσιστής και μισογύνης, ένας θαυμαστής του Χίτλερ και «αρχικλέφτης» (όπως τον αποκαλούσε ο Τύπος της Αθήνας στους πρώτους Αγώνες του 1896) αποτελεί το ιδανικό πρότυπο «γενάρχη» για τους «αθάνατους» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Και τι άλλο να έχει για πρότυπο η ΔΟΕ. Ενας ρατσιστής (ο Κουμπερτέν) και ένας φασίστας (ο Σάμαρανκ) την κυβέρνησαν για πάνω από 50 χρόνια. Δίπλα τους μια σειρά από «αξιότιμες» φιγούρες, ανάμεσα στις οποίες δεν έλειψαν εκείνες του Κίσινγκερ, του Γλύξμπουργκ κ.ά.

Ο Γάλλος «αναμορφωτής» μας, λοιπόν, διακατεχόταν από υψηλά «ιδανικά». Ηταν εκείνος που στην Ολυμπιάδα του Σεντ Λούις, το 1904, είχε την «ανθρωπιστική ιδέα» να οργανωθούν «ανθρωπολογικοί αγώνες», στους οποίους πήραν μέρος οι «άγριοι» – σύμφωνα με τον Κουμπερτέν – άνθρωποι, δηλαδή οι ινδιάνοι και οι μαύροι. Στόχος αυτών των εκτός επίσημου προγράμματος αγώνων, ήταν να μελετηθεί η αθλητική συμπεριφορά του «κατώτερου» ανθρώπινου είδους…

Κατά τον Κουμπερτέν οι αθλητές έπρεπε να είναι «ιππότες» και «ανδρείοι», ιδιότητες που δεν αναγνώριζε πέραν της φυλής των λευκών. Την ίδια εποχή, δε, στη Γαλλία εκδηλωνόταν κύμα συμπαράστασης υπέρ του Ντρέιφους. Αλλά ο Κουμπερτέν, πιστός στις αρχές του, είχε σοβαρούς λόγους να πολεμά τον Ντρέιφους. Ο λοχαγός, βλέπετε, εκτός των άλλων ήταν ένας «παλιο-Εβραίος»…

Εκτός από τις υπόλοιπες «αρετές» του, ο βαρόνος είχε και μια ακόμα: Ηταν μισογύνης. Η εποχή μπορεί να τον είχε ξεπεράσει, αλλά αυτός επέμενε: «Μία αποστολή έχουν οι γυναίκες, να στεφανώνουν τους νικητές, όπως ακριβώς στην αρχαία Ελλάδα», έλεγε. Ακόμα και μετά την Ολυμπιάδα του 1928, στην Ολλανδία, όντας πια επίτιμος πρόεδρος της ΔΟΕ, δεν έκρυβε τη δυσφορία του: «Προσωπικά δεν εγκρίνω τη συμμετοχή γυναικών σε δημόσια αγωνίσματα», επαναλάμβανε.

Ο Κουμπερτέν σίγουρα θα πρέπει να πέθανε «αναπαυμένος». Ενα χρόνο πριν το θάνατό του είδε το δημιούργημά του, το σύμβολο των 5 ολυμπιακών κύκλων, να γίνεται, με την άδειά του φυσικά, το έμβλημα του πολεμικού ναυτικού των ναζί. Και όχι μόνο. Η Ολυμπιάδα του 1936 παραδόθηκε εξ ολοκλήρου στον Χίτλερ, που στο Βερολίνο, πέραν όλων των άλλων, σήκωσε και το πρώτο στην ιστορία των Αγώνων «Ζέπελιν», που υπερίπτατο πάνω από το Ολυμπιακό Στάδιο, στολισμένο με τη «σβάστικα» και διαφημίζοντας τα λάβαρα του ναζισμού.

Κάποιοι, κρυμμένοι πίσω από το βολικό παραβάν της ιστορικής αποσιώπησης, ίσως ισχυριστούν ότι μετά τον Κουμπερτέν «οι εποχές άλλαξαν». Ανάμεσά τους θα δείτε να συνωστίζονται και μερικοί πατριώτες μας από αυτούς που φιλούσαν και αγκάλιαζαν με λατρεία τον Σάμαρανκ, όταν εκείνος ανακοίνωσε το 1996 το περίφημο «is… Athens». Εχουν κάθε λόγο οι άνθρωποι να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους. Αλλωστε δεν είναι και πολύ «τιμητικό» να ασπάζεσαι και να υποκλίνεσαι στον επί 40 χρόνια οπαδό, συνεργάτη, βουλευτή και υπουργό του Φράνκο…

Παμε στο «σωτήριον έτος» 2004. Τόπος: Αθήνα. Στις 4 Αυγούστου γίνεται δεκτός στην ελληνική πρωτεύουσα – με τιμές αρχηγού κράτους – ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ κ. Ζ. Ρογκ. Την ίδια ακριβώς ημέρα μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό πρόγραμμα του BBC μια εκπομπή. Ιδιαίτερη εκπομπή. Ιδού το περιεχόμενό της (όπως καταγράφεται στην ιστοσελίδα του BBC):

«Μετά από προηγούμενα σκάνδαλα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας εμφανίζονται σαν μια επιστροφή στις ολυμπιακές αξίες. Ωστόσο, υπάρχουν αποδείξεις ότι η ψήφος ενός μέλους της ΔΟΕ – το κλειστό κλαμπ που ελέγχει τους Αγώνες – εξακολουθεί να προσφέρεται προς πώληση. Μετά από ενός έτους έρευνα, το «Πανόραμα» ανακάλυψε τι πρέπει να δώσεις για να πάρεις τους Αγώνες. Και η απάντηση είναι πολύ απλή: Μετρητά!

» Συνεργάτες της εκπομπής εμφανίστηκαν ως σύμβουλοι μεγάλων επιχειρηματιών που επιθυμούσαν την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο. Οι άνθρωποι που υποστήριξαν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν τις απαραίτητες ψήφους είναι βετεράνοι της ολυμπιακής οικογένειας: Επαγγελματίες ατζέντηδες που στο παρελθόν έχουν πληρωθεί με εκατοντάδες χιλιάδες λίρες από προηγούμενες διεκδικήτριες πόλεις, για να εξασφαλίσουν τις ψήφους των αθανάτων. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν διασυνδέσεις και επιρροή μέσα στη ΔΟΕ. Ολοι ισχυρίζονται ότι έχουν ήδη δεχτεί προτάσεις για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους από τις διεκδικήτριες πόλεις του 2012.

»Μέλος της ΔΟΕ πουλάει ψήφους (…). Ο Βούλγαρος Ιβάν Σλάβκοφ (σ.σ: μέλος της ΔΟΕ) βιντεοσκοπήθηκε κρυφά από το πρόγραμμα της τηλεόρασης του BBC, να συζητά με ποιον τρόπο μπορούν να εξαγοραστούν οι ψήφοι άλλων μελών της ΔΟΕ. Τέσσερις ατζέντηδες των Αγώνων βιντεοσκοπήθηκαν, δε, να λένε ότι μπορούν να εξασφαλίσουν σχεδόν τις μισές από τις ψήφους που είναι απαραίτητες…

»Σύμφωνα με τους κανόνες της ΔΟΕ, τα μέλη της απαγορεύεται να έχουν οποιαδήποτε επαφή με άτομα ή εταιρίες των οποίων η δραστηριότητα δε συνάδει με τις βασικές αρχές του ολυμπιακού χάρτη. Ωστόσο, ο «προφέσορ» Σλάβκοφ συζητά ανοιχτά με το «NewLondonVentures» – μια ψεύτικη εταιρία που ίδρυσε η εκπομπή – για τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν οι ψήφοι διά της πλαγίας οδού… Ο αθάνατος Σλάβκοφ είπε ότι είναι ανοιχτός σε διαπραγματεύσεις, σχετικά με τον τρόπο που ο ίδιος θα ψηφίσει για την ανάθεση των Αγώνων. Και πρόσθεσε: Αλλα μέλη της ΔΟΕ για να καθορίσουν την ψήφο τους ζητούν επιχειρηματικά συμβόλαια. Η συνάντηση με τον αθάνατο κανονίστηκε από το ΓκόρανΤάκατς, έναν από τους τέσσερις ατζέντηδες που ειδικεύονται να βοηθούν πόλεις να κερδίζουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι ρεπόρτερ του BBC εμφανίστηκαν σαν σύμβουλοι των επιχειρηματιών πελατών τους από το Ανατολικό Λονδίνο, που επιδιώκουν να γίνουν οι Ολυμπιακοί στην πόλη τους. Συναντήθηκαν με 4 ατζέντηδες που υποστήριξαν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν συνολικά 54 ψήφους. Μόλις 9 λιγότερες από τις 63 που χρειάζονται για να κερδίσει μια πόλη τους Αγώνες. Ο κ.Τάκατς ονομάτισε περισσότερα από 30 μέλη της ΔΟΕ, που, όπως είπε, μπορεί να τους πλησιάσει για να διαπραγματευτεί την ψήφο τους υπέρ του Λονδίνου».

Αυτά μεταδόθηκαν (4/8/2004) από το BBC ενώ στην Ελλάδα η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της είχαν ανακηρύξει τους Ολυμπιακούς της Αθήνας σαν την «νέα ΜεγάληΙδέα του Εθνους»…

«Μια μαφία μαρκησίων, κομήτων, δισεκατομμυριούχων και λευκών».

Αυτή ήταν η λιτή και προπαντός «ευθύβολη» διατύπωση που είχε επιλέξει πριν χρόνια ο Φιντέλ Κάστρο για να περιγράψει τι εστί ΔΟΕ.

Για τις σχέσεις της ΔΟΕ με τα ιδανικά του ολυμπισμού έχει επίσης μιλήσει ο Μονταλμπάν. Στο μυθιστόρημά του «Σαμποτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες», αρχικά βάζει τον Σάμαρανκ να απευθύνεται στον ήρωά του, τον Πέπε Καρβάλιο, λέγοντας: «Να έχετε υπόψη ότι το κίνημά μας είναι ένα φιλοσοφικό και φιλανθρωπικό κίνημα». Αλλά ακολούθως ο συγγραφέας προσθέτει: «Ακούγοντας αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ορισμένα μέλη της ΔΟΕ έπεσαν καταγής και τραντάζονταν από τα διαβολικά θα ‘λεγε κανείς χάχανα»…

Ας θυμηθούμε σε ποιους είχε στρώσει κόκκινα χαλιά πριν από δώδεκα χρόνια η ελληνικη πλουτοκρατία. Η ΔΟΕ, λοιπόν: Ενα κλειστό κλαμπ από δούκες, πρίγκιπες, μαχαραγιάδες, τέως και νυν άνακτες (από Λιχνεστάιν μέχρι Γλίξμπουργκ), «νονούς» του ποδοσφαίρου, όπως ο Μπλάτερ της FIFA (που πριν εκλεγεί «αθάνατος» είχε «εκπαιδευτεί» από την «Adidas»), και με επίτιμα μέλη της άτομα της …ποιότητας του Κίσινγκερ.

Μια λέσχη κλειστή. Με χουντικές εσωτερικές διαδικασίες. Με προέδρους δεκαετούς θητείας. Μια κλίκα που η σχέση της πλειοψηφίας των μελών της με τον αθλητισμό (όπως του «αθάνατου» αντιπροέδρου του τηλεοπτικού κολοσσού NBC) είναι αντιστρόφως ανάλογη της σχέσης τους με τις πολυεθνικές-«χορηγούς». Μια κλίκα με «ευγενική» καταγωγή.

Πράγματι: Από τη γέννηση κιόλας της ΔΟΕ, στα πρώτα 14 μέλη της συμπεριλαμβάνονταν πέντε «κόντηδες», «βαρόνοι» κλπ., δύο στρατιωτικοί, τρεις πανεπιστημιακοί με «προεξάρχουσα» μορφή τον ρατσιστή Κουμπερτέν, και όλοι τους – φυσικά – μεγαλοαστοί.

Υπάρχει ένα άθλημα στο οποίο μέλη της ΔΟΕ επιδεικνύουν άριστες – «ολυμπιακές»! – επιδόσεις: Το «άθλημα» της …μίζας. Στο οποίο συμμετέχουν ακόμα και οι πλέον υψηλόβαθμοι. Οπως ο καταδικασθείς πρώην αντιπρόεδρος της ΔΟΕ, ο ΚιμΟυνΓιονγκ (σ.σ.: «Ο πιο αξιόπιστος σύμβουλός μου», είχε πει γι’ αυτόν ο Σάμαρανκ), που εκτός του ότι «λαδωνόταν» ήταν και καταχραστής. Πριν από αυτόν είχαν ήδη εντοπιστεί άλλα 12 μέλη της ΔΟΕ που τα «πιάσανε» (περί το 1 εκατ. δολάρια) για να πάνε οι χειμερινοί Ολυμπιακοί στο Σολτ Λέικ Σίτι. Είδαμε παραπάνω πως το BBC έβγαλε στη «φόρα» ότι μέλη της ΔΟΕ και ατζέντηδες των Αγώνων διαπραγματεύονταν το «ρεγάλο» τους για να ψηφίσουν υπέρ του Λονδίνου για την ανάληψη των Ολυμπιακών του 2012.

Οσο για τους Γερμανούς, που είχαν αναλάβει να προωθήσουν την υποψηφιότητα του Βερολίνου για τους Ολυμπιακούς του 2000, όταν η πόλη τους έχασε από την Ατλάντα (δηλαδή την «Κόκα Κόλα»), δήλωσαν ότι από την έρευνά τους προέκυπτε πως μόνο οι 7 από τους 94 τότε «αθανάτους» δεν ήταν εξαγοράσιμοι…

Οσο αργυρώνητος είναι στην τσέπη ο μηχανισμός της ΔΟΕ, άλλο τόσο αντιδραστικός είναι στην ψυχή. Η ΔΟΕ ήταν που αφαίρεσε τα μετάλλια των δυο μαύρων Αμερικανών Ολυμπιονικών το 1968 όταν αυτοί διαμαρτυρήθηκαν για τη στάση της χώρας τους, των ΗΠΑ, απέναντι στους ομοφύλους τους. Η ΔΟΕ ήταν που «χαιρέτισε» τη δολοφονία 400 διαδηλωτών από τη μεξικανική κυβέρνηση παραμονή των Αγώνων. Που έδωσε τους Ολυμπιακούς του ’36 στον Χίτλερ όταν ήδη από το 1935 είχε επισημοποιηθεί η ρατσιστική ναζιστική νομοθεσία. Που επιβράβευσε τη σαραντάχρονη δικτατορία στην Κορέα αναθέτοντας τους Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Και που φυσικά είχε 20 χρόνια επικεφαλής τον φασίστα Σάμαρανκ.

Το πρώτο μεγάλο «μπαμ» έγινε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ρώμης, το 1960. Ο Κουρτ Γιένσεν, ποδηλάτης από τη Δανία, ξεψυχάει πάνω στο κουλουάρ. Η νεκροψία που διενεργείται αποκαλύπτει έναν οργανισμό «τίγκα» στις αμφεταμίνες…

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η Φλόρενς Γκρίφιθ, Αμερικανίδα σπίντερ, πρωταθλήτρια και πολυ-ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα της Σεούλ, ξαφνικά πεθαίνει από τριπλή (!) καρδιακή προσβολή. Ηταν μόλις 39 ετών. Η νεκροψία αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, σκλήρυνση των πνευμόνων. Πολύ περίεργο «εύρημα» (σκλήρυνση πνευμόνων) για μια αθλήτρια των δρόμων ταχύτητας…

Στα χρόνια που πέρασαν από τον Γιένσεν στη Γκρίφιθ, το διαφημιστικό σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων, το «Citius, altius, fortius» (ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα), έγινε σλόγκαν σε ένα «χορό» για αμφεταμίνες και στεροειδή, για ερυθροπιτίνες και τετραυδρογεστρινόλη, για αυξητικές ορμόνες και κάθε νέα ανακάλυψη της «φαρμακοβιομηχανίας των ρεκορ».

Ο αθλητισμός από παιχνίδι και άμιλλα έγινε θέαμα και από κει και πέρα εμπόριο. Ο «έμπορος» (χορηγός – πολυεθνική) θέλει κέρδη. Πολλά κέρδη. Επομένως η διαφήμιση της «πραμάτειας» του πρέπει να είναι εντυπωσιακή. Και τι πιο εντυπωσιακό από το «ρεκόρ».

Ομως η ανθρώπινη φύση έχει όρια. Ναι, αλλά τα ρεκόρ για να φέρνουν κέρδη πρέπει να «σπάνε» με ακόμα μεγαλύτερα και εντυπωσιακότερα ρεκόρ. Αρα θα φτιάξουμε ανθρώπους έξω από την ανθρώπινη φύση τους. Θα φτιάξουμε «ρέκορ-μαν» και «ρεκορ-γούμαν». Θα φτιάξουμε αθλητές – υπερανθρώπους. Θα φτιάξουμε πρωταθλητές και θα είμαστε οι σπόνσορές τους. Αυτοί θα τρέχουν «ταχύτερα». Θα πηδάνε «ψηλότερα». Θα χτυπούν «δυνατότερα». Και μεις θα κερδίζουμε περισσότερα…

Η «ντόπα» είναι το «αφέψημα» του ίδιου του κοινωνικού τους προτύπου: «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα», λένε… Ετσι, υπεράνθρωπα κατασκευάσματα στα εργαστήρια των εταιριών, αντί για μετάλλια κερδισμένα με τον ιδρώτα τους, κερδίζουν μετάλλια βουτηγμένα στα αναβολικά, στη «σύριγγα», στην ντόπα…

Εκεί κάπου, όταν το κακό παραγίνει, οι «ιδιοκτήτες», τα «αφεντικά» της ντόπας – όπως η ΔΟΕ – καμώνονται τους φορείς της κάθαρσης! Η ΔΟΕ και τα μέλη της, όπως ο πρόεδρος του NBC, η «Adidas» και οι λοιποί χορηγοί του «ιδεώδους», αυτοί δηλαδή που κατασκευάζουν τους σωματικά μεταλλαγμένους αθλητές, έρχεται κάποια στιγμή που φορούν τη μάσκα του «εξυγιαντή»! Οπως με τον Μπεν Τζόνσον στη Σεούλ που του αφαίρεσαν το χρυσό για να το δώσουν στον επίσης ντοπαρισμένο Λιούις! Οπως στην Αθήνα. Όπως τώρα με τη Ρωσία…

Βιώνουμε, λοιπόν, το «Citius, altius, fortius» σε όλο του το «μεγαλείο». Απαραίτητα αξεσουάρ του – που αποφεύγουν να μας τα δείχνουν στις τελετές έναρξης – το χρονόμετρο και η… σύριγγα (για να «σπάνε τα χρονόμετρα»)! Οι «φυσαλίδες» από το ανθρακικό των «μεγάλων χορηγών». Οι «ήρωες» των στίβων που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο «απατεώνας» και ποιος ο αθλητής. `Η μάλλον μπορείς: Αν γίνει το πείραμα που έλεγε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πεν Στέιτ, Τ. Γεσάλις, και οι «ντοπαρισμένοι» παίξουν με τους καθαρούς έναν αγώνα ποδοσφαίρου, τότε «οι πρώτοι θα κέρδιζαν 84 – 3»…

Βέβαια, αυτοί που μοιράζουν την «πρέζα» στον κόσμο του πρωταθλητισμού υποκρίνονται τους «καθαρούς». Λογικό αφού κάποια στιγμή το πράγμα «στομώνει». Η μπόχα μεγαλώνει. Η καπηλεία των ξυπόλυτων μαραθωνοδρόμων και των γνήσιων αγωνιστών του αθλητισμού, τα αναμασήματα του τύπου «και στην Ανατολική Γερμανία τα ίδια κάνανε» – λες και αυτά τα φαινόμενα δεν υπήρξαν δείγματα ενός εκφυλισμού που βρήκε τον φυσικό του χώρο στην καπιταλιστική παλινόρθωση) δεν αρκούν για άλλοθι. Τότε ακριβώς απαιτείται να ριχτεί λίγο «πατσουλί», για να κρυφτεί η αποφορά. Τότε οι κατασκευαστές των σωματικά μεταλλαγμένων αθλητών, οι διακινητές της «πρέζας» στα γήπεδα του παρά φύσιν πρωταθλητισμού, υποκρίνονται τους «καθαρούς», τους «ελεγκτές», τους «άτεγκτους», τους «τιμωρούς».

Αλλά η «καθαρότητα» προϋποθέτει – όπως έλεγε ο παγκόσμιος πρωταθλητής Πιέτρο Μενέα – ότι «το καθήκον της καταπολέμησης του ντόπινγκ πρέπει να αφαιρεθεί από τους οργανισμούς που αποκομίζουν κέρδη από τις αθλητικές εκδηλώσεις».

The full moon is pictured behind the Christ the Redeemer statue ahead of the 2016 Rio Olympic games in Rio de Janeiro, Brazil, July 19, 2016. REUTERS/Bruno Kelly

Το Ολυμπιακό σύνθημα («Citius, altius, fortius – ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα) πραγματώνεται στο έπακρο στην περίπτωση των χορηγών. Διότι αν θέλεις κέρδη και τα θες «ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα», δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να «καπαρώσεις» το πλέον αναγνωρίσιμο σύμβολο στον κόσμο, το Ολυμπιακό σύμβολο, και να διαφημίσεις το γιαούρτι σου ή το αναψυκτικό σου, ή την τράπεζά σου, με προμετωπίδα τους Ολυμπιακούς κύκλους…

Πέρα από τα παχιά λόγια που συνοδεύουν τη διαπλοκή των χορηγών με τους Ολυμπιακούς (σ.σ.: «είναι τιμή γι’ αυτούς να στηρίζουν και να φέρουν το Ολυμπιακό πνεύμα», είχε πει η κ. Αγγελοπούλου σε μια επίσημη παρουσίαση των χορηγών του 2004), για το «πνεύμα» που διέπει τις σχέσεις της ΔΟΕ με τους πολυεθνικούς χορηγούς υπάρχει μια εικόνα που αξίζει χίλιες λέξεις. Είναι η εικόνα που απαθανατίστηκε τον Απρίλη του 1987 στην εκκλησία της Λοζάνης, με τον Σάμαρανκ και όλα τα μέλη της λέσχης των «αθανάτων» να στέκονται «κλαρίνο» μπροστά στο φέρετρο του Ντάσλερ. Ηταν το αφεντικό της «Adidas»…

Καλό είναι λοιπόν το «Ολυμπιακό ιδεώδες», αλλά μάλλον δεν είναι αυτό που κινητοποιεί τους χορηγούς. Εχουν σοβαρότερους λόγους να «σπονσονάρουν» το Ολυμπιακό πνεύμα. Η «Samsung», για παράδειγμα, με τα 40 εκατ. δολάρια που έδωσε ως χορηγία στο Σίδνεϊ, άνοιξε αγορές που της απέφεραν κέρδη άνω του 1 δισ. δολαρίων.

Η «Swatch» με την πρώτη «Ολυμπιακή συλλογή» που κυκλοφόρησε το 2002, είδε να πουλά σε τρεις μόνο βδομάδες (και μόνο στην Ελλάδα) περί τα 10.000 ρολόγια και να εκτιμά αύξηση του τζίρου της κατά 70% έναντι της προηγούμενης χρονιάς. Ανάλογα «ιδεώδη» έλκουν στους Ολυμπιακούς τα «Μακ Ντόναλντς» (που το 2000 πούλησαν περί τα 2 εκατομμύρια γεύματα μόνο μέσα στο Ολυμπιακό Χωριό του Σίδνεϊ), την «Adidas», την «Κόκα- Κόλα», τη «Shell», τους λοιπούς διεθνείς, εθνικούς χορηγούς και υποστηρικτές του… ολυμπιακού ιδεώδους.

Είναι προφανές ότι σε αυτό το ειδικό «Ολυμπιακό άθλημα», το «άθλημα» της …διαφήμισης μερικών χρηματιστηριακών και βιομηχανικών ομίλων, η γνωστή αρχή ότι «οι καλές δουλειές κάνουν τους καλούς φίλους» εφαρμόζεται κατά γράμμα. Τουτέστιν, οι χορηγοί έχουν εξασφαλίσει ότι καμία άλλη ανταγωνιστική των προϊόντων τους φίρμα δεν πρόκειται να δρασκελίσει τους χώρους των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και δε θα συνδέσει το όνομά της με τους Ολυμπιακούς στα μάτια των 4 δισ. τηλεθεατών που θα δουν τους αγώνες.

Ως εκ τούτου η «θεότητα» της «Κόκα-Κόλα» (που υπήρξε μέγας χρηματοδότης του Μπους και ταυτόχρονα των βομβαρδιστικών και των βασανιστών των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν) ή η «Adidas» (που βάσει της έρευνας της βρετανικής οργάνωσης «Oxfarm» αποτελεί «Ολυμπιονίκη» όσον αφορά στις μεθόδους εκμετάλλευσης και εργοδοτικής αυθαιρεσίας που εφαρμόζει στα εργοστάσιά της στις χώρες του Τρίτου Κόσμου) συνηθίζεται τις μέρες των Αγώνων να δηλώνουν αποκλειστικοί σπόνσορες της …Ολυμπιακής εκεχειρίας, της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας στον κόσμο.

Το 2004, στην τέταρτη θέση της λίστας των υπογραφόντων υπέρ της «Ολυμπιακής Εκεχειρίας» φιγουράριζε το όνομα του Μπιλ Κλίντον. Κάποιοι θέλουν να παραμείνει γνωστός για την υπόθεση Λεβίνσκι. Τα Βαλκάνια, πάντως, σίγουρα θα τον θυμούνται ως τον επικεφαλής του βομβαρδισμού των αμάχων της Γιουγκοσλαβίας…

Στη θέση 21 ήταν το όνομα Β. Βίκε – Φραϊμπέργκα. Πρόεδρος της Λετονίας. Στη συγκεκριμένη χώρα, με τη νέα πολιτική τάξη που αναδείχτηκε μετά τις ανατροπές του 1989 – ’90, χτίζονται μνημεία υπέρ των συνεργατών των Ες-Ες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου…

Λίγο πιο κάτω, στη θέση 30, ήταν το όνομα Σ. Σαμάρ. Δήλωνε αντιπρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης του Αφγανιστάν. Στην πραγματικότητα εκπροσωπούσε τα ανδρείκελα των Αμερικανών. Παρακάτω ήταν το όνομα Σιμόν Πέρες, με την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ. Ηταν ίσως το πιο ανώδυνο όνομα για να εκφράσει το κράτος – τρομοκράτης την υποκρισία του περί «εκεχειρίας», την ώρα που ο Σαρόν δολοφονούσε παιδιά στην Παλαιστίνη.

Οσο για τη θέση 154, βρισκόταν το όνομα ενός ακόμα γνωστού «αγωνιστή» υπέρ της… ειρήνης. Το όνομά του Χαβιέ Σολάνα. Ο πρώην ΓΓ του ΝΑΤΟ και κατοπινός θεματοφύλακας της στρατιωτικοποίησης της ΕΕ.

