Μιας μέρας δουλειά (ενός τρολ;)

14 μήνες άνεργος… με μια εξαίρεση: αυτής της μίας και μοναδικής ημέρας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το εργοστάσιο όπου δούλευα έκλεισε, μεταφέροντας όλο τον εξοπλισμό του στην Κίνα. Πτώχευση είπαν, όμως η αλήθεια είναι ότι σάλπαραν γι’ αλλού. Φθηνότερα μεροκάματα, βλέπεις. Όσο για τους εργαζόμενους; Αναλώσιμο κρέας, όπως αυτό που οι καραβανάδες έχουν για τις οβίδες τους και ονομάζουν στρατιώτες.

Έμεινα άνεργος. 14 δύσκολοι μήνες. Αποζημίωση για τα 4 χρόνια που δούλευα δεν πήρα ποτέ. Ίσως την πάρω μετά θάνατον, όπως τα παράσημα ανδρείας στους μεγάλους άνδρες….
(….)
… Κάποια μέρα, στα μέσα του Απρίλη, φαίνεται πως κάποια χριστοπαναγία συγκινήθηκε στέλνοντας έναν καλό κύριο της εκκλησίας στο δρόμο της γυναίκας μου, ο οποίος υποσχέθηκε να συμβάλει με τις γνωριμίες του ώστε να μου εξασφαλίσει το πολυπόθητο μεροκάματο. Φύλακας σε κάποιο μεγάλο εργοστάσιο υποδημάτων. Τίποτα το δύσκολο, το μεροκάματο μικρό (ποιος παίρνει μεγάλο, θα μου πεις), άλλα μια μεγάλη ανάσα.

Είναι Πέμπτη 25 Απρίλη, πρώτη μέρα στη δουλειά, βάρδια 4-12, κι εγώ σκέφτομαι δύο πράγματα: Το ένα ότι θέλω να πετάξω εκδικητικά στη φωτιά το δελτίο ανεργίας και να στήσω χορό όπως οι Ινδιάνοι και το άλλο πως θα χάσω τον Παναθηναϊκό, που παίζει με την Μπαρτσελόνα αγώνα ζωής και θανάτου. Ευχαριστώ Θεέ μου που μ’ έκανες Παναθηναϊκό, δόξαζα πάντα, άλλα σήμερα, γιατί Θεέ μου ωράριο 4-12; Μήπως είσαι γαύρος και μου κάνεις σπάσιμο;

Μετά τις πρώτες συστάσεις, μου δείξανε το πόστο μου. Κατά τις 6 είχαν φύγει όλοι. Ήμασταν όλοι κι όλοι 4 φύλακες, σε πόστα όμως που δεν είχαμε καμία επαφή μεταξύ μας. Χάθηκε ο κόσμος να υπήρχε μια τηλεόραση στο μικρό μου φυλάκιο; Η ώρα πήγε 8.30 και μέσα μου έβραζα. Δεν άντεξα. Κάπου στα γραφεία θα υπάρχει το κουτί της ευτυχίας, είπα.

Το ξέρω ότι ρίσκαρα με το ν’ αφήσω το πόστο μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ανέβηκα στο 2ο όροφο και μέσα από τα στόρια τζαμιού ενός κλειδωμένου γραφείου βλέπω μια TV. Το ότι ήταν κλειδωμένο δεν στάθηκε εμπόδιο μπροστά στο πάθος μου για την πορτοκαλί μπάλα. Αναπαύτηκα, έβαλα διακριτικά κι ένα ποτηράκι ουίσκι από ένα ανοιγμένο μπουκάλι και χαλάρωσα. Ξέχασα ότι ήμουν εργαζόμενος και ένιωθα αφεντικό……..
…. διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ: imerologioanergou.gr/details.php?aid=643

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s