Γιατί η “μεταρρύθμιση” των πνευματικών δικαιωμάτων, τελικά θα τα σκοτώσει

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: P2P Foundation, “Why ‘Reforming’ Copyright Will Kill It(link is external)”, Kevin Carson(link is external), September 6, 2016, Tags: Building the Open Source Circular Economy(link is external), Copyright/IP(link is external), Culture & Ideas(link is external), Open Content(link is external), P2P Art and Culture(link is external), P2P Culture and Politics(link is external))

Το Electronic Frontier Foundation υπέβαλε πρόσφατα μήνυση(link is external) εναντίον του Section 1201 [17 U.S. Code § 1201 – Circumvention of copyright protection systems(link is external)] του νόμου Digital Millennial Copyright Act (DMCA)(link is external) με βάση λόγους που αφορούν την συνταγματικότητα του [βλ. όλο το κείμενο της μήνυσης(link is external), pdf αρχείο 32 σελίδες στα αγγλικά και βλ. επίσης και την ιστοσελίδα του EFF που είναι αφιερωμένη σχετικά με το θέμα του DRM στο “Digital Rights Management and Copy Protection Schemes(link is external)” (Η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων και τα Συστήματα Προστασίας από την Αντιγραφή)]. Σύμφωνα με την μήνυση, το Section αυτό -το οποίο ποινικοποιεί όχι μόνο την καταστρατήγηση του Digital Rights Management (DRM), αλλά ποινικοποιεί και την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει αυτή- είναι μια παραβίαση της ελευθερίας του λόγου σύμφωνα με την Πρώτη Τροπολογία (First Amendment to the United States Constitution(link is external)). Στον ιστότοπο Defective By Design στο άρθρο “This lawsuit could be the beginning of the end for DRM” (Αυτή η δίκη θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για το DRM, 17 Αυγούστου 2016), ο Zag Rogoff υποστηρίζει ότι η ανατροπή του Section 1201 μπορεί κάλλιστα να καταστρέψει συνολικά όλο το οικοδόμημα του DRM. “Ας ελπίσουμε ότι, όταν το 1201 θα έχει φύγει, τα εργαλεία καταστρατήγησης θα εξαπλωθούν ευρύτερα και θα είναι τόσο δύσκολο να περιοριστούν οι χρήστες από το DRM που οι εταιρείες θα σταματήσουν να προσπαθούν να το επιβάλουν”.

Αυτό θα ισοδυναμούσε με απόλυτη κατάργηση του μοντέλου “DRM Curtain” του καπιταλισμού στον τομέα των πληροφοριών -ένα σύστημα οικονομικής εξόρυξης και ταξικής κυριαρχίας συγκρίσιμο με το σύστημα των γραφειοκρατικών προνομίων στην παλιά Σοβιετική Ένωση, στην εξάρτησή που είχε πάνω στην καταστολή της ελεύθερης ροής των πληροφοριών. Θα βάλει ένα τέλος στον κεντρικό πυρήνα της σημερινής επιβολής των πνευματικών δικαιωμάτων -και σε όλα τα παρελκόμενα από αυτόν εργαλεία, τα DMCA takedowns(link is external), τους νόμους “three strikes(link is external)” που κόβουν τις υπηρεσίες των ISP στους “παράνομους” downloaders και στις κατασχέσεις domain names(link is external) από τους ιστότοπους ελεύθερου διαμοιρασμού αρχείων.

Αλλά, όπως επισημαίνει και ο Cory Doctorow(link is external) (βλ. Courtney Nash, “Cory Doctorow on legally disabling DRM (for good)(link is external)”, O’Reilly Media, 17 Αυγούστου 2016), αυτό όχι μόνο θα καταστρέψει το δρακόντειο νομικό καθεστώς που έχουν επιβάλει αυτές που θεωρούνται ως οι βιομηχανίες πληροφοριών -της μουσικής, των ταινιών, του λογισμικού, κλπ.- αλλά όλο και περισσότερο θα καταλύσει την διαδεδομένη χρήση του λογισμικού πνευματικών δικαιωμάτων για την επιβολή των ιδιόκτητων σχεδίων και επιχειρηματικών μοντέλων πάνω στα φυσικά αγαθά. Αυτό περιλαμβάνει τον περιορισμό των συσκευών με ιδιόκτητα ανταλλακτικά και αξεσουάρ (όπως είναι οι κασέτες εκτυπωτών), όπου γίνεται χρήση του DRM στις συσκευές, για να απορρίπτονται από αυτές τα ανταλλακτικά εκείνα που δεν περνούν από έναν “έλεγχο ακεραιότητας” που επιβεβαιώνει ότι προέρχονται από τον αρχικό κατασκευαστή.