Θα πει κάποιος ότι τα πρόσωπα αυτά, που αυτοχρήμα με την παρουσία τους διακωμωδούν την έννοια της εκεχειρίας, δεν αποτελούν ίσως ένα τυπικό δείγμα συμμετεχόντων, καθώς υπάρχουν δεκάδες άλλοι που περιλαμβάνονται κάθε τετραετία στους συνυπογράφοντες και πράγματι νιώθουν την ανάγκη της ειρήνης στον κόσμο. Προφανώς και είναι έτσι. Ομως η παρουσία σφαγέων σαν αυτούς που βομβαρδίζουν στη Συρία και πνίγουν παιδιά στο Αιγαίο – χωρίς να ακυρώνει το γνήσιο ενδιαφέρον των άλλων – πιστοποιεί την υποκρισία και την καπηλεία που κρύβεται, συνολικά, πίσω από την υπόθεση «Ολυμπιακή Εκεχειρία». Οπως το γνήσιο ενδιαφέρον κάποιων να συμμετέχουν στη λαμπαδηδρομία, δεν αναιρεί την ουσία του θέματος, ότι δηλαδή αποτελεί μια εκδήλωση που συνιστά μια παγκόσμια διαφημιστική εκστρατεία εκ μέρους των χορηγών της λαμπαδηδρομίας, της «Κόκα – Κόλα» και της «Σάμσουνγκ»…

Αντί άλλης απόδειξης αρκεί να αναφερθεί κανείς στο ομόφωνο ψήφισμα του ΟΗΕ, το οποίο από το 1992 – όταν και αναβίωσε η ιδέα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας – ανανεώνεται κάθε διετία. Από το 1992, δηλαδή, και κάθε δυο χρόνια, οι ΗΠΑ (που έκτοτε έχουν επέμβει σε Σομαλία, Κόσσοβο, Βοσνία, Αφγανιστάν, Ιράκ), η ΕΕ (που κράτη – μέλη της έσφαξαν τη Γιουγκοσλαβία, που συμμετείχαν στη συμμαχία των «προθύμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν, που εξανδραπόδίζουν από Συρία μέχρι Μάλι, που στηρίζουν ναζί στην Ουκρανία), το Ισραήλ, η Τουρκία (της – μεταξύ άλλων – κατεχόμενης Κύπρου), δηλώνουν πίστη» στην «εκεχειρία»…

Η αλήθεια είναι, τελικά, ότι η ιδέα της εκεχειρίας ποτέ δε νίκησε. Ούτε το 1916, ή το 1940 και 1944, που οι Ολυμπιάδες δεν έγιναν λόγω των Παγκόσμιων Πολέμων. Ούτε καν στην αρχαία Ελλάδα, που το 420 π.Χ. και το 404 π.Χ. οι Σπαρτιάτες εισέβαλαν στην Ολυμπία, ούτε όταν οι Συβαρίτες αφανίστηκαν από τους Κροτωνιάτες, που είχαν για επικεφαλής τον Ολυμπιονίκη Μίλωνα, ούτε όταν ο Θεμιστοκλής έλεγε (σαν «πλανητάρχης» της εποχής) ότι δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς όποιος δε συμμαχεί στο πλευρό των Αθηναίων…

Η αλήθεια, τελικά, είναι ότι η εκεχειρία – και συνολικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες – είναι μια ιδέα που την καπηλεύονται όσοι προκαλούν πολέμους, δυστυχία, φτώχεια, εκμετάλλευση. Και οι χορηγοί τους…

Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα (μέρος του οποίου αποτελεί έρευνα που κάναμε πριν 12 χρόνια με αφορμή του Ολυμπιακούς της Αθήνας και δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Αύγουστο του 2004), η διεξαγωγή των Ολυμπιακών στο Ρίο έρχεται να επιβεβαιώσει όλα τα βασικά συμπεράσματα:

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι μια «εθνική γιορτή» ούτε πολύ περισσότερο μια «εθνική ιδέα» – όπως έλεγαν σε εμάς το 2004 – για τους λαούς στις χώρες που διεξάγονται.

Οι Ολυμπιακοί είναι μια «ιδέα» δική τους. Είναι μια προσοδοφόρα γιορτή για την τάξη των κεφαλαιοκρατών. Των πολιτικών υπαλλήλων τους. Μια «ιδέα» του «έθνους» των χορηγών, των μεγαλοκατασκευαστών, των μεγαλοεργολάβων, των κυρίων «εθνικών ευεργετών» και των κυριών τους όπου Γης, μια γιορτή των πολυεθνικών. Είναι μια μπίσνα που οι λαοί την πληρώνουν ακριβά, είτε ζουν στο Πέραμα, είτε στο Πεκίνο, είτε στις φαβέλες..

Ακόμα και οι πιο φιλικοί, οι πιο ανθρώπινοι και οι περισσότερο από-εμπορευματοποιημένοι Ολυμπιακοί της Μόσχας το 1980, ακόμα και οι επωφελείς για τον χαρακτήρα της πόλης Ολυμπιακοί της Βαρκελώνης, δεν αναιρούν αυτόν τον κανόνα.

Η εμπειρία της Αθήνας είναι μια κοινή εμπειρία: Το κάθε φορά «λιτοί Αγώνες» γίνεται «λιτότητα διαρκείας» και ξεπούλημα, μετά τους Αγώνες. Ρεμούλα, αρπαγή, φαγοπότι για «εκλεκτούς» και λεηλασία.

Ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός σε συνέντευξη στο «Σπίγκελ», ερωτηθείς για το κόστος του 2004, είχε ομολογήσει: «Κανείς δεν μπορεί σήμερα να δώσει ακριβή απάντηση. Το βέβαιο είναι ότι οι αρχικοί σχεδιασμοί έχουν σαφώς υπερκεραστεί»! Με βάση τους επιεικέστερους, δε, το χρέος που επωμίστηκε ο ελληνικός λαός ήταν συναρτηση και του γεγονότος της πάνω από 600% (!) υπέρβασης σε σχέση με όσα προβλέπονταν στον περίφημο φάκελο της Ολυμπιάδας, όπως μας τον είχαν παρουσίαζαν το 1996…

Στη μπίσνα των Ολυμπιακών δεν πρέπει να ξεχναμε και εκείνη που πάει χέρι – χέρι με την ιδεολογικοποίηση του «νόμος και τάξη» και που σχετίζεται με τα ζητήματα… ασφάλειας. Στην Αθήνα, μαζί με τους Ολυμπιακούς είχε έρθει το ΝΑΤΟ, το FBI, η CIA, η Μοσάντ, πράκτορες, πρακτορίσκοι, ρουφιάνοι και χαφιέδες, τρομοκάμερες και Ζέπελιν, όλοι ήταν στη «γιορτή».

Μαζί και η Ζήμενς. Από τότε κρατάει το σκάνδαλο του C4i… Τότε ήταν που η «αδέκαστη» Δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι «η μόνη σκέψη από την οποία πρέπει να διακατέχεται ο Ελληνας πολίτης είναι η διαχρονική ρήση ότι υπέρτατος νόμος είναι τώρα η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια της χώρας»! Αυτό ήταν το «επιχείρημα» του ελληνικού κράτους στη δίκη για το Ζέπελιν. Αυτό το «επιχείρημα» κατέστησε «δίκαιο» το δικαστήριο, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά την πτώση της χούντας! Αλλά την επόμενη μέρα (πλην των κομμουνιστών που φώναζαν για το «ολυμπιακό πραξικόπημα») κανενός άλλου δεν ίδρωσε το αυτί. Θέμα «αξιοπρέπειας», βλέπετε…

Τότε ήταν και η υπόθεση Τζέκου – Κεντέρη – Θάνου: Εδώ να δεις… «αξιοπρέπεια»! Και Ολυμπιακό «ιδεώδες»! Γιατί, αν μη τι άλλο, αυτή η υπόθεση προσέθεσε στη διοργάνωση ένα νέο ολυμπιακό αγώνισμα: Τον «μαραθώνιο διαρκείας» στο ξεφτιλίκι, στο καραγκιοζιλίκι και στο κοροϊδιλίκι.

Οσο για τους διακινητές μιας άλλης «ντόπας», της τηλεοπτικής, τους θυμόμαστε – πάντα στο ύψος τους – να υποδέχονται με διθυράμβους την «επιστροφή» των Αγώνων στην Ολυμπία. Μόνο που η νικήτρια είχε το ’99 καταδικαστεί για αναβολικά… Επηξαν, τότε, τα τηλεπαράθυρα από κήρυκες κατά του ντόπινγκ. Κάποιοι είχαν και τη φαεινή ιδέα να εμφανίσουν παλαίμαχη αθλήτρια για να καταγγείλει το ντόπινγκ. Οτι ήταν η ίδια που το 1984, είχε εμπλακεί σε υπόθεση αναβολικών και είχε κυνικά δηλώσει ότι «πρωταθλητισμός με πατάτες και μπριζόλα δεν υπάρχει», ήταν, απλώς, λεπτομέρεια…

Φυσικά και στους Αγώνες του Ρίο – όπως γράφαμε και το 2004 – θα βρίσκονται και οι έντιμοι αθλητές, ως πρωταγωνιστές, που θα προσπαθήσουν για τη νίκη και που εκφράζουν αντικειμενικά αυτό που ο άνθρωπος επιδιώκει με τους αγώνες του. Να έχει συνεχώς καινούριες κατακτήσεις για να βελτιώνεται, βελτιώνοντας τη ζωή του. Και στο κοινωνικό πεδίο και στο πολιτικό και στο αθλητικό, παντού. Γι’ αυτό και τους χειροκροτούμε στην αγωνιστική τους προσπάθεια, γι’ αυτό και θα χαρούμε για την παρουσία της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων αθλητών που αξίζουν την συμπαράστασή μας (ο νοών νοείτω – λίγοι είμαστε και γνωριζόμαστε).

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Οι διοργανωτές, οι εκμεταλλευτές των αγώνων, των αθλητών, οι πολυεθνικές. Αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό που είναι δικαίωμα για όλους, που θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητο αγαθό για κάθε νέο, μακριά από την εμπορευματοποίηση και την πολλαπλή εκμετάλλευσή του από τους χορηγούς θεαμάτων άνευ άρτου.

Ως Ελληνες έχουμε ένα παραπάνω, ίσως, λόγο να σκεφτόμαστε έτσι. Γιατί έπαινος για την πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, τελικά, είναι να προωθεί ό,τι συνάδει με τον πατριωτικό διεθνισμό, δηλαδή με τον συναγωνισμό για τη συλλογική πρόοδο, την ευγενή άμιλλα, τον σεβασμό προς συναθλητές – συνανθρώπους και την ανιδιοτέλεια. Προτάγματα, αξίες και ιδανικά των λαών που οι απάτριδες του κεφαλαίου ουδέποτε υπηρέτησαν.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ – http://www.imerodromos.gr/olympiakoi-agwnes-giorth-masas-ntopas-mizas/

Ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί στη φτώχεια, την εξορία και τον πρόωρο θάνατο

Του Μάικλ Χάντσον *
Μία ερευνητική ομάδα από το Mailman School of Public Health του Πανεπιστημίου Κολούμπια, στη Νέα Υόρκη, εκτιμά ότι 875.000 θάνατοι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2000 θα μπορούσε να αποδοθούν σε κοινωνικούς παράγοντες που συνδέονται με τη φτώχεια και την ανισότητα.

Αν ληφθεί υπόψη ότι τη χρονιά εκείνη πέθαναν συνολικά 2,45 εκατομμύρια Αμερικανοί, προκύπτει το συμπέρασμα ότι πάνω από ένας στους τρεις θανάτους (36% του συνόλου) οφείλεται στις στερήσεις.

Κάτι ανάλογο έχει παρατηρηθεί στη Ρωσία, τις Βαλτικές χώρες και την Ελλάδα. Και υπεύθυνες για την αύξηση των θανάτων είναι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, η νεοφιλελεύθερη εμπορική πολιτική και η επιδείνωση της κατάστασης ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το 1991, οι θάνατοι αυξήθηκαν, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε και η υγεία των πολιτών επιδεινώθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Γιέλτσιν. Ύστερα ήρθε ο Πρόεδρος Πούτιν και σταθεροποίησε την κατάσταση. Ο Πούτιν είπε ότι η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική σκότωσε περισσότερους Ρώσους από τα 22 εκατομμύρια που έχασαν τη ζωή τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα έχει μειωθεί. Οι Έλληνες αρρωσταίνουν πιο εύκολα, πεθαίνουν πιο γρήγορα, η υγεία τους δεν είναι καλή.

Όλοι σχεδόν οι Βρετανοί οικονομολόγοι στο τέλος του 18ου αιώνα είπαν ότι όταν έχεις φτώχεια, όταν έχεις μεταβίβαση του πλούτου προς τους πλούσιους, τότε έχεις μικρότερο προσδόκιμο ζωής και επίσης έχεις μια σκληρή νομισματική πολιτική, μια πολιτική δανεισμού, ο κόσμος μεταναστεύει. Εκείνη την εποχή, κερδισμένη σε μετανάστες, σε εξειδικευμένη εργασία, ήταν η Αγγλία. Κέρδιζε κόσμο που δούλευε στη βιομηχανία της επειδή άλλες χώρες βρίσκονταν ακόμη στο μετα- φεουδαρχικό σύστημα και έδιωχναν τους ανθρώπους τους.

Η Ρωσία γνώρισε μια τεράστια μετανάστευση εξειδικευμένων εργαζομένων, που έφυγαν για τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναζητώντας εργασία, κυρίως στον τομέα της πληροφορικής. Μεγάλη έξοδο εργαζομένων γνώρισε και η Ελλάδα, ενώ στις χώρες της Βαλτικής ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 10% την τελευταία δεκαετία εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόστηκε. Το ερώτημα που τίθεται τώρα στην Αμερική, όπου η υγεία επιδεινώνεται και το προσδόκιμο ζωής μειώνεται, είναι σε ποιες χώρες θα μεταναστεύσουν οι Αμερικανοί. Κανείς δεν μπορεί να δώσει ακόμη απάντηση. Οι Αμερικανοί δεν μπορούν να πάνε πουθενά, γιατί δεν μιλούν ξένες γλώσσες. Οι Ρώσοι, οι Έλληνες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, μαθαίνουν αγγλικά στο σχολείο. Μπορούν λοιπόν να τα βγάλουν πέρα σε άλλες χώρες. Οι Αμερικανοί, όχι. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα με την εμπορική συμφωνία των χωρών του Ειρηνικού και την αντίστοιχη συμφωνία για τις χώρες του Ατλαντικού.

Ακούγεται ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα θα δώσει το πράσινο φως στις επιχειρήσεις να εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να εφαρμόζουν μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος, να επιβάλλουν προδιαγραφές για την υγεία, να προστατεύουν τον πληθυσμό από το κάπνισμα. Ο Ομπάμα λέει ότι θα τα προωθήσει όλα αυτά μετά τις εκλογές. Και οι Ρεπουμπλικανοί συνεργάζονται κατά κάποιον τρόπο μαζί του και λένε, εντάξει, θα δούμε. Ίσως έρθει ο Ντόναλντ Τραμπ και κάνει κάποια πράγματα. Ίσως πάλι έχουμε τη Χίλαρι, που θα κινηθεί πιο δεξιά από οποιονδήποτε Ρεπουμπλικανό, παίρνοντας μαζί της και το Κογκρέσο. Ας πούμε όμως ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά τις εκλογές και ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν θέλουν να πάρουν ρίσκα. Θα κάνουν διάφορα πράγματα. Θα εγκρίνουν τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο του Ομπάμα για το Ανώτατο Δικαστήριο, ή η Χίλαρι θα τοποθετήσει κάποιον χειρότερο, ή ακόμη κι ο Τραμπ μπορεί να τοποθετήσει κάποιον χειρότερο. Θα επικυρώσουν μία εμπορική συμφωνία που θα αυξήσει πολύ την ανεργία στην Αμερική, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό τομέα. Πολλοί μιλούν και για μία έκπληξη τον Οκτώβριο ή στις αρχές Νοεμβρίου. Είναι η τελευταία ευκαιρία του Ομπάμα να αρχίσει πόλεμο με τη Ρωσία. Ο ειδικός για τη ρωσική πολιτική, Στίβεν Κόεν και άλλοι αναλυτές, προειδοποιούν ότι θα υπάρξει κίνδυνος όταν εγκατασταθούν ατομικά όπλα στη Ρουμανία. Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει πει ότι αυτό είναι μία κόκκινη γραμμή. Δεν θα απευθύνουμε προειδοποίηση. Δεν έχουμε στρατό. Μπορούμε μόνο να χρησιμοποιήσουμε ατομικά όπλα. Ο κίνδυνος έτσι δεν προέρχεται μόνο από μία μείωση του πληθυσμού στο εσωτερικό, αλλά και από την κήρυξη ενός πολέμου. Και ο Ομπάμα έχει κλιμακώσει τα πράγματα.

Η Χίλαρι, νομίζω, έχει σχεδόν ανακοινώσει ότι θα τοποθετήσει υπουργό Εξωτερικών τη Βικτόρια Νούλαντ, τον άνθρωπο δηλαδή που ώθησε τους Ουκρανούς φασίστες να προβούν σε δολοφονίες. Η κατάσταση μοιάζει πραγματικά πολύ κακή. Αν θέλετε να δείτε πού πηγαίνει δημογραφικά η Αμερική, κοιτάξτε την Ελλάδα, τη Λετονία, τη Ρωσία, ακόμη και τη Βρετανία. Κάποιος ονόματι δρ. Μίλερ έχει κάνει μελέτες για την υγεία και το προσδόκιμο ζωής και έχει διαπιστώσει ότι όσο πιο χαμηλό είναι το εισόδημα οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας στην Αγγλία, τόσο μικρότερο είναι το προσδόκιμο ζωής. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στη συζήτηση για την κοινωνική ασφάλεια. Πολλοί λένε ότι πρέπει να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης επειδή οι άνθρωποι ζουν περισσότερο. Ποιος ζει περισσότερο στην Αμερική; Οι πλούσιοι.
Αν κερδίζεις κάτω από 30.000 δολάρια τον χρόνο, ακόμη και κάτω από 50.000 δολάρια, δεν ζεις περισσότερο. Άρα, η ιδέα είναι πώς θα αποφύγεις να πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους ανθρώπους χαμηλών εισοδημάτων, δηλαδή για τη μεσαία τάξη και την εργατική τάξη που πεθαίνουν πιο γρήγορα, και θα πληρώνεις κοινωνική ασφάλιση για τους πλούσιους που ζουν περισσότερο; Κανείς δεν θέλει να συνδέσει αυτή τη συζήτηση για το προσδόκιμο ζωής με τη δημόσια συζήτηση για την κοινωνική ασφάλιση, σύμφωνα με την οποία ο Ομπάμα και η Χίλαρι θέλουν να αυξήσουν το όριο συνταξιοδότησης ώστε φαινομενικά να περισώσουν την κοινωνική ασφάλιση. Όταν η Χίλαρι λέει ότι θέλει να περισώσει την κοινωνική ασφάλιση, εννοεί ότι θέλει να αποφύγει να φορολογήσει τους πλούσιους και να χρηματοδοτεί την κοινωνική ασφάλιση από τον κρατικό προϋπολογισμό, κάτι που σημαίνει βέβαια φορολόγηση τόσο των υψηλών όσο και των χαμηλών εισοδημάτων.

Πηγή: Counterpunch, ΑΠΕ-ΜΠΕ Ο Μάικλ Χάντσον είναι πρώην οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ. Σήμερα, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, είναι ερευνητής στο Levy Economics Institute of Bard College και πρόεδρος του Institute for the Study of Long Term Economic Trends. Είναι σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων της ελληνικής, ισλανδικής, λετονικής και κινεζικής, για χρηματοοικονομικά ζητήματα και ζητήματα φορολογικής πολιτικής. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία, το πλέον πρόσφατο των οποίων είναι το «Killing the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroy the Global Economy» – Σκοτώνοντας τον Οικοδεσπότη: Πώς τα Χρηματοοικονομικά Παράσιτα και η Χρεοδουλεία Καταστρέφουν την Παγκόσμια Οικονομία (εκδόσεις ISLET, 2015).

http://wp.me/p3kVLZ-yLy

Τρεις οικονομολόγοι του ΔΝΤ ασκούν κριτική στον νεοφιλελευθερισμό

Το ΔΝΤ το οποίο έχει κατηγορηθεί για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει σε όσες χώρες έχει κληθεί να προσφέρει τη βοήθεια του, για πρώτη ίσως φορά, οικονομολόγοι του παίρνουν αποστάσεις αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα αυτής της «συνταγής»
Οι τρείς οικονομολόγοι του ΔΝΤ, στο άρθρο τους το οποίο δημοσιεύεται στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού Finance & Development του Ταμείου, εκφράζουν επιφυλάξεις συνολικά για το οικονομικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού, εκτιμώντας ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σθεναρά υποστήριξε στην περίπτωση της Χιλής για παράδειγμα ο Μίλτον Φρίντμαν, «αντί να οδηγήσουν στην ανάκαμψη ορισμένες φορές διευρύνουν την κοινωνική ανισότητα θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την αειφόρο ανάπτυξη».

Υπό τον τίτλο “Neoliberalism: Oversold” οι οικονομολόγοι J. Ostry, P. Loungani και D. Furceri, εξετάζουν την νεοφιλελεύθερη ατζέντα επιχειρώντας να καταγράψουν τις οφέλη, αλλά κυρίως τις παράπλευρες απώλειες που προκύπτουν από την εφαρμογή των πολιτικών δημοσιονομικής λιτότητας και άρσης των περιορισμών στην κίνηση των κεφαλαίων.

Τρία είναι τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν εξετάζοντας αρκετές περιπτώσεις χωρών οι οποίες διαχρονικά, εφάρμοσαν τις πολιτικές αυτές, είτε υπό την έμπνευση του ΔΝΤ είτε μετά από ελεύθερη επιλογή των κυβερνήσεων:

  • Τα οφέλη σε όρους αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης είναι δύσκολο να τεκμηριωθούν όταν το δείγμα των χωρών που εξετάζεται είναι αρκετά μεγάλο.
  • Το κόστος που επιφέρουν οι πολιτικές αυτές στο κοινωνικό σώμα, αυξάνοντας τους δείκτες ανισότητας, είναι δυσβάστακτο. Μάλιστα τέτοια κόστη μπορούν να αντισταθμίσουν πλήρως τα οφέλη που μπορεί να επιφέρουν οι πολιτικές αυτές στο μέτωπο της ανάπτυξης.
  • Η όξυνση της κοινωνικής ανισότητας θέτει εν αμφιβόλω τη διατήρηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης στο μέλλον. Έτσι παρόλο που η ανάπτυξη αποτελεί τη βασική επιδίωξη των νεοφιλελεύθερων επιλογών, οι υποστηρικτές τους θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τα αποτελέσματα που έχουν οι πολιτικές αυτές στην διανομή του πλούτου μέσα στην κοινωνία.

http://www.thepressproject.gr/article/95617/Treis-oikonomologoi-tou-DNT-askoun-kritiki-ston-neofileleutherismo

Μίκης Θεοδωράκης: Είμαστε θύματα μια τραγικής φαρσοκωμωδίας

Το γεγονός ότι σήμερα έχει καθήσει στην πλάτη μας ένα αριστεροδεξιό πολιτικό μόρφωμα συντριπτικής εκλογικής και λαϊκής μειοψηφίας, το οποίο υπακούοντας στις εντολές των ξένων καταστρέφει το παρόν και το μέλλον της χώρας μας αδίστακτα, άβουλα, υπεροπτικά και χωρίς ντροπή και έχοντας -όπως φαίνεται- συνείδηση, δηλαδή γνωρίζοντας απολύτως το κακό που προκαλεί, το γεγονός αυτό βασίζεται πάνω σε μια πρωτοφανή στρέβλωση της κοινοβουλευτικής τάξης.

Στο Σύνταγμα του 1974 υπήρχε άρθρο με το οποίο οριζόταν σαφώς ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όφειλε σε περίπτωση που υπήρχε δυσαρμονία ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στη λαϊκή θέληση, να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Το άρθρο αυτό το έβγαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986.

Όμως για να μπορέσει να το κάνει, χρειαζόταν και τις ψήφους του ΚΚΕ. Όταν μαθεύτηκε ότι προτίθεται να προχωρήσει σ’ αυτή την πρωτοφανή παραμόρφωση του Συντάγματος που είχε ως άμεση συνέπεια την κατάργηση του Λαού ως θεματοφύλακα της ουσιαστικής δημοκρατικής τάξης στην χώρα μας, θυμάμαι ότι βρισκόμουν στην Θεσσαλονίκη ως βουλευτής του ΚΚΕ για μια πολιτική εκδήλωση. Έσπευσα λοιπόν να δηλώσω στον τύπο ότι το ΚΚΕ θα έδινε την ψήφο του μόνο βάζοντας τους δικούς του όρους, ότι φυσικά δεν θα περιοριζόταν στην απόρριψη της μεταβολής του Πολιτεύματος από Προεδρικό σε Πρωθυπουργικό αλλά και θα έθετε ως όρο να καθιερωθεί η απλή Αναλογική, που ήταν και το πάγιο αίτημα της Αριστεράς.

Μόλις γύρισα στην Αθήνα, μου ασκήθηκε κριτική από το Π.Γ., γιατί μίλησα έτσι χωρίς να τους ρωτήσω. Ζήτησα να μου πουν, πού έκανα λάθος και τότε κατάλαβα ότι είχαν ήδη συμφωνήσει να ψηφίσουν ό,τι τους πει ο Ανδρέας, χωρίς όρους. Διαμαρτυρήθηκα και ζήτησα συνάντηση με κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που μου είπε ότι θεωρούν πως η δύναμη του κόμματος δεν ήταν τόση, ώστε να θέσει όρους στο ΠΑΣΟΚ. Διαφώνησα και είπα ότι παρά την κομματική γραμμή θα καταψηφίσω αυτές τις αλλαγές του Παπανδρέου, γιατί τις θεωρώ αντισυνταγματικές και αντιλαϊκές.

Ειδικά η αρχή ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει, υπήρχε κίνδυνος να αντιστραφεί και να βρεθούμε στην πρωτοφανή θέση να κυβερνά μια μειοψηφία και η πλειοψηφία απλά να ελέγχει, όπως τελικά γίνεται σήμερα. Όπου η πλειοψηφία του ελληνικού λαού για συνταγματικούς δήθεν λόγους παρακολουθεί χωρίς ουσιαστικά δικαίωμα να παρέμβει και εφαρμόζει τις όποιες αποφάσεις μιας μειοψηφίας ουσιαστικά, αποφάσεις που αφορούν την μοίρα μας, την μοίρα της πατρίδας μας και την μοίρα των εγγονών μας.

Πρόκειται δηλαδή για ένα τερατούργημα, έργο του σάπιου πολιτικού μας συστήματος με το οποίο κάποιοι καταπατούν την θέληση του ελληνικού λαού, φορώντας το ένδυμα μιας κουρελιασμένης νομιμότητας.

Και μου προξενεί πραγματικά κατάπληξη η ανοχή όχι μόνο του Λαού αλλά και όλων των υπολοίπων θεσμών και γενικά όσων κατέχουν κάποιο αξίωμα ή κάποια υπεύθυνη θέση. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως και ο προκάτοχός του, έχει δεμένα τα χέρια από την περίφημη αυτή αναθεώρηση που προήλθε από μια κωμικοτραγική συνεδρία της Βουλής, όπου οι Βουλευτές εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν με χίλιους δυο εκβιασμούς και γελοία μέσα.

Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα χρωματιστά ψηφοδέλτια του Ανδρέα; Τις απειλές της Αυριανής; Την μεταβολή της αίθουσας της Βουλής σε πλατό γυρίσματος κινηματογραφικού έργου, με τους εκατοντάδες προβολείς -σχεδόν ένας σε κάθε βουλευτή για να φιλμάρονται οι κινήσεις του, ώστε τρομοκρατούμενος να βάζει το «καλό», έγχρωμο ψηφοδέλτιο;

Μια τραγική κωμωδία που πραγματικά είναι σαν να έγινε για να μπορεί σήμερα ο κ. Τσίπρας να κομπάζει δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό, ενώ στην ουσία δεν τον ακολουθεί ούτε το 20% των Ελλήνων.

Θυμάμαι καλά την αποφράδα εκείνη μέρα. Εμείς του ΚΚΕ μπήκαμε εν σώματι τελευταίοι στην αίθουσα της Βουλής. Λέω στον σ. Χαρίλαο:

-Τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ; Να κολυμπήσουμε;

Πράγματι, με τους εκατοντάδες προβολείς νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Σταμάτησα να προχωρώ.

– Τι κάνεις; με ρωτά ανήσυχος ο σύντροφος Γραμματέας.

– Πες τους να κλείσουν τις … «φωταψίες», ειδεμή εγώ γδύνομαι…

Και άρχισα να βγάζω το σακάκι…

– Σε παρακαλώ, Μίκη, δεν βλέπεις ότι τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα επάνω μας;

– Ακριβώς γι’ αυτό…

Ο Χαρίλαος και οι άλλοι Βουλευτές του ΚΚΕ κάθησαν στα έδρανα. Εγώ όρθιος. Μου λέει ψιθυριστά ο Χαρίλαος:

– Σε παρακαλώ, κάτσε.

Εγώ όμως άρχισα να ξεκουμπώνω το παντελόνι μου.

– Είναι γελοίο τους φώναζα, Πρέπει να ντρέπεστε.

Έσβησαν μερικοί προβολείς. Τέλος κάθησα πλάι στον Χαρίλαο που ήταν έτοιμος πια να με πνίξει. Τελικά έγινε η ψηφοφορία της ντροπής και βρέθηκαν στην καταμέτρηση δύο άκυρα ψηφοδέλτια: Το δικό μου και του Παναγούλη.

Εδώ θα πρέπει να πω ότι από το 1975, τότε που δήλωσε ο Ανδρέας «Με τον Θεοδωράκη δεν μιλώ πολιτικά αλλά μόνο για καλλιτεχνικά» έως σήμερα, δεν με πλησίασε ούτε ένας πολιτικός συντάκτης. Και αν ποτέ «κάλυψαν» κάποιες πολιτικές μου δραστηριότητες ή δημοσίευαν πολιτικές μου δηλώσεις, ανέθεταν το σχετικό ρεπορτάζ στους καλλιτεχνικούς συντάκτες. Διότι εγώ γι’ αυτούς δεν είμαι πολιτικός. Είμαι καλλιτέχνης, μπουζουξής, ανάξιος να μιλήσει μαζί τους πολιτικά.

Γι’ αυτό αφιερώνω σ’ όλους αυτούς την ΑΚΥΡΗ ΨΗΦΟ μου, που σήμερα αναδεικνύεται σε πράξη τόσο μεγάλης πολιτικής σημασίας, όσο μεγάλο είναι το πολιτικό αδιέξοδο που κυριολεκτικά μας σέρνει πίσω από μια ομάδα νομιμοφανών, που μας οδηγούν στο χάος οχυρωμένοι πίσω από μια εκλογική παρωδία που ουσιαστικά δολοφόνησε τη Δημοκρατία στην χώρα μας.

Επιδόρπιον

Λίγο αργότερα και αφού για μια ακόμα φορά οι κομμουνιστές έπεσαν έξω, με αναζήτησε ο Υπουργός Λάζαρης:

– Θέλω να κανονίσεις να φάμε ένα βράδυ σπίτι σου με τον Φλωράκη.

Πράγματι, Φλωράκης, Καλούδης, Λάζαρης κι εγώ βρεθήκαμε ένα βράδυ να τα πίνουμε μπροστά στο τζάκι του σπιτιού μου στην Ακρόπολη.

Πριν ακόμα καθήσουμε, μας λέει ο Υπουργός:

– Αλήθεια, γιατί δεχθήκατε ασυζητητί τους όρους του Ανδρέα;

Ο Χαρίλαος με κοίταξε με νόημα και για να αλλάξει θέμα φωνάζει στην Μυρτώ:
– Μυρτώ, πεινάμε, γιατί αργείς;

Εγώ στρέφομαι στον Λάζαρη και τον ρωτώ

– Λοιπόν;

– Λοιπόν, λέει αυτός, έγραφα το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνεί ο πρόεδρος και με ρωτά αν έχουμε κανένα νέο απ’ το ΚΚΕ. Του απάντησα αρνητικά. «Περίεργο» μου απάντησε. «Κι επειδή δεν θέλω να αλλάξω κάτι μετά από δική τους απαίτηση, για να μη δοθεί η εντύπωση ότι υποχωρώ, βάλε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα». Μετά από λίγες μέρες μου ξανατηλεφώνησε και μου είπε «Επειδή φαίνεται ότι οι φίλοι μας (και βεβαίως δεν είπε “οι φίλοι μας”» αλλά μια πολύ κακή και συνηθισμένη λέξη) δεν έχουν σκοπό να ζητήσουν τίποτα, άφησε το κείμενο ως είχε και δεν χρειάζεται επομένως ούτε να βάλεις την απλή αναλογική».

Στο σημείο αυτό μπήκε μέσα η Μυρτώ με τα σουτζουκάκια και σταμάτησε η συζήτηση γι’ αυτή την τόσο θλιβερή αποκάλυψη.

Τελειώνοντας θέλω να υπογραμμίσω ότι ναι μεν σιωπώ, όμως και η σιωπή έχει τα όριά της. Ομολογώ ότι είμαι έτοιμος να εκραγώ, γιατί έχω την αίσθηση ότι με έχουν δέσει (μαζί με όλο το κοπάδι) με μια τριχιά σάπιων και παράνομων νόμων και μας σέρνουν όλους μαζί μια φούχτα σαϊνια στο σφαγείο.

Αθήνα, 21.5.2016

Μίκης Θεοδωράκης

Η προηγούμενη τρόικα έμεινε 80 χρόνια!

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος της Ελλάδας 1898 – 1978

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από Ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897 ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελή επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια.

Μεταξύ 1857 και 1859, η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία δημιούργησαν την Διεθνή Οικονομική Εξεταστική Επιτροπή, μια επιτροπή με σκοπό τη δημιουργία αναφοράς για τη δυνατότητα της Ελλάδας για την αποπληρωμή του δανείου του 1833. Εκείνη η επιτροπή, με παρέμβαση της Ρωσίας, δεν είχε ρόλο να ελέγξει τα οικονομικά και να εξασφαλίσει τις πληρωμές, παρά μόνο τη γνωμοδότηση. Τα αποτελέσματα της Εξεταστικής εκείνης Επιτροπής ήταν πληρωμή μιας δόσης 900.000 γαλλικών φράγκων το 1860.

Λίγα χρόνια πριν, σε παρόμοια οικονομική κατάσταση είχε βρεθεί και η Τυνησία η οποία χρεοκόπησε το 1869. Για την είσπραξη των χρεών της, είχε συστηθεί Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στην Τυνησία από τους πιστωτές της (Γαλλία – Βρετανία – Ιταλία), η Commission Financière Internationale. Η επιτροπή αυτή είχε αναλάβει (όπως αργότερα και η Commission Internationale Financière στην Ελλάδα) την διαχείριση των οικονομικών του κράτους για την εξασφάλιση της αποπληρωμής των χρεών της Τυνησίας.

Αντίστοιχα, στάση πληρωμών είχε κηρύξει και η Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1876, η οποία τελικά συμφώνησε το 1881 με το Διάταγμα του Μουχαρέμ στη δημιουργία του Συμβουλίου για τη Διαχείριση του Οθωμανικού Χρέους (Council of the Administration for the Ottoman Public Debt – CAOPD), ενός εισπρακτικού οργανισμού με 5.000 υπαλλήλους, με πάνω από είκοσι γραφεία στις επαρχίες της αυτοκρατορίας από την Υεμένη μέχρι τη Θεσσαλονίκη και πλήρη ελευθερία στις αποφάσεις του τρόπου συλλογής χρεών, οι οποίοι απέδιδαν τα χρέη στους πιστωτές της χώρας.

Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης κατά την τελευταία πρωθυπουργία του κήρυξε πτώχευση. Τότε επιβλήθηκε μερικός έλεγχος από τους πιστωτές, που ήταν τυπικός κι όχι ουσιαστικός χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης στα ελληνικά δημόσια οικονομικά.

Η εμπλοκή όμως της χρεοκοπημένης Ελλάδας σε σύρραξη με την Τουρκία το 1897, στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, βρήκε την Ελλάδα σε εξαιρετικά δυσχερή θέση με τον ελληνικό στρατό ανίκανο να αντιπαραταχθεί στα οθωμανικά στρατεύματα, που είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Η Συνθήκη Ειρήνης της 20ης Σεπτεμβρίου 1897 στην οποία εξαναγκάστηκε η Ελλάδα ως ηττημένη, προέβλεπε πολεμική αποζημίωση των τεσσάρων εκατομμυρίων τουρκικών λιρών της οποίας την άμεση καταβολή απαιτούσε η Υψηλή Πύλη. Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη υποχρεώθηκε σε διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της Ελλάδας για επιπλέον δανεισμό (ενώ πριν τέσσερα χρόνια τους είχε ήδη δηλώσει ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τα ήδη χρωστούμενα δάνεια). Οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησαν στην επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας που να εξασφαλίζει στους πιστωτές την αποπληρωμή και των παλαιότερων αλλά και των νέων δανείων τους.

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος: Οι όροι δανεισμού

Οι διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των πιστωτών (Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Ρωσίας, Ιταλίας) ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1897 και κατέληξαν στη σύνταξη και ψήφιση του νόμου ΒΦΙΘ/23-2-1898 σύμφωνα με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε η επιτροπή οικονομικού ελέγχου (Διεθνής Οικονομική Επιτροπή), που σύντομα μετονομάστηκε σε Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος 1898.

Η συμφωνία με τους πιστωτές προέβλεπε:

1. Χορήγηση δανείου πολεμικών επανορθώσεων και του «οικονομικού δανείου»

Εκχωρήθηκε εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατ. φράγκων, από τις Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα. Το δάνειο λήφθηκε προκειμένου να καταβληθούν στην Οθωμανική αυτοκρατορία οι αποζημιώσεις, που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στην Τουρκία συνολικού ύψους 93,9 εκατ. φράγκων, το υφιστάμενο κρατικό χρέος ύψους 31,4 εκατ. φράγκων, το έλλειμμα του ελληνικού δημοσίου για το έτος 1897 ύψους 22,5 εκατ. φράγκων και οι δαπάνες έκδοσης του δανείου (προμήθειες τραπεζών μεσιτικά, χαρτόσημα) ύψους 3,5 εκατ. φράγκων.

2. Υποθήκευση φορολογικών εσόδων ώστε να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή των δανείων

Για να επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του χρέους ο ΔΟΕ απέκτησε τακτικές πηγές εσόδων και αξιολογούσε τις κρατικές υπηρεσίες για την αποδοτικότητα και την φοροεισπρακτική τους ικανότητα. Έτσι στο ΔΟΕ αποδίδονταν τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, τραπουλόχαρτων, τσιγαροχάρτων και σμυρίδας Νάξου, ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά.

3. Αναδιάρθρωση του χρέους

Η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή στην Ελλάδα

Ο Δ.Ο.Ε. διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, αλλά από τις αρχές του ’30 είχε όλο και περισσότερο μειωμένη επίδραση στις αποφάσεις της χώρας, μέχρι τον οριστικό τερματισμό του ρόλου της το 1978.

Αρχικά έδρα του ήταν το σημερινό Μέγαρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας, που είχε αναγερθεί για τις ανάγκες της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής, πίσω από το τότε παλάτι του Διαδόχου, στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου (τότε ονομαζόταν Διοχάρους) και Στησιχόρου.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλαίσιο Οικονομικής και Πιστωτικής Συνθήκης του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ελλάδα του 1946 που υπέγραψε από τη μεριά της Ελλάδας ο Εμμανουήλ Τσουδερός, Β΄ Αντιπροέδρος υπουργικού συμβουλίου και υπουργός Συντονισμού της Κυβέρνησης Θεμιστοκλή Σοφούλη του 1945 και από τη πλευρά του Ηνωμένου Βασιλείου ο Έρνεστ Μπέβιν (Ernest Bevin), υπουργός Εξωτερικών (Foreign Secretary) στις 24 Ιανουαρίου 1946, το Ηνωμένο Βασίλειο δήλωσε «έτοιμο, σε συμφωνία με τη Γαλλική Κυβέρνηση, να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Ελληνική Κυβέρνηση για την λήξη των δραστηριοτήτων της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής του 1898».

Έγγραφο του 1963 του Βρεταννικού Υπουργείου Εξωτερικών (Foreign Office) σχετικό με την Ελλάδα αναφέρεται σε πρόταση κατάργησης της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής, έχοντας τίτλο Administration of International Financial Commission: proposals for abolition και δύο χρόνια μετά ακολουθεί άλλο έγγραφο με τίτλο International Financial Commission: abolition (1965), και τέλος, το 1966, αναφορά για την ενσωμάτωση του προσωπικού της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής στις Ελληνικές Δημόσιες Υπηρεσίες. Για το διάστημα 1970-1975 υπάρχει επίσης σχετική αναφορά του Βρετανικού υπουργείου Οικονομικών (Treasury) για την Διεθνή Οικονομική Επιτροπή.

Η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή καταργήθηκε οριστικά το 1978, με κοινή αποδοχή των συμβαλλομένων μερών, όπως προκύπτει από σχετική αλληλογραφία μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας.

Πριν την οριστική κατάργησή της το 1978 η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή είχε έδρα στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ, στο Κολωνάκι.

el.wikipedia.org

διαβάστε: Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος του 1898 (η Ιστορία επαναλαμβάνεται;)

Ριάλιτι έδωσες, ριάλιτι θα λάβεις

skitso-trumpΜε τον γνωστό κυνισμό του, ο πρύτανης των απανταχού κερδοσκόπων Τζορτζ Σόρος έλεγε το 2002 –παραμονές των εκλογών στη Βραζιλία- ότι, αφού η Αμερική είναι η νέα Ρώμη, οι μόνες εκλογές που έχουν σημασία είναι οι αμερικανικές.

Αν έχει δίκιο, την έχουμε άσχημα: μετά τις σαρωτικές του νίκες σε επτά Πολιτείες του αμερικανικού Νότου την περασμένη «Σούπερ Τρίτη», ο κατ’ επάγγελμα προκλητικός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ καλπάζει προς το χρίσμα και, γιατί όχι, και τον Λευκό Οίκο.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε, εμφανίζεται να έχει το πάνω χέρι σε σχέση με τη σχεδόν σίγουρη αντίπαλό του από πλευράς των Δημοκρατικών, τη βετεράνο των διαδρόμων της Ουάσιγκτον Χίλαρι Κλίντον.

Ο «αντισυστημικός» Μπέρνι Σάντερς θα είχε θεωρητικά καλύτερη τύχη απέναντί του, λένε τα γκάλοπ, αλλά μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν σε μια μονομαχία τους, αφού οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι δείχνουν να έχουν κάνει τις επιλογές τους: καλύτερα μια «διαπλεκόμενη» γυναίκα, παρά ένας -έστω και «νερωμένος»- «δημοκρατικός σοσιαλιστής».

Στους οχτώ μήνες που απομένουν ώς τις κάλπες του Νοέμβρη, βέβαια, πολλά μπορεί να συμβούν– ιδίως σε μια ακραιφνώς… ολιγαρχική δημοκρατία σαν την αμερικανική, όπου τον πρώτο λόγο στις εκλογικές μονομαχίες έχουν τα εκατομμύρια των χορηγών και η χρυσοπληρωμένη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης.

Αλλωστε το ίδιο το κόμμα της αμερικανικής Δεξιάς δεν θέλει με τίποτε τον «αουτσάιντερ» από τη Νέα Υόρκη και κάνει ό,τι μπορεί για να τον υπονομεύσει.

Εις μάτην: από «παρατράγουδο» των ριάλιτι σόου και των κουτσομπολίστικων lifestyle περιοδικών, ο… «Ντόναλντ ο βάρβαρος» καθιερώνεται πλέον σαν ακλόνητο φαβορί για το πόστο του ισχυρότερου πολιτικού στον κόσμο.

Οχι μόνο δεν τον τρομάζει η πόλωση που προκαλεί, τα πάθη που διεγείρει με κάθε φράση του, αλλά τρέφεται από αυτά.

Ο Τραμπ άλλωστε δεν είναι πολιτικός- είναι τρόπος ζωής, είναι ιδέα!

«Το τι πιστεύει στ’ αλήθεια ο Τραμπ -αν πιστεύει σε οτιδήποτε πέρα από την έξαλλη αυτοπροβολή- παραμένει εντελώς άγνωστο και μάλλον δεν έχει καμιά σημασία. Ο… τραμπισμός δεν είναι πρόγραμμα, ούτε ιδεολογία. Είναι μια στάση ζωής, ένας τρόπος συμπεριφοράς που τροφοδοτεί και ταυτόχρονα τρέφεται από τη γενικευμένη αγανάκτηση και αποξένωση των οπαδών του με την αμερικανική δημοκρατία», έγραφε πριν από λίγες μέρες στον πολιτικό ιστότοπο Tom Dispatch ο Αμερικανός ιστορικός Αντριου Μπέισεβιτς.

Χάσει-κερδίσει ο Τραμπ, αλλάζει ήδη τις δομικές ισορροπίες του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, και μάλιστα με τρόπο μη αναστρέψιμο, υποστηρίζει ο Μπέισεβιτς.

Και η καλύτερη απόδειξη είναι η απόλυτη αδιαφορία των όλο και περισσότερων οπαδών του για τις συνεχείς γκάφες και τις εμπρηστικές δηλώσεις του, που θα είχαν «χαντακώσει» οποιονδήποτε άλλον υποψήφιο «πλανητάρχη»!

Ολο αυτό το τσίρκο λειτουργεί διότι ο Τραμπ μπορεί να είναι ψεύτικος και «πλαστικός» όσο δεν πάει, αλλά ο θυμός που τον θρέφει είναι γνήσιος: και κανείς άλλος δεν «χαϊδεύει» και δεν δικαιώνει αυτή τη συσσωρευμένη αγανάκτηση με το σύστημα τόσο πετυχημένα, όσο ο Μίδας από το Μπρονξ.

Μπούχτισε ο μέσος Αμερικανός ψηφοφόρος με τους «σοβαρούς» υποψήφιους, με τον καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα της Ουάσινγκτον: η δίποδη υπερβολή που λέγεται Τραμπ, αυτός ο επικίνδυνος κλόουν με το πεταχτό ξανθό μαλλί που βγάζει τη γλώσσα στο «κατεστημένο», αυτή η αποθέωση του ελιτίστικου κυνισμού και του ναρκισσισμού της «διασημότητας», μιλάει τη γλώσσα του «μέσου ανθρώπου», όπως αυτός έχει γαλουχηθεί εδώ και δεκαετίες – τη γλώσσα των ριάλιτι σόου, του άκρατου ατομισμού και καταναλωτισμού, του «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν».

Γι’ αυτό άλλωστε παίζει τα ΜΜΕ στα δάχτυλα, μετατρέποντας τα ντιμπέιτ και τις συνεντεύξεις σε παράλληλους μονολόγους, όπου το μόνο που μετρά είναι ποιος θα πει τις περισσότερες προσβλητικές ατάκες για τους αντιπάλους του.

Η πλειονότητα των «συστημικών» πολιτικών αναλυτών σε ΗΠΑ και Ευρώπη αδυνατούν να ερμηνεύσουν λογικά το «φαινόμενο Τραμπ», γιατί τον βλέπουν μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά του συστήματος που και οι ίδιοι υπηρετούν.

Ο Τραμπ είναι ένα σαπρόφυτο που μεγαλώνει χάρη στην προχωρημένη σήψη της (αμερικανικής, και όχι μόνον) δημοκρατίας και την εξόφθαλμη υποκρισία των αυτόκλητων υπερασπιστών της.

Δεν φταίει ο Τραμπ που τόσα εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φασίστες και ρατσιστές, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υψώσουν ηλεκτροφόρα τείχη στα σύνορα, να εκμεταλλευτούν στυγνά τους πιο αδύναμους για προσωπικό πλουτισμό και να εξαπολύσουν ως έθνος μακρινούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο όνομα της (δικής τους) ελευθερίας και του κατά συρροή βιασθέντος «ανθρωπισμού».

Ο Τραμπ, όπως και οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του –ο Λεπέν και η κόρη του στη Γαλλία, ο Χάιντερ και ο διάδοχός του, Στράχε, στην Αυστρία, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν και πρώτος όλων ο «καβαλιέρε» Μπερλουσκόνι, που εξελέγη τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας– ήρθαν εκ των υστέρων να εξαργυρώσουν αλλά και να εκφράσουν πολιτικά τα ήδη υπάρχοντα ζωώδη και μισάνθρωπα ένστικτα όλων όσοι βλέπουν τη ζωή σαν ριάλιτι σόου, όλων όσοι θα ήθελαν στη ζωή τους να γίνουν δισεκατομμυριούχοι πατώντας επί πτωμάτων και απλώς δεν τα κατάφεραν.

Σωστά γράφει ο Στέφαν Φάρις στο BusinessWeek ότι ο τρόμος που δήθεν προκαλεί στους Ευρωπαίους η προοπτική μιας προεδρίας Τραμπ είναι υποκριτικός, αφού ο κατά Liberation «Αμερικανικός Εφιάλτης» θα ταίριαζε μια χαρά στο όλο και πιο (ακρο-)δεξιό, φιλοπόλεμο και ξενοφοβικό πολιτικό σκηνικό της Γηραιάς αλλά ανεπίδεκτης μαθήσεως Ηπείρου μας.

Σας κράτησα το καλύτερο για το τέλος.

Ο Guardian φιλοξένησε πριν από λίγες μέρες e-mail από Αμερικανούς αναγνώστες του που θα ψηφίσουν Τραμπ, αλλά ντρέπονται να το παραδεχτούν δημόσια: ανάμεσά τους -ω του θαύματος!- είναι ισπανόφωνοι, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι, ακόμη και αριστεριστές, που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας θέλουν να δουν τον Νεοϋορκέζο μεγιστάνα στον Λευκό Οίκο.

Ξεχωρίζει ένας 24χρονος διαδηλωτής του κινήματος Occupy Wall Street, λάτρης του Τσόμσκι και του Ζίζεκ, που κανονικά θα ψήφιζε «δαγκωτό» Σάντερς, αλλά σιχαίνεται τη Χίλαρι και την «πολιτική ορθότητα» του Δημοκρατικού Κόμματος:

«Αδιαφορώ για τη συζήτηση γύρω από το πόσο ανήθικος είναι ο Τραμπ, όταν όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη ιμπεριαλιστικές και φασιστικές πολιτικές όπως η χρήση drones για δολοφονίες, οι βασανισμοί και η μαζική παρακολούθηση των επικοινωνιών. Η υποψηφιότητα Τραμπ είναι ένα ευτυχές ατύχημα που ξεσχίζει την ψυχή της Αμερικής, κάτι που καλώς ή κακώς είναι απαραίτητο και μας αξίζει»…

Γιώργος Τσιάρας – http://www.efsyn.gr/arthro/rialiti-edoses-rialiti-tha-laveis

Ιδιωτικοποιημένη λογοκρισία και παρακολούθηση

trustΔιαρροή επικοινωνίας της ΕΕ – Μέρος 1ο: Ιδιωτικοποιημένη λογοκρισία και παρακολούθηση

Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ: Τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί [των θεμελιωδών δικαιωμάτων] επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε στόχους γενικού ενδιαφέροντος που αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων.
ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, 2012/C 326/02, Άρθρο 52 “Εμβέλεια και ερμηνεία των δικαιωμάτων και των αρχών”, παρ. 1 http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…

Ένα σχέδιο ανακοίνωσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις πλατφόρμες[1] έχει διαρρεύσει. Οι προτάσεις σχετικά με τη ρύθμιση του “παράνομου” ή “επιβλαβούς” περιεχομένου είναι εξαιρετικά ανησυχητικές. Εν ολίγοις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φαίνεται διατεθειμένη να παραιτηθεί εντελώς από την έννοια του νόμου. Αντ’ αυτού, η ρύθμιση της ελευθερίας του λόγου ωθείται στα χέρια της Google, του Facebook και άλλων.
[1] http://www.politico.eu/…/2016/04/Platforms-Communication.pdf

Σε σχέση με την ρύθμιση για τα οπτικοακουστικά (για να γίνει η ενημέρωση της Οδηγίας για τις Υπηρεσίες Οπτικοακουστικών Μέσων Επικοινωνίας / Audiovisual Media Services Directive (AVMSD)[2] της ΕΕ), το σχέδιο βασίζεται σε ένα ερευνητικό πρότζεκτ, το EU Kids Online[3] που δείχνει ότι “τα παιδιά όλο και περισσότερο εκτίθενται σε επιβλαβές περιεχόμενο μέσω πλατφορμών διαμοιρασμού βίντεο”. Αυτό το ερευνητικό πρότζεκτ όμως δεν δείχνει στην πραγματικότητα καθόλου κάτι τέτοιο -ερευνά την αντίληψη των παιδιών στον κίνδυνο και δεν παρέχει λεπτομερή ανάλυση σε βάθος χρόνου κάποιας πραγματικής έκθεσης σε περιεχόμενο.
[2] https://ec.europa.eu/…/audiovisual-media-services-directive…
[3] http://www.lse.ac.uk/…/EU…/Reports/Intheirownwords020213.pdf

Σε σχέση με το πραγματικό κίνητρο πίσω από τις προτάσεις για την ιδιωτικοποίηση της λογοκρισίας (copyright), το σχέδιο μιλά για πλατφόρμες, “που κάνουν διαθέσιμο περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα και έχει φορτωθεί από τελικούς χρήστες”. Αυτή η διατύπωση είναι πολύ σκόπιμη. Ενώ η Οδηγία Ηλεκτρονικού Εμπορίου[4] (E-Commerce) παρέχει προστασία σχετικά με την ευθύνη των hosting εταιρείων που φιλοξενούν παθητικά περιεχόμενο για λογαριασμό των χρηστών τους, η διατύπωση “κάνουν διαθέσιμο” είναι μια ενεργή χρήση του περιεχομένου για το οποίο ο κάτοχος των πνευματικών του δικαιωμάτων έχει “το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει ή να απαγορεύει, την άμεση ή έμμεση, προσωρινή ή μόνιμη αναπαραγωγή με οποιοδήποτε μέσο και μορφή, εν όλω ή εν μέρει”[5]. Ως εκ τούτου, κάθε περίπτωση που “κάνει διαθέσιμο” περιεχόμενο από διαδικτυακές πλατφόρμες χωρίς την προηγούμενη συναίνεση του δικαιούχου θα αποτελεί μη τήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων, για την οποία η πλατφόρμα θα είναι υπεύθυνη και άρα υπόλογη. Η μόνη επιλογή για να είναι υπεύθυνη για να “κάνει διαθέσιμο” από τους πελάτες της, θα είναι να υποβάλλει κάθε προσθήκη περιεχομένου που γίνεται από τους χρήστες, σε έναν προκαταρκτικό έλεγχο, σε φιλτράρισμα και/ή κατάργηση σε περίπτωση που υπάρχει αμφιβολία για τα πνευματικά δικαιώματα. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες ήδη διαγράφουν τεράστιες ποσότητες από απολύτως νόμιμο περιεχόμενο[6] που ανεβαίνει από τους χρήστες και μια τέτοια ρύθμιση θα έδινε ένα επιπλέον νέο κίνητρο για να γίνει η κατάσταση ακόμα χειρότερη.
[4] http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/…
[5] Άρθρο 2 “Δικαίωνα αναπαραγωγής” http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do…
[6] https://www.techdirt.com/…/premier-league-uses-copyright-to…

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζει ακόμη να αναθέσει στα μεγάλα online μονοπώλια να αναλάβουν “πιο αποτελεσματική” δράση για την προστασία των “βασικών κοινωνικών αξιών”. Πιο αποτελεσματική από τι; Ποιες αξίες; Με τι τρόπο εποπτείας; Ακολουθώντας ποιους κανόνες; Χωρίς καθόλου κανόνες, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή -θα πρέπει να γίνει με τη χρήση “αποτελεσματικής εθελοντικής δράσης”. Και με τι θα μοιάζει αυτή η δράση; Το Facebook έχει ήδη ξεκινήσει πειράματα που δείχνουν ότι έχει τη δύναμη να χειραγωγήσει τις εκλογές[7], να χειραγωγήσει τη διάθεση των ανθρώπων[8] ή ακόμα και να χειραγωγήσει τους ανθρώπους που εργάζονται σε ένα συγκεκριμένο κτίριο[9]. Δεν εξετάζονται κανόνες για να περιορίσουν τέτοια συμπεριφορά.
[7] http://www.businessinsider.com/facebooks-news-feed-voting-e…
[8] http://www.theatlantic.com/…/everything-we-know-abo…/373648/
[9] http://fusion.net/…/facebook-ads-geotargeting-political-lo…/

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η προσέγγιση αυτή δεν προτείνεται λόγω του ότι υπάρχει άγνοια εκ μέρους της Επιτροπής -το κείμενο αναφέρεται ρητά σε καταστάσεις όπου “η πληροφορία φιλτράρεται μέσω αλγορίθμων ή χειραγωγείται μέσω των αδιαφανών διαδικασιών διαχείρισης”, άρα ξέρουν. Πώς μπορεί όμως αυτό να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο στις “βασικές κοινωνικές αξίες” μας; Προφανώς, αυτό θα επιτευχθεί με την εξασφάλιση “της μη διάκρισης ή με την εξασφάλιση της διαφανούς, δίκαιης και χωρίς διακρίσεις πρόσβαση στις πληροφορίες”, όταν η πρόσβαση στις πληροφορίες θα “χειραγωγείται μέσω των αδιαφανών διαδικασιών διαχείρισης”. Η κραυγαλέα αντίφαση δεν είναι προφανώς αντιληπτή σε όποιον έγραψε αυτό το τμήμα του κειμένου.

