Εργαζόμενοι «είλωτες»

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΙΩΑΝΝΟΥ

Διάβαζα χθες τις δηλώσεις βουλευτών στη Βουλή όπου συζητούνταν το νομοσχέδιο για την «προαιρετική» λειτουργία όλων των καταστημάτων επτά (7) Κυριακές το χρόνο και αυτών με εμβαδό μέχρι 250 τ.μ. μέχρι και όλες τις Κυριακές το χρόνο.

Από την ομιλία ξεχώρισα τη δήλωση του βουλευτή τού ΚΚΕ, Χρ. Κατσιώτη, ο οποίος είπε τα εξής: «Μόνον ο ΣΕΛΠΕ και ο ΣΕΤΕ», δηλαδή τα πολυκαταστήματα και τα ξενοδοχεία αντίστοιχα, «συμφωνούν με το νομοσχέδιο». Πρόσθεσε ότι «πριν από 100 χρόνια κατακτήθηκε η κυριακάτικη αργία», για να καταλήξει λέγοντας ότι «εσείς θέλετε να γυρίσετε το χρόνο 100 χρόνια πίσω και ότι η ρύθμιση θα συμπαρασύρει και άλλα επαγγέλματα».

Η ρύθμιση δεν θα συμπαρασύρει άλλα επαγγέλματα. Το έχει ήδη κάνει η κρίση, η στρεβλή αγορά και η ανικανότητα του κράτους.

Υπάρχουν ήδη επαγγέλματα με αυτά τα χαρακτηριστικά και ακόμα χειρότερα. Υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι δουλεύουν κυριολεκτικά ως είλωτες. Εργάζονται σχεδόν επί επτά ημέρες την εβδομάδα. Υπογράφουν συμβάσεις για εξαήμερη απασχόληση και ένα ψευτορεπό την εβδομάδα, αλλά δουλεύουν επτά ημέρες χωρίς κανένα ρεπό. Οι ώρες εργασίας ατελείωτες, περισσότερες από αυτές που γράφει η σύμβασή τους. Αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται.

Δεν διαμαρτύρονται ακόμα και αυτοί που είναι απλήρωτοι. Γιατί τις ίδιες συνθήκες υπομένουν ακόμα και απλήρωτοι εργαζόμενοι. Αλλά δεν διαμαρτύρονται, γιατί μπαίνει το δίλημμα: ανεργία ή απλήρωτη εργασία; Και διαλέγουν το δεύτερο, γιατί η ανεργία μήτηρ πάσης κακίας και γιατί η ελπίδα (ποια ελπίδα;) πεθαίνει τελευταία. Για όλα αυτά βέβαια δεν ενδιαφέρονται και πολύ οι διευθυντές και οι εργοδότες. Οι ανώτεροι υπάλληλοι απλώς έχουν απαιτήσεις. Και ο εργαζόμενος λέει «ναι» σε κάθε λογική και παράλογη απαίτησή τους.

Ολα αυτά δεν συμβαίνουν μόνο σε επιχειρήσεις οι οποίες ανήκουν σε νεοφιλελεύθερους εργοδότες ή διοικούνται από ομοϊδεάτες τους διευθυντές. Υπάρχουν και αριστεροί «τύραννοι».

Ομως το ενδιαφέρον δεν είναι ότι γίνονται τα παραπάνω, αλλά το γιατί γίνονται.

Σίγουρα ο εργαζόμενος έχει τη μικρότερη ευθύνη. Αντίθετα, την ευθύνη φέρουν με τη σειρά κράτος, διοικούντες τις επιχειρήσεις και συνδικαλιστές. Οι επιχειρήσεις, πρώτον, δεν λειτουργούν σε υγιές ανταγωνιστικό περιβάλλον. Το ξέρουμε όλοι μας ότι το κράτος αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τον επιχειρηματία που επενδύει 100 ευρώ και τηρεί τους νόμους και τον αεριτζή επιχειρηματία που βάζει 1 ευρώ και δεν τηρεί τους νόμους. Ισως γιατί από τον αεριτζή κάποιοι από το κράτος θα εισπράξουν το λεγόμενο «μπαξίσι». Και όχι μόνο το κράτος, οι τράπεζες, η νομοθετική εξουσία, οι πάντες.

Δυστυχώς, αυτό το δέχονται και οι καλές επιχειρήσεις, οι οποίες δεν πιέζουν για αλλαγές. Γιατί φοβούνται. Δέχονται να λειτουργούν σε αυτό το περιβάλλον χωρίς κανόνες, σχέδιο και στόχους και ας πληρώνουν τις στρεβλώσεις.

Δυστυχώς, αυτό το δέχονται και αρκετοί συνδικαλιστές, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα για να προωθήσουν ένα υγιές ανταγωνιστικό περιβάλλον. Κατά τα άλλα κόπτονται για τις θέσεις εργασίας, αρκεί αυτές να αφορούν τους ίδιους και τους ομοϊδεάτες τους.

Αυτή η εσωτερική τρόικα δημιουργεί εργαζομένους-είλωτες.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=376702

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s