Πολιτιστικός οργασμός

(….) Την τουριστική περίοδο, τα δυο μεγαλύτερα σουξέ γύρω από την Ακρόπολη είναι ο Ζορμπάς και τα Παιδιά του Πειραιά. Φρέσκες μουσικές, από την δεκαετία του ’60. Που σκορπούν ενθουσιασμό.

Έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από την εποχή που η Ελλάδα κατάφερε να συγκινήσει μουσικά και κινηματογραφικά όλο τον κόσμο.

Δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως η Ελλάδα δεν συγκινεί πια μουσικά, λογοτεχνικά, κινηματογραφικά κλπ.

Η Ελλάδα συγκινούσε όσο είχε δική της πρόταση ζωής. Όταν οι Έλληνες υιοθέτησαν ολοκληρωτικά τον δυτικό τρόπο ζωής, οι εμπνεύσεις στέρεψαν.

Γιατί να προτιμήσει το ξένο κοινό μια Ελληνίδα τραγουδίστρια που μιμείται την Μαντόνα, όταν έχει την ίδια την Μαντόνα και χιλιάδες άλλες μαντονίτσες;

Ο Ζορμπάς δεν ήταν μόνο ένα βιβλίο, μια ταινία, μια μουσική και ένας χορός. Ήταν, πάνω απ’ όλα, φιλοσοφία ζωής.

Μπορεί εσύ να διαφωνείς με αυτή τη φιλοσοφία ζωής. Αλλά ήταν φιλοσοφία ζωής. Που εσύ δεν έχεις να προτείνεις. Αν και ο ραγιαδισμός είναι κι αυτός φιλοσοφία ζωής. Αλλά δεν περιμένεις να συγκινήσει και να ενθουσιάσει το παγκόσμιο κοινό.

Είναι τραγική η πολιτιστική κατάντια της Ελλάδας.

Η κατάσταση είναι για γέλια.

Υποτίθεται πως υπάρχει ένας πολιτιστικός οργασμός στη χώρα μας αλλά, στην πραγματικότητα, δεν κουνιέται φύλλο.

Θεατρικά έργα που δεν είναι θεατρικά έργα, ταινίες που δεν αφορούν κανέναν, βιβλία που δεν διαβάζονται με τίποτα.

Είναι εντυπωσιακό πως στην Ελλάδα του 2013 ανθεί η «γυναικεία λογοτεχνία».

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως η «γυναικεία λογοτεχνία» στην Ελλάδα γράφεται πια από άνδρες.

Που είναι περήφανοι κιόλας.

Και οι χαζογκόμενες που τους διαβάζουν περήφανες είναι. Μια γενιά κομμωτηρίου. Χωρίς μαλλιά πολλές φορές.

Άκουγα τις προάλλες μια Ελληνίδα συγγραφέα –που είναι στα αζήτητα πια- να λέει πως η δουλειά του πραγματικού καλλιτέχνη και λογοτέχνη δεν είναι να κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις και τα μικροπολιτικά αλλά να ασχοληθεί με τα μεγάλα θέματα της ζωής και να αφήσει έργο.

Περίεργο, τόσα χρόνια που αυτή η συγγραφέας αποθέωνε τους Βενιζέλους και τους άλλους πασόκους –και ήταν μόνιμα στις εκπομπές του Τσίμα και του Πρετεντέρη για να αποθεώνει τον Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου- δεν είχε την ίδια άποψη. Τώρα που τρώει τις ροχάλες βροχή, άλλαξε γνώμη για τον ρόλο του καλλιτέχνη και του λογοτέχνη.

Σήμερα η Ελλάδα είναι μια χώρα γεμάτη από παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες. Που δεν τις ξέρει κανείς και δεν αφορούν κανέναν. Ποτέ άλλοτε τόσοι τίποτες δεν έκαναν τόσο θόρυβο.

Φαντάζομαι πόσο τραγικό είναι για όλους αυτούς να διαπιστώνουν πως τα έργα του Καζαντζάκη, του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη όχι μόνο άντεξαν στον χρόνο αλλά συνεχίζουν να συγκινούν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Η Ελλάδα θα καταφέρει να δημιουργήσει, να συγκινήσει και να εμπνεύσει και πάλι, όταν οι Έλληνες ελευθερωθούν και ονειρευτούν ξανά.

Μόνο τότε.

Zorba the Greek – http://pitsirikos.net/2013/11/zorba-the-greek/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s