Ριάλιτι έδωσες, ριάλιτι θα λάβεις

skitso-trumpΜε τον γνωστό κυνισμό του, ο πρύτανης των απανταχού κερδοσκόπων Τζορτζ Σόρος έλεγε το 2002 –παραμονές των εκλογών στη Βραζιλία- ότι, αφού η Αμερική είναι η νέα Ρώμη, οι μόνες εκλογές που έχουν σημασία είναι οι αμερικανικές.

Αν έχει δίκιο, την έχουμε άσχημα: μετά τις σαρωτικές του νίκες σε επτά Πολιτείες του αμερικανικού Νότου την περασμένη «Σούπερ Τρίτη», ο κατ’ επάγγελμα προκλητικός δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ καλπάζει προς το χρίσμα και, γιατί όχι, και τον Λευκό Οίκο.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, άλλωστε, εμφανίζεται να έχει το πάνω χέρι σε σχέση με τη σχεδόν σίγουρη αντίπαλό του από πλευράς των Δημοκρατικών, τη βετεράνο των διαδρόμων της Ουάσιγκτον Χίλαρι Κλίντον.

Ο «αντισυστημικός» Μπέρνι Σάντερς θα είχε θεωρητικά καλύτερη τύχη απέναντί του, λένε τα γκάλοπ, αλλά μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν σε μια μονομαχία τους, αφού οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι δείχνουν να έχουν κάνει τις επιλογές τους: καλύτερα μια «διαπλεκόμενη» γυναίκα, παρά ένας -έστω και «νερωμένος»- «δημοκρατικός σοσιαλιστής».

Στους οχτώ μήνες που απομένουν ώς τις κάλπες του Νοέμβρη, βέβαια, πολλά μπορεί να συμβούν– ιδίως σε μια ακραιφνώς… ολιγαρχική δημοκρατία σαν την αμερικανική, όπου τον πρώτο λόγο στις εκλογικές μονομαχίες έχουν τα εκατομμύρια των χορηγών και η χρυσοπληρωμένη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης.

Αλλωστε το ίδιο το κόμμα της αμερικανικής Δεξιάς δεν θέλει με τίποτε τον «αουτσάιντερ» από τη Νέα Υόρκη και κάνει ό,τι μπορεί για να τον υπονομεύσει.

Εις μάτην: από «παρατράγουδο» των ριάλιτι σόου και των κουτσομπολίστικων lifestyle περιοδικών, ο… «Ντόναλντ ο βάρβαρος» καθιερώνεται πλέον σαν ακλόνητο φαβορί για το πόστο του ισχυρότερου πολιτικού στον κόσμο.

Οχι μόνο δεν τον τρομάζει η πόλωση που προκαλεί, τα πάθη που διεγείρει με κάθε φράση του, αλλά τρέφεται από αυτά.

Ο Τραμπ άλλωστε δεν είναι πολιτικός- είναι τρόπος ζωής, είναι ιδέα!

«Το τι πιστεύει στ’ αλήθεια ο Τραμπ -αν πιστεύει σε οτιδήποτε πέρα από την έξαλλη αυτοπροβολή- παραμένει εντελώς άγνωστο και μάλλον δεν έχει καμιά σημασία. Ο… τραμπισμός δεν είναι πρόγραμμα, ούτε ιδεολογία. Είναι μια στάση ζωής, ένας τρόπος συμπεριφοράς που τροφοδοτεί και ταυτόχρονα τρέφεται από τη γενικευμένη αγανάκτηση και αποξένωση των οπαδών του με την αμερικανική δημοκρατία», έγραφε πριν από λίγες μέρες στον πολιτικό ιστότοπο Tom Dispatch ο Αμερικανός ιστορικός Αντριου Μπέισεβιτς.

Χάσει-κερδίσει ο Τραμπ, αλλάζει ήδη τις δομικές ισορροπίες του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, και μάλιστα με τρόπο μη αναστρέψιμο, υποστηρίζει ο Μπέισεβιτς.

Και η καλύτερη απόδειξη είναι η απόλυτη αδιαφορία των όλο και περισσότερων οπαδών του για τις συνεχείς γκάφες και τις εμπρηστικές δηλώσεις του, που θα είχαν «χαντακώσει» οποιονδήποτε άλλον υποψήφιο «πλανητάρχη»!

Ολο αυτό το τσίρκο λειτουργεί διότι ο Τραμπ μπορεί να είναι ψεύτικος και «πλαστικός» όσο δεν πάει, αλλά ο θυμός που τον θρέφει είναι γνήσιος: και κανείς άλλος δεν «χαϊδεύει» και δεν δικαιώνει αυτή τη συσσωρευμένη αγανάκτηση με το σύστημα τόσο πετυχημένα, όσο ο Μίδας από το Μπρονξ.