Η Επιτροπή επίσης αναγνωρίζει μια ανησυχία από την πλευρά των διαδικτυακών πλατφορμών που θα μπορούσαν να γίνουν υπεύθυνοι για το παράνομο υλικό, για το αν έχουν τα συστήματα για τη διενέργεια προληπτικής παρακολούθησης. Ως εκ τούτου, προτείνει ότι τα μέτρα που απαιτούνται για να “παρέχουν βεβαιότητα” στις επιχειρήσεις “ότι θα τους επιτρέπει να αναλάβουν μία τέτοια υπεύθυνη συμπεριφορά”.

Δυστυχώς, υπάρχει επίσης και μια οριστική απόδειξη του γεγονότος ότι το όλο το κείμενο (υποτίθεται ότι) είναι ένα παράδειγμα πολιτικής που βασίζεται σε αποφάσεις μέσα από αποδείξεις: αυτό που προβλέπεται από τη δήλωση ότι η επέκταση ορισμένων υποχρεώσεων για τις διαδικτυακές πλατφόρμες “έχει επιβεβαιωθεί από τις απαντήσεις των δημοσίων διαβουλεύσεων για την Αναθεώρηση της Οδηγίας για τις Τηλεπικοινωνίες και την Προστασία της Ιδιωτικής Ζωής” (Telecoms Review and the ePrivacy Directive Review). Η δημόσια διαβούλευση σχετικά με την Οδηγία για την Προστασία της Ιδιωτικής Ζωής δεν έχει ολοκληρωθεί και ξεκίνησε μόλις δύο εβδομάδες πριν να δημοσιευθεί το προσχέδιο που διέρρευσε -οπότε δεν έχει επιβεβαιωθεί τίποτα ακόμα! Ομοίως, το κείμενο αναφέρεται στην “επιτυχία” του “αυτορρυθμιζόμενου” κανονιστικού Διαδικτυακού Φόρουμ για την τρομοκρατία και την ομιλία μίσους, ακόμη και αν το εν λόγω πρότζεκτ δεν έχει παράγει τίποτα, εκτός από ορισμένα καθησυχαστικά δελτία τύπου[10].
[10] http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-6243_en.htm

Περίληψη: Η βασική κοινωνική αξία των προβλέψιμων και υπόλογων περιορισμών των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι σε κίνδυνο. Με αποδείξεις που μορφοποιούνται έτσι ώστε να ταιριάζουν σε προϋπάρχουσες πολιτικές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φαίνεται πρόθυμη να εξασφαλίσει ότι τα online μονοπώλια θα παρακολουθούν την online δραστηριότητα, θα αναλαμβάνουν δράση για να αφαιρούν οποιοδήποτε περιεχόμενο που δημιουργεί νομικούς κινδύνους γι’ αυτά και αυθαίρετα θα αστυνομεύουν το περιεχόμενο για να “προστατεύσουν” ακαθόριστες και απροσδιόριστες “κοινωνικές αξίες”. Αντί για τους νόμους, θα έχουμε όρους χρήσης υπηρεσίας. Αντί για λογοδοσία, θα έχουμε ασύδοτη λογοκρισία που επιβάλλεται από ένα σύστημα όπου, όπως το περιγράφει με τα δικά της λόγια η Επιτροπή, “η πληροφορία (θα) φιλτράρεται μέσω αλγορίθμων ή (θα) χειραγωγείται μέσω των αδιαφανών διαδικασιών διαχείρισης”.

Όλο αυτό θα δημιουργήσει, ελπίζει η Επιτροπή, “τις κατάλληλες συνθήκες πλαισίου για την εμπιστοσύνη των χρηστών, την καινοτομία και τη δημιουργία αξίας στην Ευρώπη”.

Σίμος Δαλκυριάδηςhttps://www.facebook.com/groups/piratepartyGR/permalink/1033495226743157/

Μια πόλη χωρίς φτώχεια

MINCOME, a Canadian Guaranteed Annual Income (GAI) field experiment ran in the province of Manitoba between 1974 and 1979, and ended with no final report and no analysis of data from the saturation site.
This essay uses a quasi-experimental design and routinely collected health administration data to revisit outcomes for the saturation site.
We found a significant reduction in hospitalization, especially for admissions related to mental health and to accidents and injuries, relative to the matched comparison group.
Physician contacts for mental health diagnoses fell relative to the comparison group. A greater proportion of high school students continued on to grade 12.
We found no increase in fertility, no increase in family dissolution rates and no improvement in birth outcomes.
Our results document the value of health administration data for historical analysis, and demonstrate that a relatively modest GAI can improve population health suggesting the possibility of health system savings.
διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη πατώντας εδώ: The town with no poverty

Βαρουφάκης και Τσόμσκι συζητούν για την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού

Ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο Νόαμ Τσόμσκι συναντήθηκαν την Τρίτη στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης σε μια συζήτηση για τον νεοφιλελευθερισμό, την παγκόσμια οικονομία, την σημερινή κατάσταση αλλά και για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Θέματα τα οποία βρίσκονται και στο νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «And the weak suffer what they must?».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης μίλησε για την υποκρισία των καπιταλιστών και το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας και της πράξης. Ανέφερε ως παράδειγμα πως οι ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας έχουν τεράστια κέρδη ενώ οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούν στα προϊόντα τους έχουν αναπτυχθεί από τον δημόσιο τομέα. Αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Οικονομικών. Είπε πως η Τρόικα γνωρίζει ότι οι πολιτικές που επιβάλλει δεν θα έχουν αποτέλεσμα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης εξήγησε πως το Eurogroup δεν είναι θεσμοθετημένο όργανο βάσει κάποιας συνθήκης, ενώ παίρνει οικονομικές αποφάσεις που επηρεάζουν ολόκληρη την Ευρώπη και, ουσιαστικά, καθοδηγείται από την Τρόικα.

Ο Νόαμ Τσόμσκι μίλησε για το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος δεν είναι ούτε νέος, ούτε φιλελεύθερος. «Η κατάσταση την οποία βρίσκεται ο τρίτος κόσμος δεν είναι τυχαία,» είπε. Η Ιαπωνία είναι η μόνη χώρα της περιοχής που έχει αναπτυχθεί τόσο, γιατί ήταν η μόνη χώρα που δεν αποικήθηκε ποτέ.

Οι δυο τους μίλησαν για την σημερινή οικονομική θεωρία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία αντιμετωπίζεται ως θρησκεία και παρόλη την οικονομική κατάρρευση του 2008, ο κλάδος έμεινε ανεπηρέαστος.

Μία νότα αισιοδοξίας έφερε η αναφορά στο κίνημα DiEM25 που ζητάει διαφάνεια και εκδημοκράτιση της Ευρώπης και το μανιφέστο του οποίου υπέγραψε και ο Νόαμ Τσόμσκι. Ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε πως στην Ευρώπη δεν υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας, διότι δεν υπάρχει δημοκρατία και ζήτησε από τον κόσμο να υπογράψει το μανιφέστο.

Ο Νόαμ Τσόμσκι αναφέρθηκε επίσης στο φαινόμενο, όπως το είπε, του Μπέρνι Σάντερς. Είπε ότι ο Σάντερς είναι αξιοπρεπής και ειλικρινής κάτι το οποίο είναι σπάνιο για έναν πολιτικό. Τον αποκαλούν εξτρεμιστή και ριζοσπαστικό ενώ είναι ένας mainstream δημοκρατικός του new deal. Αυτό, παρατήρησε ότι, δείχνει την μεγάλη στροφή προς τη δεξιά. Η υποστήριξη που έχει ο Σάντερς από μεγάλο μέρος των πολιτών και ιδιαίτερα της νέας γενιάς είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει όλη τη χώρα, ακόμα και αν δεν εκλεγεί σε αυτές τις εκλογές.

Χαρακτηριστικά ο Νόαμ Τσόσκι ανέφερε τα λόγια του David Hume: «Η εξουσία είναι στα χέρια του λαού εάν αυτός δεν συναινέσει».

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συζήτηση στα αγγλικά.

pressenza.com

Bring back the 40-hour work week

150 years of research proves that long hours at work kill profits, productivity and employees
SARA ROBINSON, ALTERNET

If you’re lucky enough to have a job right now, you’re probably doing everything possible to hold onto it. If the boss asks you to work 50 hours, you work 55. If she asks for 60, you give up weeknights and Saturdays, and work 65.

Odds are that you’ve been doing this for months, if not years, probably at the expense of your family life, your exercise routine, your diet, your stress levels and your sanity. You’re burned out, tired, achy and utterly forgotten by your spouse, kids and dog. But you push on anyway, because everybody knows that working crazy hours is what it takes to prove that you’re “passionate” and “productive” and “a team player” — the kind of person who might just have a chance to survive the next round of layoffs.

This is what work looks like now. It’s been this way for so long that most American workers don’t realize that for most of the 20th century, the broad consensus among American business leaders was that working people more than 40 hours a week was stupid, wasteful, dangerous and expensive — and the most telling sign of dangerously incompetent management to boot.

It’s a heresy now (good luck convincing your boss of what I’m about to say), but every hour you work over 40 hours a week is making you less effective and productive over both the short and the long haul. And it may sound weird, but it’s true: the single easiest, fastest thing your company can do to boost its output and profits — starting right now, today — is to get everybody off the 55-hour-a-week treadmill, and back onto a 40-hour footing.

Yes, this flies in the face of everything modern management thinks it knows about work. So we need to understand more. How did we get to the 40-hour week in the first place? How did we lose it? And are there compelling bottom-line business reasons that we should bring it back?

The Making of the 40-Hour Week

The most essential thing to know about the 40-hour work-week is that, while it was the unions that pushed it, business leaders ultimately went along with it because their own data convinced them this was a solid, hard-nosed business decision. Continue reading “Bring back the 40-hour work week”

Ενώνοντας τις Κουκκίδες

Στο blog του P2P Foundation εντοπίσαμε μια σειρά από 5 άρθρα γραμμένα από μέλη του δικτύου The Rules, κάτω από το κοινό τίτλο “Connecting the Dots” (Ενώνοντας τις Κουκκίδες) που αναφέρονται στην αντίληψη ότι όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους αλλά εμείς οι άνθρωποι, τα βλέπουμε ξεχωρισμένα, αποσπασματικά και αποτυγχάνουμε να ενώσουμε τις κουκκίδες μεταξύ τους για να δούμε την συνολική εικόνα.
Μέσα σε αυτά τα 5 άρθρα ξεδιπλώνεται η πραγματικότητα της συνολικής εικόνας της παγκόσμιας σημερινής κατάστασης. Φαινόμενα όπως οι κρίσεις χρέους, η φτώχεια, η υπερβολική συγκέντρωση πλούτου στα χέρια λίγων, η κλιματική αλλαγή, κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα, παρουσιάζονται ως συνδεδεμένα μεταξύ τους, ως κομμάτια του ίδιου παζλ, ως κουκκίδες που θα πρέπει να ενώσουμε μεταξύ τους για να αντιληφθούμε ότι πρόκειται για την ίδια εικόνα και να αρχίσουμε να δρούμε αντιμετωπίζοντας τα πάντα ως ένα ενιαίο μεγάλο πρόβλημα με πολλές διαφορετικές πτυχές και παραμέτρους. Τα άρθρα προσπαθούν να αφυπνίσουν την αντίληψη μας σχετικά με το κόσμο, σχετικά με τον πλανήτη μας και τους περιορισμένους πόρους του. Γίνεται προσπάθεια να μας δώσουν να καταλάβουμε ότι έχουμε παραπλανηθεί από “ιερούς κανόνες της οικονομίας” που τέθηκαν για προηγούμενους καιρούς και πλέον δεν ισχύουν (αν ίσχυαν και ποτέ).
Στο 3ο άρθρο γίνεται μια αντιστοίχιση της σημερινής φθίνουσας παγκόσμιας κατάστασης που μας οδηγεί στην καταστροφή με την περίπτωση της Νήσου του Πάσχα. Όπως και οι κάτοικοι του απομονωμένου νησιού παρασύρθηκαν από έναν “ιερό κανόνα”, αυτόν της κατασκευής των τεράστιων πέτρινων κεφαλιών, θεωρώντας ότι έτσι θα αποκτήσουν δύναμη και εξουσία, κατάφεραν μέσα σε λίγες γενεές να εξαντλήσουν τις πρώτες ύλες του απομονωμένου κόσμου τους θυσιάζοντας τες σε μια μάταιη (και χωρίς νόημα τελικά) προσπάθεια και ως συνέπεια αυτής να χαθούν τελικά από την ασιτία. Έτσι και ο κόσμος μας σήμερα, εμείς, βασιζόμαστε πάνω στον κανόνα της αέναης ανάπτυξης, της αύξησης του ΑΕΠ με κάθε κόστος, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτός ο κανόνας μας οδηγεί προς την καταστροφή.

Διάβασε τα άρθρα για να δεις προς τα που βαδίζουμε βασιζόμενοι πάνω σε έναν “ιερό κανόνα της οικονομίας” που δεν έχει καμία, μα καμία λογική: http://waves.pirateparty.gr/node/1163

3D printing: Εκτυπώστε το τέλος του καπιταλισμού

«Δυο γενιές Αμερικανών πολιτών» έγραφε κάποτε ο Τζον Στάινμπεκ «γνωρίζουν πολύ περισσότερα για την μίζα του μοντέλου Τ της Ford παρά για τη γυναικεία κλειτορίδα».
Δύσκολα, ένας συγγραφέας, θα μπορούσε να περιγράψει πιο παραστατικά την λατρεία που προκάλεσε στις ΗΠΑ η κατασκευή του πρώτου Ι.Χ αυτοκινήτου που ήταν προσιτό στο μέσο αμερικανό πολίτη. Και όμως ένας άλλος συγγραφέας, ο Άλντους Χάξλει, το επιχείρησε. Στο θρυλικό του έργο «Ο Θαυμαστός καινούριος κόσμος» ο Χένρι Φορντ παρουσιάζεται σαν μεσσίας, οι τάφοι δεν έχουν πλέον σταυρούς αλλά ένα μεγάλο Τ και ο χρόνος δεν χωρίζεται σε π.Χ και μ.Χ αλλά σε π.Φ και μ.Φ (προ Φορντ και μετά Φορντ).
Το δέος που προκαλούσε φυσικά ο Φορντ στους δυο κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς δεν σχετιζόταν με το μοντέλο Τ αλλά με την γραμμή παραγωγής που εφηύρε για να κατασκευάζει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Ο λεγόμενος φορντισμός άλλαξε όχι μόνο τη διαδικασία παραγωγής αλλά και τις κοινωνικές και ταξικές σχέσεις.
Τα εργοστάσια έπρεπε πλέον να παράγουν τυποποιημένα προϊόντα σε προσιτές τιμές και να προσφέρουν στους εργάτες τους σχετικά αξιοπρεπείς μισθούς, με τους οποίους θα μπορούν να αγοράζουν τα καταναλωτικά προϊόντα που παρήγαν.
Αυτό που δεν μπορούσαν να προβλέψουν στα έργα τους, ο Στάινμπεκ και ο Χάξλει, είναι ότι έναν αιώνα αργότερα μια νέα τεχνολογική εξέλιξη θα απειλούσε όχι μόνο το μοντέλο του φορντισμού αλλά τη λογική του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Οι περίφημοι τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα επιτρέπουν σύντομα σε κάθε καταναλωτή να κατασκευάζει στο σπίτι του από απλά προϊόντα, όπως ένα ζευγάρι παπούτσια μέχρι ένα ανταλλακτικό του ψυγείου που χάλασε.
Χωρίς μεγάλες γραμμές παραγωγής, χωρίς έξοδα μεταφοράς, αποθήκευσης και λιανικής πώλησης η νέα τεχνολογία υπόσχεται να περιορίσει δραστικά το κόστος παραγωγής και να σώσει το περιβάλλον από τις καμινάδες των εργοστασίων και τις εξατμίσεις των αεροπλάνων, των φορτηγών και των πλοίων που μεταφέρουν εμπορεύματα από τη μια άκρη του πλανήτη.
Κυρίως όμως υπόσχεται να μειώσει δραματικά το χρόνο εργασίας απελευθερώνοντας τους ανθρώπους από τις σημερινές συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς. Και τώρα σταματήστε να ονειρεύεστε.
Γιατί για άλλη μια φορά η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Ο αυτοματισμός της παραγωγής σημαίνει πολύ απλά (αν και ελαφρώς απλουστευτικά) λιγότερους εργαζόμενους από τους οποίους μπορεί να αποσπαστεί αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε απόλυτη και σχετική υπεραξία. Οι σύγχρονοι λουδίτες λοιπόν, αυτοί που σπάνε δηλαδή τα νέα μηχανήματα παραγωγής, ενδέχεται να μην είναι οι εργάτες αλλά… τα αφεντικά τους.
Πέρα όμως από τη μείωση του κόστους, των ωρών εργασίας και συνεπώς της δυνατότητας άντλησης υπεραξίας από τους εργαζόμενους, τίθεται το ερώτημα εάν η εξάπλωση των 3d εκτυπωτών σημαίνει ότι ο καταναλωτής-πολίτης γίνεται ταυτόχρονα και κάτοχος των μέσων παραγωγής. Και η απάντηση είναι… ναι μεν αλλά.
Γιατί σε αυτή τη σύγχρονη διαδικασία παραγωγής το πραγματικό κόστος δεν βρίσκεται στα μηχανήματα που κατασκευάζουν τα προϊόντα ή στα υλικά παραγωγής αλλά στο σχέδιο που θα εξηγεί στη συσκευή πως να «τυπώσει» το προϊόν. Και εδώ ανοίγονται δυο δρόμοι: Εάν το «σχέδιο» για την δημιουργία ενός παπουτσιού ανήκει και πάλι σε κάποια πολυεθνική όπως η Nike, η οποία το τιμολογεί όπως θέλει και το προστατεύει με πατέντες, η τελολογική εξέλιξη είναι σημαντική αλλά όχι επαναστατική.
Αν όμως τα σχέδια δημιουργούνται, αναπτύσσονται και διαμοιράζονται ελεύθερα μέσα από ανοιχτά δίκτυα υπολογιστών, όπως συμβαίνει λόγου χάρη με το ελεύθερο λογισμικό, ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής καθίσταται αναχρονιστικό και (με μια μικρή βοήθεια) καταδικασμένο σε γρήγορο θάνατο. Μιλώντας τις προηγούμενες ημέρες στην Αθήνα ο Μισέλ Μπάουενς, από τους πρωτοπόρους της λεγόμενης ομότιμης παραγωγής σκιαγράφησε τις δυνατότητες ανοικτής, συμμετοχικής και προσανατολισμένης στα “κοινά” ανθρώπινης συνεργασίας.
Ξεκινώντας από την έννοια των «ψηφιακών κοινών» ο Μπάουενς περιγράφει μια κοινωνία η οποία δεν κυριαρχείται από τη δύναμη των εταιρειών αλλά στην οποία «οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται την δημιουργικότητά τους, αντί να την περιφράσσουν, και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας, αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο».
Όσο για το τελικό προίον αυτής της διαδικασίας, αναλαμβάνει να μας το παρουσιάσει η ομάδα της MyCity-me και το Fab Lab Athens. «Όλοι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν την τρισδιάστατη εκτύπωση ενός αντικειμένου» μας εξηγούσε η Βάγια Πάντου, από την MyCity-me.
Το μέλλον είναι εδώ έτοιμο να συγκρουστεί με το παρελθόν ενω ένα νέο σύστημα παραγωγής ετοιμάζεται να αμφισβητήσει το προηγούμενο. Και όσοι τόλμησαν να σταθούν εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων το πλήρωσαν ακριβά. Ρωτήστε και τους φεουδάρχες…

Διαβάστε
Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος
Η δυστοπική, ταξική κοινωνία του Χάξλει, στηριγμένη στο μοντέο παραγωγής του Φορντ.
The Political Economy of Peer Production
Ο Michel Bauwens περιγράφει τη δομή των ανοιχτών δικτύων ομότιμης παραγωγής P2P.
Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών 2/6/2013 – http://info-war.gr/3d-printing-εκτυπώστε-το-τέλος-του-καπιταλισμο/

Κάποτε θα τα αφηγούνται όλα αυτά που περάσαμε οι μεταγενέστεροι και θα γελάνε

Από εκεί και πέρα, για να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις, σκέφτομαι ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια.

Πιο πολύ απ’ όλα με εκνευρίζει το δόγμα των «επιΜένουμε Ευρώπη», όλοι αυτοί οι φιλελεύθεροι σαλιάρηδες που μας τα κάνανε καρπούζια με τις τρομοκρατίες τους· άλλο που οι πολίτες τσίμπησαν.

Θυμάμαι τη δήλωση του Δημήτρη Καμμένου, μετά το δημοψήφισμα, πως, αν βγαίναμε την επομένη από το ευρώ, η Ελλάδα θα κατακλύζοταν από πρόσφυγες που θα εγκλωβίζονταν λόγω της παράλληλης εξόδου μας από τη Σένγκεν και του κλεισίματος των συνόρων (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους αυτούς τους νενέκους να μιλάνε για την οικονομική καταστροφή της χώρας σε περίπτωση που δεν υπογράφαμε τα μνημόνια (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους τους νεοδημοκράτες να μιλάνε για τις φρεγάτες στο Αιγαίο την επομένη της ρήξης (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι τους πασόκους -τους original- να μιλάνε για εκτόξευση της ανεργίας και την απογείωση του χρέους έξω από τα μνημόνια, όπως επίσης και την μακροχρόνια ύφεση της οικονομίας μας αν επιστρέφαμε σε εθνικό νόμισμα (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι το 2012 τους παπαγάλους των ΜΜΕ να τρομοκρατούν τους ‘Ελληνες πως θα τρώνε από τα σκουπίδια (1 στα 2 νοικοκυριά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας πλέον).

Θυμάμαι τους φιλελέρες να μιλάνε για μια χώρα τύπου Βόρειας Κορέας, όπου δεν θα θέλει κανείς να επενδύσει και παράλληλα οι υπάρχουσες επιχειρήσεις θα κλείσουν ή θα μεταναστεύσουν – στο μεταξύ οι μισές επιχειρήσεις έκλεισαν λόγω κρίσης, χιλιάδες ΑΦΜ πήγαν στη Βουλγαρία και αλλού και οι επενδυτές, τι να πω, κάνουν ουρά (εδώ χειροκροτάτε).

Θυμάμαι όλους αυτούς που τα τελευταία χρόνια μιλούσαν για τον εκμηδενισμό του ελληνικού τουρισμού εκτός της ΕΕ και θέλω να τους τρίψω στη μούρη το φετινό καλοκαίρι που πραγματικά θα τους μείνει αξέχαστο (ακόμα δεν βαρεθήκατε να χειροκροτάτε;).

Νομίζω τα μόνα που απομένουν είναι το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας και οι πολύωρες διακοπές ρεύματος, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ και να πάθουμε μέσα στα μνημόνια και την ΕΕ, όσα υποτίθεται ότι θα παθαίναμε εκτός.

Θα ήθελα να πω σε αυτό το σημείο, πως πρέπει να μας δώσουν από τώρα το Νόμπελ Λογοτεχνίας -και όχι το Ειρήνης- για αυτά τα παραμυθένια έξι χρόνια και την γενικότερη στάση που επιδείξαμε.

Read more: http://pitsirikos.net/2016/03/%ce%b5%ce%b4%cf%8e-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ac%cf%84%ce%b5/#ixzz43MPN9Clo

Το μακρύ ζεϊμπέκικο του (αυτο)διασυρμού

stathisΚι έτσι «φθάσαμε ως εδώ», να λιάζονται οι πρόσφυγες στις λάσπες της Ειδομένης.

