Ο Κατρούγκαλος στην αρένα και οι Συγκλητικοί αναρωτιούνται «μα πού είναι επιτέλους τα λιοντάρια;»

Σκέτα πόδια εναντίον Κατρούγκαλου

Οδυσσέας Ιωάννουhttp://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=28588
Δεν ξέρω αν είμαστε τα πρόσωπά μας. Τα μάτια μας, το γέλιο, τα εκμαγεία από τις γκριμάτσες μας. Έχω πέσει πολλές φορές έξω. Μάλλον δεν ξέρω να τα διαβάζω. Άλλοι είναι πιο ασκημένοι και τους ζηλεύω. Τα καλοσυνάτα μάτια, τα λυπημένα, τα «βοήθεια» που φωνάζουν τα αδέξια χέρια, τα κρατημένα χαμόγελα των δήθεν απροστάτευτων, σαν μετανοιωμένες χαρές, με έχουν ρίξει στον κουβά πολλές φορές. Γιατί υπάρχουν και ρολίστες. Έχουν ανάγει την υποκριτική σε ύψιστη δεξιότητα και κάτι φιλότεχνα τυπάκια σαν την αφεντιά μου δεν θέλουν και πολύ να φάνε το δράμα με το κουτάλι.

Παρασύρομαι εύκολα από την καλοσύνη, ενθουσιάζομαι με κάθε καινούργια είσοδο στη ζωή μου, χωρίς πισινές, κι αν χρειαστεί στο τέλος να περάσω από το ταμείο, πληρώνω την ευπιστία μου η οποία όμως σου έρχεται πολύ φθηνότερα από το αντίτιμο του επιφυλακτικού μοναχόλυκου.
Σωστός ή λάθος όμως, τα «διαβάσματά» μου στα πρόσωπα τα κάνω. Τα λόγια τους τα ακούω και προσπαθώ να βρω τις αντιστοιχίες λέξεων και ουλών. Δεν μιλάνε όλοι οι άνθρωποι. Κάποιοι, απλώς μεταφέρουν λόγια. Τους ακούς και δεν διακρίνεις τις ωδίνες μιας γέννας αλλά τη βιασύνη να ξεφορτώσουν. Άτσαλοι, ασύμμετροι, άρα άσχημοι. Νομίζουν πως είναι παθιασμένοι αλλά είναι φανατικοί. Ο παθιασμένος φωνάζει αφήστε με να ζήσω όπως θέλω. Ο φανατικός, θα ζήσετε όλοι όπως θέλω εγώ.

Το δεκαπεντάλεπτο από την Ανατροπή, με τον Κατρούγκαλο στην αρένα και τους Συγκλητικούς να αναρωτιούνται «μα πού είναι επιτέλους τα λιοντάρια;» είναι εξόχως πολιτικό αλλά έχει και έναν σκασμό ανθρωπολογικά ευρήματα. Ήταν ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη διδακτέα ύλη της εποχής. Στα αναποδογυρισμένα νοήματα, σε αυτόν τον σωρό από λέξεις και κορμιά που δεν ξέρεις τι θα σου βγει. Βλέπεις ένα πόδι το τραβάς, με την ελπίδα να ανασύρεις ολόκληρο το σώμα, αλλά σου μένει στο χέρι μόνο το πόδι. Το σώμα είναι κάπου αλλού πεταμένο. Ο αντίλογος στον καθηγητή ήταν σκέτα πόδια. Το σώμα έλειπε. Μίλησε για το αυτονόητο πείσμα του ανθρώπου για ζωή και εισέπραξε ως απάντηση μόνο λέξεις με ένα σύμφωνο.

Κατρούγκαλος Ανατροπή 15-10-2013

Με διεσταλμένες κόρες, στρεψοδικία και ομαδική επιλεκτική κώφωση δεν μπορείς ούτε να κρύψεις τον φανατισμό σου αλλά ούτε και να καταδικάσεις τη βία. Κυρίως όταν ως βία έχεις ουσιαστικά ορίσει την αμφισβήτηση προς το πρόσωπό σου. Έχεις ανάγει τον εαυτό σου και αυτά που πρεσβεύεις και «υπηρετείς» ως το όριο της ανεκτής συλλογικής βίας. Και το σώμα σου γίνεται τόσο επιθετικό, τόσο κακότροπο, τα λόγια σου πλακούντες λέξεων, ξεραμένα αίματα.
Και επειδή σε τελική ανάλυση, το L’ etat c’ est moi δεν σας κολακεύει -αλλά ούτε και σας αδικεί- μήπως να σκεφτείτε πως η ατυχέστατη μεμονωμένη δράση ενός γιαουρτώματος ή ενός μπουγέλου, δεν στρέφεται ούτε εναντίον θεσμών ούτε οσίων και ιερών, αλλά αποκλειστικά στο πρόσωπό σας; Απέναντι σε συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο; Δεν είστε η δημοκρατία. Πάρτε το και λίγο προσωπικά. Σας αρέσει να παραμυθιάζεστε πως είναι συμβολική η κίνηση. Υπονοώντας πως είστε τα «σύμβολα». Δεν σας φτάνει το «προσωπικότητες»;

