Σύγχρονοι Μαυραγορίτες

Δεν είναι στις προθέσεις της στήλης να χωρίσει τους Ελληνες σε περισσότερο ή λιγότερο πατριώτες. Δικαιούται, όμως, να τους ξεχωρίσει σε περισσότερο ή λιγότερο κοινωνικά υποκείμενα, σε περισσότερο ή λιγότερο ανθρώπους – με αυξημένη ή μειωμένη συνείδηση του ρόλου τους στη δοσμένη εποχή.
Διότι, δυστυχώς, υπάρχουν και Ελληνες οι οποίοι θεώρησαν και θεωρούν την κρίση ως μια καλή ευκαιρία να πλουτίσουν, εκμεταλλευόμενοι την ένδεια και την οικονομική ασφυξία χιλιάδων συμπολιτών τους.
Αναφέρεται η στήλη στους σύγχρονους Μαυραγορίτες.
Σε κάθε συνοικία και σε κάθε γειτονιά των μεγάλων αστικών κέντρων ξεφυτρώνουν καθημερινά, σαν μανιτάρια. Ενεχυροδανειστήρια. Τα οποία δεν πωλούν -όπως οι παλιοί μαυραγορίτες- τρόφιμα με αντάλλαγμα τα κοσμήματα και τα τιμαλφή ενδεών πολιτών. Πωλούν χρήμα, πωλούν ευρώ σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες τους (και συμπολίτες μας), και το πωλούν με ενέχυρο πολύτιμα αντικείμενα.
Και χιλιάδες πολίτες καταφεύγουν σ’ αυτά και καταθέτουν το χρυσό ρολόι τους ή τα πολύτιμα πετράδια τους ή το δακτυλίδι τους ή τη βέρα τους ή το βραχιόλι τους ή το περιλαίμιό τους ή τα σκουλαρίκια τους ή χρυσά οικογενειακά τους κειμήλια, προκειμένου να εξασφαλίσουν 50 ή 100 ή 200 ευρώ για να περάσουν την εβδομάδα ή το μήνα τους.
Και ναι μεν ο νόμος ορίζει ότι αν επιστρέψουν στο ενεχυροδανειστήριο εντός τακτής προθεσμίας και καταθέσουν εντόκως το δάνειό τους παίρνουν πίσω τα τιμαλφή τους και τα κοσμήματά τους, αλλά, υπό τις παρούσες συνθήκες, ποιος μπορεί να βρει σε έναν ή δύο μήνες τα χρήματα ώστε να πάρει πίσω ό,τι πολύτιμο ενεχυρίασε;
Το φαινόμενο της Κατοχής 1941-44, δηλαδή, επαναλαμβάνεται. Τότε, πολλοί αετονύχηδες μαυραγορίτες, είτε μόνοι τους είτε σε συνεργασία με τους κατακτητές, έμπαζαν τρόφιμα (όσπρια, λάδια, αλεύρια, κηπευτικά κ.λπ.) από την ύπαιθρο στα μεγάλα αστικά κέντρα και τα πουλούσαν με χρυσάφι – δηλαδή είτε με χρυσά αντικείμενα και πολύτιμες πέτρες είτε με χρυσές λίρες Αγγλίας.
Και θησαύρισαν, πραγματοποιώντας με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο τη λεγόμενη «πρωταρχική συσσώρευση» και οι ίδιοι, εν συνεχεία, εκμεταλλεύτηκαν και τα συμμαχικά εφόδια και σύντομα αποτέλεσαν -στην εποχή τους- τα «νέα τζάκια», πολλά από τα οποία έφθασαν μέχρι τις μέρες μας.
Ολοι, μάλιστα, οι μαυραγορίτες, είτε λειτουργούσαν μόνοι τους είτε σε συνεργασία με τους κατακτητές, υπό το σύνθημα «βάστα Ρόμελ» (ο επικεφαλής του γερμανικού «Αφρικαν Κορπ» που πίεζε αφόρητα τους Αγγλους στη Βόρεια Αφρική), διπλασίαζαν κάθε μέρα τις τιμές των προϊόντων τους και έγδυσαν, κυριολεκτικά, όσους Ελληνες επιβίωναν!
Η στήλη, μπροστά στο νέο αυτό μαυραγορίτικο πνεύμα που ξεφυτρώνει παντού, θέτει ένα ερώτημα:
– Δεν θα μπορούσε, τάχα, η κυβέρνηση να μελετήσει το πρόβλημα και να αναθέσει σε μια κρατική τράπεζα να δίνει στον κόσμο μικροποσά με ενέχυρο τα χρυσαφικά του και τα άλλα του πολύτιμα αντικείμενα; Γιατί τα τεράστια κέρδη των ενεχυροδανειστών να μην τα παίρνει ένα κρατικό ίδρυμα, το οποίο μάλιστα:
* Και μικρότερο τόκο θα παίρνει…
* Και θα επιστρέψει τα τιμαλφή στους κατόχους τους…
* Και δεν θα παρέχει στην κοινή γνώμη την εντύπωση της δήωσης και της λεηλασίας;
* Και όταν δεν χάνουν οι ιδιώτες, γιατί, τάχα, θα χάσει μια τράπεζα;
Χρήστος Θεοχαράτοςwww.adesmeytos.gr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s