Στην Ειδομένη δεν υπάρχει ελληνικό κράτος, υπάρχει παρακράτος των ΜΚΟ. Με τις οποίες ο κ. Τσίπρας και ο μισός ΣΥΡΙΖΑ έχει διττή σχέση. Από τη μια τις κατηγορεί ότι χρηματίζονται κι από την άλλη εγκρίνει (διά της χρησιμοποίησής τους) τον χρηματισμό τους. Διότι και σε αυτό το θέμα ο κ. Τσίπρας «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς». Από τη μια

ο κ. Πρωθυπουργός παραδέχεται, υπαινίσσεται και εν τέλει δηλώνει ότι για τον «χάρτη εισόδου προσφύγων» στη FYROM υπεύθυνες (πιθανόν να) είναι ορισμένες ΜΚΟ. Δεν καταλαβαίνει (για μιαν ακόμα φορά) ο κ. Πρωθυπουργός ότι με τη δήλωσή του αυτή ομολογεί πως το παρακράτος των ΜΚΟ είναι κράτος εν κράτει! Ομολογεί, επίσης, ότι το ελληνικό κράτος δεν διαθέτει ούτε «μάτια», ούτε «αυτιά» σε έναν χώρο όπου εκ των πραγμάτων ανάμεσα στους αμνούς δρουν και προβατόσχημοι λύκοι – των τζιχαντιστών, των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών κι άλλων ενδιαφερομένων. Στην Ειδομένη (κι όχι μόνο) η Ελλάδα είναι ένα ξέφραγο αμπέλι μες στις λάσπες. Από την άλλη

ο κ. Τσίπρας «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς» με τις ΜΚΟ, διότι οι μισοί Συριζαίοι (κι απ’ αυτούς οι μισοί καλοπροαίρετα) πιστεύουν ότι οι ΜΚΟ παράγουν έργο αγαθό, ενώ οι υπόλοιποι είναι ανακατεμένοι (έκπαλαι) με ΜΚΟ που απορροφούν και διαχειρίζονται πολλά φράγκα – πρόκειται για κατ’ επάγγελμα ανθρωπιστές και επί χρυσίω ιδεολόγους.

Οι ΜΚΟ παίρνουν κατευθείαν χρήματα από την Ενωση (που παρακάμπτει το ελληνικό κράτος ως αναξιόπιστο) και ορισμένες απ’ αυτές παίρνουν χρήματα και από το ελληνικό κράτος (που τις θεωρεί αξιόπιστες). Τσίρκο. Που σηματοδότησε η υπόθεση Ρόντου, καθώς και σειρά άλλων υποθέσεων που αφορούν σε κατάχρηση εκατομμυρίων ευρώ για απίθανους λόγους, όπως η κατασκευή… λέμβων στην… Αβησσυνία.

Προφανώς, η εικόνα της Ειδομένης και δεν «τιμά την Ελλάδα», ούτε ατιμάζει την Ευρώπη. Διαχείριση των «παράπλευρων απωλειών» ενός πολέμου γίνεται, και γίνεται απ’ τα θηρία που τον έχουν εξαπολύσει. Και μάλιστα με τον πιο ιταμό τρόπο – με την παραοικονομία

που έχουν στήσει γύρω απ’ τον ανθρώπινο πόνο λαθρέμποροι ψυχών και σοβαροφανείς Ευρωπαίοι ηγέτες από κοινού. Μια ιταμή υπόθεση, την οποίαν η ελληνική κυβέρνηση υπηρετεί-παρακολουθεί με τον πιο οικτρό τρόπο και τα πιο επικίνδυνα αποτελέσματα. Η FYROM μας κλείνει τα σύνορα κατάμουτρα, η Ενωση το εγκρίνει, ο κ. Τσίπρας λέει και για αυτό ψέματα (επειδή και για αυτό τον έπιασαν κορόιδο) και ο κ. Μουζάλας δεν έχει πρόβλημα με τους Τούρκους χωροφύλακες στα ελληνικά νησιά, παρ’ ότι η Τουρκία θα είχε κάποιο προβληματάκι με Ελληνες αστυφύλακες στις δικές της ακτές. Τσίρκο.

Η κυβέρνηση αυτή κάθε μέρα δεν ξέρει τι της ξημερώνει! Πέρα από τις προγραμματισμένες κεραμίδες που της πέφτουν στο κεφάλι (φέρ’ ειπείν στις «διαπραγματεύσεις» με την Τρόικα), της έρχονται καθημερινώς κατακέφαλα και κεραμίδες από τις δηλώσεις ή τα έργα των υπουργών ή άλλων στελεχών της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ.

Λέει όσα είπε για τις ΜΚΟ ο κ. Τσίπρας, τις χαϊδεύει ο κ. Κυρίτσης (ο βουλευτής εκείνος που κατά την ορκωμοσία του είχε δηλώσει πως κάποτε είχε κατουρηθεί – δεν ενθυμούμαι τον λόγο, αλλά για να θέλει ο εν λόγω βουλευτής να πληροφορήσει το πανελλήνιο ότι είχε κατουρηθεί κάποτε, κάποιος σοβαρός λόγος θα ήταν). Ο ίδιος και ο αυτός κ. Κυρίτσης βρήκε την παρόλα Μουζάλα (για τη «Μακεδονία») «εντελώς ασήμαντη». Αλλο, προφανώς, ήθελε να πει, πιθανόν κάτι το αποδραματοποιητικό, αλλά δεν ήξερε πώς να το πει και έτσι το είπε! βγάζοντας «ασήμαντες» τις κουβέντες ενός υπουργού – ασήμαντον και τον ίδιο! Παρ’ ότι

για αυτές τις ασημαντότητες τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα έγιναν μαλλιά κουβάρια μεταξύ τους (και ο ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό του). Η κυβέρνηση φθίνει (εκτός των άλλων, πάει με μια παραίτηση υπουργού κάθε τρεις και λίγο), διότι ο κ. Τσίπρας «τοιαύτους επέλεξε αρχιερείς». Επί παραδείγματι ο κ. Μουζάλας, δεν «φταίει» αυτός. «Μακεδονία» ονομάζει τα Σκόπια όταν ομιλεί κατ’ ιδίαν και με τους φίλους του, «Μακεδονία» τα είπε και δημοσίως, δύο φορές. Εξις δευτέρα φύσις. Το

ότι στη συνέχεια ζήτησε συγγνώμη δείχνει απλώς πόσο «ασήμαντη» ήταν η δήλωσή του. Τέτοια που ο κ. Καμμένος να θέσει δίλημμα «ή εγώ ή αυτός», δίλημμα και για τον μισό ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί τον κ. Καμμένο «ψεκασμένο» και «λαϊκιστή», ένα αναγκαίο κακό, προκειμένου η κυβέρνηση Τσίπρα να κάνει εν τέλει το καλό, που μπορεί να κάνει μια Αριστερά με Δεξιά πολιτική. Τσίρκο. Τιμημένη

Ειδομένη όπως είπε, άλλο θέλοντας να πει ο διαρκώς αριστεύων κ. Μπαλτάς. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι η επανάσταση του 1821 γέννησε το ελληνικό έθνος κι όχι ότι το ελληνικό έθνος έκαμε την επανάσταση του 1821 (και καμιά εικοσαριά πριν απ’ αυτήν)! Μία επανάσταση αγνώστου μητρός. Που πριν να κάμει εκείνους που την έκαμαν Ελληνες, οι ίδιοι ήταν Πετσενέγκοι (ή Πατσινάκες, θα σας γελάσω). Ομως ούτε ο κ. Μπαλτάς «φταίει» για τη φαιδρότητα τέτοιων απόψεων, αφού τη φαιδρότητα αυτή τη θαυμάζει ο κ. Τσίπρας. Την υγειά μας να ’χουμε ως την επόμενη κεραμίδα που θα αμολήσει ο κ. Μπαλτάς ή ο κ. Μουζάλας, ως τα επόμενα «γεμιστά» της κυρίας Φωτίου, ως τα επόμενα μέτρα Τρύφωνος και τις επόμενες αμετροέπειες Κουρουμπλή για την παχυσαρκία των δικηγόρων, τις κουτοπονηριές Κατρούγκαλου, την πρόοδο του κ. Καρανίκα στην καριέρα-που-είναι-χολέρα και όλα τα υπόλοιπα

που διασύρουν καθημερινώς την Αριστερά.

Διότι αυτή η κυβέρνηση διασύρει καθημερινώς την Αριστερά. Οχι την Αριστερά της κυρίας Τζάκρη και του κ. Φάμελλου, αλλά την Αριστερά που ψήφισαν οι Ελληνες και τους βγήκε νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αυτή την κυβέρνηση υπάρχουν ανόητοι, ερασιτέχνες, αυτάρεσκοι, ακόμα και ιδιοτελείς, αν αυτό ήταν εκείνο που τη χαρακτηρίζει. Τη χαρακτηρίζει όμως το γονάτισμα, η υποταγή. Η εξάρτηση από την Τρόικα και η εκτέλεση των εντολών της. Απ’ αυτό προκύπτουν

τα δεινά κι όχι απ’ την ανοησία και το ελλιποβαρές ορισμένων (αναπόφευκτο άλλωστε, αν και στη σύνθεση αυτής της κυβέρνησης υπερβαίνει το ανεκτό). Γι’ αυτό και η κυβέρνηση των εντολοδόχων της Τρόικας παρουσιάζει κόπωση, ανικανότητα, φθορά και ελλοχεύουσα επικινδυνότητα.

Στηρίζεται πλέον μόνο σε εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι «στο τέλος κάτι καλό θα κάνει», σε εκείνους που επωφελούνται απ’ το έργο της (πλούσιοι οι μεν, λιγούρια οι δε) και σε εκείνους που πιστεύουν ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι χειρότερος απ’ τον κ. Τσίπρα – δίκιο έχουν, αλλά η πολιτική Τσίπρα είναι που οδηγεί στον κ. Μητσοτάκη. Και

πάντως, το ποιος είναι χειρότερος δεν μας λύνει το πρόβλημα. Αυτή η λογική συνιστά έναν ακόμα διασυρμό της Αριστεράς. Η Αριστερά εκλήθη από τον λαό για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της και όχι για να του εξηγεί γιατί δεν μπορεί να το εφαρμόσει. Κι αυτό

είναι ο μεγαλύτερος αυτοδιασυρμός. Το ίδιο πεισιθάνατος με τον (αυτο)διασυρμό της υποταγής…

ΣΤΑΘΗΣ – http://www.enikos.gr/stathis/377324,To-makry-zeimpekiko-toy-aytodiasyrmoy.html

Πώς ο γερο-Σάντερς απέσπασε την ψήφο των νέων

bernie_sandersτου Τζέικομπ Γουάισμπεργκ *

Στις αμερικανικές προκριματικές εκλογές, το κυρίαρχο θέαμα είναι ο σωβινιστικός εθνικισμός του Ντόναλντ Τραμπ και η άξεστη συμπεριφορά του. Σε σύγκριση με αυτά που γίνονται στο Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο, η μάχη στο Δημοκρατικό Κόμμα χαρακτηρίζεται από ευγένεια και λογική. Όμως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι κατακερματισμένο. Το πιο ενδιαφέρον φαινόμενο αυτή τη στιγμή στην αμερικανική πολιτική, που ίσως να δείχνει και τη στροφή της προς τα αριστερά, είναι η δυναμική του Μπέρνι Σάντερς, του σοσιαλιστή γερουσιαστή από το Βερμόντ.
Το εντυπωσιακότερο στοιχείο της εκστρατείας του είναι ότι παρά την ηλικία του – είναι 74 ετών και ένας από τους πιο ηλικιωμένους υποψήφιους στην ιστορία -, έχει τους νεότερους υποστηρικτές. Στην Αϊόβα, στις προκριματικές για τους υποψηφίους, υποστηρίχθηκε από το 84% των ψηφοφόρων ηλικίας 18 ως 29 ετών. Αντίστοιχο ήταν το ποσοστό και στο Νιου Χάμσαϊρ. Αυτά είναι πρωτοφανή ποσοστά. Το 2008, ο Μπάρακ Ομπάμα είχε κερδίσει τους νέους, αλλά όχι σε τέτοιες αναλογίες.

Τι λένε αυτοί οι νέοι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι με την περίεργη προτίμησή τους για τον γερο-Σάντερς; Πολλά και διαφορετικά πράγματα, φυσικά. Ότι το χρήμα των εταιρειών έχει διαβρώσει την πολιτική. Ότι δεν τους ενθουσιάζει τελικά η ιδέα να εκλέξουν την πρώτη γυναίκα πρόεδρο. Ότι τα χρέη τους στα πανεπιστήμια είναι υπερβολικά μεγάλα. Ότι δεν πιστεύουν πως η Χίλαρι Κλίντον είναι εντελώς τίμια. Και ότι βρίσκουν τον Σάντερς αυθεντικό και ειλικρινή.

Περισσότερο απ’ όλα αυτά τα μηνύματα, όμως, οι νεαροί υποστηρικτές του Σάντερς εκφράζουν μια φιλοσοφική στροφή. Δηλώνουν ότι απορρίπτουν τον ισχυρισμό του σημερινού φιλελεύθερου καπιταλισμού πως μπορεί να οδηγήσει σε μια τίμια κοινωνία. Λίγοι είναι οι οπαδοί του Σάντερς που υιοθετούν τις μαρξιστικές αρχές περί κρατικής ιδιοκτησίας της βιομηχανίας, ανακατανομής του πλούτου και κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας. Η λέξη «σοσιαλιστής», όμως, δεν τους πανικοβάλλει, όπως τους γονείς τους.

Στην πραγματικότητα, η διαφοροποίηση των γενεών απέναντι στο σοσιαλισμό δείχνει και τη διαφορά ανάμεσα στην Κλίντον και τον Σάντερς. Στις δημοσκοπήσεις, οι άνω των 65 απορρίπτουν τον σοσιαλισμό. Οι κάτω των 30, όμως, τον προτιμούν από τον καπιταλισμό. Κι αυτό δεν είναι περίεργο, αν λάβει κανείς υπόψη του τι έχουν δει στη ζωή τους. Οι φτωχές επιδόσεις του καπιταλισμού μετά το 2008, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση της κομμουνιστικής απειλής, έχει οδηγήσει τους συνειδητοποιημένους νέους ανθρώπους να αμφισβητούν τον ισχυρισμό ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο βιώσιμο οικονομικό σύστημα που προσφέρεται.
Το μόνο κοινό σημείο μεταξύ των οργισμένων Αμερικανών της Αριστεράς και της Δεξιάς είναι ο αποτροπιασμός για τη χρηματοπιστωτική κρίση και τις συνέπειές της. Η αντίδραση της Δεξιάς εκφράστηκε από το Tea Party, που υποστήριξε ότι η διάσωση των τραπεζών παραβίαζε τις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Η αντίδραση της ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ», που κατήγγειλε την Ουάσινγκτον ότι δεν τιμώρησε τους υπεύθυνους για την κρίση. Ο Σάντερς μεταφέρει την οργή του κινήματος για την πλουτοκρατία από τους δρόμους στην κάλπη.

Αν το «Καταλάβετε τη Γουολ Στριτ» είναι ο ένας θεμέλιος λίθος του Σάντερς, ο άλλος είναι το κίνημα «Οι ζωές των μαύρων έχουν σημασία». Εδώ, το ζήτημα δεν είναι τόσο η αποτυχία του καπιταλισμού όσο η αδυναμία του φιλελευθερισμού να διορθώσει τις φυλετικές ανισότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Αμερική. Οι φόνοι άοπλων Αφροαμερικανών από την αστυνομία δείχνουν πόσο λίγο άλλαξε το σωφρονιστικό σύστημα ακόμη και με έναν Αφροαμερικανό πρόεδρο. Ο Σάντερς το καταλαβαίνει. Στο τελευταίο του διαφημιστικό βίντεο πρωταγωνιστεί η Έρικα Γκάρνερ, κόρη του Έρικ Γκάρνερ που δολοφονήθηκε το 2014 από αστυνομικούς της Νέας Υόρκης.

Ο Ομπάμα υπέβαλε υποψηφιότητα υποσχόμενος ότι το σύστημα θα αλλάξει από μέσα. Ο Σάντερς υποβάλλει υποψηφιότητα επικρίνοντας ένα σύστημα που δεν κατέστη δυνατό να αλλάξει σε διάφορα σημεία του, περιλαμβανομένων ζητημάτων όπως η κλιματική αλλαγή ή οι οικονομικές ανισότητες που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους νέους. Υποστηρίζοντας τον Σάντερς έναντι της Κλίντον, οι νέοι απομακρύνονται από το δόγμα της «ελεύθερης αγοράς με προοδευτικούς σκοπούς» που υπηρετούν οι Δημοκρατικοί τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Το να συμπεράνει κανείς ότι το φαινόμενο Σάντερς αντιπροσωπεύει την ανάσταση μιας παλαιάς παράδοσης του αμερικανικού σοσιαλισμού είναι ίσως υπερβολικό. Για τους νέους ψηφοφόρους του Σάντερς, ο γερουσιαστής είναι το καλύτερο εργαλείο για να εκφράσουν την οργή τους. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι αυτοί δεν εναγκαλίζονται τόσο μια προγραμματική εναλλακτική λύση όσο απορρίπτουν ένα σύστημα που ασθενεί. Για τον λόγο αυτό, το επιχείρημα ότι ο Σάντερς δεν μπορεί να εκλεγεί τους αφήνει αδιάφορους.

(Πηγή: The Financial Times)

* Ο Τζέικομπ Γουάισμπεργκ είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς αρθογράφους για θέματα πολιτικής, καθώς και επιτυχημένος πρωτοπόρος στον τομέα των ηλεκτρονικών δημοσιογραφικών εκδόσεων. Είναι επικεφαλής του Ομίλου Slate, που ανήκει στη The Washington Post Company, και του οποίου η «ναυαρχίδα» είναι το ηλεκτρονικό περιοδικό Slate. Πριν αναλάβει το περιοδικό (2002- 2008), το οποίο κατέστησε κερδοφόρο, είχε εργαστεί στο The New Republic και το περιοδικό New York, μεταξύ άλλων. Έχει στήλη αθρογραφίας, δυο φορές το μήνα, στο Newsweek. Το βιβλίο του, «The Bush Tragedy» ήταν στα ευπώλητα των The New York Times, το 2008. Στις αρχές του 2016, κυκλοφόρησε το βιβλίο του, «Ronald Reagan: The 40th President, 1981-1989» (Times Books).

ΑΠΕ- ΜΠΕ

DIEM25: Η παρουσίαση (Ελληνική μετάφραση)

«Ας ταρακουνήσουμε την Ευρώπη, με συμπόνοια, απαλά αλλά με στιβαρή χείρα». Με την φράση αυτή ολοκλήρωσε την ομιλία του στο Volksbühne του Βερολίνου ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσιάζοντας το πανευρωπαϊκό κίνημα DIEM 25. Μια κίνηση που ήδη έχει δημιουργήσει αίσθηση αφού μεταξύ άλλων την παρουσίαση χαιρέτησαν ο διεθνούς φήμης φιλόσοφος Σλάβοι Ζίζεκ και ο ακτιβιστής Τζούλιαν Ασάνζ.

Παρουσιάζοντας την φυσιογνωμία του DIEM 25 ο Γιάννης Βαρουφάκης έθεσε ρητορικά το ερώτημα: “Είμαστε ένα αριστερό κίνημα;” και απάντησε: “Εγώ είμαι αριστερός” όμως “το κίνημά μας θέλει να είναι παραπάνω από αυτό” επισημαίνοντας ότι στο παρελθόν συζητήθηκε το θέμα του αν “ο καπιταλισμός είναι συμβατός με την δημοκρατία” όμως “τα γεγονότα στην Ευρώπη κατέστησαν παρωχημένη αυτή την συζήτηση”. Ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρθηκε και στην εμπειρία του ως υπουργός Οικονομίας της Ελλάδας σημειώνοντας ότι στο πρώτο Eurogroup όπου συμμετείχε του ξεκαθαρίστηκε πως “οι εκλογές δεν θα αλλάξουν την οικονομική πολιτική της Ελλάδας” όπως αυτή είχε διαμορφωθεί πριν την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ. “Μπορείτε να ζείτε με το ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε;” σημείωσε ο Γ.Βαρουφάκης λέγοντας πως υπάρχει ανάγκη για συνολικό εκδημοκρατισμό έναν “ευρύ συνασπισμό που θα αποδέχεται τους ελεύθερους δημοκράτες”. “Αυτό είναι το δικό μας κίνημα. Μία ευρεία συμμαχία” δήλωσε τονίζοντας ότι “το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θεωρεί ότι η εκκλησία του Δήμου είναι ο εχθρός”.

Απαντώντας στο “τί εννοούμε όταν μιλάμε για εκδημοκρατισμό της ΕΕ;” ο Γιάνης Βαρουφάκης πρότεινε μεταξύ άλλων “πλήρη διαφάνεια στην λήψη των αποφάσεων” προτείνοντας ενδεικτικά να υπάρχει “live streaming σε κάθε Eurogroup” ζητώντας να δημοσιοποιούνται τα έγγραφα που συζητούνται “όπως γίνεται στις ΗΠΑ”. Συγκεκριμένα επισήμανε πως το DIEM 25 θα ζητήσει από τις αρχές της Ε.Ε “αμέσως να εκκινήσουν την διάχυση φωτός στη διαδικασία λήψης αποφάσεων”. Επίσης πρότεινε να υπάρξει “συνταγματική συνέλευση όπου οι ευρωπαίοι θα διαβουλεύονται για το πώς θα επιφέρουν την ευρωπαϊκή δημοκρατία” με “ένα κυρίαρχο κοινοβούλιο”. Επίσης αναφερόμενος στην οικονομική διάσταση επισήμανε ότι το έλλειμμα δημοκρατίας έχει απήχηση και στην οικονομική κατάσταση στην Ε.Ε σημειώνοντας ότι ακριβώς για αυτό”η Ευρώπη είναι ο μεγάλος ασθενής της παγκόσμιας οικονομίας” και παρατηρείται μία “πρωτοφανής διαδικασία μέσω της οποίας η ευρωπαϊκή κρίση κατατρέχει τους ανθρώπους”. Μάλιστα επισήμανε “την παρουσίαση της δημοκρατίας ως μία πολυτέλεια. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που απειλεί την Ευρώπη”.

www.thepressproject.gr

Ασυμπίεστη φτώχεια

Φτώχεια λέγεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η επιβίωση αποτελεί την πρώτη και σχεδόν τη μοναδική φροντίδα του ανθρώπου. Ο φτωχός δεν ζει, επιβιώνει όταν μπορεί να επιβιώσει. Το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση- παραπέμπει στη σταθερή  απαίτηση του ανθρώπου, από τότε που έγινε sapiens (σκεπτόμενος), να αποδεσμευτεί κάποτε από τον αγώνα για την επιβίωση και να μπει στη ζωή χωρίς αγωνία.

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο άνθρωπος κατάλαβε πως σκοπός της ύπαρξής του δεν είναι η επιβίωση, όπως στα ζώα, αλλά η ζωή. Κι ωστόσο το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» διατηρεί πάντα τη σημασία που είχε την εποχή του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Είναι λίγοι αυτοί που πράγματι ζουν. Οι περισσότεροι είτε -επιβιώνουν, είτε ψευτοζούν με το φόβο πως θα χάσουν ακόμα και τη δυνατότητα της επιβίωσης που εξασφάλισε στους περισσότερους ο καπιταλισμός.

Ο καπιταλισμός όντως εξασφάλισε στους περισσότερους τη δυνατότητα της επιβίωσης, Γιατί, τα πριν απ’ αυτόν κοινωνικά συστήματα θα μπορούσαν να έχουν ως σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος», Η διαφορά ανάμεσα στα δύο συνθήματα είναι προφανής. Σήμερα, μπορεί να επιβιώσει κανείς ασκώντας, ας πούμε το «επάγγελμα» του ζητιάνου. Όμως, σκεφτήκατε ποτέ πως στο Μεσαίωνα και ζητιάνος να ήσουν και να εξαρτούσες τη ζωή σου αποκλειστικά από την ελεημοσύνη θα ήταν δύσκολο να επιβιώσεις. Ήταν τόσο λίγοι οι πλούσιοι τότε, που κι αν φανταστούμε όλους τους πλούσιους ελεήμονες και φιλάνθρωπους θα κατάφερναν να κάνουν να επιβιώσουν διά της ελεημοσύνης μόνο ένα εντελώς ασήμαντο μέρος από τις στρατιές των εξαθλιωμένων. Αυτή η κατάσταση θα διαρκέσει κάπου 13 αιώνες, από τους λεγόμενους Σκοτεινούς Χρόνους που διαδέχονται την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 50 αιώνα, μέχρι τον 180 ή τον 190 αιώνα.

Η φεουδαρχία, που αρχίζει να οργανώνεται σε κοινωνικό σύστημα μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βάζει μια στοιχειώδη τάξη στο χάος που προκαλεί αυτή η παταγώδης πτώση, τότε που οι μάζες των λαών της Ευρώπης εγκαταλείπονται στην κακή τους μοίρα καθώς οι δούλοι χάνουν τους δουλοκτήτες που τους εξασφάλιζαν ένα κομμάτι ψωμί. Κανείς καλλιεργητής δεν αφήνει το βόδι να ψοφήσει από την πείνα. Κι αν βρεθεί μπροστά στο δίλημμα, θα προτιμούσε ίσως να πεθάνει το παιδί του ή ο γονιός του, που δεν μετέχουν στην παραγωγική διαδικασία, παρά να καταστραφούν τα μέσα παραγωγής που για αιώνες είναι τα ζώα ή οι άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν ζώα στο δουλοκτητικό σύστημα παραγωγής.

Μέχρι τον 180 ή τον 190 αιώνα, λοιπόν, το σύνθημα «ζωή, όχι επιβίωση» θα μπορούσαν να το κάνουν πράξη μόνο οι ελάχιστοι πλούσιοι της εποχής, ενώ για την απέραντη μάζα των εξαθλιωμένων το σύνθημα «επιβίωση, όχι θάνατος» θα ηχούσε εφιαλτικά, αν υπήρχε. Δεν πρέπει να μας εξαπατούν οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν τα 1.300 χρόνια, που η φτώχεια είναι κυρίαρχη κατάσταση σ’ όλο τον κόσμο. Γιατί, όποιος κι όσος πολιτισμός εμφανίστηκε αυτά τα χρόνια είναι δημιούργημα των ελαχίστων πλούσιων που, όταν δεν είχαν ανάμεσά τους ικανούς ανθρώπους, έπαιρναν στη δούλεψή τους τούς εκ των εξαθλιωμένων ταλαντούχους και τους έδιναν ένα κομμάτι ψωμί για να σκέφτονται και να δημιουργούν για λογαριασμό της άρχουσας τάξης ή για να παράγουν τέχνη προς τέρψιν της άρχουσας τάξης.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως η συμφωνική μουσική, πχ, εμφανίστηκε, αναπτύχθηκε και ολοκληρώθηκε στην κλασική της μορφή μέσα στις αυλές των βασιλιάδων, των πριγκίπων και των αρχόντων από ταλαντούχους συνθέτες, που δεν είχαν καμιά σχέση με την άρχουσα τάξη. Ο Μπαχ, πχ, η πιο μεγάλη μορφή σ’ ολόκληρη την ιστορία της συμφωνικής μουσικής, πέρασε όλη του τη ζωή σαν μεροκαματιάρης παραγωγός έντεχνων ήχων στις αυλές των αρχόντων και ποτέ δεν χόρτασε ψωμί αυτός και η πολυμελής οικογένειά του. Σήμερα, όλοι οι χορτάτοι ακούν Μπαχ και νιώθουν «ρίγη συγκινήσεως» από τη θεία μουσική του, χωρίς να πολυνοιάζονται κάτω από ποιες συνθήκες δημιουργήθηκε αυτή η εκπληκτική μουσική.