 

ο καθηγητής ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ

ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ – http://diskoryxeion.blogspot.gr/2013/10/blog-post_20.html
«Όταν έναν “ελεύθερο πολίτη”, παρά τη θέλησή του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί μέσα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό θα ονομαστεί “φυλακή”, μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από έναν άλλο, παρά τη θέλησή του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί “στρατιωτική υπηρεσία”, ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέλησή του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματός του, κανένας δεν θα διστάζει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί “είσπραξη αμέσων φόρων” πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου. Κοντολογής, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας ως αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σε επιτακτικό κανόνα».
Rosa Luxemburg
Από το βιβλίο Φρανζ Μέριγκ/Ρόζα Λούξεμπουργκ Απεργία, Αυθορμητισμός των μαζών [Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1972]

Πλέον δεν παρακολουθώ σχεδόν καθόλου τηλεόραση κι έτσι χάνω, σε ζωντανό χρόνο, ακόμη και όσα δεν πρέπει να χάνω. Έμαθα εκ των υστέρων λοιπόν τα γεγονότα τα σχετικά με την παρουσία του συνταγματολόγου Γιώργου Κατρούγκαλου στην εκπομπή τού… ανατροπέα (με μη βίαιες διαδικασίες – καλόν είναι να μπει ένας… αστερίσκος στον τίτλο της εκπομπής) Γιάννη Πρετεντέρη την προηγούμενη Δευτέρα. Είδα το σχετικό βίντεο στο YouTube και κατάλαβα πολλά (όχι πως δεν τα είχα καταλάβει από καιρό δηλαδή – όπως και πολλοί από εμάς εξάλλου), για τον τρόπο, βασικά, που λειτουργεί το τηλεοπτικό πάνελ, ή, έστω, ένα μέρος του· ένα ξέφραγο αμπέλι, εντός του οποίου καταπατούνται με λεκτικώς βίαιο τρόπο όλες οι προϋποθέσεις ενός σοβαρού διαλόγου. Πώς μέρος της ομήγυρης, ως στουντιακός όχλος, επεμβαίνει, όταν κάποιος εκφράσει μιαν άποψη που ξεφεύγει ή απέχει παρασάγγας της καθεστωτικής.

Ο καθηγητής Κατρούγκαλος είχε ένα μεγάλο προσόν στη συγκεκριμένη διαμάχη. Αντιτάχθηκε στην γελοιότητα, στο ανεκδιήγητο «είμαι εναντίον της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται», προβάλλοντας ένα πράο, μειλίχιο ύφος, μέσω του οποίου αναδεικνύονταν μόνον επιχειρήματα. Με μη βίαιο (λεκτικώς) τρόπο υπερασπίστηκε την «βία» των κοινωνικών αγώνων, έχοντας απέναντί του τινές αγριεμένους απολογητές της βίαιης νομιμότητας. Το τι άκουσε δεν λέγεται. «Αήθη» τον αποκάλεσε η Σώτη Τριανταφύλλου (μάλλον κάτι άλλο ήθελε να πει, αλλά δεν βρήκε την κατάλληλη λέξη), πως κολακεύει τους φοιτητές του, για να τον ψηφίζουν του πέταξε ο Πάγκαλος, πως υπερασπίζεται κατ’ ουσίαν την κοινωνική ζούγκλα τού αντέτεινε ο Πρετεντέρης, ενώ ο νυν… υπηρέτης του λαού Μιχελάκης τον καλούσε ν’ απαντήσει διαρκώς στη γνωστή καραμέλα. Επιχειρήματα… μηδέν. Ιστορική κατόπτευση και ανάλυση του φαινομένου… μηδέν του μηδενός. Η κυρία Τριανταφύλλου, με σπουδές Ιστορίας και γνώστρια των κοινωνικών αγώνων του περασμένου και του προπερασμένου αιώνα σε Γαλλία και Αμερική, το μόνο που βρήκε να πει, στα ιστορικά παραδείγματα που προέβαλε ο Κατρούγκαλος, ήταν ένα ξερό «1968» (για να μας δείξει απλώς πως αντιλαμβάνεται για τι ακριβώς μιλάει ο καθηγητής) και πως εν πάση περιπτώσει «έχει περάσει πολύς καιρός από τότε», πριν κατασταλάξει σ’ εκείνο το απαράδεκτο «είστε αήθης». Τέτοια γύμνια, δηλαδή ανυπαρξία επιχειρημάτων με ταυτόχρονη ισοπέδωση του ιστορικού χρόνου, είναι ανεπίτρεπτη από κάποιον που θέλει μάλιστα να προβάλλεται και ως καθηγητής της Αμερικανικής Ιστορίας.

