ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ

του Σωκράτη Παπαχατζή

Ίσως να βρίσκομαι ακόμα υπό το κράτος κάποιας οργής, δεν ξέρω. Περίμενα για καλό και για κακό δυο μέρες να ηρεμήσω, μήπως το δω αλλιώτικα. Αλλά …δεν. Ξέρω ότι όποια φράση ξεφεύγει από το πλαίσιο της πολιτικάντικης δαιμονολογίας μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι: ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα “Ούγκανα” της Χρυσής Αυγής από τους πολιτικούς και δημοσιογράφους του “δημοκρατικού τόξου” δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις τακτικές του Γκαίμπελς.

Μπαίνοντας προ διημέρου στο site των ΝΕΩΝ πληροφορούμαι τα καθέκαστα για το …ρατσιστικό συσσίτιο μίσους. Τσεκάροντας το χώρο των σχολίων, βλέπω 18 από αυτά, μια ώρα μόλις μετά την ανάρτηση. Σχόλια όχι εμπαθή ή υβριστικά, γεμάτα όμως απορία και οργή για την καταστρατήγηση κάθε έννοιας λογικής εκ μέρους των κυβερνώντων. Θετικό, ούτε ένα. Αρκετές ώρες αργότερα, μπαίνω ξανά να δω τι γίνεται, βέβαιος ότι τα μηνύματα έχουν ξεπεράσει τα 200… Ε λοιπόν, “δεν θα το πιστέψετε” …τα μηνύματα είχαν απαλειφθεί συλλήβδην. Απλώς, κάτω από το κείμενο είχε εξαφανισθεί το section των σχολίων. Αυτά για όσους μιλούν για “νοσταλγούς του Χίτλερ”. Γιατί αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις τη Χ.Α,. είναι ότι υποδύεται κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Από κει και πέρα …από τις εμετικές δηλώσεις των Καμίνη -Δένδια, μέχρι την επιβολή του στρατιωτικού νόμου σε μέρος της Αθήνας για λόγους, λέει, δημόσιας ασφάλειας. Από την λούπα του …δημοσιογραφικού ρεπορτάζ σύμφωνα με την οποία όσα ακούγονται στη βουλή είναι μονίμως “απίστευτα”, “πρωτοφανή” “ανεπανάληπτα”, μέχρι τις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για τη Χ.Α., απουσία εκπροσώπου της. Και από τους πάγια ασχημονούντες “επιφυλλιδογράφους” τύπου Ηλία Κανέλλη [“με τα συσσίτια η Χρυσή Αυγή προσεγγίζει τα λούμπεν τμήματα του ελληνικού λαού”] μέχρι περαστικούς, καλοταϊσμένους “αμφισβητίες” τύπου Roger Waters, ο οποίος βγάζοντας ΞΑΝΑ περιοδεία το Τείχος της Αρπαχτής, θεώρησε σωστό να μας ενημερώσει ότι…”τα εθνικά σύνορα είναι κάπως ξεπερασμένα”… Ένα προκύπτει ως συμπέρασμα: Ο Γκαίμπελς “εκεί πάνω”, τρίβει τα χέρια του ενθουσιασμένος: ο πολιτικός αγώνας στην Ελλάδα του 2013, διεξάγεται αυστηρά με τους δικούς του κανόνες.

Τα “λούμπεν τμήματα” [κατά Ηλία Κανέλλη] του ελληνικού λαού δεν είχαν φωνή να εκφραστούν. Κάποιοι τους την έδωσαν. Δεν είχαν όνομα να αυτοπροσδιοριστούν, κάποιοι τους το έδωσαν κι αυτό. Εθνικιστές. Ρατσιστές. Φασίστες. Σε λίγο θα φωνάζουν από αντίδραση, αν δεν το κάνουν ήδη: “ναι ρε, αυτό είμαι, Εθνικιστής και Ρατσιστής και Φασίστας”.

Και επανέρχομαι στο προ ημερών κείμενο σ’ αυτό το site [‘ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ;’] για να αφαιρέσω το ερωτηματικό απ’ τον τίτλο. Κάποιοι δουλεύουν, είναι σίγουρο, για τη δημιουργία στην Ελλάδα εμφυλιοπολεμικού κλίματος.
http://kavvathas.com/2013/07/26/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s