Το γεγονός πως σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι πλούσιοι απ’ όσους υπήρχαν πριν από έναν ή δύο ή δώδεκα αιώνες δεν σημαίνει και πάρα πολλά από πολιτιστικής απόψεως. Σημαίνει όμως πολλά από οικονομικής απόψεως. Διότι αυτοί που σκορπούν τα χρήματά τους ανοήτως, μπορεί να είναι ημιβάρβαροι, αλλά η βαρβαρότητα τους είναι … νέου τύπου. Οι σύγχρονοι ημιβάρβαροι έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης, χωρίς ωστόσο να έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής. Αντιλαμβάνονται την «καλή ζωή» σαν δυνατότητα να «τ’ ακουμπά» κανείς μέρα παρά μέρα, ας πούμε στα μπουζούκια, κάνοντας πλούσιους κι άλλους ομοίως ημιβάρβαρους που, μάλιστα, αυτοχαρακτηρίζονται «λαϊκοί καλλιτέχνες».

Παρά ταύτα, όμως, είτε βαρβαρίζων, είτε πολιτισμένος, ο πλούσιος είναι πλούσιος. Και είναι πάρα πολύ καλό μια κοινωνία να έχει πλούσιους, έστω κι αν σου γυρίζουν τ’ άντερα βλέποντας να μην ξέρουν τι να κάνουν τον πλούτο τους, σαν να νιώθουν αμηχανία που βρέθηκαν πλούσιοι, σαν να θεωρούν την κατάστασή τους αφύσικη, σαν να νοσταλγούν τον «παλιό καλό καιρό» της «έντιμης φτώχειας», τότε που η φτωχογειτονιά ήταν κάτι σαν θερμοκήπιο καλών αισθημάτων.

Ο καλός Θεός άκουσε την αγωνιώδη επίκληση «δος ημίν σήμερον» και κάτι έδωσε στα καλύτερα εκ των τέκνων του για σήμερα. Μη με ρωτάτε πώς κατάλαβε ότι αυτά είναι τα καλύτερα τέκνα του. Πάντως, σε κάποιους έδωσε και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο και για όλη τους τη ζωή, που δεν είναι πλέον μια ζωή αφιερωμένη στην επιβίωση. Αν τους έδινε ο Θεός και μυαλό, θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα.

Η ανθρωπότητα, παρά την αύξηση του αριθμού των πλουσίων, παρά τη μείωση του αριθμού των φτωχών, συνεχίζει να έχει άλυτο το πρόβλημα της επιβίωσης όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των προνομιούχων. Κι ενώ υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σαν δασικό τους μέλημα την επιβίωση, αυτοί που έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης σύντομα θα υποχρεωθούν να πάρουν μέτρα για τη ζωή τους. Ήδη οι μισοί οπλοφορούν για να αντιμετωπίσουν την πιθανή επίθεση εκείνων που δεν έχουν λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης. Και, βέβαια, προκειμένου να επιβιώσει κανείς, και θα σκοτώσει και θα κλέψει, και θα ρημάξει.

Πάντως σ’ αυτόν τον τερατώδη αγώνα για την επιβίωση που συνεχίζεται, η φύση ευνόησε τη γυναίκα, ίσως γιατί τη χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο τον άντρα για τη διαιώνιση του είδους. Ένας άντρας μπορεί να γονιμοποιήσει πολύ περισσότερες της μιας γυναίκες. Συνεπώς, μια κοινωνία με εκατό ας πούμε γυναίκες και με ένα μόνο άντρα θα μπορούσε να συνεχίσει την ιστορία της ανετότατα.

Η πανάρχαια πορνεία είναι μια οικονομικής φύσεως παραχώρηση της κοινωνίας προς την πολύ χρήσιμη για τη διαιώνιση του είδους γυναίκα. Κάθε γυναίκα έχει μια «φάμπρικα» ανάμεσα στα σκέλια της, που θα μπορούσε να τη βάλει μπροστά πάρα πολύ εύκολα, μέσα σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Και μη μου πείτε πως η πορνεία είναι ανήθικο πράγμα, γιατί στον αγώνα για την επιβίωση τίποτα δεν είναι ανήθικο. Η επιβίωση είναι α-ηθική, τοποθετείται πέραν της ηθικής, δεν είναι ανήθικη. Δεν υπάρχει ηθική για ζώα, ούτε για ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στη ζωώδη κατάσταση από ανάγκη.

Το λέει και ο Θουκυδίδης: όλοι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση τους βρίσκονται κοντά στην κατάσταση του ζώου και συνεπώς τοποθετούνται αυτόματα πέραν της ηθικής. Αλλά και πέραν της αισθητικής και πέραν των πάντων. Η φτώχεια, άλλωστε, κάνει πολύ καλή παρέα με την άγνοια, την αγραμματοσύνη, την πρόληψη, τη δεισιδαιμονία. Η φτώχεια περιορίζει ασφυκτικά τα όρια της ζωής και αποκλείει από τον άνθρωπο τη δυνατότητα για τον παραπέρα εξανθρωπισμό. Γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στη φύση που δεν γεννιέται μόνο αλλά και γίνεται. Οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι να περιορίζονται σε όσα τους χάρισε η φύση, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν μέσα από την κοινωνική ζωή τα φυσικά τους χαρίσματα.

Πριν από διακόσια μόλις χρόνια ευημερούσε μόλις το 10% του πληθυσμού της σημερινής αναπτυγμένης Ευρώπης και Αμερικής. Σταδιακά, η φτώχεια έπεσε από το 90% στο 30%. Σήμερα βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 20%. Δηλαδή 20% των ανθρώπων στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο και όχι σ’ όλο τον κόσμο, γιατί αν επεκτείνουμε τη στατιστική σ’ όλο τον κόσμο θα μας στρίψει, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν οξύτατο πρό6λημα επιβίωσης. Βέβαια, σε σχέση με το 90% των φτωχών του 180υ αιώνα, το σημερινό ποσοστό του 20% φαντάζει εντελώς ασήμαντο.

Αλλά δυστυχώς δεν επισημαίνονται τάσεις παραπέρα συρρίκνωσης, όπως γινόταν συνεχώς υπό καπιταλιστικό καθεστώς μέχρι το 1940 περίπου. Είναι βέβαιο, κι αυτό δεν το λένε μόνο οι μαρξιστές, πως ο καπιταλισμός εξάντλησε τις δυνατότητές του να μεταθέσει όλους από την κατάσταση της ένδειας στην κατάσταση της ευμάρειας.

Όμως, το καπιταλιστικό κατάλοιπο του 20% της αμετακίνητης φτώχειας αποκλείεται να μη δημιουργήσει κοινωνικά προβλήματα, αργά ή γρήγορα. Το 20% του πληθυσμού μιας αναπτυγμένης χώρας που είναι οι φτωχοί δεν είναι καθόλου μικρό για να γίνει αποτελεσματική μια αυθόρμητη επίθεση στα σούπερ μάρκετ.

Βέβαια, η σπουδαία καπιταλιστική εφεύρεση του επιδόματος ανεργίας, που το καπιταλιστικό καθεστώς δεν δίνει γιατί σκοτίζεται για τους άνεργους, αλλά γιατί νοιάζεται μην κάνουν γιουρούσι και γίνουν όλα ρημαδιό, θα είναι αποτελεσματική όσο υπάρχει κάποιο περίσσευμα από το 80% των λιγότερο φτωχών και των πλουσίων. Όμως, τι θα γίνει στο νέο κραχς (Η ηχοποίητη λέξη κραχ παράγεται από τον ήχο κρατς-κρουτς που κάνει μια οικοδομή την ώρα που καταρρέει).

Χάρη στο επίδομα ανεργίας, το 20% των φτωχών μπορούν και κρατιούνται στα ποδάρια τους. Και το μόνο που χρειάζεται ένας πεινασμένος για να κάνει έφοδο είναι να στέκεται στα ποδάρια του. Το επίδομα ανεργίας πρέπει να είναι καλά υπολογισμένο για να μην κρατιέσαι για πολύ στα ποδάρια σου.

Βασίλης Ραφαηλίδης -Η κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας
http://www.nostimonimar.gr/rafailidis-i-asimpiesti-ftochia/

Τι έπρεπε να γίνει στην Ελλάδα αντί των μνημονίων

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.
Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.

Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο.

Α) Η μεγάλη ιστορία:

Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.

Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.

Εκείνη την στιγμή, οι τρεις μεγαλύτερες, πλήρως ιδιωτικοποιημένες, ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing, Landsbanki, Glitnir) καλούνταν να διαχειριστούν χρέος που υπέρβαινε το 900% του ΑΕΠ.

Η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας αδυνατούσε να συνεισφέρει με ενέσεις ρευστότητας για να καλύψει μια τέτοια φούσκα.

Το δημόσιο χρέος ήταν επίσης αρκετά ανεβασμένο καθώς είχε πάει σε ένα χρόνο από το 30% στο 90% (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο έχοντας χρέος 120% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιρλανδία με 85% περίπου).

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κατέρρευσε μια χώρα με πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ.

Την ίδια περίοδο, εθνικοποιείται η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η Glitnir, με αντίτιμο 600 εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ -το ΑΕΠ της χώρας ήταν περίπου 9 δισ.-, προφανώς με σκοπό να μεταβιβαστεί κάποια στιγμή το χρέος της στον ισλανδικό λαό.

Οι άλλες δυο τράπεζες κατέστη αδύνατο να εθνικοποιηθούν, οπότε αποφασίστηκε αντί της εθνικοποίησης τους να προχωρήσουν τελικά στην εκκαθάριση τους τον Οκτώβριο του 2008.

Δηλαδή οι Ισλανδοί εκκαθάρισαν την παλιά χρεοκοπημένη τράπεζα, αγοράζοντας ουσιαστικά μόνο τις καταθέσεις που διατηρούσαν οι πολίτες σε αυτήν και ελάχιστα άλλα υγιή περουσιακά στοιχεία.

Δημιούργησαν μια καλή τράπεζα και μια κακή, όπως έκαναν οι Σουηδοί το 1992.

Οπότε τα τοξικά ομόλογα και δάνεια δεν θα τα μετέφεραν στις νέες τράπεζες.

Αυτό απογείωσε το δημόσιο χρέος καθώς χρειάστηκαν 8 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση (προσβλητικός όρος αν τη συγκρίνεις με τις αντίστοιχες στην Ελλάδα).

Επιβλήθηκαν capital controls (που είναι μέχρι σήμερα ενεργά), ενώ 500.000 ξένοι πελάτες των τριών τραπεζών (δηλαδή που ζούσαν εκτός Ισλανδίας), έχασαν τις επενδύσεις τους.

Μέσα σε μια νύχτα η ισλανδική κορώνα απώλεσε το 85% της αξίας της.

Το δε δημόσιο έλλειμμα της χώρας ήταν στο 10%.

‘Εκλεισε το χρηματιστήριο, ενώ η χώρα κήρυξε πτώχευση.

Να πούμε σε αυτό το σημείο, πως η φούσκα της Ισλανδίας ήταν τέτοια που έφτασε το 2005 να έχει το μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος στον κόσμο, ενώ οι 15 εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες είχαν αυξήσει την αξία τους 7 φορές από το 2004 ως το 2008.

Ο κόσμος δανειζόταν σαν τρελός.

‘Ηταν δηλαδή πάρα πολύ εύκολο να τους κάνουν να νοιώσουν συνυπεύθυνοι για το δράμα που τους επιφύλασσαν, δηλαδή να νοιώσουν ότι αυτοί έφταιγαν που οι τραπεζίτες έκαναν αλχημείες.

Σε αυτό το σημείο ζητήθηκε η συνδρομή του ΔΝΤ από την κυβέρνηση Χάαρντε.

Το ΔΝΤ πρότεινε στην Ισλανδία την παροχή δανείου 2,5 δισ. ευρώ, το οποίο σύναψε η κυβέρνηση, ενώ πήραν και δεύτερο δάνειο -ανάλογης αξίας- από την Νορβηγία.

Επίσης, το ΔΝΤ έδωσε ένα σχέδιο «εξυγίανσης» της ισλανδικής οικονομίας, με περικοπές και μείωση των δημόσιων δαπανών και μείωση του ελλείμματος (είπατε κάτι;).

Εν μέσω τεράστιων κοινωνικών αντιδράσεων η κυβέρνηση του Χάαρντε παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 2009.

Η παραίτηση της κυβέρνησης και η κήρυξη πρόωρων εκλογών έφεραν στην κυβέρνηση έναν νέο συνασπισμό τον Απρίλιο του 2009.

Οι πιέσεις απ’ έξω είναι τώρα τρομακτικές.

Η Ολλανδία απειλεί ακόμα και με πολεμική σύρραξη (!!), ενώ οι ‘Αγγλοι ότι δεν θα αφήνουν τα ισλανδικά αλιευτικά σε χλωρό κλαρί.

Η ΕΕ ζητάει στην Ισλανδία μια σειρά από «μεταρρυθμίσεις», ώστε να γίνει σύντομα κράτος-μέλος της και μέσα στο μαντρί να είναι πιο ασφαλής απ’ ότι μόνη της εκεί έξω.

Το ΔΝΤ απειλεί ευθέως ότι θα σηκωθεί να φύγει και ότι θα τους βρουν μεγάλες συμφορές, ενώ φτάνει στο σημείο να προβλέψει ότι, αν η Ισλανδία δεν υπακούσει, τότε θα καταρρεύσει το ΑΕΠ της πάνω από 10% σε ένα έτος (τελικά κατέρρευσε 6% και μετά από δυο έτη είχε ανάπτυξη, γατάκια) και ότι θα κολυμπούσαν μαζικά οι Ισλανδοί προς τη Σκανδιναβία για να γλιτώσουν.

Φτάνουμε μετά κόπων και βασάνων στις 28 Αυγούστου του 2009.

Το ισλανδικό κοινοβούλιο αποφασίζει την αποπληρωμή όλων των υποχρεώσεων που διέπουν τις τρεις συστημικές τράπεζες της χώρας προς Ολλανδία και Αγγλία.

Ο πρόεδρος Grimsson επικυρώνει την συμφωνία στις 2 Σεπτεμβρίου.

Το Δεκέμβριο του 2009 ψηφίζεται το νομοσχέδιο που ρυθμίζει τις υποχρεώσεις, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι Ισλανδοί πολίτες θα επιβαρύνονταν μηνιαίως με 100 ευρώ περίπου και επιτόκιο 5,5% για 15 χρόνια.

Υπολόγισαν όμως χωρίς τον Ισλανδό ξενοδόχο.

Οι πολίτες ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους, αρνούμενοι να πληρώσουν το χρέος των τραπεζών προς τα δυο κράτη -και όχι μόνο.

56.000 πολίτες σε μια χώρα 320 χιλιάδων υπογράφουν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, αναγκάζοντας τον πρόεδρο Grimsson να μην επικυρώσει αυτή τη φορά το νόμο.

Οι πιέσεις τώρα γίνονται αφόρητες, σε σημείο που απειλείται η Ισλανδία μέχρι και με εξαφάνιση από το χάρτη.

Φτάνουν μέχρι το σημείο να τους πουν πως, αν δεν υπογράψουν, τότε θα γίνουν η Κούβα του Βορρά!!

Το δημοψήφισμα γίνεται τον Μάρτιο του 2010 και με ποσοστό 93% οι πολίτες αρνούνται να υιοθετήσουν τις αποφάσεις του κοινοβουλίου τους.

Αποφασίζεται η παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων της κρίσης.

Συντάσσεται νέο σύνταγμα από μια 25μελή επιτροπή που σχηματίστηκε μεταξύ 522 υποψηφίων που είχαν επιλεχθεί από τουλάχιστον 30 πολίτες.

Δικάζεται ο πρώην πρωθυπουργός Χάαρντε.

26 τραπεζίτες τιμωρούνται με 74 χρόνια συνολικής φυλάκισης.

Αυξάνονται οι κοινωνικές δαπάνες, δίνονται επιδόματα σε όλο και περισσότερους πολίτες, αυξάνεται ο κατώτατος μισθός και εκκαθαρίζονται οι τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας, ενώ διαγράφεται πάνω από το 1/3 των χρεών των ισλανδικών νοικοκυριών.

Η Ισλανδία φτάνει να είναι 5η στο δείκτη ευτυχίας, κάτω μόνο από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Δανία.

Τον Μάρτιο του 2015 αποσύρει μόνη της την υποψηφιότητα για ένταξη στην ΕΕ.

Β) Η σύντομη ιστορία και οι αναπόφευκτες συγκρίσεις:

Η Ισλανδία, λοιπόν, βρέθηκε στη δίνη της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2007-8 όταν και «έσκασαν» οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της, ελέω του χρέους που διαχειρίζονταν και το οποίο ξεπερνούσε πάνω από 6 φορές το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός του Χάαρντε προετοιμάζει τη χώρα για την υπογραφή μνημονίου με το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία θέλει να συμπεριλάβει την Ισλανδία στην «οικογένεια» της.

Οι άμεσα θιγόμενες -λόγω του χρέους της Ισλανδίας προς τράπεζες τους- Αγγλία και Ολλανδία απειλούν το νησιωτικό κράτος να συμμορφωθεί.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απογειώνει το δημόσιο χρέος από το 30% στο 70% του ΑΕΠ.

Η Ελλάδα, απειλούμενη από τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες (μέσω των κυβερνήσεων τους), υποτάσσεται στις ίδιες προσταγές και δίνει το δικαίωμα στο ΔΝΤ να αγοράσει το χρέος της (μπαίνοντας σε μνημόνιο), ενώ μοιράζει δισ. στις τράπεζες μην και πέσουν οι καημένες.

Οι Ισλανδοί αρνούνται να συμμορφωθούν και κατεβάζουν δυο κυβερνήσεις σε 11 μήνες, διώχνοντας χιλιάδες τουρίστες από τη χώρα (sic).

Τελικά, η χώρα τους δεν υπογράφει και, παρά τις πολεμικές απειλές, διαγράφει μονομερώς μεγάλο μέρος από το εξωτερικό χρέος των τραπεζών της, αρνείται να μπει στην ΕΕ και μοιράζει μισθούς και συντάξεις στους τεμπελχανάδες Ισλανδούς.

Αυτή τη στιγμή η Ισλανδία έχει την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη (4%), ενώ υπέφερε πολύ λιγότερο μέσω της ανυπακοής, από την Ελλάδα που κάνει ό,τι της λένε.

Μέχρι που ξεχρέωσε, το 2011, το δάνειο που σύναψε ο Χάαρντε με το ΔΝΤ.

Η ανεργία της είναι στο 3%, ηλίθιε και μειώνεται συνεχώς και πες μου τώρα πόσο είναι η δικιά μας.

Γ) Το συμπέρασμα:

Οι 320.000 κάτοικοι μια χώρας με τεράστιες εισαγωγές, καθώς η αυτάρκεια της είναι λιγότερη από 7% -έχει μόνο ψάρια, γεωθερμία και αλουμίνιο-, αντιστάθηκαν σε ΔΝΤ, ΕΕ, Αγγλία και Ολλανδία και αρνήθηκαν να πληρώσουν εκείνοι το χρέος των ιδιωτικών τους τραπεζών.

Πόνεσαν λίγο και ατενίζουν με μεγαλύτερη ελπίδα το μέλλον.

Το χρέος τους μειώνεται τώρα συνεχώς ενώ αυξάνονται συνεχώς οι κοινωνικές παροχές.

Μιλάμε επίσης για μια χώρα που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πρακτικές από το 1980, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δημοκρατικότερη αυτή τη στιγμή, απ’ ότι η Ελλάδα.

Οι Ισλανδοί ουσιαστικά δεν εφάρμοσαν παρά φιλελεύθερες πρακτικές, δηλαδή ούτε επανάσταση έκαναν ούτε έριξαν τον καπιταλισμό.

Απλά, έβαλαν τα δικά τους συμφέροντα πάνω από εκείνα των τραπεζιτών και τους κέρδισαν στο ίδιο τους το γήπεδο, απαιτώντας παράλληλα δικαιοσύνη.

Η Ελλάδα, μια χώρα τίγκα στους φιλελεύθερους (sic), με αυτάρκεια που ξεπερνάει το 95% -παράγει σχεδόν τα πάντα- υποτάχθηκε πλήρως σε ΔΝΤ, ΕΕ, Γαλλία και Γερμανία.

Το χρέος της έχει απογειωθεί από 120% σε πάνω απο 180%, οι μισθοί και οι συντάξεις υποχωρούν συνεχώς ενώ πάμε σε τρίτο μνημόνιο φέτος και σε τέταρτο του χρόνου.

Η ανεργία είναι στο 30% και η οικονομική καταστροφή είναι ανάλογη με εκείνη που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν πηγαίναμε σε ρήξη με τους δανειστές.

Ελάτε δεν θέλει πολύ μυαλό να καταλάβεις τι έγινε στην Ελλάδα, όταν βλέπεις τι έγινε στην Ισλανδία.

Η Ελλάδα απειλήθηκε με πόλεμο, αποκλεισμό (όπως οι Ισλανδοί) από τους Γερμανούς και τους Γάλλους που δεν ήθελαν να δούνε τις τράπεζες τους να χάνουν όσα έχασαν οι αγγλικές και οι ολλανδικές από τους Ισλανδούς.

Η Ελλάδα αντί να εκκαθαρίσει τις τράπεζες, αποφάσισε να τις σώσει (αν το έκανε η Ισλανδία θα έδινε 11 φορές το ΑΕΠ της), μετακυλώντας τα χρέη τους στους πολίτες.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ αγόρασαν το ελληνικό χρέος δημιουργώντας μια πελατειακή σχέση· ψέμματα, μια αποικιακή.

Από εκεί και πέρα, αφού βρήκανε παπάδες, θάψανε πέντ’ έξι εκατομμύρια.

Μετανάστευσαν χιλιάδες άνθρωποι (σύντομα και ‘γω), κατέρρευσαν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ η ελπίδα έρχεται και ξαναέρχεται και είμαστε αυτή τη στιγμή στον αντίποδα, όσον αφορά την ευτυχία, σε σχέση με την ατίθαση Ισλανδία.

Στην Ελλάδα ξεκίνησαν ήδη και οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών και ούτε ένας τραπεζίτης δεν δικάστηκε για τα αίσχη των περασμένων ετών.

Η αγοραστική δύναμη υποχώρησε 50% (αν θυμάμαι καλά το νούμερο), οι ‘Ελληνες πανικοβάλλονται πια με το παραμικρό -καθώς έχουν κάτσει σε μια γωνιά και παρακαλάνε να μην τους συμβούν χειρότερα- και όλα πάνε τέλεια.

Σώσαμε τις τράπεζες και τους ολιγάρχες και τώρα απορούμε που δεν χωράει άλλους το καράβι για να μας πάρει και μας.

Το παζλ συμπληρώνεται, όταν μου έρχεται στο μυαλό η λίστα που βγήκε προ μηνών και μιλούσε για εκπαίδευση δημοσιογράφων από το ΔΝΤ, ώστε να προάγουν την προπαγάνδα που θέλει τα υπάκουα παιδιά να είναι και τα πιο παχιά.

Μάλιστα.

Δώσε πόνο, Ισλανδία, και ας μην νιώθουμε.

Δεν χρειάζεται να την αντιγράψουμε, παρεμπιπτόντως, αρκεί μονάχα να σκεφτούμε πόσες επιλογές είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε αλλά, αντ’ αυτών, προτιμάμε να… επιμένουμε ευρωπαϊκά.

Με εκτίμηση

Άρης

ΥΓ: Να, κομπανιέρο, μια χώρα να πάει κανείς. Βέβαια, εκεί το καλοκαίρι διαρκεί δυο 24ωρα, οπότε εσύ δεν θα την πάλευες με την καμία. Από την άλλη, πόσα τέτοια ελληνικά καλοκαίρια να αντέξει κανείς;

(Αγαπητέ Άρη, έγραψα κι εγώ -και χιλιάδες άλλοι- για την περίπτωση της χρεοκοπίας της Ισλανδίας που, χρονικά, είναι την ίδια εποχή με την Ελλάδα. Ήταν μάταιο. Πριν από πέντε χρόνια, έγραφα «Γιατί αυτή η διαφορά συμπεριφοράς ανάμεσα σε Έλληνες και Ισλανδούς; Δεν μπορώ να το εξηγήσω.». Και πριν από τρία χρόνια, όταν ο απατεώνας Τσίπρας πήγαινε στην Βραζιλία, την Αργεντινή, τις ΗΠΑ και την Γερμανία, έγραφα «Η χώρα που έπρεπε να επισκεφτεί οπωσδήποτε ο Αλέξης Τσίπρας είναι η Ισλανδία». Στην Ισλανδία, ο πρωθυπουργός πήγε στο δικαστήριο, στην Ελλάδα ο Καραμανλής δεν ενοχλήθηκε από κανέναν. Και έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, δεν έχει πάει κανένας Έλληνας πολιτικός στο δικαστήριο -και ούτε πρόκειται να πάει-, ενώ η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται ακόμα ως φυσικό φαινόμενο, ως σεισμός. Άρη, οι Ισλανδοί έχουν το αίσθημα της κοινότητας. Οι Έλληνες έχουν το αίσθημα της πάρτης τους. Επίσης, οι Ισλανδοί δεν είναι λούμπεν, όπως οι Έλληνες. Και βέβαια, οι Ισλανδοί δεν είναι ξεπουλημένοι, όπως οι Έλληνες. Πες μου έναν γνωστό Έλληνα που να βγήκε μπροστά αυτά τα έξι χρόνια. Κανείς. Κι όσοι πήγαν να πουν κάτι, ήταν επειδή ήξεραν πως θα γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και θα πάρουν καρέκλα. Και μόλις έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, όλα ωραία και καλά. Και το αριστερό Μνημόνιο υπέροχο. Άρη, δεν βαρέθηκες; Δεν κουράστηκες; Δεν έχει νόημα. Οι Έλληνες τα ξέρουν όλα. Οι Έλληνες είχαν έξι χρόνια να κάνουν ό,τι έκαναν οι Ισλανδοί αμέσως. Και είδες τι έκαναν οι Έλληνες. Άρη, η μόνη περίπτωση να γεννηθεί κάτι νέο και υγιές στην Ελλάδα, είναι η χώρα να διαλυθεί πρώτα εντελώς. Στο λέει κάποιος που έκανε ό,τι μπορούσε αλλά στο τέλος αποδέχτηκε την πικρή αλήθεια. Να είσαι καλά.)

Ζωή Κωνσταντοπούλου: Ποιος φοβάται την αλήθεια;

Οι επίδοξοι πλαστογράφοι της ιστορίας δεν μιλούν για τα πραγματικά περιστατικά. Προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία γιατί γνωρίζουν την ευθύνη τους. Και προφασίζονται, όπως ο κ. Βούτσης, ότι «παρακαλούν να μην έχουν ενοχές μετά από ένα, δύο χρόνια», ενώ γνωρίζουν ότι συμπράττουν σε ένα προμελετημένο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού. Γνωρίζουν την ενοχή τους, ανεξαρτήτως αν δεν έχουν ενοχές.