Όπως, σωστά, υποστήριξε ο καθηγητής Κατρούγκαλος η βία προσδιορίζεται από το πώς αντανακλά στην κοινωνία. Κι εκεί επάνω μπορείς να δεις τις λεπτές ή τις λιγότερο λεπτές διαφορές, βγάζοντας προσεκτικά συμπεράσματα. Στην περίπτωση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα π.χ. κανείς δεν έδωσε «συγχαρητήρια» στον Ρουπακιά. Κανείς δεν είπε «καλά του έκανε». Άρα έχουμε μία πράξη βίας η οποία δεν έχει καμμία απολύτως νομιμοποίηση από την κοινωνία, δεν διαθέτει δηλαδή, ως πράξη, κανένα κοινωνικό αντίκρισμα – συνεπώς, είναι απολύτως καταδικαστέα. Και είναι φαιδρό, και ύποπτο, και ύπουλο να εξισώνεται το γιούρτωμα, η έμπρακτη αποδοκιμασία, η καζούρα και η χλεύη που απευθύνονται σ’ έναν πολιτικό, σε μία ιστορικό, ή σ’ έναν δημοσιογράφο (καταστάσεις –μην το ξεχνάμε– που μπορεί να έχουν τη συντριπτική επιδοκιμασία της κοινωνίας), ή, περαιτέρω, η κατάληψη ενός δημοσίου χώρου από απεργούς, μαθητές ή φοιτητές, η περικύκλωση ενός κτηρίου, το κλείσιμο (δηλαδή το άνοιγμα) των διοδίων ή οτιδήποτε άλλο που μπορεί να συνιστά κοινωνική πάλη, με την δολοφονική πρακτική ενός εγκληματία, που δρα στο περιθώριο της κοινωνίας.

Κάποτε οι πολιτικοί μας καμάρωναν με τα δικά τους ποσοστά και των κομμάτων τους (τα αλήστου μνήμης 48% και τα λοιπά), αλλά και με την ολοκληρωτική αποδοχή τους από την κοινωνία (όχι μόνον από τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων τους, αλλά και από όσους δεν τους ψήφιζαν). Δυστυχώς (για εκείνους), για πολλούς από εκείνους τα πράγματα άλλαξαν. Η οικονομική καταβύθιση της χώρας, με την περαιτέρω μεταχείρισή της από τους δανειστές έχουν μεταβάλλει τους συσχετισμούς. Δεν ξέρω αν αυτό εκφράζεται επαρκώς στις δημοσκοπήσεις. Νομίζω πως όχι. Πως τα ευρήματά τους δηλαδή είναι σκέτη φενάκη, επειδή οι απαντήσεις καναλιζάρονται από τις ερωτήσεις. Ο κόσμος, η κοινωνία, βράζει εναντίον των πολιτικών. Το αντιλαμβάνεται ο καθείς αυτό, όπου βρεθεί και όπου σταθεί. Υπάρχει μένος εναντίον όλων εκείνων, που μας οδήγησαν στην ντροπή. Στην δυσθεώρητη ανεργία, στην ανέχεια, στην ανασφάλεια, στην αδυναμία να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, στο υποθηκευμένο μέλλον. Η κοινωνία έχει αντανακλαστικά. Δεν μπορεί να προκαλείται επ’ άπειρον. Δεν γίνεται να μένει απαθής βλέποντας τις μάπες όλων εκείνων που την πήραν στο λαιμό τους (αλλά και των οψίμων απολογητών τους) να παρευλάνουν κάθε βράδυ στις τηλεοράσεις λες και δεν τρέχει τίποτα, κουνώντας, μάλιστα, και το δάχτυλο. Πάει πολύ. Θα έπρεπε, τουλάχιστον, να κρύβονται. Ο καθηγητής Κατρούγκαλος υπήρξε ο μόνος που εξέφρασε αυτόν ακριβώς τον παλμό στην εν λόγω… Ανατροπή και μάλιστα με γνώση, πραότητα και οφθαλμοφανή αποτελέσματα (δείτε, μόνον, μούτρα… τίποτα άλλο), και γι’ αυτό επιδοκιμάστηκε (μόνος μαχόμενος εναντίον όλων). Όχι μόνο στα social media. Παντού.

Κατρούγκαλος ακόμα καλύτερος όταν τον αφήνουν να μιλήσει

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s