Αυτό είναι ένα φλέγον και ζωντανό θέμα σε πολλούς κλάδους. Είναι ένα θέμα σχετικά με τις αντλίες ινσουλίνης, είναι ένα θέμα με τα μηχανήματα ψηφοφορίας, είναι ένα θέμα με τα τρακτέρ…. Αρκετοί ερευνητές ασφάλειας κατέθεσαν μια σύνοψη λέγοντας ότι είχαν ανακαλύψει επικίνδυνα ελαττώματα σε προϊόντα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όπως πχ. είναι τα μηχανήματα ψηφοφορίας, οι αντλίες ινσουλίνης και τα αυτοκίνητα, όμως οι δικηγόροι τους είπαν ότι δεν μπορούν να τα αποκαλύψουν, γιατί, με το να κάνουν έτσι, ακολουθώντας δηλαδή τον τρόπο της δημόσιας αποκάλυψης, θα αποκάλυπταν πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιους να παρακάμψουν το DRM στις συσκευές και έτσι θα μπορούσε να βρεθούν να αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη για κακούργημα και αστικές αγωγές, για υποβοήθηση της καταστρατήγησης του”.

Με λίγα λόγια, εξαλείφοντας τη νομική εφαρμογή του DRM -από την ποινική εφαρμογή, το μυαλό και όχι από το αστικό δίκαιο- αυτό θα καταστρέψει αποτελεσματικά όλα τα επιχειρηματικά μοντέλα που βασίζονται πάνω σε ιδιόκτητες (κλειστές) ψηφιακές πληροφορίες, τόσο στις “βιομηχανίες πληροφοριών” όσο και σε αυτές, τις αντίστοιχες βιομηχανίες, στον τομέα της μεταποίησης. Και αυτά τα μοντέλα είναι, η κύρια πηγή κέρδους στην/για την σημερινή παγκόσμια εταιρική οικονομία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, στοχαστές όπως ο Doctorow και ο Lawrence Lessig(link is external) (ένας από τους ιδρυτές των Creative Commons(link is external)) λένε ότι δεν είναι εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων -το μόνο που θέλουν είναι να τα μεταρρυθμίσουν και να τα καταστήσουν πιο λογικά και πιο σύγχρονα. Αλλά από ότι έχουμε δει παραπάνω, τα πνευματικά δικαιώματα είναι απολύτως εξαρτώμενα από τα μέτρα πολιτειακής αστυνόμευσης, όπως ο νόμος DMCA και οι διατάξεις για την λεγόμενη “πνευματική ιδιοκτησία” στις συμφωνίες “ελεύθερου εμπορίου” όπως η TPP (βλ. “TPP’s Copyright Trap(link is external)”/Η Παγίδα με τα Πνευματικά Δικαιώματα στην TPP, από το EFF), εξαρτώμενα για την όποια επιβίωσή τους σε οποιαδήποτε απόμακρη αναγνωρίσιμη μορφή.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε πως τα πνευματικά δικαιώματα θα έπαυαν να υπάρχουν ή να είναι εκτελεστέα εφαρμόσιμα σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά το τι θα απομείνουν από αυτά, έτσι και απουσιάσουν τα takedowns του νόμου DMCA και παύσουν οι ποινικές διώξεις για τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων (file-sharing); Θα απομείνει να είναι ένας γραφικός κόσμος πνευματικών δικαιωμάτων, όπως ήταν πίσω στην δεκαετία του 1970. Το κύριο αποτέλεσμα των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων θα ήταν για να αποφευχθεί η μαζική εκτύπωση/αναπαραγωγή μη εξουσιοδοτημένων εκδόσεων βιβλίων που βρίσκονται κάτω από πνευματικά δικαιώματα ή τα φυσικά αντίγραφα δίσκων για πώληση σε καταστήματα. Και αυτό θα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό για τους αναγνώστες και τους ακροατές από ότι ήταν πίσω στη δεκαετία του ’70, όταν η ενοχλητική ή κακή ποιότητα των φωτοτυπικών μηχανημάτων και των συσκευών εγγραφής σε κασέτες, ήταν η κύρια απειλή για την εκδοτική βιομηχανία και τις δισκογραφικές εταιρίες. Πίσω σε εκείνες τις ημέρες, η σχετική σημασία των πνευματικών δικαιωμάτων ως μηχανισμός για την μείωση της ενοικίασης ήταν περιθωριακή, σε σύγκριση με άλλες πηγές κέρδους του καπιταλισμού.