Διάβασα τη σημερινή συνέντευξη του νέου Προέδρου της Βουλής κ. Βούτση στην Καθημερινή. Αντιπαρέρχομαι το ιταμό ύφος, την παραληρηματική διατύπωση, τον έκδηλο σεξισμό, την προχειρολογία, την ακατάσχετη λασπολογία, το έλλειμμα εαυτού, και μπαίνω στην ουσία:

Ο κ. Βούτσης προσπαθεί να θεωρητικοποιήσει την πολιτική υποκρισία, την πολιτική διπροσωπία, την πολιτική απάτη, την προδοσία του λαού και των συντρόφων, την ένδεια επιχειρημάτων του ιδίου και των συνεργών του και το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο οι ίδιοι έχουν οδηγήσει τα πράγματα, με το εφεύρημα ότι υπάρχει δήθεν ένα «καθήκον σιωπής» εκείνων που έχουν υπηρετήσει σε θέσεις ευθύνης σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. «Οφείλουμε να μην μιλάμε», λέει, και νομίζει ότι έτσι εύκολα ξεμπερδεύει με το καθήκον αληθείας, διαφάνειας, λογοδοσίας που η δημοκρατική κοινωνία διεκδικεί να υπηρετείται από τους εκπροσώπους της.

Ως άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην δημοκρατία, στην ισότητα και στη δικαιοσύνη, υποστηρίζω το εντελώς αντίθετο από τον ισχυρισμό Βούτση, που άτσαλα προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το ποδοπατημένο από τον ίδιο και τους λοιπούς παραχαράκτες της ιστορίας φύλλο συκής: οφείλουμε να μιλάμε και να λέμε την αλήθεια. Όχι μετά από δεκαετίες, ως μετά Χριστόν προφήτες. Αλλά την ώρα που γράφεται η Ιστορία. Αυτό το καθήκον αληθείας υπηρέτησα, υπηρετώ και θα υπηρετήσω, από κάθε θέση και με οποιοδήποτε κόστος. Γιατί η πολιτική έχει αξία και σημασία εάν παραμένεις αληθινός. Και χάνει την αξία της όταν μετατρέπεσαι σε κάλπικη δεκάρα (ή κάλπικο ευρώ), που σε παίζουν στα δάκτυλα οι εκπρόσωποι των πάσης φύσεως συμφερόντων.

Σε σχέση με την περίοδο Ιανουαρίου 2015- Σεπτεμβρίου 2015, οι Βούτσης, Τσίπρας και λοιποί προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ξαναγράψουν την ιστορία. Το προσπαθούν απαξιώνοντας συστηματικά τους συντρόφους τους απέναντι στους οποίους στάθηκαν λίγοι. Το προσπαθούν και διοχετεύοντας δηλητηριώδη παραπολιτικά σχόλια ή υπαινιγμούς, προκειμένου έτσι να εξευτελίσουν και να εξουδετερώσουν όλους κι όλες εμάς που με τη στάση και τις επιλογές μας αποδείξαμε ότι υπήρχε, όχι μία, αλλά πολλές εναλλακτικές. Και ότι, αντίθετα, ο δρόμος της αχαλίνωτης παράδοσης στην εξουσία και της άνευ όρων υποταγής, που ακολούθησε ο Α. Τσίπρας και το επιτελείο του, παλιό ή όψιμο, φανερό ή άδηλο, δεν ήταν ούτε αποτέλεσε ποτέ εναλλακτική, αφού οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή της κοινωνίας: αυτό αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα, που ξεδιπλώνονται όσα εκτρωματικά ψηφίσθηκαν το καλοκαίρι του 2015, όσα δηλαδή αρνηθήκαμε εμείς να νομιμοποιήσουμε και προσπαθήσαμε να αποτρέψουμε.

Πάει πολύ εκείνοι που πρόδωσαν και ποδοπάτησαν την Αριστερά και τους αγώνες αυτού του λαού, για να διατηρηθούν στην εξουσία και να συντηρηθούν ή να αναβαθμισθούν σε θέσεις και οφίκια, να εμφανίζονται ως τιμητές έναντι εκείνων που υπήρξαν συνεπείς και προσπάθησαν με κάθε ρανίδα της ύπαρξής τους να υπηρετήσουν την κοινωνία και τη δημοκρατία.

Πάει πολύ ο κ. Βούτσης να πιάνει στο στόμα του τον Μανώλη Γλέζο, για να «εξομολογηθεί» ότι «δεν τα γνώριζαν οι απέξω, τα κρατάγαμε μέσα μας». Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται στον κ. Βούτση, αλλά στο ότι πρόσωπα-σύμβολα, όπως ο Γλέζος, κάλεσαν το λαό να συμπράξει σε μια προσπάθεια απελευθέρωσης και ανατροπής και ότι σε αυτήν την προσπάθεια συνέπραξαν και συμπράξαμε αμέτρητοι που γνήσια πιστέψαμε στην ειλικρίνεια του εγχειρήματος και θελήσαμε να δώσουμε τον εαυτό μας για την επιτυχία του.

«Στην αρχή η Ζωή συμφωνούσε, τυπικά έστω, με την Κυβερνητική γραμμή. Μετά το δημοψήφισμα και μέχρι τις εκλογές ήταν το δραματικό διάστημα. Δηλαδή για 2,5 γεμάτους μήνες η Ζωή έκανε τέρατα και σημεία.»

Α. «Στην αρχή η Ζωή συμφωνούσε, τυπικά έστω, με την Κυβερνητική γραμμή»

«Ξεχνά», μάλλον, ο κ. Βούτσης, ότι ουδεμία «κυβερνητική γραμμή» μου γνωστοποιήθηκε ποτέ, ούτε άλλωστε έγινε γνωστή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Τα πάντα γίνονταν γνωστά από διαρροές και δημοσιεύματα, χωρίς ποτέ να συζητηθούν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Η όποια ενημέρωση είχα, προερχόταν από τον Α. Τσίπρα, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, μας διαχειρίσθηκε όλους αριστοτεχνικά και καθ’ όλο το διάστημα της διαπραγμάτευσης διαπραγματευόταν με εμάς και όχι με τους δανειστές, εξερευνώντας τα όρια ή τις αδυναμίες του καθενός, ρίχνοντας δολώματα ή συσκοτίζοντας την κατάσταση, και εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη μας και το αίσθημα καθήκοντος.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στις 25 Φεβρουαρίου 2015 καταψήφισα τη λεγόμενη «συμφωνία» της 20ής Φλεβάρη, εκθέτοντας αναλυτικά τους λόγους της διαφωνίας μου και προτείνοντας μία άλλη στρατηγική, στην οποία συμπεριλαμβανόταν ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, η ενεργοποίηση των ελληνικών αξιώσεων για υποθέσεις διαφθοράς, όπως τα σκάνδαλα Siemens και Λίστας Lagarde – πράγματα, δηλαδή, που αμέσως έθεσα σε έμπρακτη εφαρμογή στον τομέα της αρμοδιότητάς μου, με τον κ. Τσίπρα να προσποιείται ότι στήριζε αυτές τις επιλογές, ενώ, όπως αποκαλύφθηκε, είχε ήδη πουλήσει την υπόθεση της Ελλάδας.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι στις 25/2/2015 μίλησα από το βήμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας εξηγώντας σημείο προς σημείο τις παγίδες και τα προβλήματα της «συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου» και περιγράφοντας ότι, αν δεν ενεργήσουμε εγκαίρως, θα βρεθούμε τον Ιούνιο με άδεια τα ταμεία και χωρίς επιλογές, ανάλυση που είχα κάνει στον ίδιο τον κ. Τσίπρα το βράδυ του Σαββάτου 21 Φεβρουαρίου 2015 (και στον Γιάνη Βαρουφάκη τηλεφωνικά στις 23 Φεβρουαρίου 2015). Ξεχνά ότι στην ίδια συνεδρίαση, ο Γιάνης Βαρουφάκης, όταν του έθεσα το ερώτημα για ποιο λόγο επιστράφηκαν τα 11,5 δις του ΤΧΣ, από όπου θα χρηματοδοτούνταν μέρος του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης, δήλωσε ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (που καταρτίσθηκε υπ’ ευθύνη του Γ. Δραγασάκη) ήταν ανεφάρμοστο και, όταν ζήτησα εξηγήσεις από το Γιάννη Δραγασάκη, εκείνος αποχώρησε από την αίθουσα.

«Ξεχνά» ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε έρθει στη συνεδρίαση της 25/2/2015 ζητώντας ονομαστική ψηφοφορία επί της «συμφωνίας», προφανώς έχοντας προδρομολογήσει την προδοσία, κάτι που δυστυχώς δεν το διαγνώσαμε εγκαίρως όσοι δεν συμμετείχαμε σε αυτήν την προδοσία. Ξεχνά, τέλος, ότι διαρκούσης αυτής της συνεδρίασης, ξεκίνησε από την Εφημερίδα των Συντακτών και την Αυγή η ανάρτηση στο διαδίκτυο ανακοινώσεων και δημοσιευμάτων ταύτισής μου με τη Χρυσή Αυγή, δηλαδή η διαδικασία αποδόμησής μου. Διευθυντής της Αυγής ήταν τότε ακόμη ο τότε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης, ο οποίος επικαλέσθηκε δημοσιογραφικό καθήκον όταν του ζήτησα εξηγήσεις και στη συνέχεια ανέλαβε να εκφωνεί ομιλίες στη γραμμή «Ζωή Κασιδιάρη» του Γ. Πρετεντέρη, χωρίς ποτέ να ανακληθεί στην τάξη από τους υπευθύνους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Χ. Μαντά και Κ. Αθανασίου, αν και κατ’ επανάληψη τους το είχα ζητήσει.

«Ξεχνά» ο κ. Βούτσης ότι διαφώνησα με την ένταξη της ΠνΠ Λαφαζάνη στο Νομοσχέδιο για την ΈΡΤ και εντεύθεν αποσύρθηκε το αρχικό νομοσχέδιο Παππά και κατατέθηκε χωριστό νομοσχέδιο. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα με τη βροχή τροπολογιών σε δικά του νομοσχέδια και αρνήθηκα να ψηφίσω τις τροπολογίες που εισήχθησαν με καταδήλως αντισυνταγματικό τρόπο. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα με την τοποθέτηση Ταγματάρχη στην ΕΡΤ και δεν τον ψήφισα. «Ξεχνά» ότι διαφώνησα και δεν ψήφισα τη διάταξη που επιτρέπει στην ΕΠΟ να διαλέγει εκείνη τους αθλητικούς δικαστές.

Για όλες αυτές τις επιλογές μου, επικαλούμαι τις δημόσιες τοποθετήσεις μου, αλλά και τις πράξεις μου, οι οποίες είχαν πάντοτε πολιτική αιτιολόγηση. Ουδέποτε έκρυψα τις απόψεις μου, ουδέποτε συμπεριφέρθηκα διπρόσωπα και υποκριτικά (ή, όπως προσπαθεί να με εμφανίσει ο Ν. Βούτσης να «συμφωνώ τυπικά και εν συνεχεία να επιδίδομαι σε τέρατα και σημεία») και μπορώ ανά πάσα στιγμή να αιτιολογήσω κάθε μου επιλογή, ακριβώς γιατί οι επιλογές μου δεν υπαγορεύονταν από κανένα άλλο κίνητρο παρά μόνο το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον και την υπηρέτηση της λαϊκής εντολής, όπως μου υπαγόρευε η συνείδησή μου και όπως επιβάλλεται από το Σύνταγμα.

Γιατί, για κάποιους από εμάς δεν υπήρχαν «δύο διαστήματα, ένα που δεν ήμασταν στην εξουσία κι ένα που ήμασταν στην εξουσία και κάναμε τα αντίθετα από αυτά που λέγαμε προηγουμένως», σύμφωνα με την αντίληψη Βούτση, αλλά ένας ενιαίος αγώνας, από κάθε μετερίζι, από τη θέση της Αντιπολίτευσης όπως από τη θέση της διακυβέρνησης ή της Προεδρίας της Βουλής, ένας αγώνας για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στον τόπο μας, την αποτίναξη του μνημονιακού ζυγού, την οικοδόμηση κοινωνικής δικαιοσύνης και την λογοδοσία των υπευθύνων για την καταστροφή της χώρας.

Β. «Μετά το δημοψήφισμα και μέχρι τις εκλογές ήταν το δραματικό διάστημα. Δηλαδή για 2,5 γεμάτους μήνες η Ζωή έκανε τέρατα και σημεία. Συνεδριάσεις που κρατούσαν μέχρι το πρωί, μπούλινγκ, απίστευτα πράγματα που δεν είναι κι αυτά γνωστά…», επικαλείται ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και νυν Πρόεδρος της Βουλής, που δεν παραλείπει να με περιγράφει κατ’ επανάληψη ως «τη γυναίκα που είχε απασφαλίσει», σε αντιδιαστολή με τους ώριμους και έμπειρους άνδρες, του Old Boys’ School, τον Παυλόπουλο, τον ίδιο το Βούτση, αλλά και τον Τσίπρα, που «είναι νεότερος από εμάς, αλλά έχει πλέον ψηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι κάναμε και οι τρεις το ίδιο. Η γυναίκα είχε απασφαλίσει…».

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα

Ο κ. Βούτσης επιλέγει να μη μιλήσει για τα πραγματικά περιστατικά, γιατί αυτά αποκαλύπτουν τον ρόλο και τον δόλο του καθενός και αποδεικνύουν ποιος έκανε πράγματι bullying, ποιοι είχαν απασφαλίσει, ποιοι βρίσκονταν σε συνεννοημένη υπηρεσία εναντίον της υπηρέτησης της λαϊκής εντολής.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, από τη θέση της Προέδρου της Βουλής, υλοποίησα όλες τις απαιτούμενες διαδικασίες για να διεξαχθεί η σχετική συνεδρίαση και να ληφθεί απόφαση, μέσα σε δημόσια συνεδρίαση, στην οποία εκφράσθηκαν και τοποθετήθηκαν όλοι. Ήταν η περίφημη συνεδρίαση στην οποία αποχώρησε η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. πρωτοστατούντος το τότε αρχηγού της Α. Σαμαρά ζητώντας να κατέβω από την έδρα της Προέδρου, έχοντας προετοιμάσει στημένο επεισόδιο.

Στην εβδομάδα προ του δημοψηφίσματος, με δημόσιο τρόπο και θεσμικές παρεμβάσεις, έκανα αυτά που επέβαλλε το καθήκον μου ώστε να διαφυλαχθεί το δικαίωμα του ελληνικού λαού να αποφασίσει κυρίαρχα για τη μοίρα του, την ώρα που ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Υπουργοί, βουλευτές ή Ευρωβουλευτές κρύβονταν ή κατήγγελλαν τον Τσίπρα ή τορπίλιζαν το δημοψήφισμα με δηλώσεις και συνεντεύξεις τους.

Μετά το θριαμβευτικό «ΌΧΙ» του Ελληνικού λαού, έκανα και πάλι το καθήκον μου για να υπηρετηθεί αυτό το ΟΧΙ, που είναι δεσμευτικό για όποιον πιστεύει στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία.

Στις 9 Ιουλίου 2015 αργά το απόγευμα προς βράδυ, όταν ο Τσίπρας με κάλεσε στο γραφείο του, με την παρουσία Βούτση-Φλαμπουράρη, για να μου ανακοινώσει ότι θα φέρει με διαδικασία κατεπείγοντος «εξουσιοδότηση συμφωνίας» στα αγγλικά, την οποία μου επέδειξε, του δήλωσα τη διαφωνία μου και προσπάθησα επί 2ωρο να του εξηγήσω ότι αυτό αποτελούσε ευθεία παραβίαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και καίρια αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας. Εμβρόντητη άκουσα τον Τσίπρα να λέει, ενώπιον των Βούτση και Φλαμπουράρη, οι οποίοι παρέμεναν σιωπηλοί, ότι «μόνο μια Κυβέρνηση Εθνικού Σκοπού ή μια Δικτατορία» μπορεί αντεπεξέλθει στην κατάσταση.

Ζήτησα τότε από τον Α. Τσίπρα να μιλήσουμε οι δυο μας, κάτι που ο ίδιος δεν ήθελε, αλλά στο οποίο οι Βούτσης-Φλαμπουράρης συγκατένευσαν και αποχώρησαν. Εις μάτην προσπάθησα να τον αποτρέψω από το να φέρει το προσχέδιο συμφωνίας, που αποτέλεσε και ταφόπλακα, την επόμενη ημέρα. Εις μάτην προσπάθησα να του εμφυσήσω αυτοπεποίθηση και δημοκρατικό φρόνημα, την ώρα που ο ίδιος μου ανέλυε ότι «δεν πιστεύει ότι θα υπάρξει συμφωνία, αλλά θέλει, με την εξουσιοδότηση, να εξαντλήσει τη δυνατότητα να δείξει καλή θέληση, ώστε να είναι σαφές ότι φταίνε οι δανειστές που δεν υπήρξε συμφωνία». Θεωρούσα ότι είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο καταβεβλημένο και πανικόβλητο, ενώ η πραγματικότητα απέδειξε ότι ο Τσίπρας προσπαθούσε με έμμεσους τρόπους να προετοιμάσει το έδαφος για αυτό που είχε προσυμφωνήσει και, ταυτόχρονα, να δικαιολογηθεί ενώπιόν μας με πειστικές αφηγήσεις.

Μου ζήτησε να συγκληθούν οι Επιτροπές της Βουλής την ίδια ώρα που θα συνεδρίαζε η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το αρνήθηκα και του δήλωσα ότι οφείλει να αφήσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα να αποφασίσει ποια στάση θα τηρήσει και οι Επιτροπές προγραμματίσθηκαν μετά το πέρας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Του ζήτησα επίσης να φροντίσει να υπάρχει το κείμενο στα Ελληνικά, διότι δεν θα μπορούσε να εισαχθεί αμετάφραστο στις Επιτροπές.

Όταν τελείωσε η συνεδρίαση των Επιτροπών, το βράδυ της 10ης Ιουλίου 2015, βρισκόμουν στο γραφείο μου, αναμένοντας να συνταχθεί και δημοσιευθεί η έκθεση των Επιτροπών, προκειμένου να συγκαλέσω τη Διάσκεψη των Προέδρων, ώστε να ορισθεί η Ολομέλεια. Είχα ενημερώσει τις Υπηρεσίες της Βουλής ότι θα συγκαλείτο κανονικά η Διάσκεψη και δεν θα παρακάμπτονταν, όπως έκαναν οι προκάτοχοί μου στα κατεπείγοντα- την ίδια διαδικασία είχα εξάλλου εφαρμόσει απαρεγκλίτως επί θητείας μου.

Την ώρα που έβγαιναν από το γραφείο οι συνεργάτες μου, εφόρμησαν μέσα στο γραφείο ο Ν. Βούτσης, τότε Υπουργός Εσωτερικών, ο Ν. Φίλης, τότε Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ο Χ. Μαντάς, τότε Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο Δ. Τζανακόπουλος, τότε και τώρα Διευθυντής Γραφείου Πρωθυπουργού και ο Γ. Μπαλάφας, τότε Β’ Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Βούτσης και Φίλης ωρύονταν: «τι νομίζεις ότι κάνεις; Κάνεις πραξικόπημα»! φώναζε ο Ν. Βούτσης. «Θα σε τελειώσουμε, το κατάλαβες; Στο ξανάπα και θα γίνει», φώναζε ο Ν. Φίλης, χτυπώντας και οι δύο τα χέρια τους στο γραφείο μου. Είπα στον Ν. Βούτση να προσέχει πώς μου μιλάει και να μην μου ξανα-απευθύνει τη λέξη «πραξικόπημα», να αντιλαμβάνεται πού απευθύνεται και να συμπεριφέρεται αναλόγως. Ζήτησε συγγνώμη, είπε ότι παίρνει πίσω την λέξη «πραξικόπημα» και ότι μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά. Ζήτησα από το Ν. Φίλη να περάσει έξω από το γραφείο μου (ήταν η δεύτερη φορά που με απειλούσε ότι «θα με τελειώσουν»), πράγμα που δεν έκανε και συνέχισε να απειλεί, να χτυπάει τα χέρια του στο γραφείο μου και να φωνάζει ότι θα με τελειώσουν και θα φύγω εγώ από το γραφείο αυτό. Ο Χ. Μαντάς ψέλλιζε «Όχι έτσι, Νίκο», ενώ Γ. Μπαλάφας και Δ. Τζανακόπουλος παρέμεναν σιωπηλοί.

Τους ρώτησα τι ακριβώς είναι αυτό που συμβαίνει και ο Ν. Βούτσης μου απάντησε «Διάβημα της Κυβέρνησης στην Πρόεδρο της Βουλής». Του απάντησα ότι αυτή δεν ήταν κυβερνητική σύνθεση ούτε θεσμική συμπεριφορά και τον ρώτησα ποιο ήταν το αντικείμενο του διαβήματος. Μου απάντησε «η επιθυμία του Πρωθυπουργού να ολοκληρωθεί γρήγορα η διαδικασία». Τους είπα ότι με τον Πρωθυπουργό μιλάω απ’ ευθείας και ρώτησα τον Δ. Τζανακόπουλο εάν ήταν εν γνώσει του Πρωθυπουργού αυτή η εφόρμηση. Απέφυγε να μου απαντήσει. Εγώ τότε συμπέρανα ότι ο Τσίπρας δεν γνώριζε. Και προφανώς έκανα λάθος.

Σε όλους είπα ότι θα ακολουθηθεί η προβλεπόμενη κοινοβουλευτική διαδικασία, με σύγκληση της Διάσκεψης των Προέδρων και τους γνωστοποίησα ότι πρόθεση και πρότασή μου προς τη Διάσκεψη θα ήταν να μην συντμηθεί περαιτέρω η διαδικασία γιατί ήδη περνούσαμε σε αντικοινοβουλευτική λειτουργία. Μη έχοντας ουσιαστικό αντίλογο, αποχώρησαν.

Δεν ψήφισα την εξουσιοδότηση, όπως είχα άλλωστε ενημερώσει και τον Τσίπρα και την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου για να μην υπάρξει αυτή η άθλια συνθηκολόγηση. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποτραπεί αυτή η συμφωνία- λαιμητόμος. Το έκανα λειτουργώντας δημόσια, ανοιχτά και θεσμικά. Δεν είχα ούτε δεύτερη ατζέντα, ούτε άλλες στοχεύσεις ούτε άλλες συνεννοήσεις, ούτε υπόγειες διαδρομές. Συναντήθηκα με τον Τσίπρα στις 23 Ιουλίου, ενώ ζητούσα να τον δω από τις 15 Ιουλίου. Μετά το πέρας της συνάντησής μας, όταν τον ρώτησα πώς θέλει να τοποθετηθούμε δημόσια, μου είπε: «Αυτοί θέλουν αίμα, το ζήτημα είναι να μην τους το δώσουμε». Βγαίνοντας απ’ το Μαξίμου, δήλωσα ότι «ο Πρωθυπουργός και εγώ είμαστε εγγυητές της συνοχής του ΣΥΡΙΖΑ». Την ίδια ώρα, απ’ το γραφείο Τσίπρα στο Μαξίμου έφευγε προς όλα τα ΜΜΕ non paper που μιλούσε για «θεσμική δυσαρμονία».

Έδωσα τη μάχη για την δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία δεχόμενη διαρκή πόλεμο, υπονόμευση, επιθέσεις που έφθασαν μέχρι τις φοβερές δηλώσεις Φλαμπουράρη περί «Φρόυντ και Μάρξ», την ίδια ημέρα που περνούσε το 3ο Μνημόνιο και ο «Αυγ-ιανιστής» Κουρής καλούσε με πρωτοσέλιδους πηχυαίους τίτλους τους γονείς μου «να με πάνε στον ψυχίατρο» και τον σύζυγό μου «να με μαζέψει». Στην δημόσια συνεδρίαση της Βουλής εγκάλεσα την Κυβέρνηση για αυτήν την στοχοποίηση και ο Ν. Βούτσης σήμερα με επιβεβαιώνει με τον πιο ευανάγνωστο τρόπο.

«Εμείς κάναμε εκλογές και η Ζωή έκανε μόνη της Βουλή», λέει ο κ. Βούτσης.

Και έτσι, υπενθυμίζει με τον καλύτερο τρόπο, πώς έπαιξαν με τους θεσμούς και με την εκλογική διαδικασία οι σημερινοί κυβερνώντες, ως αδίστακτοι πολιτικοί τυχοδιώκτες. Μεθόδευαν εκλογές την ίδια ώρα που κορόιδευαν την κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα γίνει συνέδριο και δεν θα υπάρξουν εκλογές. Συμφωνούσαν με Παυλόπουλο και δανειστές για αντισυνταγματική σύντμηση των χρόνων και κρύβονταν από την Πρόεδρο της Βουλής, αφού την παραίτηση της Κυβέρνησης την πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ. Θέλησαν να αποκλείσουν την οποιαδήποτε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής μετά τις 20 Αυγούστου και για αυτό μεθόδευσαν, σε συνεργασία με ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα Κόμματα, και τη Χρυσή Αυγή, την έλλειψη απαρτίας σε Επιτροπές και Ολομέλεια, ώστε να μην συζητηθεί το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους και η υπόθεση των Γερμανικών Οφειλών, όπως είχε αποφασισθεί από τον Ιούνιο. Κάποιοι κάναμε το καθήκον μας και κάποιοι υπηρετούσαν συμφέροντα, δικά τους και αλλότρια.

Τα παραπάνω αποτελούν μία απλή υπενθύμιση ορισμένων ενδεικτικών γεγονότων. Φυσικά, θα υπάρξει και συνολική καταγραφή και αποτύπωση, όπως μου επιβάλλει η ευθύνη μου. Ο λόγος, όμως, που ο κ. Βούτσης δεν μιλά για αυτά, δεν είναι, βέβαια, για να μην «φτύνει ο κόσμος την Αριστερά», αλλά για να μην φτύνει τους ίδιους ο κόσμος.

Χαίρομαι που μέσα από αυτή τη συνέντευξη, ο κ. Βούτσης εκθέτει στο πανελλήνιο το πραγματικό του πρόσωπο, την μοχθηρία και την υποκρισία με την οποία συμπεριφέρθηκε, αντιμετωπίζοντας συντρόφους του ως αντιπάλους και όχι ως συνοδοιπόρους. Μπορεί ο καθένας να φανταστεί πώς λειτούργησε αυτός ο άνθρωπος ως Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Μπορεί ο καθένας και η κάθε μια να αντιληφθεί γιατί ο κ. Βούτσης είναι ο κατάλληλος για να ξαναφτιάξει «τη Βουλή που ξέρανε», κατά την ρήση Παυλόπουλου.