Μπούχτισε ο μέσος Αμερικανός ψηφοφόρος με τους «σοβαρούς» υποψήφιους, με τον καθωσπρεπισμό και την πολιτική ορθότητα της Ουάσινγκτον: η δίποδη υπερβολή που λέγεται Τραμπ, αυτός ο επικίνδυνος κλόουν με το πεταχτό ξανθό μαλλί που βγάζει τη γλώσσα στο «κατεστημένο», αυτή η αποθέωση του ελιτίστικου κυνισμού και του ναρκισσισμού της «διασημότητας», μιλάει τη γλώσσα του «μέσου ανθρώπου», όπως αυτός έχει γαλουχηθεί εδώ και δεκαετίες – τη γλώσσα των ριάλιτι σόου, του άκρατου ατομισμού και καταναλωτισμού, του «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν».

Γι’ αυτό άλλωστε παίζει τα ΜΜΕ στα δάχτυλα, μετατρέποντας τα ντιμπέιτ και τις συνεντεύξεις σε παράλληλους μονολόγους, όπου το μόνο που μετρά είναι ποιος θα πει τις περισσότερες προσβλητικές ατάκες για τους αντιπάλους του.

Η πλειονότητα των «συστημικών» πολιτικών αναλυτών σε ΗΠΑ και Ευρώπη αδυνατούν να ερμηνεύσουν λογικά το «φαινόμενο Τραμπ», γιατί τον βλέπουν μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά του συστήματος που και οι ίδιοι υπηρετούν.

Ο Τραμπ είναι ένα σαπρόφυτο που μεγαλώνει χάρη στην προχωρημένη σήψη της (αμερικανικής, και όχι μόνον) δημοκρατίας και την εξόφθαλμη υποκρισία των αυτόκλητων υπερασπιστών της.

Δεν φταίει ο Τραμπ που τόσα εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φασίστες και ρατσιστές, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υψώσουν ηλεκτροφόρα τείχη στα σύνορα, να εκμεταλλευτούν στυγνά τους πιο αδύναμους για προσωπικό πλουτισμό και να εξαπολύσουν ως έθνος μακρινούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο όνομα της (δικής τους) ελευθερίας και του κατά συρροή βιασθέντος «ανθρωπισμού».

Ο Τραμπ, όπως και οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του –ο Λεπέν και η κόρη του στη Γαλλία, ο Χάιντερ και ο διάδοχός του, Στράχε, στην Αυστρία, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν και πρώτος όλων ο «καβαλιέρε» Μπερλουσκόνι, που εξελέγη τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας– ήρθαν εκ των υστέρων να εξαργυρώσουν αλλά και να εκφράσουν πολιτικά τα ήδη υπάρχοντα ζωώδη και μισάνθρωπα ένστικτα όλων όσοι βλέπουν τη ζωή σαν ριάλιτι σόου, όλων όσοι θα ήθελαν στη ζωή τους να γίνουν δισεκατομμυριούχοι πατώντας επί πτωμάτων και απλώς δεν τα κατάφεραν.

Σωστά γράφει ο Στέφαν Φάρις στο BusinessWeek ότι ο τρόμος που δήθεν προκαλεί στους Ευρωπαίους η προοπτική μιας προεδρίας Τραμπ είναι υποκριτικός, αφού ο κατά Liberation «Αμερικανικός Εφιάλτης» θα ταίριαζε μια χαρά στο όλο και πιο (ακρο-)δεξιό, φιλοπόλεμο και ξενοφοβικό πολιτικό σκηνικό της Γηραιάς αλλά ανεπίδεκτης μαθήσεως Ηπείρου μας.

Σας κράτησα το καλύτερο για το τέλος.

Ο Guardian φιλοξένησε πριν από λίγες μέρες e-mail από Αμερικανούς αναγνώστες του που θα ψηφίσουν Τραμπ, αλλά ντρέπονται να το παραδεχτούν δημόσια: ανάμεσά τους -ω του θαύματος!- είναι ισπανόφωνοι, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι, ακόμη και αριστεριστές, που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας θέλουν να δουν τον Νεοϋορκέζο μεγιστάνα στον Λευκό Οίκο.

Ξεχωρίζει ένας 24χρονος διαδηλωτής του κινήματος Occupy Wall Street, λάτρης του Τσόμσκι και του Ζίζεκ, που κανονικά θα ψήφιζε «δαγκωτό» Σάντερς, αλλά σιχαίνεται τη Χίλαρι και την «πολιτική ορθότητα» του Δημοκρατικού Κόμματος:

«Αδιαφορώ για τη συζήτηση γύρω από το πόσο ανήθικος είναι ο Τραμπ, όταν όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη ιμπεριαλιστικές και φασιστικές πολιτικές όπως η χρήση drones για δολοφονίες, οι βασανισμοί και η μαζική παρακολούθηση των επικοινωνιών. Η υποψηφιότητα Τραμπ είναι ένα ευτυχές ατύχημα που ξεσχίζει την ψυχή της Αμερικής, κάτι που καλώς ή κακώς είναι απαραίτητο και μας αξίζει»…

Γιώργος Τσιάρας – http://www.efsyn.gr/arthro/rialiti-edoses-rialiti-tha-laveis

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s