Το μοντέλο του ιδιόκτητου ψηφιακού καπιταλισμού με τον οποίο είμαστε εξοικειωμένοι σήμερα -το κεντρικό μοντέλο της παγκόσμιας αποτροπής για την εταιρική ενοικίαση- απολύτως εξαρτάται από την επιβολή μέτρων από ένα κράτος αστυνόμευσης, όπως είναι με την ποινικοποίηση της καταστρατήγησης του DRM, τα takedowns (χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία οποιουδήποτε είδους) περιεχομένου που βρίσκεται σε απευθείας σύνδεση (online) και που φέρεται ότι δεν τηρεί τα πνευματικά δικαιώματα και την κυβερνητική κατάσχεση των domain names στο διαδίκτυο και των web hosting servers, πάλι, χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία. Χωρίς όλα αυτά τα μέτρα, όλο το σημερινό οικοδόμημα των πνευματικών δικαιωμάτων, απλώς θα καταρρεύσει.

Αλλά ευτυχώς, το μοντέλο του καπιταλισμού είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένο, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση στην εκδίκαση της μήνυσης από το EFF (και εύχομαι να είναι καλό!). Ακόμα και αν μείνει η κατάσταση ως έχει, οι τεχνολογίες καταστρατήγησης προχωρούν τόσο γρήγορα, ώστε οι νέες εκδόσεις με τα σπασμένα DRM για τις νέες ταινίες και τα τραγούδια, συνήθως εμφανίζονται σε ιστοσελίδες torrent την ίδια σχεδόν μέρα που αυτά κυκλοφορούν και οι Millennials αποδέχονται πλέον τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων ως ένα απλό γεγονός της ζωής. Αυτή η κουλτούρα της καταστρατήγησης εξαπλώνεται τώρα και στις ακαδημαϊκές εκδόσεις με το SciHub(link is external). Πόσο καιρό λες να χρειασθεί μέχρι αυτή να επεκταθεί και στα ιδιόκτητα ανταλλακτικά και στο διαγνωστικό λογισμικό;

Όπως πάντα, όπως λέει ο σύντροφος στο Center for a Stateless Society(link is external), ο Charles Johnson(link is external) (“Counter-Economic optimism(link is external)”, Rad Geek People’s Daily, 7 Φεβρουαρίου 2009), μια ουγγιά καταστρατήγησης αξίζει όσο μια λίβρα λόμπυ.

Αρθρογράφος: Kevin Carson
Ο Kevin Carson είναι ένας ανώτερος συνεργάτης του Center for a Stateless Society (c4ss.org(link is external)) και κατέχει την έδρα Center’s Karl Hess Chair στην Social Theory(link is external). Αυτός είναι ένας mutualist και individualist αναρχικός, του οποίου η γραπτή εργασία περιλαμβάνει τα Studies in Mutualist Political Economy(link is external) [pdf αρχείο, 409 σελίδες στα αγγλικά], Organization Theory: A Libertarian Perspective(link is external) [pdf αρχείο, 655 σελίδες στα αγγλικά] και The Homebrew Industrial Revolution: A Low-Overhead Manifesto(link is external) [pdf αρχείο, 399 σελίδες στα αγγλικά], τα οποία είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο. Ο Carson έχει γράψει επίσης σε έντυπες εκδόσεις, όπως το The Freeman: Ideas on Liberty και σε μια ποικιλία από περιοδικά και blogs στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των Just Things, The Art of the Possible, P2P Foundation(link is external) και το δικό του Mutualist Blog(link is external).

διαβάστε περισσότερα εδώ:http://waves.pirateparty.gr/node/1203

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s