«Αρχή άνδρα δείκνυσι. Δεν ξέραμε τι σημαίνει», λέει ο κ. Βούτσης. Προφανώς. Και εξακολουθείτε να μην αντιλαμβάνεσθε με ποιον τρόπο η εξουσία αποκάλυψε κι αποκαλύπτει το πραγματικό σας πρόσωπο.

http://zoikonstantopoulou.gr/interviews/press-releases/item/poios-fovatai-thn-alhtheia

Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί

Είμαστε όλοι Βαρουφάκης
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έπρεπε να γράψω ένα κείμενο στήριξης στον Γ.Βαρουφάκη. Στα πάνελ που βρεθήκαμε να συζητάμε για το ευρώ και τη δραχμή ή στις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις μαζί του πίστευα πάντα ότι ήταν επικίνδυνος για τις επιδιώξεις και τα οράματα της Αριστεράς.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο οικονομολόγο (του δικού του διαμετρήματος) που να επιχειρηματολογούσε με τόσο πάθος για την ανάγκη παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα τη θεωρία του Hotel California σχετικά με τις δυνατότητες εξόδου (You can check-out any time you like, But you can never leave!). Γι’ αυτόν ήταν λάθος ότι μπήκαμε στη νομισματική ένωση αλλά θα ήταν καταστροφή να βγούμε.

Ήταν επίσης ο πρώτος που επιτέθηκε στην πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Και μάλιστα το έκανε από τις σελίδες του Protagon με επιχειρήματα που θύμιζαν τα τρομολαγνικά σενάρια των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων.

Και ύστερα ήρθαν τα ασυγχώρητα λάθη, από τη θέση πλέον του υπουργού Οικονομικών. Πληρώνοντας τις δόσεις παράνομων και απεχθών δανείων άφησε τα ταμεία να αδειάσουν και εκμηδένισε τις ελπίδες μια σοβαρής διαπραγμάτευσης. Οι προηγούμενες ιδεοληψίες του για την ανάγκη παραμονής στο ευρώ και η άρνησή του για κάθε συζήτηση σοβαρής διαγραφής του χρέους απλώς επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση.

Για όλους αυτούς τους λόγους το info-war άσκησε από την πρώτη στιγμή σκληρή κριτική στην επιλογή του για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Είναι μάλιστα κωμικοτραγικό ότι ορισμένοι από τους σημερινούς διώκτες του στον ΣΥΡΙΖΑ δήλωναν ενοχλημένοι από τη στάση μας απέναντι στον «υπουργο-σταρ» της κυβέρνησης Τσίπρα.

Κι όμως σήμερα ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται τη στήριξη όλων μας. Γιατί στο πρόσωπό του δεν διώκεται απλώς ένας πρώην υπουργός οικονομικών ή ένας οικονομολόγος. Διώκεται κάθε άνθρωπος που τολμά να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία της Ε.Ε.

Δεν έχει σημασία εάν σήκωσε το γιακά και αντιμίλησε στους Ευρωπαίους κομισάριους για ιδεολογικούς λόγους για κάποια προσωπική ατζέντα η απλώς επειδή έχει ένα τεράστιο Εγώ, το οποίο δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το σακάκι του. Σημασία έχει ότι για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη ταυτίστηκε με μια μικρή χώρα που τολμά να τα βάλει με τα θηρία.

Κι αυτό δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό ούτε από το Βερολίνο, ούτε από τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες-υπηρέτες των τραπεζών ούτε από ορισμένα ασπόνδυλα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούν να κρύψουν την ολοκληρωτική παράδοση μιας χώρας πίσω από κόκκινες σημαίες και φωτογραφίες του Τσε Γκεβάρα.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν διώκεται επειδή προετοίμαζε εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της κρίσης (αυτό ήταν καθήκον του και δυστυχώς το έκανε με μεγάλη καθυστέρηση και προχειρότητα). Διώκεται επειδή στην περίφημη ηχογραφημένη συνομιλία αποκάλυψε το βαθμό με τον οποίο η τρόικα ελέγχει ολοκληρωτικά τον κρατικό μηχανισμό της χώρας και κυρίως τους μηχανισμούς του υπουργείου οικονομικών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την ένορκη διοικητική εξέταση εναντίον του διέταξε η Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της PriceWaterhouseCooopers και νυν Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων – πρόκειται δηλαδή για την υπηρεσία που, όπως προκύπτει και από τις συνομιλίες Βαρουφάκη, αποτελεί τον δούρειο ίππο για τον απόλυτο έλεγχο της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα.

Αν προχωρήσουν οι διώξεις εναντίον του Βαρουφάκη το πραξικόπημα θα έχει ολοκληρωθεί. Κάθε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση θα ποινικοποιηθεί έμμεσα η άμεσα. Μέχρι σήμερα όσοι μιλούσαν για έξοδο από το ευρώ είτε απολύονταν (αν ήταν π.χ δημοσιογράφοι) είτε περιθωριοποιούνταν (αν ήταν πανεπιστημιακοί ή πολιτικοί). Στο εξής θα βρίσκονται αντιμέτωποι και με την αυτοαποκαλούμενη «δικαιοσύνη».

Και μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Τσίπρα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ο Μανώλης Γλέζος: Άλλο η κυβέρνηση Μαξίμου και άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρης Χατζηστεφάνου info-war.gr

Ο Βαρουφάκης ήξερε

Η ΕΚΤ σταματά να θεωρεί επιλέξιμα τα ελληνικά ομόλογα και η χρηματοδότηση των τραπεζών γίνεται αποκλειστικά μέσω ELA. Η πίεση στην Ελλάδα μεγαλώνει αλλά ο Γιάνης Βαρουφάκης το ήξερε αυτό, αφού, σε συνέντευξή του, στις 9 Δεκεμβρίου του 2014, είχε πει τα εξής:

Μια νέα κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί υπό την απειλή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για “κλείσιμο των ΑΤΜs” υποστήριξε ο καθηγητής Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης. Θεωρεί πως θα υπάρξει επιχείρηση τρομοκράτησης της νέας κυβέρνησης από το Βερολίνο.

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει την απειλή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για κλείσιμο των ΑΤΜs και να πει στον κ. Ντράγκι (σ.σ. τον επικεφαλής της ΕΚΤ) ότι δεν δικαιούται να θέτει μια νεοεκλεγμένη κυβέρνηση υπό αυτή την καθαρά δικτατορική και αυθαίρετη απειλή, που δεν προβλέπεται από καμία ευρωπαϊκή συνθήκη, ούτε από το καταστατικό της ΕΚΤ, και να του κλείσει το τηλέφωνο, τότε δεν έχει κανένα λόγο να εκλεγεί» υποστήριξε σήμερα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, ο καθηγητής Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης.

Ο κ. Βαρουφάκης υποστήριξε ότι «ο κόσμος πρέπει να είναι έτοιμος πως μια τέτοια απειλή είναι πιθανή» από πλευράς της ΕΚΤ γιατί «αυτό έκανε το 2009 στην Ιρλανδία, αυτό έκανε στην Κύπρο, αυτό έκανε ή υπονόησε πως θα κάνει στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2012».

Πρόκειται για ένα από τα δύο ερωτήματα τα οποία κατά τον ίδιο θα κρίνουν την τύχη μιας πιθανής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ καθώς θεωρεί πιθανό πως η ΕΚΤ, όπως «ξέρουμε από την περίπτωση της Ιρλανδίας, σηκώνει το τηλέφωνο και απειλεί μια εκλεγμένη κυβέρνηση με κλείσιμο των ΑΤΜs».

Το άλλο ερώτημα, σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη είναι «αν το ελληνικό δημόσιο μπορεί να καλύπτει τα έξοδά του για τρεις μήνες» με τον ίδιο να θεωρεί πως μπορεί.

Στην ίδια συνέντευξη ο καθηγητής Οικονομικών υποστήριξε πως «η μεγάλη αγωνία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ότι το Βερολίνο τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια του κ. Σαμαρά.

Εχει συνειδητοποιήσει πως η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά δεν έχει πόδια και δεν μπορεί να νομιμοποιήσει το τρίτο μνημόνιο. Όπως εκπαραθυρώθηκε ο κ. Παπανδρέου γιατί χρειάστηκε μια νέα κυβέρνηση για να περάσει το δεύτερο μνημόνιο, το Βερολίνο αυτή τη στιγμή κρίνει πως χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση για να περάσει το τρίτο μνημόνιο».

Κατά τον κ. Βαρουφάκη, «η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε έχουν έναν απλό σκοπό: Εάν εκλεγεί κυβέρνηση που θα περιέχει και τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η κυβέρνηση να συντριβεί έτσι ώστε μέσα σε μια εβδομάδα να έχει υπογράψει στη λογική του τρίτου μνημονίου. Προτιμούν μια φρέσκια κυβέρνηση για να το εφαρμόσει, αφού τρομοκρατηθεί με αυτά που θα συμβούν τις πρώτες ημέρες ή τις πρώτες εβδομάδες».

5 Φεβ, ’15 – http://pitsirikos.net/2015/02/%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b5/#ixzz3xn6XhC6J

Το μανιφέστο Μηλιού κατά της κυβερνητικής πολιτικής και το πεντακοσάρικο

Μανιφέστο Μηλιού κατά της Κυβερνητικής Πολιτικής και των ανθρώπων του Προέδρου. Αφήνει να εννοηθεί ότι η απόφαση για την υπογραφή νέου μνημονίο και υποταγής στο κεφάλαιο και στις αγορές είχε παρθεί από το 2013. Επιρρίπτει ευθύνες για τη βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ στο Γιάννη Δραγασάκη και στο περιβάλλον του Μαξίμου και περιγράφει την αμηχανία που προκάλεσε στο Κυβερνητικό Περιβάλλον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Πως ένας κινηματικός πολιτικός φορέας μετατράπηκε σε ένα απόλυτο συστημικό κόμμα που εξυπηρετεί την ελίτ και μέσα από ποιες διαδικασίες καταγράφει στο 27σέλιδο κείμενο του στο περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ» ο πρώην υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, βρίσκουν τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα προοδευτικό συστημικό κόμμα που υλοποιεί τη βασική στρατηγική των κυρίαρχων από το 2012 κεφαλαιοκρατικών τάξεων. Τη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, αναφέρει ο Γιάννης Μηλιός όμως συμφωνίες είχαν προηγηθεί.

Στην καταγραφή του καθηγητού Γιάννη Μηλιού φαίνεται πως η στάση που κράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον διατήρησε ως πόλο έλξης για ένα σημαντικό αριθμό ομάδων και μη κομματικά ενταγμένων στελεχών της Αριστεράς. Από το σημείο αυτό και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας κεφαλαιοποιούν υπέρ τους κάθε τι που συμβαίνει.

Το 2010 αποχωρεί από το κόμμα ο Φώτης Κουβέλης και η Ανανεωτική Πτέρυγα, και λίγο αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει από το Καστελόριζο την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πενιχρά ποσοστά στις περιφερειακές εκλογές ενώ η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε καθεστώς σοκ από τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται με βίαιο και ισοπεδωτικό τρόπο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποκομίζει οφέλη από τις τεράστιες συγκεντρώσεις και το κίνημα των αγανακτισμένων με αποτέλεσμα στις εκλογές του Μαίου του 2012 να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, αυτό είναι και το κομβικό σημείο της βίαιης ωρίμανσης, ενός όρου που εισήγαγε ο Γιάννης Δραγασάκης. Και δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Στη Συνδιάσκεψη του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμευόταν για αντίσταση κατά της άρχουσας τάξης, για την κατάργηση των μνημονίων και για να καταστεί το χρέος βιώσιμο. Η Κ.Ε το 2013 σε πολιτική της απόφαση αποδέχεται ότι νέο μνημόνιο σημαίνει νέα μέτρα και μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους.

Το 2012 όμως είναι η καταλυτική χρονιά για την μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ καθώς παρά τη σημαντική αύξηση των οργανωμένων μελών η διαφωνίες τους, τους κάμπτουν είναι η στιγμή που ξεκινά η αυτονόμηση του Προέδρου και του Επιτελείου του.

Το 2013 η ομάδα φορολογικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα παρουσιάζουν το σχέδιο τους σε ημερίδα του ΕΒΕΑ. Ο Γιάννης Στουρνάρας ως υπουργός οικονομικών εκδίδει μια ανακοίνωση πολεμικής. Τελικώς η Επιτροπή Προγράματτος υπό τον Γιάννη Δραγασάκη αποσύρει τις προτάσεις φορολογικής μεταρρύθμισης.

Το 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετατραπεί πλέον σε προεδρικό κόμμα οι αυτοδιοικητικές και ευρωεκλογές βρίσουν το κόμμα να έχει ολοκληρώσει την πρώτη αλλά ουσιαστική φάση μετάλλαξης σε πολιτική δύναμη που δεν αμφισβητεί τη συνέχεια του κράτους.

Στις 20 Φεβρουαρίου η Κυβέρνηση της Αριστεράς υπογράφει το πρώτο της μνημόνιο. Αφού η παράταση της σύμβασης σημαίνει, αξιολόγηση από την τρόικα, δεσμεύσεις ή όρους, συνέχιση της χρηματοδότησης.

Η Κυβέρνηση φτάνει πλέον στις 5 Ιουλίου και στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος , το οποίο μάλλον την έφερε σε αμηχανία καθώς το 61,3 των πολιτών είπαν οχι στη συμφωνία. Εντούτοις η Κυβέρνηση συγκαλεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και μέσω της Βουλής μετατρέπει το 61,3 ΟΧΙ σε 83,7 ΝΑΙ.

Πάντως τρεις μέρες πριν το δημοψήφισμα η Κυβέρνηση είχε ήδη προαναγγείλει τις προθέσεις της έχοντας υποβάλλει αίτημα στήριξης στον ESM.

Ο Γιάννης Μηλιός τονίζει ότι μια κυβέρνηση που υλοποιεί το τρίτο μνημόνιο δεν μπορεί να αποτελεί κέντρο για την διεκδίκηση της βελτίωσης της ζωής των εργατικών τάξεων.

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2016/01/blog-post_412.html#ixzz3xleNyk2O

Το παραπάνω άρθρο ήταν η αιτία εμφάνισης του “πεντακοσάρικου” στο διαδίκτυο:

κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και πέρισυ:

και θα συμβαίνει πάντα σε όποιον τολμάει να πάει κόντρα στα μνημόνια …

Το ασφαλιστικό είχε κλείσει από Μάρτιο του 2000

Η μοιραία 18η Μαρτίου του 2000
kathimerini 18 3 2000 a
Τα γραπτά μένουν. Το 2000 ήταν η χρονιά που άρχισε να σκάει η φούσκα του Χρηματιστηρίου, και οι διαχειριστές του φουσκώματος της φούσκας είχαν την ατυχία να γραφτούν στο μοιραίο φύλλο της Καθημερινής του Σαββάτου, 18 Μαρτίου του 2000 [μπαα… το έβγαλαν… θα το βρείτε εδώ, ή πιο κάτω, στο scribd, στην “Οικονομική Καθημερινή, από σελ. 21]. Η ίδια παρέα που μας κυβερνά τον τελευταίο καιρό. Τότε η ΝΔ ήταν αντιπολίτευση, και ο Μάνος μιλούσε.

Ο Παπαδήμος έδωσε “ανάσα” επιτρέποντας και στους μικρούς να δανείζονται για να αγοράσουν μετοχές, για να κερδίσουν και αυτοί. Ο Σάλλας τους “είπε πάρτε πάρτε, θα πάει στις 7.000”. Ο Μπέννυς τους έταξε νόμους για θωράκιση και είπε ότι “μπήκαμε σε πιο δημιουργική σφαίρα γνήσια σε σχέση με τα μεγέθη της Ελληνικής οικονομίας”. Και οι πάντες ήξεραν τι συνέβαινε. Μέρες αργότερα νυν μεγαλοδιορισμένος έχωνε τα Ταμεία στο
ΧΑΑ με εγκώμια από τον πράσινο τύπο ότι ήταν “σωτήρας”.

Οι “δουλειές”, και η διατεταγμένη υπηρεσία, δεν ξεχνιούνται σε 12 χρόνια. Ούτε εξαγνίστηκαν ή άλλαξαν οι αθώοι περαστικοί παρατηρητές που μας διαφέντευαν τότε. Κι αν περιμένετε, τώρα, να κάνουν εκλογές σύντομα, εγώ που δεν ασχολούμαι με πολιτικά, σας το λέω: Εκλογές θα κάνουν μόνο εάν ξέρουν ότι θα …ξαναπροκύψουν. Δεν είπα “εκλεγούν”, είπα “προκύψουν”.

Αν χαθεί από το αρχείο το φύλλο της 18ης Μαρτίου του 2000, το έχω και στο scribd, και παραθέτω τα μεμονωμένα αποκόμματα σε εικόνες παρακάτω (μεγαλώνουν με κλικ). Ο Πρωθυπουργός, ο διαπραγματευτής Μνημονίων, Υπουργός Οικονομικών και νυν αρχιΠΑΣΟΚος, και ο αειφόρος Πρόεδρος της Πράσινης Ανάπτυξης.οι μετοχές ακινήτωνβενιζελοςχρηματιστηριοhttp://www.archaeopteryxgr.blogspot.gr/2012/03/18-2000.html

Τουρίστες ή κατακτητές

Μια Ελλάδα χωρίς εθνική κυριαρχία, παραδομένη στο έλεος των δανειστών της, με διαλυμένη οικονομία και αναξιόπιστες τράπεζες με capital controls, με παγκόσμιο ρεκόρ στην ανεργία και την εξαθλίωση, αλλά με σταθερή αύξηση των τουριστών σε κάθε μνημονιακό έτος που περνάει

Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»!

κραχΓια την ελληνική ανεργία στα χρόνια της κρίσης ο παραλληλισμός γίνεται συχνά με την εποχή του “κραχ του ’29” και όσα συνέβησαν μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την ανεργία καθηλωμένη στην χώρα μας στο 26-27% και με την διάρκεια του… τσουνάμι να θεωρείται πρωτοφανές μεταπολεμικά, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια ματιά προς τα πίσω…

Δυστυχώς, τα συγκριτικά στοιχεία της ανεργίας σε βάθος χρόνου αποδεικνύουν ότι δύσκολα συναντά κανείς τόσο ραγδαία επιδείνωση όσο της Ελλάδας και, μάλιστα, επί τόσα συναπτά έτη. Ακόμα, δηλαδή, και το “κραχ του ’29” δείχνει αρκετά ηπιότερο απ’ όσα συμβαίνουν από το 2009-2015 στην χώρα μας.

Ένας από τους διασημότερους επί των οικονομικών, ο Άνγκους Μάντισον (1926-2010), έχει παραθέσει στην μελέτη του “Economic Growth in the West” όλους τους δείκτες ανεργίας για το διάστημα 1913-1960. Όταν, δηλαδή, έσκασε το κραχ του ’29 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος. Από τον πίνακα απουσιάζουν, όπως είναι λογικό, τα ποσοστά ανεργίας στα χρόνια του Πολέμου.

O Βρετανός οικονομολόγος, ειδικευμένος στην μακροοικονομική ιστορία, συμπεριλαμβανόμενης της μέτρησης και ανάλυσης της οικονομικής ανάπτυξης, παρουσίασε συνολικά στην διάρκεια της επιστημονικής του πορείας ένα πολύτιμο και πολύπλευρο έργο.

Στον πίνακα που παραθέτουμε από στοιχεία του Άνγκους Μάντισον (στο βιβλίο του Elias Tuma “Ευρωπαϊκή Οικονομική Ιστορία, από τον 10ο αιώνα ως σήμερα”, εκδόσεις Gutenberg) περιλαμβάνεται η ετήσια ανεργία σε δέκα από τις πιο σημαντικές χώρες της Δύσης μεταξύ 1913-1960. Ανάμεσά τους και οι δυο απ’ αυτές που επλήγησαν περισσότερο στην εποχή του κραχ. Οι ΗΠΑ και η Γερμανία.κραχ1Διαπιστώνει εύκολα κανείς πως μάλλον πρόκειται περί μύθου ότι για την σημερινή ανεργία της Ελλάδας ο δείκτης σύγκρισης πρέπει να είναι οι ΗΠΑ ή η Γερμανία στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Κι αυτό επειδή η ανεργία των δυο μεγάλων δυνάμεων ήταν σαφώς μικρότερη.

Η Γερμανία (και μετέπειτα αναφερόμενη και ως Δυτική Γερμανία στον πίνακα), σύμφωνα με τον Άνγκους Μάντισον, έκανε λίμιτ-απ ανεργίας το 1932 όταν έφτασε στο 17,2%. Το γόητρό της είχε πληγεί μετά την ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μετέπειτα κυρώσεις εναντίον της ήταν πολύ σκληρές, το φάντασμα του πληθωρισμού στοίχειωνε την χώρα και το “κραχ του 1929” έδωσε την χαριστική βολή. Από τον Μάντισον δεν επιβεβαιώνονται διάφορες άλλες αναφορές για ανεργία άνω του 20% στην Γερμανία εκείνα τα χρόνια.

Όσο για τις ΗΠΑ, επί τέσσερις χρονιές ξεπέρασαν το 20%, μεταξύ 1932-35. Το υψηλότερο ποσοστό ήταν 24,7%. Μακριά από τα 26άρια και 27άρια της Ελλάδας.

Να σημειωθεί ότι ποσοστό ανεργίας τον Νοέμβριο 2011 ανήλθε στην χώρα μας σε 20,9%, έναντι 13,9% τον Νοέμβριο 2010 και 18,2% τον Οκτώβριο 2011. Έκτοτε τράβηξε την ανηφόρα, ο δείκτης σκαρφάλωσε στο 26-27% και δείχνει ότι η προσγείωση αργεί ακόμα…
http://www.topontiki.gr/article/153565/i-anergia-stin-ellada-espase-ta-rekor-toy-krah-1929

Tο μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα

Δεκάδες δισ. τρώνε οι τράπεζες

Φρικιαστικό είναι το οικονομικό έγκλημα που είχε θύματα όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, αλλά σχεδόν κανένας δεν το έχει πάρει χαμπάρι λόγω της άκρας του τάφου σιωπής των μέσων ενημέρωσης, τα οποία ξαφνικά έχουν πήξει από διαφημίσεις τραπεζών. Η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών ελληνικών τραπεζών συνιστά πραγματικά το μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα και έχει τελεστεί ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε και καλύφθηκε συνειδητά από ένα εκπληκτικό πέπλο σιωπής.

Είναι τρομακτική η κομπίνα που έστησαν οι τραπεζίτες, αλλά και οι Ευρωπαίοι κερδοσκόποι. Στην ανακεφαλαιοποίηση καθόρισαν αρχικά …μηδενικές τιμές για τις μετοχές τους: Ένα (1) λεπτό για κάθε μετοχή της Eurobank, δύο (2) λεπτά για κάθε μετοχή της Εθνικής, τέσσερα (4) λεπτά για κάθε μετοχή της Alpha Bank και …τρία δέκατα του λεπτού για κάθε μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς! Έδινες δηλαδή χίλια ευρώ και έπαιρνες… 333.000 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή 100.000 μετοχές της Eurobank!!! Με 10.000 ευρώ έπαιρνες… 3,5 εκατομμύρια μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Παρανοϊκό! Όχι, φυσικά, ότι επιτρεπόταν στον καθένα να σκάσει το δεκαχίλιαρο και να πάρει τα εκατομμύρια τις τραπεζικές μετοχές. Αυτό επιτρεπόταν μόνο στους «θεσμικούς» απατεώνες, τους γύπες. Δεν αρκέστηκαν οι τραπεζίτες όμως μόνο σε αυτό. Προχώρησαν και σε μείωση των μετοχών. Καθόρισαν ότι οι κάτοχοι παλιών μετοχών ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν 100 μετοχές της Πειραιώς και της Eurobank για να πάρουν 1 καινούρια, να δώσουν 50 παλιές μετοχές της Alpha Bank για 1 νέα και 15 μετοχές της Εθνικής για 1 νέα.

Με το άλλο κόλπο συνετελέσθη η εξόντωση των μετόχων που υπήρχαν μέχρι τότε! Μια παλιά μετοχή π.χ. της Εθνικής Τράπεζας, αν είχε αγοραστεί τις μέρες των παχιών αγελάδων, είχε φτάσει να κοστίζει και 23 ευρώ – η μία μετοχή. Οι 15 μετοχές επομένως που έπρεπε να δώσει ο παλιός μέτοχος για να πάρει μια νέα μετοχή κόστιζαν, στην ακραία περίπτωση, το ποσό των 345 ευρώ. Πόσο κάνει όμως η νέα μετοχή που θα πάρει ο παλιός μέτοχος; Μόνο… 30 λεπτά!!! Είχε δώσει δηλαδή 345 ευρώ και παίρνει 30 λεπτά!!! Αυτή είναι η τιμή στην οποία θα εισαχθεί η νέα μετοχή της Εθνικής Τράπεζας την άλλη Δευτέρα, 14 Δεκέμβρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο άρχισε η συνεδρίαση με την τιμή της Εθνικής στα 1,21 ευρώ και αμέσως αυτή έπεσε κατά… 30% στο ανώτατο επιτρεπτό όριο! «Κλείδωσε» λοιπόν στα 85 λεπτά.

Σχεδόν το ίδιο έγινε και την Παρασκευή. Μόνο που προχτές… «περιορίστηκε» η πτώση στο 24%! Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας έχασε τη μισή της αξία! Λόγω των τιμών στις οποίες έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα, οι «παλιοί» μέτοχοι των τραπεζών έχασαν το εκπληκτικό ποσό των …32 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μόλις πέρυσι το καλοκαίρι, τον Ιούνιο του 2014, η συνολική χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών ανερχόταν στο ποσό των 33,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φέτος το Νοέμβριο όμως η ανακεφαλαιοποίησή τους έγινε σε τιμές που υποβίβασαν την αξία τους στο αβυσσαλέο ποσό των… 747 εκατομμυρίων (όχι δισεκατομμυρίων!) ευρώ.

Μιλάμε δηλαδή για έκπτωση προς τους κερδοσκόπους της τάξης του… 97,8!!! Στο 2,2% της περυσινής αξίας τους πουλήθηκαν οι τράπεζες! Η τιμή της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας που αναφέραμε πιο πάνω (23 ευρώ) δεν είναι σε καμιά περίπτωση η μέγιστη τιμή που έφτασε ποτέ. Αν μιλήσουμε για τιμές τραπεζικών μετοχών προ κρίσης, αναφερόμενοι π.χ. στο χρηματιστηριακό κλείσιμο της 12ης Νοεμβρίου 2009, προ εξαετίας, οι προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό τιμές των μετοχών των τραπεζών ήταν της Alpha Bank 3,98 ευρώ, της Τράπεζας Πειραιώς 52,96 ευρώ, της Eurobank 87,5 ευρώ και της Εθνικής Τράπεζας 124,85 ευρώ, όπως ανέφερε η Καθημερινή που έχει κάνει τους σχετικούς υπολογισμούς. Μετά την ανακεφαλαιοποίηση, η τιμή των μετοχών τους έχει καταβαραθρωθεί. Την Alpha Bank κατά 98,99% – που είναι και η χαμηλότερη απώλεια!!! Της Εθνικής κατά 99,98%, της Πειραιώς κατά 99,99% και της Eurobank κατά 99,99%!!!

Στο πλαίσιο αυτό, οι παλιοί μέτοχοι αφανίστηκαν και έχασαν τα λεφτά τους. Μεταξύ αυτών και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο έχασε μέχρι δεκάρας τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που είχε βάλει στις τράπεζες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Παν’ και τούρκεψαν τα λεφτά αυτά!

του Γιώργου Δελαστίκ – http://prin.gr/?p=8945